De strijd om het Hoegaardse Witbier gaat niet alleen over jobs

Over bier, identiteit, symbolen en (anti-)globalisme.

Eerst zag het ernaar uit dat de luitjes van het landelijke Hoegaarden, en ook het personeel van de brouwerij zelf, zouden bdehaene.jpgerusten in de locale tap-toe, m.n. de overheveling van ‘hun’ bier naar Jupiler, door de multinational InBev die het streekbier had opgekocht. Een week geleden echter, halfweg December, kwam ineens drieduizend man op straat –met alle respect, in een gat van niemendal-, en sterker nog: er gingen stemmen op om ter plekke terug de ‘echte Witte’ te gaan brouwen. Zijn we op weg naar de confrontatie? Wat als de Belgisch-Braziliaanse kloon en de échte Hoegaardse elkaar tegenkomen? Als men mij op café de keuze laat, ik zou niet twijfelen. Is er überhaupt plaats voor beide, of wordt dit oorlog? En vooral: hoe groot is de symboolwaarde van het conflict tussen grootschalige moderniteit en kleinschalige traditie, zeg maar de grijze cellen van de boekhouders versus de magie van de gistcellen?

Eerste vaststelling: InBev is niet eens slim volgens de marktlogica. Puur rationeel en marketingsgewijs is het onverstandig om een product dat zo gelinkt is aan eigenheid zoals een streekbier, aan zijn roots te onttrekken. De faam van het Belgische bier is onlosmakelijk verbonden met traditie, diversiteit, specificiteit en dus ook met een zekere schaarste (ook al eens, na uren ronddolen in Heuvelland, van Westvleteren terug weggereden zonder een bak abdijbier?),- maar dat laatste is natuurlijk onverenigbaar met de wetten van de markt, de globalisering, en de op kwantiteit gebaseerde productiewijze. Bier is nu eenmaal emotie en beleving, het flesje, het etiket, het verhaal, de plek van oorsprong. Ironisch genoeg claimt de multinational InBev juridisch alvast de plaatsnaam ‘Hoegaarden’, en abstraheert zo het product letterlijk van zijn bodem. Lees het artikel

Advertenties

Een Reactie op “De strijd om het Hoegaardse Witbier gaat niet alleen over jobs

  1. De gemeente Hoegaarden had natuurlijk de poot stijf moeten houden. Zonder een Hoegaardse vestiging niet de naam Hoegaarden! Afgezien daarvan is de kwaliteit van de Hoegaarden al jaren aan het afnemen, vergeleken met een Brugs tarwebier, een Gulpener Korenwolf.. Of een Zeeuwse Witte toen dat nog een goed bier was. Gelukkig telt België (Vlaanderen en Wallonië samen dus, sorry in dat opzicht is België nog een) zoveel goede bieren dat er nog veel te ontdekken valt. Laat die Hoegaarden maar lekker staan, neem een Saison Dupont biologique, een Slaapmutsken blond of een echte trappist.
    gr. Peter, Goes