Tower inferno bis: met één klap evenaart Theresa May het totale aantal Britse terreurslachtoffers sinds 2005.

grenfell-tower-fire-1704-hero

Op 58 doden staat de teller momenteel van de brand in het Londense flatgebouw Grenfell Tower. Men schat dat het er uiteindelijk veel meer zullen zijn, namelijk minstens 100. Een cijfer dat gelijk loopt met het totaal aantal slachtoffers van terreuraanslagen in Engeland sinds 2005.
Waarom ik die cijfers tegenover elkaar plaats? Omdat de brand in het Londense flatgebouw géén ongeluk is, maar een gevolg van nalatigheid en zwaar politiek verzuim.

Brandexperts hebben de Britse regering vorig jaar in een rapport gewaarschuwd dat steeds meer flatgebouwen worden bekleed met brandbare materialen. Dat was ook het geval bij de Grenfell Tower, bekleed met plastic dat extreem giftige rook ontwikkelt. May, jarenlang minister van Binnenlandse zaken, kende het probleem maar deed niets.
Straffer nog, het conservatieve parlementslid Nick Hurd is de nieuwe minister van Politie en Brandbestrijding in de regering van Theresa May. Vorig jaar was hij één van de conservatieve parlementsleden die tegen een voorstel tot wetswijziging van Labour stemde waardoor alle private huiseigenaars verplicht zouden worden hun eigendommen “geschikt voor menselijke bewoning” te maken. Hurd heeft twee eigendommen en ontvangt jaarlijks 114.000 euro aan huurinkomsten.

Mensen onderaan de sociale ladder als legbatterijkippen in krap bemeten betonnen torens steken is een vondst van de modernistische architect en nazi-sympathisant Le Corbusier, die al in de jaren ’20 twee complete arrondissementen in Parijs met de grond liet gelijk maken om er zijn Plan Voisin te realiseren.
De betonnering van het plebs met zo goedkoop mogelijke materialen is sindsdien over alle regimes en ideologieën heen een populaire praktijk gebleven.
De ondertussen beruchte plastic-bekleding van de Grenfell Tower diende enkel om het gebouw van buiten uit wat te fatsoeneren, kwestie van de skyline niet al te zeer te vervuilen met die grijze torens waar toch maar paupers in wonen en zeker geen Tory-stemmers, temeer daar ze vlakbij Kensington liggen, de duurste wijk van Londen.

Terwijl na de brand de stokoude queen Elizabeth zich naar de plek van onheil haastte om de overlevenden en nabestaanden toe te spreken, bleef Theresa May zorgvuldig uit de buurt, en waar ze kwam werd ze uitgejouwd.
Stoere taal spreken en de massa kaarsjes laten branden na een terreuraanslag is één ding, maar het is misschien ook wel een nuttig afleidingsmanoeuver om het eigen wanbeleid te camoufleren en het woord te vermijden dat, horresco referens, nu toch opduikt: staatsterreur.
Terloops: onlangs stemde België in de EU tegen de verstrenging van dieseluitstootnormen. Geschat aantal slachtoffers per jaar ingevolge te sterke fijnstofconcentraties: 12500. Amateurs zijn het bij IS, me dunkt.

De grote droogte van 2017: pas als het schaars wordt, zie je wat het voor ons betekent

sadc-food-crisis
Het was me nog niet opgevallen omdat ik zo weinig water drink, maar volgens meteorologen zitten we wel degelijk in een abnormale droogteperiode die nog minstens heel de zomer kan aanslepen. Men vergelijkt het nu al met de lange hete zomer van 1976, het jaar dat ik mijn licentiaatsthesis schreef en onder het dak van een ziedende zolderkamer zinnen bakte die ik nu nog altijd niet begrijp.

Salvator Dali: “De verzoeking van de H. Antonius”
Warmte en droogte doen wat met een mens. Het is geen toeval dat de drie grootste wereldgodsdiensten, Judaïsme, Christendom en Islam, onder de blakende zon en in droog zand zijn ontstaan, de ideale voorwaarden om middels een aantal fata morgana’s de wereld te belagen met gevaarlijke onzin, die nu in de ramadan extra wordt opgewarmd. De woestijn is de dood en de waanzin, zie Dali, we zijn waterdieren en hebben er niets te zoeken. Water is ons element, en als het water er niet meer is, stort alles ineen: infrastructuur, politiek systeem, economie, cultuur.
Het feit dat we hier in West-Europa met vluchtelingenstromen geconfronteerd worden, heeft met de oorlog ginds te maken, maar daarachter zitten economische factoren die tot voor kort rond olievoorraden draaiden, maar nu steeds meer rond de aanwezigheid (of afwezigheid) van water. Zou u in een gebied blijven wonen waar al jaren geen druppel regen meer is gevallen? Mensen gaan op de loop van de dorst en gaan waar water te vinden is, het is zo simpel als dat.

