Emmanuel Macron, ‘uurwerkmeester”: voor vaderland, haute finance en meer EU-bevoogding

Horlogier
“Le maître des horloges”, dat is het epitheton dat de kersvers verkozen Franse president Emmanuel Macron zichzelf toebedeelt. Van bescheidenheid getuigt het alvast niet, en dat hoort ook niet voor een verre opvolger van Lodewijk XIV, de absolute monarch die zich met de zon associeerde, de regulator van onze (aardse) tijd, op zijn beurt een onderdeel van het door god geschapen kosmische raderwerk.
In het Frans is een maître des horloges tevens een politiek begrip. Hij is diegene die de agenda’s en de tijdschema’s onder controle heeft, en zo ook de politieke agenda’s, en op die manier ook waar de kranten over schrijven en het volk over twittert. In Vlaanderen komt Bart De Wever het dichtst bij die definitie van issue-maker. Macron wil het kot uitkuisen, het tijdsbesef van de Fransen controleren, de media “moduleren”, prioriteiten bepalen en uiteindelijk het collectief bewustzijn op het (volgens hem) juiste spoor zetten, na de ontwrichtingsverschijnselen die,- nog altijd volgens de socialistische bankier en ex-minister van François Hollande,- de demon van het populisme en extreem-rechts opleverde.

De dood van Amy-Love: hoe gezond is een wereld waar iedereen met gemak 80 wordt?

Gistel

Bij de begrafenis van een hoogbejaard, illuster persoon met hoge verdiensten wordt de loftrompet niet gespaard. Elke krant heeft een hele doos vol in memoriams voor nog niet gestorven celebrities, kwestie van redactioneel snel op de bal te kunnen spelen als het eindelijk zo ver is. Over de doden niets dan goeds. Maar tegelijk hoort en leest men tussen de regels: oef, hij is eindelijk heen, maak wat plaats voor de jonge garde. Dat vind ik biologisch perfect normaal. Het tegendeel veel minder: het vastklampen aan het leven en zelfs aan de macht, van mensen die een mooi leven hebben gehad en onder geen beding willen erkennen dat hun tijd voorbij is.
Door de ontwikkeling van de medische wetenschap en de uitmuntende gezondheidszorg in de beschaafde wereld is is de gemiddelde levensverwachting alsmaar gestegen: in België momenteel 80 jaar voor mannen en 82 voor vrouwen. Dat seksenverschil is op zich best grappig: waar maken vrouwen zich druk over, als ze gemiddeld toch aan het langste eind trekken?
Veel minder grappig is het verhaal van een demente vrouw van rond de 80, die, terwijl haar man (ook de 80 voorbij) een boodschap deed, op de parking de sleutel van het autocontact omdraaide en een jong meisje van 16 vermorzelde dat een broodje zat te eten. Het gebeurde een jaar geleden in Gistel. Het parket besliste om de vrouw niet te vervolgen, maar de ouders van Amy-Love zijn niet akkoord en willen haar voor het gerecht. Ik begrijp hen volkomen, ook al zal een beetje advocaat dit makkelijk als een “tragisch ongeval” uitleggen.

Niet alleen de schuldvraag van die vrouw staat open (is dementie een vrijgeleide voor om ’t even wat?), maar ook deze van de man die haar achterliet mét de sleutels in het contact (“ze luisterde graag naar de autoradio”), de overheid die deze mensen toelaat om auto te rijden, de medische wetenschap die hen probleemloos over de grens van de 80 tilt, de zorgsector die hen, met alle respect, opkalefatert, en tenslotte heel de maatschappij die oud worden als een mensenrecht accepteert, een absoluut normaal streefdoel, en daar ook de menselijke, sociale en financiële kost voor over heeft.
Worden wij gewoon te oud en is de belabberde toestand van deze planeet het gevolg van een globale veroudering die de menselijke soort als geheel verzwakt?

GAS-boetes

GASDaarmee is een fundamenteel spanningsverschil rond vergrijzing zichtbaar geworden, dat verder gaat dan persoonlijke drama’s. Dementie zit in de lift: officiële cijfers spreken van 130.000 Alzheimerpatiënten, mensen dus die daarvoor behandeld worden, maar de Gezondheidskrant schat dat er zo’n 400.000 dementen in België rondlopen, dat is ruwweg één op de twintig Belgen. Ook dat echter is maar de medische top van de ijsberg. Want waar begint dementie? Men mag stellen dat in doorsnee vanaf het vijftigste levensjaar de fysieke én psychische conditie bij mannen én vrouwen sterk achteruit gaat. Sukkelachtigheid, geheugenverlies, het zijn allemaal kleine kwaaltjes waar vrij stevige medicatie tegenover staat en ook, jawel, een indrukwekkend netwerk van eerstelijnsgeneeskunde tot en met gespecialiseerde opvang, inbegrepen natuurlijk heel het farmaceutisch aanbod.

Wie houdt heel dat systeem financieel recht? De jongeren natuurlijk. Wat krijgen ze ervoor terug? Een hoop ellende en aanstellerij. Wordt in een primitieve samenleving de oudere nog gekoesterd als wijze, zij het wat kwijlende getuige van het verleden, bij ons is ouderdom steeds meer de norm en jeugd de uitzondering. Het is niet gemakkelijk om jong te zijn in deze tijd van GAS-boetes voor van alles en nog wat (misschien eist de advocaat van de demente vrouw vrijspraak omdat Amy-Love haar broodje op de grond aan het eten was: mag dat zomaar?), oeverloze onderwijsdiscussies, ouders die onmogelijke eisen stellen of, net andersom, hun kind in een stadspark laten creperen.
Ik begrijp als vader van een 14-jarige perfect hoe de jeugd vlucht in haar eigen wereld van games, idioot-grappige youtube-filmpjes, drugs, comazuipen en voor ons schier onbegrijpelijke sms talk. Ik begrijp ook waarom steeds meer jongeren van school gestuurd worden, ook al heb ik best wel respect voor wat leerkrachten proberen te doen, namelijk iets over te brengen wat ouderen of mensen uit de voorbije tijd hebben uitgedacht. En ik begrijp tenslotte waarom bij peilingen onder de middelbare scholieren het politiek extremisme (links en rechts) hoogtij viert: wat is dit voor een rotzooi die we hen nalaten? Konden we echt niet beter?

