De dubbele bodems van de rechtsstaat

Over macht, elites en geheimtalen

Justitie loge1.jpgwil weer ‘begrijpelijk’ en aaibaar overkomen, dichter bij de mensen staan, en dat is goed nieuws. Gedaan met norse magistraten en vonnissen in stadhuistaal, ‘gelet op’, gezien dat’, ‘in hoofde van’…  Na de ‘Witte Mars’ en de idemkleurige ridders ging het ook allemaal veranderen,- de gerechtelijke achterstand vandaag is nog nooit zo groot geweest en de verjaringstruc werkt perfect met een goede advocaat.  Het nieuwe Antwerpse Justitiepaleis ging een toonbeeld zijn van nederigheid, justitie-dicht-bij-de-mensen en blablabla,- het resultaat is ondertussen gekend: een modernistische mastodont die het Brusselse Poelaertpaleis overtreft. Veel interessanter dan zich te verkijken op de face-lifts, is dan ook om te analyseren hoe het gerecht in de coulissen functioneert, en hoe de discrete maatschappelijk-culturele verbindingslijnen lopen tussen establishment, misdaadmilieu en politiek theater.  Een verkenning van de ingewanden van dat wat zich sinds de jaren ’80 de ‘rechtsstaat’ is gaan noemen…

Lees het artikel.

Advertenties

14 Reacties op “De dubbele bodems van de rechtsstaat

  1. http://www.vansantkarel.be

    is een proces vol procedure fouten, faillissement nooit betekend, derde verzet genegeerd, klachten genegeert enz enz
    rechters-commissarissen die diezelfde vonnissen ondertekenen als rechter, een curator die ook rechter is is volgens de wet verboden enz enz

  2. timmermans etienne

    Zelden een betere omschrijving van de toestand in ons land gelezen
    Zou nooit hebben durven denken dat zulks ongestraft kan worden
    beschreven ,Moest de onderschrijver van zulke visie zich poliitiek
    willen uiten ,dat zou pas een verschuiving geven ,ach een mens mag
    al eens dromen nietwaar? Timmrmans Etienne

  3. Als ik dit lees, voel ik me als het vee in de stal.
    Vrije expositie van gedachten en ideeën zijn dus staatsgevaarlijk.
    OK, we weten waar we ons moeten aan houden.
    Speel het spel zoals zij het willen.
    Ooit loopt deze trein van de rails, en dan maakt het niet uit hoe lang hij er op gebleven is.

  4. Dat het stigma dat de Bonvoisin door toedoen van Staatsveiligheid, Bijzondere belastingsdienst, Politiek, Gerecht en (Linkse) (Betaalde) Media onterecht heeft gekregen nog steeds geldt bewijst wel terdege de effectiviteit.

    Maar los van dat punt wel een ontluisterend artikel.

    Voor de geïnteresseerden in de zaak de Bonvoisin: Schurkenstaat Belgie van advokaat Mario Spandere te verkrijgen bij Uitgeverij Van Halewyck

  5. Is het u opgevallen dat logefiguren, wanneer ze de wereld een zware lap draaien, meestal triomfantelijk om zich heen kijken, het hoofd daarbij hoog latende uittorenen boven de rest, met een Mona-Lisasmile om de mond? Het is precies zo dat de een paar door de overheid aangestelde professoren keken toen ze hun volle wetenschappelijke gewicht hadden gezet onder een commissie die was opgericht om te laten vaststellen dat de Bende van Nijvel een toevallig groepje bon-vivants was dat fun wou hebbeh en ZEKER niets met een complot te maken had. Het rechterinneke dat mocht verklaren dat de Ukkelse school geen schandknapen heeft gekweekt, deed precies hetzelfde: dezelfde niet-verbale taal vertonen met een typisch Latijnse arrogante air. Die komt vaak voor bij vrijmetselaars die bezig zijn het kind te vermoorden.

  6. “… een sterk politioneel apparaat, gericht op het uitschakelen van lastposten …”: is de heer Johan Sanctorum er zich van bewust dat ‘lastposten’ tegenwoordig gewoon eerbare burgers kunnen zijn die niemand wat hebben misdaan, maar van wie de roversbende van rechters/flikken/gangsters de ‘middelen’ onder elkaar willen verdelen teneinde hun al niet geringe kapitaal te doen toenemen?

    Stelen kun je niet van de armen en mag je niet van de rijken. In feite zijn het die laatsten die de roof van de middenklasse organiseren, net zo goed als het de middenklasse is, die de enige is van wie niet alleen solidariteit kan worden gevraagd, maar van wie die solidariteit ook wordt afgedwongen. De armen hebben niets en de rijken geven niets. Van de middenklasse kun je het afpakken. Met andere woorden: een lastpost kan al iemand zijn die GEEN deel uitmaakt van de club waar meer Joodsche Medemens of Edel Franstalig bloed deel van uitmaakt, dan Vlaamse gedegenereerde strontproducenten. De De Clercks krijgen in dit verhaal hoogstens de kruimels en niet voor lang meer. Dus is de eerbare burger die zich toch niet kan verdedigen, geen lastpost, maar rondlopend wild waarop vrijelijk mag worden geschoten zoals op Indianen vanuit de trein. Plundering is toegestaan zoals in elke oorlog.