Over de eindigheid van het vakjesdenken: een varken is geen sprinkhaan, en de ene godsdienst is gewoon de andere niet.

Félicien_Rops_-_Pornokratès_-_1878Senator Sabine de Bethune (CD&V) en senaatsvoorzitter Christine Defraigne (MR) willen de grondwet wijzigen zodat dieren voortaan als “wezens met gevoelens” worden omschreven. Daardoor zullen andere grondrechten, zoals godsdienstvrijheid, altijd rekening moeten houden met dierenrechten. Dat worden dan overuren voor het Grondwettelijk Hof en de Raad van State, want als godsdienstvrijheid én dierenrechten beide in de grondwet zijn ingeschreven, hoe gaat men dan bijvoorbeeld het door moslims en joden geëiste onverdoofd slachten evalueren?

Lees verder

5 Juni 1967: de dag dat god de kant van Israël koos

Israël

Vandaag, 5 juni 2017, is het exact 50 jaar geleden dat Israël de zgn. zesdaagse oorlog opstartte, een blitzkrieg die in sneltempo leidde tot de bezetting van de Sinaï, de Gaza-strook, de Westelijke Jordaanoever, Oost-Jeruzalem en de Golanhoogte.

Deze gebeurtenis is een keerpunt in de wereldgeschiedenis. Gesterkt door de enorme financiële steun en het morele gezag van de Verenigde Staten kon Israël alle VN-resoluties aan zijn laars lappen en zaaide het de kiem voor wat wij vandaag als terreurbeweging kennen: het antwoord van de machteloze Palestijnen kon er alleen een zijn van stenen gooien, amateuristische raketten afschieten die hooguit een paar bloempotten deden sneuvelen, maar ook het bloedbad van München in 1972 (tot dan was terreur, ironisch genoeg, vooral een uit de hand gelopen hobby van Duits extreem-links, bekend als de Baader-Meinhof-bende), als prototype voor een nieuwe manier van oorlogvoeren, getekend de islamitische Hamas, die veel later, met Irak, Syrië en Libië als tussenstations, het fenomeen IS zou opleveren.

Emmanuel Macron, ‘uurwerkmeester”: voor vaderland, haute finance en meer EU-bevoogding

Horlogier
“Le maître des horloges”, dat is het epitheton dat de kersvers verkozen Franse president Emmanuel Macron zichzelf toebedeelt. Van bescheidenheid getuigt het alvast niet, en dat hoort ook niet voor een verre opvolger van Lodewijk XIV, de absolute monarch die zich met de zon associeerde, de regulator van onze (aardse) tijd, op zijn beurt een onderdeel van het door god geschapen kosmische raderwerk.
In het Frans is een maître des horloges tevens een politiek begrip. Hij is diegene die de agenda’s en de tijdschema’s onder controle heeft, en zo ook de politieke agenda’s, en op die manier ook waar de kranten over schrijven en het volk over twittert. In Vlaanderen komt Bart De Wever het dichtst bij die definitie van issue-maker. Macron wil het kot uitkuisen, het tijdsbesef van de Fransen controleren, de media “moduleren”, prioriteiten bepalen en uiteindelijk het collectief bewustzijn op het (volgens hem) juiste spoor zetten, na de ontwrichtingsverschijnselen die,- nog altijd volgens de socialistische bankier en ex-minister van François Hollande,- de demon van het populisme en extreem-rechts opleverde.

De dood van Amy-Love: hoe gezond is een wereld waar iedereen met gemak 80 wordt?