Babyboom

BenidormDaarmee zijn we bij de historische dimensie van het fenomeen dementie: de oudjes rijden niet alleen de jonkies te pletter, ze laten ook een puinhoop achter die ze zelf hebben veroorzaakt en niet kunnen of willen opruimen. Ecologisch gaan we naar de haaien, wereldvrede was nooit verder af, economisch stuntelen we van de ene crisis in de andere, cultureel zijn we vervallen in de productie van ontiegelijke eenheidsworst, geserveerd tussen New York, Tokio en Vladivostok. Tegelijk is het machtsvertoon van de dementerenden nooit groter geweest, een fenomeen waarvoor het woord ‘gerontocratie’ is uitgevonden: hoe langer de levensverwachting, hoe sterker de vergrijzing, hoe meer de trage domheid, afgewisseld met flitsen van irrationele hyperspasmodiek en hyperlalie de norm wordt.
En dus blijven de Benidorm Bastards volhouden, in hun ambitie om de eigen aftakeling synchroon te houden met die van de planeet. Rockgroepen uit de jaren ’70 die aan een comeback beginnen (met achter het podium een urgentieteam voor het geval dat): we kunnen het nog grappig vinden. Professor Vermeersch (82) die ongelukkig is als hij een week niet op TV is geweest om Vlaanderen middels een donderpreek te exorciseren: ook daar kunnen wij, hangjongeren, nog mee leven.
trump2De echte schande van de omgekantelde bevolkingspiramide zit hem in de politieke en economisch-financiële macht, wereldwijd uitgeoefend door niet-erkende dementen als Donald Trump (70), Recep Erdogan (63) en Vladimir Poetin (64). Hun optreden is ronduit gevaarlijk en nefast, ze horen thuis in een zwaar bewaakte verzorgingsinstelling, maar door een speling van het lot zijn ze in de cockpit terecht gekomen en sturen ze vrolijk recht op de bergwand af. Niemand houdt hen nog tegen, deze ontsnapte bejaarden.

Tellen we terug, dan komen we uit in het magische jaar 1968, waar deze generatie zelf de jeugdcultus installeerde om een vrijheid-blijheid-cultuur uit te dragen die naadloos overging in een niets of niemand ontziende regeltjesmaatschappij, doordesemd van het ondertussen wel beruchte politiek-correcte denken. Voor een groot deel is de actuele shit het product van de heden opnieuw in luiers levende babyboomgeneratie. Hun aanspraak op de toekomst was zo overweldigend, revolutionair, utopisch, totalitair, dat we vandaag de ontaarding daarvan meemaken in de vorm van groteske machtscapriolen waarvan de megalomanie door elke Alzheimerspecialist met gemak kan gedetecteerd worden als een symptoom van een ouderdomsziekte.

En zeggen dat wetenschappers trots meedelen dat we binnen een paar decennia makkelijk de 100 halen. Ik mag er niet aan denken. Hét conflict van deze eeuw wordt, na of tegelijk met de cultuurstrijd, de links/rechts-tegenstelling, de Noord-Zuid-confrontatie, en de sociale collaps tussen rijk en arm, het generatieconflict tussen de mentaal fitte maar hopeloos onmachtige -50’ers, en de categorie waarvoor ze financieel opdraaien maar die ook de machtshefbomen zorgvuldig afschermt. Met steeds noodlottiger afloop. Wachten moet de jeugd, tot ze ook dementeert en zich op dezelfde ziekelijke manier aan het leven vastklampt. Wie doorbreekt deze spiraal? Marine Le Pen (48)? Ook zij loopt tegen de menopauze aan, het moment waarop mensen hun biologische overbodigheid trachten te compenseren met in se belachelijke bezweringsformules.

Nu denkt u heel de tijd: die Sanctorum is toch ook al 62 en wellicht aan het raaskallen. Gelijk hebt u. Geloof niets van wat deze man vertelt en sluit hem op. Volgend jaar vieren we een halve eeuw mei ’68. Hopelijk dan toch helemaal onder het waakzaam oog van een team witte schorten. Tenzij we voor euthanasie gaan, maar welke ouderdomsvereniging zou daarvoor zijn fiat geven?

Paris, Frankrijk, en de Guillotine Permanente: haalde IS de mosterd bij Robespierre?

terreur

Onvoorstelbaar hoeveel “Frankrijkkenners” de laatste dagen in de media zijn opgedoken, naar aanleiding van de presidentsverkiezingen waarvan de 1ste ronde zich morgen voltrekt. In Knack dook onlangs zowaar zelfs Koen Dillen op, zoon van VB-stichter Karel Dillen en auteur van een Mitterrand-biografie. Het expertendom neemt exponentieel toe met de nieuwswaarde van het onderwerp. Mij hebben ze nog niet gevraagd, niettegenstaande ik regelmatig de Bretoense kust bezoek en een goeie Bordeaux wel kan appreciëren.

Gisteren mocht ook DS-columniste Mia Doornaert, het tragisch geval van een 71-jarige barones die er wil uitzien als een 30-jarige airhostess, haar visie komen toelichten en reclame maken voor haar boek in … Het Nieuwsblad, de volks-simpele versie van De Standaard. Ze had het over vergane glorie, en neen, het ging niet over la Doornaert zelf maar over Frankrijk dus, ooit zelfverklaard uitvinder en exportland nummer 1 van de Verlichting, maar nu in diepe duisternis gehuld. Wat is er aan de hand?

De Eredienst van het Opperwezen

culteDie Verlichtingslegendes, we gaan ze niet allemaal terug oprakelen: de heden plat geciteerde rebel/humanist Voltaire (die wel de slavernij verdedigde als het economisch opbracht voor Frankrijk), pedagoog J.J. Rousseau (die zijn eigen kinderen in het weeshuis achterliet), en natuurlijk Maximilien-Marie-Isidore de Robespierre niet te vergeten, de man die de 22ste Prairial van het jaar II (in onze kalender: 10 juni 1794) de Loi de la grande terreur instelde, een wet waarmee werkelijk elke zogezegde tegenstander van de revolutie zonder vorm van proces onder de guillotine kon belanden. Iedereen was verdacht en iedereen moest iedereen bespioneren, in naam van de Vrije Rede en de Macht van het Volk.

