Na de zelfrijdende auto, de totaaloorlog van Google tegen de mug: tussendoor is er reclame

Googleearth2

Een nieuwe pomp voor mijn waterput dringend nodig. Daarom even wat gegoogeld, en jawel hoor: sinds gisteren zie ik werkelijk overal op mijn scherm reclames voor waterpompen. Het lijkt handig, maar ik heb dat wel niet gevraagd en ik vermoed dat de kleinere merken daar ook niet tussen zitten. Reden: de zoekmachine Google is de fuik van ’s werelds grootste publiciteitsmakelaar. Alle “gratis” aangeboden diensten zijn er om gegevens van potentiële klanten te verzamelen, die dan worden doorverkocht. Ik zeg dat nog eens, omdat sommige lui nog altijd niet snappen hoe het internet in elkaar zit. Idem voor Facebook overigens. Google heeft jarenlang ook gewoon in uw emails zitten neuzen, om te zien of er informatie in zat die adverteerders kon interesseren. Google, ondertussen ook eigenaar van Youtube, wist ook wanneer ik jarig was (kaarsjes, alleen op mijn PC-scherm!), is op de hoogte van mijn muzikale voorkeur, kent blijkbaar mijn favoriete vakantiebestemmingen, en weet dat ik nooit naar pornosites surf, zoals u trouwens ook niet. Lekker meelezen, terwijl het toch hetzelfde zou zijn als wanneer een wildvreemde zomaar ongenodigd uw huis binnenwandelt en uw paperassen begint door te nemen. In de echte wereld (maar wat is echt) is dat nog altijd iets voor de politie met een huiszoekingsbevel.

Als het van Jan afhangt, mag Filip op twee oren slapen: tot zover de kracht van verandering

peumans

Het leger en het koningshuis, dat moeten we nog federaal doen, in Belgisch verband, aldus Jan Peumans, voorzitter van het Vlaams parlement in een DS-interview naar aanleiding van, u raadt het, 11 juli. Elf wat? Ach ja, die Guldensporenslag waar naar goeie traditie ook Vlamingen tegenover elkaar stonden, Brabanders tegenover Westfluten bijvoorbeeld. Of waarom dit ook het feest van de Vlaamse kneuterigheid zou kunnen zijn, dat we nog het best lichtvoetig kunnen houden met pensenkermissen en Johan Verminnen.

Maar goed, de keuze van Jan Peumans dus, voor vorst, leger en (Belgisch) vaderland. Het leger, tja, men zou zich kunnen afvragen wat het woord “landsverdediging” nog inhoudt, gezien de conflicten van deze eeuw steeds minder rond grenzen draaien en steeds meer rond migratie, verdringing en het daarbij behorende geweld van cultuurpopulaties, groepen, enkelingen, tot en met uiteraard de losgeslagen éénmansoorlogen van al dan niet religieuze psychopaten. Misschien is een Europese task force dan nuttiger, tenzij we kiezen voor een burgermacht die gedecentraliseerd en daarom juist efficiënt kan tussenkomen als de nood aan de man is. Hebben wij Vlamingen, uitvinders van de belforten, goede expertise in. Ja, daarover kan gediscussieerd worden. Maar een republikeinse partij –volgens de statuten dan toch-, die ervoor pleit om België samen te houden met de monarchie als bindmiddel, daar kijken we op 11 juli wel even van op.

We hebben geen “Belgische Macron” nodig, die hadden we twintig jaar geleden al met Guy Verhofstadt