Gistel

Bij de begrafenis van een hoogbejaard, illuster persoon met hoge verdiensten wordt de loftrompet niet gespaard. Elke krant heeft een hele doos vol in memoriams voor nog niet gestorven celebrities, kwestie van redactioneel snel op de bal te kunnen spelen als het eindelijk zo ver is. Over de doden niets dan goeds. Maar tegelijk hoort en leest men tussen de regels: oef, hij is eindelijk heen, maak wat plaats voor de jonge garde. Dat vind ik biologisch perfect normaal. Het tegendeel veel minder: het vastklampen aan het leven en zelfs aan de macht, van mensen die een mooi leven hebben gehad en onder geen beding willen erkennen dat hun tijd voorbij is.
Door de ontwikkeling van de medische wetenschap en de uitmuntende gezondheidszorg in de beschaafde wereld is is de gemiddelde levensverwachting alsmaar gestegen: in België momenteel 80 jaar voor mannen en 82 voor vrouwen. Dat seksenverschil is op zich best grappig: waar maken vrouwen zich druk over, als ze gemiddeld toch aan het langste eind trekken?
Veel minder grappig is het verhaal van een demente vrouw van rond de 80, die, terwijl haar man (ook de 80 voorbij) een boodschap deed, op de parking de sleutel van het autocontact omdraaide en een jong meisje van 16 vermorzelde dat een broodje zat te eten. Het gebeurde een jaar geleden in Gistel. Het parket besliste om de vrouw niet te vervolgen, maar de ouders van Amy-Love zijn niet akkoord en willen haar voor het gerecht. Ik begrijp hen volkomen, ook al zal een beetje advocaat dit makkelijk als een “tragisch ongeval” uitleggen.

Niet alleen de schuldvraag van die vrouw staat open (is dementie een vrijgeleide voor om ’t even wat?), maar ook deze van de man die haar achterliet mét de sleutels in het contact (“ze luisterde graag naar de autoradio”), de overheid die deze mensen toelaat om auto te rijden, de medische wetenschap die hen probleemloos over de grens van de 80 tilt, de zorgsector die hen, met alle respect, opkalefatert, en tenslotte heel de maatschappij die oud worden als een mensenrecht accepteert, een absoluut normaal streefdoel, en daar ook de menselijke, sociale en financiële kost voor over heeft.
Worden wij gewoon te oud en is de belabberde toestand van deze planeet het gevolg van een globale veroudering die de menselijke soort als geheel verzwakt?

GAS-boetes

GASDaarmee is een fundamenteel spanningsverschil rond vergrijzing zichtbaar geworden, dat verder gaat dan persoonlijke drama’s. Dementie zit in de lift: officiële cijfers spreken van 130.000 Alzheimerpatiënten, mensen dus die daarvoor behandeld worden, maar de Gezondheidskrant schat dat er zo’n 400.000 dementen in België rondlopen, dat is ruwweg één op de twintig Belgen. Ook dat echter is maar de medische top van de ijsberg. Want waar begint dementie? Men mag stellen dat in doorsnee vanaf het vijftigste levensjaar de fysieke én psychische conditie bij mannen én vrouwen sterk achteruit gaat. Sukkelachtigheid, geheugenverlies, het zijn allemaal kleine kwaaltjes waar vrij stevige medicatie tegenover staat en ook, jawel, een indrukwekkend netwerk van eerstelijnsgeneeskunde tot en met gespecialiseerde opvang, inbegrepen natuurlijk heel het farmaceutisch aanbod.

Wie houdt heel dat systeem financieel recht? De jongeren natuurlijk. Wat krijgen ze ervoor terug? Een hoop ellende en aanstellerij. Wordt in een primitieve samenleving de oudere nog gekoesterd als wijze, zij het wat kwijlende getuige van het verleden, bij ons is ouderdom steeds meer de norm en jeugd de uitzondering. Het is niet gemakkelijk om jong te zijn in deze tijd van GAS-boetes voor van alles en nog wat (misschien eist de advocaat van de demente vrouw vrijspraak omdat Amy-Love haar broodje op de grond aan het eten was: mag dat zomaar?), oeverloze onderwijsdiscussies, ouders die onmogelijke eisen stellen of, net andersom, hun kind in een stadspark laten creperen.
Ik begrijp als vader van een 14-jarige perfect hoe de jeugd vlucht in haar eigen wereld van games, idioot-grappige youtube-filmpjes, drugs, comazuipen en voor ons schier onbegrijpelijke sms talk. Ik begrijp ook waarom steeds meer jongeren van school gestuurd worden, ook al heb ik best wel respect voor wat leerkrachten proberen te doen, namelijk iets over te brengen wat ouderen of mensen uit de voorbije tijd hebben uitgedacht. En ik begrijp tenslotte waarom bij peilingen onder de middelbare scholieren het politiek extremisme (links en rechts) hoogtij viert: wat is dit voor een rotzooi die we hen nalaten? Konden we echt niet beter?