Minder bekend is dat Robespierre ook een nieuwe staatsgodsdienst invoerde, namelijk de Eredienst van het Opperwezen (le culte de l’Être suprême), waaraan elke burger tot zijn laatste vezel toegewijd moest zijn, ook weer op straffe van onthoofding. Doet het een belletje rinkelen?

Grote hypotheses worden nu door bovenvermelde experten naar voor gebracht, omtrent de reden waarom Frankrijk, en speciaal Parijs, zo geliefd is bij de IS-strategen om er Bataclan te maken. Zeker speelt het toeristisch aspect een rol, werk met ontspanning combineren, een reis naar Parijs blijft leuk en romantisch. Er is de Arc de Triomphe, het Louvre en de Pont des Arts, waar verliefden hun slotjes vastmaakten tot de brug in 2014 ernstige verzakkingsverschijnselen vertoonde. Zo’n brug kan je dan toch gelijk meteen opblazen. Anderen beweren dat het moslimfundamentalisme Parijs uitkiest als vermaledijd symbool van de westerse goddeloosheid. Of een wraak voor de bombardementen op Syrië.

Maar er is nog een andere hypothese. Misschien is de Franse revolutie, de moeder van alle revoluties, ook wel de moeder van de Jihad-revolutie en de kalifaatdroom, en is die aanslag juist een eerbetoon aan de terreurperiode en zijn culte de l’Être suprême. Of waarom de IS-top misschien wel de mosterd bij Robespierre haalde, in navolging van Lenin, Trotzki, Stalin, Pol Pot en andere leiders die het groot zagen.

Het idee dat een staat een revolutionaire ideologie helemaal kan belichamen, in naam van de totale maakbaarheid, met de verplichte medewerking van alle intellectuelen, maakt ook het fameuze Verlichtingsidealisme tot een obscurant fenomeen waar in de limiet zelfs religieuze bewegingen zich op kunnen inspireren. Anders gezegd: het Verlichtingsideaal leidt in zijn pure vorm tot complete duisternis, te beginnen al met Dr. Guillotin die een machine ontwikkelde om politieke dissidenten op “menselijke wijze” te elimineren, zijnde de Guillotine Permanente.

Die kritiek is uiteraard niet nieuw. De filosofen Max Horkheimer (1895–1973) en Theodor W. Adorno (1903 – 1969) beschreven in hun “Dialektik der Aufklärung” al nauwgezet hoe het Westerse denken dacht de mensheid te bevrijden via de wetenschap en de ratio, terwijl het omgekeerde zich voltrok: een nieuwe, ongekende verknechting aan de permanente technologische revolutie, het wetenschappelijk positivisme, de totale objectivering en manipuleerbaarheid van alles en iedereen, bejaarden die in tehuizen tegen robotjes moeten spreken, enzovoort,- dat alles met medewerking van de massamedia en de ingebedde journalistiek. Het verschil tussen religieus fundamentalisme en extreem techno-materialisme, is maar een kwestie van punten en komma’s. Het onthoofdingsritueel hebben ze alvast gemeen, ook al respecteert de guillotine de Droits de l’Homme.

French Cancan

cancanZo bekeken is Frankrijk, bakermat van de Revolutie, het achterlijkste land ter wereld, waar de achterlijkste religie ter wereld zich op fixeert. De implosie van het welbekende Franse chauvinisme tot de huidige j’en ai marre-mentaliteit (het kan me geen kloten meer bommen) en het feit dat de helft niet eens gaat stemmen, heeft veel te maken met dat besef: de republiek is, met haar politieke elites, weinig meer dan de travestie van het Ancien Régime en zijn despotisme.

En veel fundamenteler nog: heel de bevrijdingsideologie die toeterend de 18de eeuw afsloot, heeft twee eeuwen later het monster van het vrijemarktglobalisme gebaard, de totale onderhorigheid van het individu aan de Google’s en Monsanto’s van deze wereld. Zij hebben het politieke vrijheidsideaal, sowieso al een waanidee, helemaal ontledigd en getransformeerd tot onderwerping aan het Gouden Kalf van de vooruitgang. Dat alles, paradoxaal genoeg, gekoppeld aan een duizelingwekkende bureaucratie die het rationele universum doorlopend in goede banen moet leiden via duizenden wetten en wetjes waaraan alleen de hogepriesters van de culte de l’Être suprême ontsnappen.

IS is dus op het juiste adres, het is een beetje thuiskomen, in het zelfgewaande middelpunt van het universum, en Frankrijk wordt, zoals Houellebecq het voorspelt, dé plek waar de Europese sharia zijn intrede doet. Niet als antithese, maar als orgelpunt van de Franse Revolutie, als dat geen grap is.

OnfrayDe nieuwe intellectuele vague in Parijs is, hoe kan het anders, die van het cynisme en het Titanic-orkest: we gaan naar de haaien, maar met stijl. Aanvoerder is een zekere Michel Onfray (1959), auteur van boeken met veelbetekenende titels als “Décadence”, waarin het einde van de Westerse cultuur wordt aangekondigd. Ik mag generatiegenoot Onfray wel, onder meer voor zijn zin voor humor (“Filosofen die niet kunnen lachen moeten we mijden als de pest”) en zijn anarchistische ingesteldheid.

Zijn boeken verkopen als zoete broodjes, er valt ook met de culturele malaise veel geld te verdienen. Maar het einde van Frankrijk is natuurlijk niet het einde van de wereld. Als de EU uiteenvalt dankzij de Le Pen aan de rechterkant of Mélenchon aan de linkerkant, zie ik best wel mogelijkheden om aan de loi de la grande terreur, zowel de westerse als de Arabische, te ontsnappen en een Europese Renaissance te zien oprijzen die zowel politiek als cultureel nieuwe bakens zet. Als we maar stoppen met alles en iedereen heel de tijd te willen verlichten, want het is net daardoor dat de energieschaarste toeslaat, de luchtkwaliteit zo slecht wordt en het ecofascisme weer zijn eigen versie van terreur verzint.

Ziezo, nu heb ik toch wel iedereen een veeg uit de pan gegeven en kunnen we met een gerust hart de French Cancan dansen waardoor we Décadence helemaal niet hoeven te lezen. Veel beter voor de bloedsomloop zolang we het hoofd niet verliezen. Of zoals het refrein gaat uit een strijdlied van 1793 “C’est la guillotine gaie, c’est la guilloti-ne”.