staatsie
Het officiële staatsieportret van Emmanuel Macron, bestemd om in alle openbare gebouwen te hangen, kan de toets met het drie eeuwen eerder geschilderde portret van zonnekoning Lodewijk XIV vlekkeloos doorstaan. Ja, na François Hollande hadden de Fransen behoefte aan wat vertoon en grandeur, vooral omdat de “herboren as Parijs-Berlijn” hen de illusie geeft dat ze weer de eerste viool spelen op Europees en wereldvlak. Berlijn zal de euro’s leveren, Parijs de cultuur, dat is de verzwegen premisse van heel die op luchtkussens zwevende entente.
Het portret is nu al iconisch voor de nieuwe politieke cultuur, de zoveelste in de reeks, die zogezegd de bakens zal verleggen, de violen zal gelijkstemmen en de grote klok eindelijk eens juist zet. Europa juicht, de bestaande regimes verademen opgelucht. Alles ruikt naar verandering, maar ook naar stabiliteit,- een paradox die je alleen kan waarmaken door recht in de camera te kijken, met een onberispelijk maatpak, een open raam achter je en nog een half dozijn symbolen die macht uitstralen en vertrouwen opwekken.
Het portret straalt inderdaad lef en daadkracht uit, maar ook schone schijn en opgesmukte leegte: Emmanuel Macron lijkt wel een met de juiste rekwisieten omhangen etalagepop die de verwachtingen van de doorsnee Fransman in bange tijden perfect belichaamt. Een figuur die uit een gesofisticeerd algoritme zou kunnen tevoorschijn komen na een grootscheepse dieptepeiling van het electoraat tussen Le Havre en Marseille. Cynisch genoeg moet men vaststellen dat zoiets ook werkt: de ontgoochelde burger wil het allemaal anders, maar zoekt tegelijk ook houvast en geborgenheid. De nieuwe Franse president is een deus-ex-machina met de allures van een fluwelen monarch. Wie weerstaat aan zoiets?
 
Witte ridders en witte ballonnen
wittemarsMeteen groeit in ons eigen, door schandalen en manifeste bestuursonkunde geteisterde land de roep naar een “Belgische Macron”, een witte ridder die boven de vermaledijde politique politicienne staat en tegelijk een soort centrumradicalisme uitstraalt, niet links, niet rechts, maar gewoon positief en eerlijk. Een charismatische outsider die de tegenstellingen lijkt te verzoenen en het collectief bewustzijn repareert na een zware crisis.
In zijn maandelijkse DS-column zet Noël Slangen – het blijft verbazen hoe zo’n uit zijn nek kletsende reclamemaker de kolommen van een zogenaamde kwaliteitskrant mag vullen – de roep naar een “Belgische Macron” mee in de verf. Dat is niet toevallig: Slangen houdt van goed in het maatpak zittende politici die de volkswil kunnen lezen, “communicatie” als hét toverwoord hanteren en naar spindoctors luisteren. De verpakking is essentieel, de beeldvorming (“perceptie”) cruciaal. Tony Blair, die achteraf een van de grootste leugenaars van zijn generatie bleek, was een van zijn absolute favorieten. Opmerkelijk is ook dat Noël Slangen in een vorig leven van spindoctor zelf een Macronist-avant-la-lettre heeft grootgemaakt: Guy Verhofstadt.
 
Crisissen
Want met crisissen zijn we vertrouwd. Het loont de moeite om een paar bladzijden terug te gaan in onze vaderlandse geschiedenis en de twee grootste crisissen sinds de koningskwestie onder de loep te nemen: de Dutroux-affaire (1995) en de dioxinecrisis (1999). De ene ging over een een criminele pederast die vanuit het gerechtsgebouw een paar uur het hazenpad koos, en de andere over vergiftigde kippen. Nu klinkt dat banaal, maar wie zich de Witte Mars nog herinnert, weet dat het land toen op zijn kop stond, en dat anderzijds het dumpen van de zondagse braadkip in ons land een revolutie kan veroorzaken.
Het is dankzij deze twee regimecrisissen dat de roep naar verandering luider klonk dan ooit, en dat de Vlaamse liberalen iemand naar voor konden schuiven die het woord burgerdemocratie in de mond nam, als had dat voordien nooit bestaan, en met een jeugdig vuur tegen de schenen van het establishment schopte. In zijn burgermanifesten sabelt hij zowat alles neer wat aan oude politieke cultuur herinnert: het cliëntelisme, de zelfbediening en de “graaicultuur”, de postjesjagerij en de particratie, kortom, alles wat men onder de noemer “zachte corruptie” kan plaatsen. Witter dan wit waste deze ridder, het volk had gevraagd en gekregen.
Wie het fenomeen Emmanuel Macron terugkoppelt naar die Belgische crisissfeer uit eind de jaren 90, en het optreden van de jonge god Verhofstadt, ontkomt niet aan een déjà-vu-gevoel, ook al is Macron van een andere intellectuele klasse dan zijn Vlaams-liberale voorganger. Vandaag slijt de oude wonderboy Verhofstadt zijn dagen molenwiekend en brullend in de grootste kindertuin van Europa, het Europees Parlement. Hij cumuleert daarmee een half dozijn goedbetaalde topfuncties in privébedrijven, en laat zijn riante Gentse herenwoning opknappen met overheidssubsidies. Graaicultuur dus.
 
