Reacties op: Het boek en zijn aardbeismaak

Door: Linda VS

Linda VS — Wed, 31 Oct 2012 09:55:26 +0000

Je moet het maar doen. Ons 16 pagina’s laten lezen om tot de vaststelling te komen dat we het eigenlijk niet hadden moeten doen.
Gelezen, gelachen en instemmend geknikt. Of de haard lang gaat branden met mijn afgedrukte exemplaar van dit essay is natuurlijk nog maar de vraag.

Door: Johny-von-Marina

Johny-von-Marina — Mon, 29 Oct 2012 11:26:26 +0000

WENN DE BLÄTTER TREIBEN …

Herbsttag (R M Rilke) – examenstof les Duits, IVe Moderne Humaniora, anno +- 1966.

eine späte Eindruck …

https://picasaweb.google.com/geggermont/HERBSTTAGRMRILKE?authuser=0&authkey=Gv1sRgCKzU5o-w6v_jYA&feat=directlink

Door: marctiefenthal

marctiefenthal — Mon, 29 Oct 2012 08:00:01 +0000

Gooit die Sanctorum dit toch niet op mijn tijdlijn, zeker. A. Harold Polis, deze beminnelijke poetinlijkende man die het tot uitgever schopt en daarna tot papierverbrander. Inderdaad, opmerkelijk. B. Ik ben weliswaar marginaal maar geen Johny. Ik beken het boek Congo alsnog niet te hebben gelezen. In de marge waarin ik aldus beland, ben ik – nu pas, ik jen ze de uitgevers – het Parfum van P. Sûskind aan het lezen. Iemand nog iets gehoord van Sûskind? Al goed ook, dit is nog eens een boek zeg. Maar zeg het niet te luid. De schrijver leeft teruggetrokken ergens in Zuid-Frankrijk. Hoeft niets meer. Kijk, zo hoort het. Eigenljk is het parfum een boek dat niet had mogen worden geschreven laat staan gelezen.
De boekenbuers? Ik ga daar al jaren niet meer naar toe.

Door: Eric Janssens

Eric Janssens — Sun, 28 Oct 2012 19:37:42 +0000

Het probleem is dat je door de overproductie doorheen het bos de bomen niet meer ziet. 99% van de zogenaamde literaire werken is inderdaad waardeloos, louter economisch voorwerp met als enige bestaansreden de productie aan de gang te houden. Sanctorum geeft zelf een titel van Elsschot aan als voorbeeld van uitzondering. Een goede roman kleedt de werkelijkheid, of tenminste een bepaalde culturele werkelijkheid, uit zodat de lezer begint te begrijpen hoe die werkelijkheid functioneert, welke machinaties werkzaam zijn, zodat hij zijn naïviteit erbij inschiet. Brusselmans heeft dat volgens mij in de Guggenheimer-trilogie vrij goed gedaan voor wat betreft het patserige televisie- en uitgeverswereldje. Eerlijk gezegd heb ik harder om Guggenheimer dan om Laarmans gelachen, en ik ben Antwerpenaar, dat wilt wat zeggen . Ik wacht verder op de geboorte van een literair genie dat de Europese politieke geschiedenis van de laatste vijftig jaren in een roman comprimeert. Die verwachting maakt, naar ik vrees, geen enkele kans, vermits de meeste literatoren zich gedragen als lakeien van het establishment, die bij tijd en wijle met één of andere ‘belangrijke’ prijs beloond worden voor hun volgehouden prestatie (nietwaar, meneer Lanoye?) geheel ongevaarlijk te zijn voor de heersende macht. De literator heeft het stampen tegen heilige huisjes (en die bestaan, vooral in linkse salons) braafjes afgeleerd. Iedere avond legt hij de decoratie voor zijn progressieve welgezindheid tevreden op zijn nachttafeltje. Ook dat literaire wereldje van ons-kent-ons (‘en we zijn allemaal sympathieke knakkers’) verdient het om eens onder een genadeloos licht in haar blootje gezet te worden. Houd de braakzakjes dan wel bij de hand, een mooi spektakel zal het niet worden!

Door: Hermine N.

Hermine N. — Sun, 28 Oct 2012 13:32:35 +0000

Het zou inderdaad logisch zijn dat er boeken verkocht worden met aardbeismaak, kersen-, ananas, enzovoort. Vooral omdat boeken lezen toch met goede smaak geassocieerd wordt!
Maar ik kan de auteur volgen: er worden veel te veel boeken gedrukt, en als je de cultuurbijlagen van de Standaard leest, zou je wel niets anders moeten doen dan die eindeloze turven verslinden. Alleen… ontlettering, ik huiver er een beetje van, misschien ben ik er nog niet klaar voor? Of ben ik niet blond en niet dom genoeg (zie de laatste alina van Sanctorums toch wel indrukwekkend essay).

Door: Bart Haers (Brugge)

Bart Haers (Brugge) — Sun, 28 Oct 2012 12:41:00 +0000

Wat leesdwang en zo aangaat, dat vind ik wel juiste observaties. De hele heisa rond enkele titels, elk jaar weer, internationaal met Harry P.otter, maar in Vlaanderen enerzijds en Nederlands enkele coryfeeën, het smaakt mierzoet. hoe minder aandacht men globaal in een blad of krant, op radio of televisie men besteedt aan boeken, des te erger is het geschreeuw in de megafoon.
Het gesprek onder lezers kan best fijn zijn, eens ze hebben afgeleerd te spreken over het beste boek ooit. Deze ochtend vertelde iemand, diezelfde auteur van een handeltje in emotionele waarden bij P. Donné dat De Steppenwolf wel goed was maar de rest niet veel soeps. Je kan, als je Peter Camenzind zo rond je 20ste eelst er wel enige verwantschap mee voelen, die later geneert, nog later wordt het wel een boek waarin het mensworden wel mooi in de kijker komt. Men noemt Hesse nu passé, maar als men het niet leest en alleen op enkele uitspraken afgaat, valt het makkelijk hem weg te zetten. Het Kralenspel gaat over de steriele beleving van kunsten en wetenschappen, waarbij de vormen vereert worden, maar niet gebeuren, de ervaring zelf van het lezen.
Het komt me voor dat Johan Sanctorum met zijn kritiek op het boekenfestijn zeker aandacht verdient, omdat de marketeers van Boek.be de lezer voortdurend irriteren met hun dwingende aanspraak op goede informatie.
De boeken die ertoe vindt men niet, denk ik, in de brede Media in Vlaanderen. Soms gaat het om oude boeken, soms om brandnieuwe, want het is het lezen zelf, zonder dwang van de publieke opinie die bepaalt wat een boek kan doen. Recensies in Vlaanderen vallen dik tegen en de kouwe drukte al evenzeer. ik vrees dat de schrijvers van deze tijd door het recensentendom niet geholpen worden. Daarom kan ik het iconoclasme van Sanctorum wel volgen. Maar dat kans dat er toch pareltjes in de kast terecht komen, zoals van José Saramgo of Carlos de Andrade Drummond, maar dat vind je al in mnder salons, helaas.
De ontlezing die we hier aangeprezen zien, wil ik wel ondersteunen omdat het misfit klonen zijn van Laarmans die ons opsolferen met boeken waarvan de waarde snel vergeten wordt. Een boek als “Het wereldbeeld van de wetenschappen” of “Requiem voor Newton” kan men zonder gevaar van Laarmansiaanse overacting best verkopen. En overigens, de vrijzinnige Elsschot maakte een huldeboek voor Kardinaal Mercier en gaf het posthuum ook nog eens uit. Dat is pas adequaat omgaan met de markt.