Trump als moderne Caligula: jammer dat de grappigste president zo’n vervelende neveneffecten heeft

Met Trump konden wij, liefhebbers van aangebrande humor, aanvankelijk nog lachen, en de gebreide kutmutsen wekten zelfs mijn sympathie op voor de door weldenkend links verbanvloekte Donald, tegelijk seksist, racist en fascist. Zo lang Trump erop los tweette, de ene leugen-om-bestwil na de andere verkondigde, en ondertussen zijn beleid door zijn eigen partij gekortwiekt zag, wat hem dan weer geen barst leek te kunnen schelen, vond ik hem echt vermakelijk en zelfs een zegen voor de politieke diversiteit.

CaligulaMaar zo’n gekke VS-president heeft wereldwijd natuurlijk ook wel macht en invloed. En dan moet ik denken aan Gaius Caesar Augustus Germanicus, bijgenaamd Caligula, Romeins keizer uit het begin van onze tijdrekening en ook begonnen als “anti-establishment”-figuur die graag het volk achter zich had, via het bekende brood en spelen, én een viscerale afkeer van alles wat naar democratie rook.

Gaandeweg ontpopte hij zich tot een absolute tiran met megalomane trekjes, niet gehinderd door enig militair-strategisch inzicht, en met een voorliefde voor groteske bedenksels waarmee hij alleszins steeds weer de show stal. Zo liet hij zijn troepen mosselen verzamelen aan de Vlaamse kust (!), als bewijs van een succesvolle veldtocht aan de Noordzee. En natuurlijk kent iedereen de befaamde (maar door biografen wellicht gefantaseerde) legende van de keizer die zijn paard tot consul benoemde. Een metafoor voor zijn afkeer van de senaat waarmee hij doorlopend in de clinch lag.

De laatste jaren van zijn bewind werden gekenmerkt door despotische willekeur van een zelfs voor die tijd ongekende wreedheid, -vergeet keizer Nero,-: arrestaties, folteringen, terechtstellingen van politieke tegenstanders, waarbij Caligula een nieuwigheid ontdekte om het volk aan zijn kant te houden: de Jodenhaat, die model zou staan voor de latere vervolging van de Christenen. Zo’n interne publieke vijand, dat staat nu eenmaal goed voor een volksmenner die zich probleemloos van alternatieve waarheden bedient. Het lijdt geen twijfel: Caligula was de Trump van zijn tijd.

Nog meer terreur in Europa

Trump_Netanyahu_FoxNewsMinstens twee actuele heersers hebben de waanzin van Donald Trump goed naar waarde weten te schatten. De eerste heet Benjamin Netanyahu, premier van Israël. Al tijdens de verkiezingscampagne liet Trump weten geen moeite te hebben met de (door de VN als illegaal beschouwde) Joodse nederzettingen. Kort na zijn verkiezingszege benoemde hij een uitgesproken voorstander tot ambassadeur in Israël. David Friedman doneerde zelfs geld voor Beit El, waar fanatieke kolonisten op religieuze gronden elke Palestijnse claim op ‘hun’ land verwerpen. Een andere donateur is Trumps Joodse schoonzoon Jared Kushner, door de president benoemd tot zijn speciale gezant in het Midden-Oosten.

De installatie van Donald Trump is een ramp voor het Israëlisch-Palestijnse vredesproces, maar een zegen voor de zionistisch geïnspireerde expansieplannen van de Israëlische rechterzijde, die op termijn een totale annexatie van oostelijk Jeruzalem, de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook beoogt.

Dat is voor Europa alleen maar slecht nieuws: de van elke toekomst beroofde Palestijnen zullen zich gefrustreerd in de armen storten van het moslimterrorisme (waar ze zich tot hier toe min of meer van distantieerden), en een nieuwe generatie Jihadisten naar onze kontreien sturen, via IS als tussenstation, of iets anders. Het zal Trump een zorg zijn, hij zal mosselschelpen verzamelen en nog eens een kwinkslag over het hellegat Brussel-België ten beste geven.

Nog meer asielzoekers voor de deur

zenuwgasDe tweede potentaat die alleen maar blij wordt van de gekke Donald en diens groteske amoraliteit, heet Bashar al-Assad, president van Syrië, of wat daarvan over schiet. Met Rusland als ruggensteun is Assad een nooit geziene massaslachting begonnen jegens zijn eigen volk dat in opstand kwam. Na zes jaar burgeroorlog zijn meer dan zes miljoen Syriërs op de vlucht. Vijf miljoen in de buurlanden, en ondertussen meer dan één miljoen in Europa. Meer nog dan voor IS, zijn ze gaan lopen voor hun eigen president, het is een waarheid die we maar beter onder ogen zien. Vreselijke beelden bereiken ons nu, na een tweevoudig bombardement met gifgas op het stadje Khan Shaykhun, in de provincie Idlib. Louter burgerslachtoffers. Een tweede maal werden zelfs een ziekenhuis en twee spoedzorgcentra onder vuur genomen.

Specialisten vermoeden, aan de hand van de symptomen, dat het om zenuwgas (Sarin) gaat, een goedje met een verschrikkelijke uitwerking dat in hoofdzaak de burgerbevolking treft, vooral veel kinderen ook. Uiteraard ontkent Assad alles staalhard, zoals we van hem gewoon zijn, hierin gevolgd door een aantal nuttige idioten ten onzent die weerom beweren dat “het allemaal in scène is gezet door de rebellen”.

Wat er ook van zijn, de Syriërs die gebleven zijn, en het nog kunnen, zullen meer dan ooit de oversteek naar Europa willen wagen, hoe zou u zelf zijn. Andermaal: Donald Trump, die Assad niet langer beschouwt als een probleem maar als een deel van de oplossing (Endlösung), zal mosselschelpen rapen. Wij zullen nog meer overspoeld worden met radeloze mensen. Meer terreur, meer asielzoekers, dank u, Donald.

In tegenstelling tot hun Amerikaanse beschermheer, zijn Netanyahu en Assad allerminst gaga. Het zijn sluwe, gewetensloze opportunisten die de gril van de geschiedenis, genaamd Donald Trump, als een godsgeschenk zien en zullen weten te exploiteren.