Überpopulisme
verhofstadtPersoonlijk, maar ook ideologisch en politiek is de ballon van Guy Verhofstadt leeggelopen. De burgermanifesten bleken het papier niet waard waarop ze werden gedrukt, de grote profeten van de verandering zitten trouwens heden in een andere partij die al even snel scleroseert tot een machtspartij. Witte ridders zijn ook maar mensen, en de grote verandering komt er niet, gewoonweg omdat het politieke midden waar zo’n witte ridder bij zweert, finaal altijd het status-quo oplevert.
Het Macronisme is in die zin leugenachtig en überpopulistisch. Het suggereert dat er omeletten kunnen gebakken worden zonder eieren te breken. Het infantiliseert de burger door hem/haar op het paard te tillen van een zachte, vriendelijk-vrolijke reformbeweging. Maar om een beerput op te ruimen is een operatie-schone-handen misschien niet echt aangewezen. Men kan respect opbrengen voor radicaal-rechtse en radicaal-linkse maatschappelijke opties, zeg maar het Vlaams Belang en de PvdA, of Marine Le Pen en Bernie Sanders, maar de centrumgedachte naar voor schuiven als de motor van verandering en vernieuwing, is gewoonweg boerenbedrog.
Ach, uiteindelijk is dit het verhaal van kleren van de keizer. Denk al de smuk en de grootspraak weg, en kijk wat er overschiet. De aap zal overigens uit de mouw komen als de nieuwbakken zonnekoning de belabberde Franse economie gaat aanpakken, met haar lage groei, een aanhoudend begrotingstekort, een handelsbalans die al jaren in het rood staat en een hoge werkloosheid. De Verhofstadt-tijd, toen de bomen tot in de hemel groeiden en er vrolijk kon opgesoupeerd worden, is al lang voorbij.
Benieuwd hoe lang het staatsieportret van Emmanuel Macron aan de vliegenpoep weerstaat.

Tower inferno bis: met één klap evenaart Theresa May het totale aantal Britse terreurslachtoffers sinds 2005.

grenfell-tower-fire-1704-hero

Op 58 doden staat de teller momenteel van de brand in het Londense flatgebouw Grenfell Tower. Men schat dat het er uiteindelijk veel meer zullen zijn, namelijk minstens 100. Een cijfer dat gelijk loopt met het totaal aantal slachtoffers van terreuraanslagen in Engeland sinds 2005.
Waarom ik die cijfers tegenover elkaar plaats? Omdat de brand in het Londense flatgebouw géén ongeluk is, maar een gevolg van nalatigheid en zwaar politiek verzuim.

Brandexperts hebben de Britse regering vorig jaar in een rapport gewaarschuwd dat steeds meer flatgebouwen worden bekleed met brandbare materialen. Dat was ook het geval bij de Grenfell Tower, bekleed met plastic dat extreem giftige rook ontwikkelt. May, jarenlang minister van Binnenlandse zaken, kende het probleem maar deed niets.
Straffer nog, het conservatieve parlementslid Nick Hurd is de nieuwe minister van Politie en Brandbestrijding in de regering van Theresa May. Vorig jaar was hij één van de conservatieve parlementsleden die tegen een voorstel tot wetswijziging van Labour stemde waardoor alle private huiseigenaars verplicht zouden worden hun eigendommen “geschikt voor menselijke bewoning” te maken. Hurd heeft twee eigendommen en ontvangt jaarlijks 114.000 euro aan huurinkomsten.

Mensen onderaan de sociale ladder als legbatterijkippen in krap bemeten betonnen torens steken is een vondst van de modernistische architect en nazi-sympathisant Le Corbusier, die al in de jaren ’20 twee complete arrondissementen in Parijs met de grond liet gelijk maken om er zijn Plan Voisin te realiseren.
De betonnering van het plebs met zo goedkoop mogelijke materialen is sindsdien over alle regimes en ideologieën heen een populaire praktijk gebleven.
De ondertussen beruchte plastic-bekleding van de Grenfell Tower diende enkel om het gebouw van buiten uit wat te fatsoeneren, kwestie van de skyline niet al te zeer te vervuilen met die grijze torens waar toch maar paupers in wonen en zeker geen Tory-stemmers, temeer daar ze vlakbij Kensington liggen, de duurste wijk van Londen.

