Kleine archeologie van de Muze
Gepubliceerd in Forum, mei 2008
Toen ik onlangs, in mijn hoedanigheid van filosoof-onderzoeker, een mailtje stuurde naar de vermaarde schrijver Tom Lanoye, kreeg ik tot mijn verbazing een week later een bondig antwoord terug van een dame, een zekere Saskia, die me dringend vroeg géén berichten meer te sturen omdat de Meester de laatste tijd al te veel correspondentie kreeg. Tja, een letterkundige die zijn brievenbus verzegelt, dat is natuurlijk een vreemde zaak. Afgezien daarvan probeerde ik me reeds allerlei moois voor te stellen tussen Tom en Saskia, maar gezien de geaardheid van de dichter had ik het kunnen weten: ze bleek een assistente, gelieerd aan de vennootschap NV Lanoye, -het ding bestaat nog echt ook- die efficiënt alles opruimt wat de concentratie van de kunstenaar zou kunnen verstoren.
21 juni 2008 at 15:47 |
Ik heb altijd al gedacht dat sekretaresses veel interessanter zijn dan meesters. Hebt gij geen sekretaresse, Johan? A propos, lang geleden dat ik La Stasi hier nog heb gezien. Ze is u toch niet aan het p..pen zeker?
16 augustus 2008 at 11:33 |
Het eenzijdige geredeneer naar een conclusie ‘Er zijn dus geen grote vrouwelijke artiesten’ is maar mogelijk als op voorhand een karikaturale omschrijving van het begrip kunst aangemaakt is. Men noemt dat een stromandrogreden. Het lijkt onderbouwd omdat er kwistig links en rechts cultuurbeelden rondgestrooid worden. De indruk moet gegeven worden dat hier een Waarheid staat. Het bewijs: psychoanalyse, iets wat uit een uitsluitend mannelijk brein voortgesproten is en dus zo subjectief als het groot is.
Met het doel subjectieve praat te camoufleren, zoals “Ik vind die Lanoye een opgeblazen klier” of “In het SMAK staat rotzooi”, waar ik het overigens mee eens ben.
Zonder psychoanalyse kan ik u met evenveel gezag verklaren: er zijn vrouwelijke grote kunstenaars en genieën. Je moet ze gewoon WILLEN zien, zoals je moet willen zien dat 80% van de hedendaagse kunst bedriegt-den-boer is.
Maar dat ‘willen’ lukt natuurlijk bijzonder moeilijk binnen een louter mannelijk dorp, zoals dat bijv. van ‘In Flanders’ Fields’. Ze zouden u eens kunnen uitlachen.