Het Caligulagehalte van Donald Trump zal zich vooral doen gevoelen buiten de grenzen van Amerika. Zij hebben er ten minste nog voor gekozen, wij niet. Jammer dat de grappigste VS-president ooit, zo’n vervelende neveneffecten heeft. Toch een doordenker voor de rechtse Trump-fans in Europa.

22 maart, een jaar later: de slachtoffers staan in de kou, de grote sponsors van de terreur blijven uit het vizier

metro2

De terreuraanslagen in Zaventem/Maalbeek zijn straks een jaar oud. Het gerechtelijk onderzoek verloopt traag, zoals altijd in België. De voortvluchtige hoofddader, Oussama Atar, het “brein” achter de aanslag, loopt nog altijd vrolijk rond en bezocht vorige zomer zelfs zijn familie in Brussel, zo weet de alwetende staatsveiligheid. En de beveiliging op onze nationale luchthaven is volgens insiders nog altijd zo lek als een zeef.
Ondertussen keren de Syriëstrijders terug en boomt de sympathie voor IS onder allochtone tieners, zo rapporteren de middelbare scholen: we zijn nog niet aan ons nieuw patatjes, zegt een bekend Vlaams spreekwoord.
Een ander verhaal is de schandalige traagheid waarmee de slachtoffers van 22/3 worden vergoed. Het Slachtofferfonds van de overheid treedt namelijk pas in werking… als de verzekeringsmaatschappij het dossier rond heeft en uitbetaalt. Maar dat gebeurt met mondjesmaat: na het trauma van 22 maart volgt de Kafkaiaanse terreur en de financiële kaalpluk van de mensen die de pech hadden op dat moment op de luchthaven of in dat metrostation te zijn. Hoe nalatig kan een systeem zijn.

De expert komt langs

slachtofferIn theorie is het nochtans simpel. Een verzekering neem je om, zoals het woord het zegt, je te verzekeren tegen zware financiële dobbers ingevolge een tegenslag. Het kan dan gaan om fysieke, materiële of psychische schade. De filosofie van het systeem is, dat elke klant/verzekerde bijdraagt in een grote pot van waaruit schade kan vergoed worden.
Daar horen veel kleine lettertjes bij, die we niet allemaal lezen, en die pas boven water komen als er ook echt moet uitbetaald worden. Verzekeringsmaatschappijen zijn namelijk bedrijven die winst moeten maken, en dan is het van belang om zo veel mogelijk polissen te verkopen en zo min/zo traag mogelijk uit te betalen.
Maatschappijen zoals AXA (maar die natuurlijk niet alleen) hebben daar een handje van weg: je moet netjes op tijd je jaarlijkse factuur betalen, doch ho maar als er moet uitgekeerd worden. Een cruciale rol speelt de gerechtelijke expert die,- dat fenomeen is gekend,- dikwijls zakelijke banden heeft met de verzekeringsmaatschappij, en vrijwel altijd probeert de schadeclaim te minimaliseren. Vooral slachtoffers van zware verkeersongevallen kunnen ervan meespreken: een trage administratieve mallemolen, een expert die intimiderende vragen stelt en uiteindelijk een verslag indient waarin iemand met maar één been werkbekwaam wordt verklaard. Komaan zeg, niet flauw doen, mijnheer.
Het is een criminele praktijk waar de overheid maar geen paal en perk aan stelt. Ook voor de slachtoffers van de terreuraanslagen van 22 maart 2016 is het devies: dure ziekenhuisfacturen voorschieten en bang afwachten. Amlin, de verzekeraar van de luchthaven, is hier de voornaamste speler. Ook deze maatschappij staat bekend als een slechte betaler die zijn verantwoordelijkheid met alle middelen probeert te ontlopen.

Minister van Volksgezondheid Maggie De Block (Open VLD) erkent het probleem: “Bijna een jaar na de aanslagen is minder dan vijftien procent van de geraamde schade vergoed. En van slechts achttien procent van de mensen die een dossier konden indienen, is het dossier al volledig behandeld. De verzekeraars laten deze mensen in de kou staan.” (HLN, 8/3/17).
De Block noemt geen namen van maatschappijen, ik heb er in deze column al twee genoemd, laat de dagvaardingen maar komen. Misschien gaat het nu wat vooruit, omdat een paar slachtoffers hun verhaal mochten doen in de media. Maar dat verandert ten gronde niets. Als boterhammen eten op de trappen van de kerk een gasboete oplevert, zou de overheid beter ook eens werk maken van malafide verzekeringsmaatschappijen en partijdige experts. Verzekeringen zouden moeten gedwongen worden om snel uit te betalen, op straf van nietigheid van hun licentie. Eventueel kan het bestaande Slachtofferfonds, met een minimum aan bureaucratie en lokaal verankerd via de OCMW’s, de ziekenhuisfacturen voorschieten en verhalen op de verzekeraars.
Kortom: de overheid mag een tandje bij steken.

De Grote Moskee van Brussel

Saudi2Een nog boeiender doordenker levert de vraag op naar de echte verantwoordelijkheid achter de 22/3-aanslagen. Daar kunnen de verzekeringsmaatschappijen zich dan misschien mee bezig houden, na het uitbetalen van hun cliënten: afgezien van de opsporing van de daders, wie kan en moet er nu financieel opdraaien voor al dal leed?
Dezelfde dag nog, 22 maart 2016, eiste Islamitische Staat de aanslag op via een persmededeling die stelde dat “bij de gratie van Allah en zijn goedheid, een geheime cel van soldaten van het kalifaat zich naar België heeft begeven, de kruisvaarder die niet ophoudt de islam en de moslims te bekampen”. Wel kijk, dat is duidelijke taal. Bij het in snel tempo inkrimpende kalifaat zal misschien niet veel meer te rapen zijn, maar des te meer bij zijn hoofdsponsor, Saoedi-Arabië.
Onderzoeksjournalisten en financiële experts zoals Andrew Tabler van het Washington Institute for Near East Policy, hebben al lang uitgevlooid dat het geld om Islamitische Staat op te starten via Koeweit voornamelijk uit Qatar en Saoedi-Arabië kwam. Het kan voor een gehaaide advocaat à la Sven Mary niet moeilijk zijn om via die geldstromen de Saoedi’s verantwoordelijk te stellen voor de aanslag van 22 maart. Doen die gangsteradvocaten ook eens iets maatschappelijk nuttigs.