Babyboom

BenidormDaarmee zijn we bij de historische dimensie van het fenomeen dementie: de oudjes rijden niet alleen de jonkies te pletter, ze laten ook een puinhoop achter die ze zelf hebben veroorzaakt en niet kunnen of willen opruimen. Ecologisch gaan we naar de haaien, wereldvrede was nooit verder af, economisch stuntelen we van de ene crisis in de andere, cultureel zijn we vervallen in de productie van ontiegelijke eenheidsworst, geserveerd tussen New York, Tokio en Vladivostok. Tegelijk is het machtsvertoon van de dementerenden nooit groter geweest, een fenomeen waarvoor het woord ‘gerontocratie’ is uitgevonden: hoe langer de levensverwachting, hoe sterker de vergrijzing, hoe meer de trage domheid, afgewisseld met flitsen van irrationele hyperspasmodiek en hyperlalie de norm wordt.
En dus blijven de Benidorm Bastards volhouden, in hun ambitie om de eigen aftakeling synchroon te houden met die van de planeet. Rockgroepen uit de jaren ’70 die aan een comeback beginnen (met achter het podium een urgentieteam voor het geval dat): we kunnen het nog grappig vinden. Professor Vermeersch (82) die ongelukkig is als hij een week niet op TV is geweest om Vlaanderen middels een donderpreek te exorciseren: ook daar kunnen wij, hangjongeren, nog mee leven.
trump2De echte schande van de omgekantelde bevolkingspiramide zit hem in de politieke en economisch-financiële macht, wereldwijd uitgeoefend door niet-erkende dementen als Donald Trump (70), Recep Erdogan (63) en Vladimir Poetin (64). Hun optreden is ronduit gevaarlijk en nefast, ze horen thuis in een zwaar bewaakte verzorgingsinstelling, maar door een speling van het lot zijn ze in de cockpit terecht gekomen en sturen ze vrolijk recht op de bergwand af. Niemand houdt hen nog tegen, deze ontsnapte bejaarden.

Tellen we terug, dan komen we uit in het magische jaar 1968, waar deze generatie zelf de jeugdcultus installeerde om een vrijheid-blijheid-cultuur uit te dragen die naadloos overging in een niets of niemand ontziende regeltjesmaatschappij, doordesemd van het ondertussen wel beruchte politiek-correcte denken. Voor een groot deel is de actuele shit het product van de heden opnieuw in luiers levende babyboomgeneratie. Hun aanspraak op de toekomst was zo overweldigend, revolutionair, utopisch, totalitair, dat we vandaag de ontaarding daarvan meemaken in de vorm van groteske machtscapriolen waarvan de megalomanie door elke Alzheimerspecialist met gemak kan gedetecteerd worden als een symptoom van een ouderdomsziekte.

En zeggen dat wetenschappers trots meedelen dat we binnen een paar decennia makkelijk de 100 halen. Ik mag er niet aan denken. Hét conflict van deze eeuw wordt, na of tegelijk met de cultuurstrijd, de links/rechts-tegenstelling, de Noord-Zuid-confrontatie, en de sociale collaps tussen rijk en arm, het generatieconflict tussen de mentaal fitte maar hopeloos onmachtige -50’ers, en de categorie waarvoor ze financieel opdraaien maar die ook de machtshefbomen zorgvuldig afschermt. Met steeds noodlottiger afloop. Wachten moet de jeugd, tot ze ook dementeert en zich op dezelfde ziekelijke manier aan het leven vastklampt. Wie doorbreekt deze spiraal? Marine Le Pen (48)? Ook zij loopt tegen de menopauze aan, het moment waarop mensen hun biologische overbodigheid trachten te compenseren met in se belachelijke bezweringsformules.

Nu denkt u heel de tijd: die Sanctorum is toch ook al 62 en wellicht aan het raaskallen. Gelijk hebt u. Geloof niets van wat deze man vertelt en sluit hem op. Volgend jaar vieren we een halve eeuw mei ’68. Hopelijk dan toch helemaal onder het waakzaam oog van een team witte schorten. Tenzij we voor euthanasie gaan, maar welke ouderdomsvereniging zou daarvoor zijn fiat geven?