Terwijl na de brand de stokoude queen Elizabeth zich naar de plek van onheil haastte om de overlevenden en nabestaanden toe te spreken, bleef Theresa May zorgvuldig uit de buurt, en waar ze kwam werd ze uitgejouwd.
Stoere taal spreken en de massa kaarsjes laten branden na een terreuraanslag is één ding, maar het is misschien ook wel een nuttig afleidingsmanoeuver om het eigen wanbeleid te camoufleren en het woord te vermijden dat, horresco referens, nu toch opduikt: staatsterreur.
Terloops: onlangs stemde België in de EU tegen de verstrenging van dieseluitstootnormen. Geschat aantal slachtoffers per jaar ingevolge te sterke fijnstofconcentraties: 12500. Amateurs zijn het bij IS, me dunkt.

De grote droogte van 2017: pas als het schaars wordt, zie je wat het voor ons betekent

sadc-food-crisis
Het was me nog niet opgevallen omdat ik zo weinig water drink, maar volgens meteorologen zitten we wel degelijk in een abnormale droogteperiode die nog minstens heel de zomer kan aanslepen. Men vergelijkt het nu al met de lange hete zomer van 1976, het jaar dat ik mijn licentiaatsthesis schreef en onder het dak van een ziedende zolderkamer zinnen bakte die ik nu nog altijd niet begrijp.

Salvator Dali: “De verzoeking van de H. Antonius”
Warmte en droogte doen wat met een mens. Het is geen toeval dat de drie grootste wereldgodsdiensten, Judaïsme, Christendom en Islam, onder de blakende zon en in droog zand zijn ontstaan, de ideale voorwaarden om middels een aantal fata morgana’s de wereld te belagen met gevaarlijke onzin, die nu in de ramadan extra wordt opgewarmd. De woestijn is de dood en de waanzin, zie Dali, we zijn waterdieren en hebben er niets te zoeken. Water is ons element, en als het water er niet meer is, stort alles ineen: infrastructuur, politiek systeem, economie, cultuur.
Het feit dat we hier in West-Europa met vluchtelingenstromen geconfronteerd worden, heeft met de oorlog ginds te maken, maar daarachter zitten economische factoren die tot voor kort rond olievoorraden draaiden, maar nu steeds meer rond de aanwezigheid (of afwezigheid) van water. Zou u in een gebied blijven wonen waar al jaren geen druppel regen meer is gevallen? Mensen gaan op de loop van de dorst en gaan waar water te vinden is, het is zo simpel als dat.

Over de eindigheid van het vakjesdenken: een varken is geen sprinkhaan, en de ene godsdienst is gewoon de andere niet.

Félicien_Rops_-_Pornokratès_-_1878Senator Sabine de Bethune (CD&V) en senaatsvoorzitter Christine Defraigne (MR) willen de grondwet wijzigen zodat dieren voortaan als “wezens met gevoelens” worden omschreven. Daardoor zullen andere grondrechten, zoals godsdienstvrijheid, altijd rekening moeten houden met dierenrechten. Dat worden dan overuren voor het Grondwettelijk Hof en de Raad van State, want als godsdienstvrijheid én dierenrechten beide in de grondwet zijn ingeschreven, hoe gaat men dan bijvoorbeeld het door moslims en joden geëiste onverdoofd slachten evalueren?

Lees verder

5 Juni 1967: de dag dat god de kant van Israël koos

Israël

Vandaag, 5 juni 2017, is het exact 50 jaar geleden dat Israël de zgn. zesdaagse oorlog opstartte, een blitzkrieg die in sneltempo leidde tot de bezetting van de Sinaï, de Gaza-strook, de Westelijke Jordaanoever, Oost-Jeruzalem en de Golanhoogte.

Deze gebeurtenis is een keerpunt in de wereldgeschiedenis. Gesterkt door de enorme financiële steun en het morele gezag van de Verenigde Staten kon Israël alle VN-resoluties aan zijn laars lappen en zaaide het de kiem voor wat wij vandaag als terreurbeweging kennen: het antwoord van de machteloze Palestijnen kon er alleen een zijn van stenen gooien, amateuristische raketten afschieten die hooguit een paar bloempotten deden sneuvelen, maar ook het bloedbad van München in 1972 (tot dan was terreur, ironisch genoeg, vooral een uit de hand gelopen hobby van Duits extreem-links, bekend als de Baader-Meinhof-bende), als prototype voor een nieuwe manier van oorlogvoeren, getekend de islamitische Hamas, die veel later, met Irak, Syrië en Libië als tussenstations, het fenomeen IS zou opleveren.