Leuk om weten daarbij is, dat de Amerikaanse Senaat in 2016 al een wet heeft goedgekeurd die aansprakelijkheidsstelling van een buitenlandse staat voor terrorisme mogelijk maakt (“Justice Against Sponsors of Terrorism Act”). In die zin kunnen Amerikaanse staatsburgers de Saoedische koning Salman bin Abdul-Aziz Al Saud (geschat privévermogen alleen al: 20 miljard dollar) voor de rechter dagen wegens verantwoordelijk voor de aanslagen van 9/11. In de praktijk is dat dode letter gebleven en Obama wou er niet van weten. Maar niets belet ons om daar ook een wettelijk kader voor te scheppen, inclusief de eventuele naasting van Saoedische bezittingen op ons grondgebied bij een veroordeling. Andermaal: de overheid mag een tandje bijsteken, ondanks de voortreffelijke banden tussen het Belgische en het Saoedische vorstenhuis.

Brussels, a view from the skyDat brengt ons weer bij de Grote Moskee van Brussel en de Saoedische sponsoring van het Europese salafisme. Het opzeggen van de 99-jarige erfpacht van de Grote Moskee, broeihaard van Jihad-retoriek, kan al een goed begin zijn, en een kei van een statement. Ooit was het een museale plek in het Jubelpark, maak er opnieuw een museum van, voor mijn part gewijd aan Arabische kunst en dan liefst van vóór de periode dat zinnelijke taferelen in die cultuur taboe werden.
Die wapenleveringen kunnen we dan wel op onze buik schrijven, en die Saoedische investeringen in de Antwerpse haven ook, maar met een land dat slachtpartijen op onze mensen en op onze eigen bodem financiert, doe je toch geen zaken?
Het terrorisme is één probleem, maar de empathie jegens de slachtoffers, de efficiëntie waarmee we het puin ruimen, en het ethisch fatsoen waarmee we schurkenstaten durven benoemen, is een tweede uitdaging. Heeft het Belgische raderwerk überhaupt nog tandjes om bij te steken? Ik vrees ervoor.

Welkom in het cordon, Jonathan

afspraak

Geert Wilders won gisteren de Nederlandse verkiezingen (plus 5 zetels), maar zal niet in een regering komen. Dat hebben de andere partijen al weken voorheen gezamenlijk beslist, de huidige premier Mark Rutte voorop (“Het zal niet gebeuren!”), die zichzelf tot winnaar kroont met een verlies van acht zetels. Moet kunnen. Het punt is namelijk dat Wilders in de categorie “populisme” wordt ondergebracht, en populisten zijn lieden die teren op het (onder)buikgevoel van de samenleving, met loze kreten de aandacht trekken en met onwerkbare voorstellen de publieke opinie verder op hol brengen.
De realiteit is enigszins anders. Het fenomeen Wilders is het gevolg van een decennialange ontkenningspolitiek, waarbij fundamentele vragen rond migratie, islamisering en identiteitsverlies werden terzijde geschoven in het voordeel van een zelfstrelend cosmopolitisme bij de linksliberale upperclass: de toekomst is aan de wereldburger die de globe afreist, mensen ontmoet, andere culturen de hand reikt, zijn horizon verbreedt.
Dat toeristisch globalisme is tamelijk wereldvreemd gebleken: het zijn de lagere sociale klassen van minderopgeleiden, die geen aardbol op en af reizen om vriendelijk knikkende mensen tegen te komen, die de multiculturele utopie aan de lijve ondervinden, in de vorm van overlast, criminaliteit, geweld, vervreemding en aftakeling van het sociale weefsel.
Zij halen nu hun gram door op de PVV te stemmen, maar hun stem is bij voorbaat als waardeloos gedeclasseerd. Exact hetzelfde wat het Vlaams Blok/Belang overkwam, dat op zijn hoogtepunt 25% van de Vlamingen kon bekoren, maar quantité negligable bleef, dankzij het cordon sanitaire, in 1991 opgezet door de groenlinkse ideoloog Jos Geysels.

Mestkevers

wildersHet is een interessante vraag voor politicologen: waarom tendeert het politieke establishment naar de ontkenning en de verbloeming van de realiteit, in plaats van naar de controverse? Het heeft zeker met persoonlijkheden te maken: uitdagers zijn, hoe kan het anders, caractériels die de politieke markt openbreken en met veel lawaai het gezapige gekabbel der ideeën op zijn kop zetten.

Fundamenteler echter, is de hang naar het status-quo en de inkapseling in de macht van bepaalde partijen de reden waarom zogenaamde “populisten” als spelbrekers geïsoleerd worden. In de VS met het tweepartijenstelsel lukte dat niet, in Nederland en België kan er altijd wel een coalitie van verliezers op de been gebracht worden. Tandenknarsend ondergaan de foutstemmers dan de banbliksems van de media en de intellectuele bovenlaag (Prof. Em. Etienne Vermeersch in 2004, daags na de zgn. Zwarte Zondag, tot de VB-stemmers: “Ge moest beschaamd zijn!”).

Precies dit democratisch deficit creëert een nog grotere verzuring en een nog grotere haat jegens het politiek establishment. Het is vanuit die optiek dat VUB-politicoloog Jonathan Holslag, een van Vlaanderens betere analisten en opiniemakers, besloot in te gaan op de uitnodiging van VB-voorzitter Tom Van Grieken om voor diens boek het voorwoord te schrijven. Dat is niet evident voor een VUB-professor, docerend aan de universiteit waar politieke correctheid bijna heilig is, en logeklanten van socialistisch tot liberaal waken over de juiste leer die Vlaanderen moet doordringen. Ik zeg wel: moét. Scientia vincere tenebras, de wetenschap overwint de duisternis, en spuit meteen ook alle mestkevers (dixit Karel de Gucht) plat die in de Vlaamse klei nog rondwriemelen.