Paris, Frankrijk, en de Guillotine Permanente: haalde IS de mosterd bij Robespierre?

terreur

Onvoorstelbaar hoeveel “Frankrijkkenners” de laatste dagen in de media zijn opgedoken, naar aanleiding van de presidentsverkiezingen waarvan de 1ste ronde zich morgen voltrekt. In Knack dook onlangs zowaar zelfs Koen Dillen op, zoon van VB-stichter Karel Dillen en auteur van een Mitterrand-biografie. Het expertendom neemt exponentieel toe met de nieuwswaarde van het onderwerp. Mij hebben ze nog niet gevraagd, niettegenstaande ik regelmatig de Bretoense kust bezoek en een goeie Bordeaux wel kan appreciëren.

Gisteren mocht ook DS-columniste Mia Doornaert, het tragisch geval van een 71-jarige barones die er wil uitzien als een 30-jarige airhostess, haar visie komen toelichten en reclame maken voor haar boek in … Het Nieuwsblad, de volks-simpele versie van De Standaard. Ze had het over vergane glorie, en neen, het ging niet over la Doornaert zelf maar over Frankrijk dus, ooit zelfverklaard uitvinder en exportland nummer 1 van de Verlichting, maar nu in diepe duisternis gehuld. Wat is er aan de hand?

De Eredienst van het Opperwezen

culteDie Verlichtingslegendes, we gaan ze niet allemaal terug oprakelen: de heden plat geciteerde rebel/humanist Voltaire (die wel de slavernij verdedigde als het economisch opbracht voor Frankrijk), pedagoog J.J. Rousseau (die zijn eigen kinderen in het weeshuis achterliet), en natuurlijk Maximilien-Marie-Isidore de Robespierre niet te vergeten, de man die de 22ste Prairial van het jaar II (in onze kalender: 10 juni 1794) de Loi de la grande terreur instelde, een wet waarmee werkelijk elke zogezegde tegenstander van de revolutie zonder vorm van proces onder de guillotine kon belanden. Iedereen was verdacht en iedereen moest iedereen bespioneren, in naam van de Vrije Rede en de Macht van het Volk.

Minder bekend is dat Robespierre ook een nieuwe staatsgodsdienst invoerde, namelijk de Eredienst van het Opperwezen (le culte de l’Être suprême), waaraan elke burger tot zijn laatste vezel toegewijd moest zijn, ook weer op straffe van onthoofding. Doet het een belletje rinkelen?

Grote hypotheses worden nu door bovenvermelde experten naar voor gebracht, omtrent de reden waarom Frankrijk, en speciaal Parijs, zo geliefd is bij de IS-strategen om er Bataclan te maken. Zeker speelt het toeristisch aspect een rol, werk met ontspanning combineren, een reis naar Parijs blijft leuk en romantisch. Er is de Arc de Triomphe, het Louvre en de Pont des Arts, waar verliefden hun slotjes vastmaakten tot de brug in 2014 ernstige verzakkingsverschijnselen vertoonde. Zo’n brug kan je dan toch gelijk meteen opblazen. Anderen beweren dat het moslimfundamentalisme Parijs uitkiest als vermaledijd symbool van de westerse goddeloosheid. Of een wraak voor de bombardementen op Syrië.

Maar er is nog een andere hypothese. Misschien is de Franse revolutie, de moeder van alle revoluties, ook wel de moeder van de Jihad-revolutie en de kalifaatdroom, en is die aanslag juist een eerbetoon aan de terreurperiode en zijn culte de l’Être suprême. Of waarom de IS-top misschien wel de mosterd bij Robespierre haalde, in navolging van Lenin, Trotzki, Stalin, Pol Pot en andere leiders die het groot zagen.

Het idee dat een staat een revolutionaire ideologie helemaal kan belichamen, in naam van de totale maakbaarheid, met de verplichte medewerking van alle intellectuelen, maakt ook het fameuze Verlichtingsidealisme tot een obscurant fenomeen waar in de limiet zelfs religieuze bewegingen zich op kunnen inspireren. Anders gezegd: het Verlichtingsideaal leidt in zijn pure vorm tot complete duisternis, te beginnen al met Dr. Guillotin die een machine ontwikkelde om politieke dissidenten op “menselijke wijze” te elimineren, zijnde de Guillotine Permanente.