In dat voorwoord, jammer genoeg ontsierd door een paar taalkemels (“Er zijn de laatste jaren meer Europeanen omgekomen door Russische agressie (…) als door het geweld van IS.”) erkent Holslag het recht en zelfs de noodzaak van een Vlaamse identiteitsbeleving. We hebben recht op eigenheid, moeten cultureel op onze strepen staan, we mogen eisen stellen aan nieuwkomers, maar dan moeten we ook willen loskomen van de kleinburgerlijke gezapigheid die van onze cultuur een karikatuur maakt. De (post)moderniteit omarmen dus, loskomen van de 19de eeuwse schoorsteengarnituren die de Vlaamse beweging nog altijd (ont)sieren.
Anderzijds pleit hij ook voor een eigen industriële relance in een anti-globalistisch perspectief: in plaats van de zoveelste Ikea-opening te vieren, eens zelf onze meubelnijverheid herwaarderen en promoten. Lokale industrie voor eigen werkgelegenheid en welvaart, wat ook weer ons patriottisme ten goede komt.
Van dat woord patriottisme, dat Holslag graag bezigt, gruw ik eerlijk gezegd een beetje. Als er nu één woord is, dat kleinburgerlijke benepenheid uitdrukt, dan is het wel dat. Maar voor de rest snijdt zijn analyse hout. De VB-voorzitter en de VUB-professor kunnen het duidelijk goed met elkaar vinden (Holslag in DM: “Ik voel sympathie voor zijn strijdlust”), en dat zal progressief-links Vlaanderen niet zijn ontgaan.

Zuivering

HemerrechtsIn het VRT-praatprogramma De Afspraak (13/3) mocht schrijfster Kristien Hemmerechts al de aftrap geven van een diffamatiecampagne: Jonathan Holslag heeft duidelijk een scheve schaats gereden. “Als je het mij had gevraagd, ik had gezegd: doe het niet”, fulmineerde ze knorrig.
Maar Jonathan heeft het aan niemand gevraagd, dat is het hem net. Reken maar dat in een volgende fase, ondanks de wetenschappelijke reputatie van de professor, en ook al dekte hij zich tijdens dat interview wel tien keer in (“Ik ben niét voor het VB”), men hem rekenschap zal vragen over deze misstap.
Dat Holslag zich onverbloemd tegen het cordon uitspreekt en voor een grensoverschrijdende dialoog, ook met mensen van de “foute” partij, is voor de intellectuele en culturele elite in Vlaanderen absoluut not done. Ze hebben zich namelijk zelf in een cordon vastgemetseld, maar dan een positieve schutkring tegen alle politiek-incorrecte wolven in het bos. Hoor je niet bij die club, dan kom je ook niet meer in de reguliere media en ben je voorwerp van een zuiveringsactie, tot en met regelrechte broodroof.

Zelf was ik tussen 2008 en 2014 als speechschrijver van twee VB-voorzitters, Bruno Valkeniers en Gerolf Annemans, nauw betrokken bij het reilen en zeilen van deze partij. Het was een boeiende tijd, waarin ik ook sterk pleitte voor een sloping van dat ondemocratische cordon en voor een open debatcultuur mét het Vlaams Belang. Het was de periode dat de VRT nog in een officiële interne nota journalisten op het hart drukte dat “het VB niet mocht behandeld worden als een andere partij”. Een nota die, bij mijn weten, nooit is herroepen.
Tijdens en na deze doortocht bleken tal van deuren te zijn dicht gegaan op professioneel én privévlak. Het is een prijs die men betaalt en die men ook moet aanvaarden: wat men verliest aan netwerken, wint men aan onafhankelijkheid, wie weinig vrienden heeft hoeft ook niet veel vriendendiensten te bewijzen.
Voor een universiteitsprofessor zou dat echter wel eens kunnen tegenvallen. Ik vermoed dat Jonathan Holslag, in zijn breed out-of-the-box-gebaar, niet beseft hoe fanatiek en ongenadig het intellectuele en culturele ons-kent-ons-clubje afrekent met wat zij als overlopers zien. Ondertussen is er effectief op de webstek van De Morgen al een opiniestuk gepubliceerd, waarin acht VUB-docenten hun collega kapittelen om zijn misstap (sic).
Ik hoop oprecht voor hem dat de Hemmerechts-hysterie tanend is, maar op de brede N-VA-sympathie moet Holslag ook al niet meer rekenen omwille van die genuanceerde kijk op de aartsrivaal. Het blijft een hachelijke onderneming, zich in Vlaanderen als onafhankelijke intellectueel opstellen. Hopelijk krijgen we morgen of overmorgen geen mea culpa uit bittere noodzaak. Sterkte, Jonathan.

Hier spreekt men Nederlands: waarom taal zo belangrijk is, en al de rest volgt

school
Ziezo, Vlaams onderwijsminister Hilde Crevits heeft haar duit in het zakje gedaan in de verrechtsing, en gesteld dat allochtone vaders en moeders een tandje mogen bijsteken inzake betrokkenheid bij het schoolgebeuren. Crevits zegt dat niet zomaar: ze weet dat de meeste leerkrachten en schooldirecties al decennialang worstelen met de vraag hoe je kinderen kansen kan geven en kan integreren, als de ouders niet eens een nota in het rapport lezen, brieven ongeopend in de vuilbak keilen, en nooit opdagen op oudercontacten. Dat dit vooral een pijnpunt is bij families met een allochtone achtergrond, waar thuis nauwelijks of geen Nederlands gesproken wordt en de schotelantennes steevast naar Turkije of Marokko zijn gericht, is al evenzeer een vaststelling die niemand op het terrein betwist.
Niettemin levert de uitspraak van de West-Vlaamse no-nonsensepolitica een storm van protesten op uit de links-progressieve hoek: ze zou de allochtonen nodeloos stigmatiseren, de ouders doen wél moeite, het gaat om kansarmoede en niet om onwil of desinteresse, enz.
Dat argument van de kansarmoede heeft alvast zijn ondeugdelijkheid bewezen: hoe meer pampering, hoe meer de groep in kwestie zich opsluit in het slachtofferdenken, hoe minder er sprake is van echte integratie of emancipatie. Ik denk dat de wrevel daarover meespeelde in de oprisping van Hilde Crevits: komaan zeg, ouders, doe nu ook eens wat, grijp kansen en gun die aan je kinderen door te participeren.
De kern van de zaak gaat echter over een cultuurkloof die politiek nog steeds nauwelijks bespreekbaar is: ten gronde wil een flink deel van de allochtone gemeenschap zich niet onderdompelen in de taal van het nieuwe thuisland, en nog minder in de cultuur die daaronder zit. Dat recht op een eigen taal en cultuur wordt hen ook gegarandeerd via Europese minderheidsverdragen (waarop ook Franstaligen in Vlaanderen zich beroepen om geen Nederlands te hoeven spreken) en via het algemeen mensenrechtenverhaal waar onder meer het anti-discriminatiecentrum UNIA de mosterd haalt.
Effectief: een overheid mag burgers niet discrimineren op basis van taal, cultuur, religie, afkomst, etcetera. De perverse uitwerking van die beschermingsfilosofie is echter dat ze gewoon tot gettovorming leidt, en dus tot ongelijkheid. Is het een mensenrecht om zijn eigen taal te spreken, zich met gelijkgezinden te verenigen en een huiscultuur erop na te houden? Welja. Is het een mensenrecht om niet deel te nemen aan de samenleving, zijn kinderen met een sociale handicap op te zadelen en hun ontwikkeling te hypothekeren? Tja. Is het een mensenrecht om dat isolement te koppelen aan een fundamentalistische religie die haat predikt en terreur gedoogt,- over generaties heen, van oud naar jong? Ik dacht het niet. Maar met dit laatste steken we natuurlijk de politiek-correcte Rubicon over. Tijd om er een van onze briljantste intellectuelen bij te halen.

Elsschot herlezen 
ElsschotHeel de Crevits-rel kan beslecht worden met de simpele schoorsteenspreuk: Hier spreekt men Nederlands. Een gedeelde omgangstaal en een vorm van leidcultuur zijn gewoon essentieel om mensen te verbinden, daar is geen weg naast. Een zelfbewuste cultuur die niet oplegt maar inspireert, verleidt, smaak geeft. De utopie van de linkerzijde om de ideale samenleving als een vrolijk Babylon te zien, een kleurig amalgaam van culturen en cultuurtjes die allemaal op hun vierkante meter zichzelf wezen te zijn, werkt in de realiteit voor geen meter.
Op een bepaald punt is tolerantie gewoon immoreel. We hebben veel te lang geduld dat allochtone gemeenschappen überhaupt bestonden en als hermetische eilanden voortwoekerden, met het dubbelzinnige mensenrechtencharter als alibi. Vandaag spreekt 60% van de Antwerpse allochtonen geen Nederlands thuis. Het legt een enorme hypotheek op de ontwikkeling van de kinderen: ze leven in een permanente breukzone, geraken nooit ingebed en gedragen zich op de duur zelf als tweederangsburgers met alle sociale gevolgen vandien.
Dat taalgegeven is altijd weggestopt onder een dikke laag politiek-correct kosmopolitisme. Gisteren, 6 maart nog in het VRT-praatprogramma De Afspraak’: ene Thomas Smith, stand-upcomedian van Britse afkomst, en zich vlot bewegend in het Vlantwerps, had Engelstalige ouders (die dus wél Nederlands spraken) waarmee hij thuis ook in de taal van Shakespeare converseerde. Voor hem was er geen probleem, het zou allemaal niet zo nauw steken, je kan thuis Arabisch spreken of eender wat, en dan op school toch een soort Nederlands. Smith kijkt op die manier bewust weg van de segregatie die zich onder onze ogen afspeelt, en die tot blijvende frustraties leidt bij leerkrachten die zich enorm inzetten om kinderen van allochtone afkomst op het goede spoor te zetten.
Mondigheid als motor van emancipatie en burgerwording: het zo verguisde taal- en cultuurflamingantisme is terug van weg geweest. Vlamingen zijn veel te weinig fier op de taal die hen bindt, hoe zouden anderstaligen en migranten er enthousiast mee kunnen omgaan. Hoe erbarmelijk is het niveau van bepaalde journalisten die nauwelijks nog foutloos kunnen schrijven, laat staan dat ze nuances zouden kunnen aanbrengen in een tekst. Wij mishandelen het Nederlands, niet alleen via het dialect en de tussentalen, maar ook in het parlement, op televisiedebatten, in toespraken van BV’s die klinken als kleutertaal. En nu blijkt dat Marokkaanse schoolkinderen in Nederland zich vlotter uitdrukken in de taal van Bredero dan sommige van onze Vlaamse excellenties, Ben Weyts om er geen te noemen.
Het was onze grootste Vlaamse auteur, de vrijzinnig-linkse flamingant Alfons de Ridder alias Willem Elsschot, in zijn dubbelleven ook broodschrijver en copywriter van reclameteksten, die erop hamerde dat schrijvers en intellectuelen niet alleen literatuur moeten produceren, maar vooral ook de taal moeten bewaken, cultiveren en permanent opwerken, als levende materie die het dagelijkse leven dooradert. Het is gewoon eten en drinken, iets waar een hele samenleving mee verder kan. Iets dat verbindt en verrijkt. Iets dat doet praten, doet lezen, en zelf evolueert in de stroom van het leven.
Andermaal: hier spreekt men Nederlands. We mankeren een Elsschotiaans moment in het debat dat Hilde Crevits (her)opende. Het gaat ultiem niet om “betrokkenheid” of om sociale drempels, maar om de verbindende kracht van een leidcultuur die via het spreken en schrijven gemeengoed wordt en blijft. Het gelijk stemmen van violen, waarna de polyfonie pas mogelijk wordt.
De softe visie op ‘inburgering’, als een snelcursus waar men in het Vlaams de weg leert vragen en eventueel weet hoe je karbonaden maakt, is absoluut ontoereikend om de allochtonen van de tweede en derde generatie met de autochtonen in één universum samen te brengen. Een doorgedreven inhaalbeweging via kwaliteitsvol Nederlands, thuis en op school, is de enige weg naar een echt gelijke-kansen-verhaal bij kinderen van drie tot twaalf. Helemaal goedschiks zal dat niet gaan, koppel misschien een degelijke basiskennis van het Nederlands bij allochtone ouders aan toekenning van het kindergeld, zoals dat in Denemarken gebeurt. Ontmoedig de huwelijksmigratie, bouw het systeem van de dubbele nationaliteit af. Maak duidelijk dat diversiteit niet hetzelfde is als gettovorming.
Maar vooral ook: laten wij, Vlamingen, zelf eens wat meer onze taal koesteren. De grap van de Afrikaan die Nederlands leerde en daarmee in Tielt niet verder kon, is jammer genoeg echt.
Foto: vierde klas van de Sint-Karelschool in Sint-Jans-Molenbeek.