Die kritiek is uiteraard niet nieuw. De filosofen Max Horkheimer (1895–1973) en Theodor W. Adorno (1903 – 1969) beschreven in hun “Dialektik der Aufklärung” al nauwgezet hoe het Westerse denken dacht de mensheid te bevrijden via de wetenschap en de ratio, terwijl het omgekeerde zich voltrok: een nieuwe, ongekende verknechting aan de permanente technologische revolutie, het wetenschappelijk positivisme, de totale objectivering en manipuleerbaarheid van alles en iedereen, bejaarden die in tehuizen tegen robotjes moeten spreken, enzovoort,- dat alles met medewerking van de massamedia en de ingebedde journalistiek. Het verschil tussen religieus fundamentalisme en extreem techno-materialisme, is maar een kwestie van punten en komma’s. Het onthoofdingsritueel hebben ze alvast gemeen, ook al respecteert de guillotine de Droits de l’Homme.

French Cancan

cancanZo bekeken is Frankrijk, bakermat van de Revolutie, het achterlijkste land ter wereld, waar de achterlijkste religie ter wereld zich op fixeert. De implosie van het welbekende Franse chauvinisme tot de huidige j’en ai marre-mentaliteit (het kan me geen kloten meer bommen) en het feit dat de helft niet eens gaat stemmen, heeft veel te maken met dat besef: de republiek is, met haar politieke elites, weinig meer dan de travestie van het Ancien Régime en zijn despotisme.

En veel fundamenteler nog: heel de bevrijdingsideologie die toeterend de 18de eeuw afsloot, heeft twee eeuwen later het monster van het vrijemarktglobalisme gebaard, de totale onderhorigheid van het individu aan de Google’s en Monsanto’s van deze wereld. Zij hebben het politieke vrijheidsideaal, sowieso al een waanidee, helemaal ontledigd en getransformeerd tot onderwerping aan het Gouden Kalf van de vooruitgang. Dat alles, paradoxaal genoeg, gekoppeld aan een duizelingwekkende bureaucratie die het rationele universum doorlopend in goede banen moet leiden via duizenden wetten en wetjes waaraan alleen de hogepriesters van de culte de l’Être suprême ontsnappen.

IS is dus op het juiste adres, het is een beetje thuiskomen, in het zelfgewaande middelpunt van het universum, en Frankrijk wordt, zoals Houellebecq het voorspelt, dé plek waar de Europese sharia zijn intrede doet. Niet als antithese, maar als orgelpunt van de Franse Revolutie, als dat geen grap is.

OnfrayDe nieuwe intellectuele vague in Parijs is, hoe kan het anders, die van het cynisme en het Titanic-orkest: we gaan naar de haaien, maar met stijl. Aanvoerder is een zekere Michel Onfray (1959), auteur van boeken met veelbetekenende titels als “Décadence”, waarin het einde van de Westerse cultuur wordt aangekondigd. Ik mag generatiegenoot Onfray wel, onder meer voor zijn zin voor humor (“Filosofen die niet kunnen lachen moeten we mijden als de pest”) en zijn anarchistische ingesteldheid.

Zijn boeken verkopen als zoete broodjes, er valt ook met de culturele malaise veel geld te verdienen. Maar het einde van Frankrijk is natuurlijk niet het einde van de wereld. Als de EU uiteenvalt dankzij de Le Pen aan de rechterkant of Mélenchon aan de linkerkant, zie ik best wel mogelijkheden om aan de loi de la grande terreur, zowel de westerse als de Arabische, te ontsnappen en een Europese Renaissance te zien oprijzen die zowel politiek als cultureel nieuwe bakens zet. Als we maar stoppen met alles en iedereen heel de tijd te willen verlichten, want het is net daardoor dat de energieschaarste toeslaat, de luchtkwaliteit zo slecht wordt en het ecofascisme weer zijn eigen versie van terreur verzint.

Ziezo, nu heb ik toch wel iedereen een veeg uit de pan gegeven en kunnen we met een gerust hart de French Cancan dansen waardoor we Décadence helemaal niet hoeven te lezen. Veel beter voor de bloedsomloop zolang we het hoofd niet verliezen. Of zoals het refrein gaat uit een strijdlied van 1793 “C’est la guillotine gaie, c’est la guilloti-ne”.