    Je hoeft dus geen tegen dit fascistische systeem protesterende Anja Hermans te zijn, om er het slachtoffer van te worden. Zovele Vlamingen, braaf omdat ze afgericht als een hond – niet na de Spaanse of Oostenrijkse, maar pas goed na de Franco-Belgische bezetting – geen vin meer durven te verroeren, zullen zonder probleem have en goed verliezen ten gevolge van de desnoods gelegaliseerde plundering door een ACTIEF collaborerende club politieagenten, rechters, advocaten en gangsters. Ik weet pertinent zeker dat deze club niet door een Vlaming geleid wordt, al krijgen Vlamingen als Eyskens en zo ook wel toegang tot de Brusselse salons.

    De gangsters van deze club hoeven niet te ogen als sneuë types met stoppelbaard en haveloze kleding, maar kunnen gewoon fatsoenlijk geblondeerde Waals-Brabantse vrouwen zijn, bijvoorbeeld uit Ohain of die Vlaams-Brabantse gemeente waar la Onkelinx haar villa heeft staan. Was die trouwens ook niet ooit getrouwd met een Noordafrikaanse gangster, om vervolgens van hem te scheiden en met hem als getuige, te trouwen met diens advocaat?

  7. Wat bazelt u nu in de richting van de complexiteit van het geschreven recht (het hermetisch wetboek of ‘codex’) dat het model voor de geheimtalen zou zijn? Die complexiteit is in de toepassing slechts uitwendig, bedoeld om de gewone burger te intimideren, zoals ook eertijds logebroeder Poelaert de architectuur van het Paleis van Justitie bedoeld heeft om te intimideren. Zuivere intimidatie, om het de bemensing van het gerecht gemakkelijk te maken. Dan zaken de fauteuils eens zo heerlijk door. Voor de gewone burger is de complexiteit bedoeld, niet voor de dragers van het systeem: als die zijn recht wil krijgen moet hij letterlijk hemel en aarde verzetten. Er zijn meer handelingen van politieagenten die neerkomen op de negatie van hun regels dan op de toepassing ervan. Hetzelfde geldt voor rechters, politici om niet te spreken over die hoer, de pers. Maar intern geldt niet de geheimtaal maar de graad van bezopenheid in de natte kamer en de afspraakjes en wordt alles zo eenvoudig mogelijk gemaakt. Recht gunnen of niet aan iemand die al dan niet een vriendje is, wordt daar dan beslist.

  8. Volgens mij is die Johan Sanctorum Emmanuel Goldstein, van Big Brother, weet je wel ?

  9. Mariette van der Scholen

    Ach, die man is toch de spin in het web, Aaron Bronsky-Kinar. De spin en het web, dat is ook de achtergrondafbeelding van de webstek van deze ‘kritische intellectueel’.

    Er zijn wel meer mensen die de juiste analyse maken van de feiten, die ook publiek bekend maken en uiteindelijk gewoon georganiseerde oppositie blijken te zijn. Terzelfder tijd rapporteren ze braaf aan hun oligarchische opdrachtgever. Misschien stuurt spion Johan Sanctorum alle ‘verdachte’ commentaar op zijn webstek gewoon door naar de Staatsveiligheid en zelfs naar de Mossad.

    In de wereld waarin we nu zijn terechtgekomen is dit scenario waarschijnlijker dan dat Johan Sanctorum een onverstelbare en nooit getoonde moed zou hebben, zeker bij intellectuelen ongezien. Dat bestaat toch niet, man ?

  10. Flupke Moustachu van Meulebeek

    In een wereld van harde porno als ontbijt, tienuurtje, middagmaal, vieruurtje of avondmaal, is het zingen van “Klein, klein kleutertje” op de Grote Mark in Brussel een opmerkelijkere daad van verzet, dan je broek aftrekken in de Basiliek van Koekelberg.

  11. “Anja was een “lastig”” kind. Ze groeide met haar zuster op in een warm, open arbeidersgezin. Een grootvader overleefde de nazi kampen, moeder is huisvrouw, vader werkt in ploegendienst in een Antwerps petrochemisch bedrijf. Anja houdt van dieren, haar straathond is haar liefste vriend. Ze werd een anti fascistische punkster en hing tussen de drugverslaafde daklozen rond op de Antwerpse Groenplaats en in kraakpanden. Ze leerde op straat te overleven. Daarna volgde de jeugdrechtbank en plaatsing in jeugdinstellingen.”

    Hum: als we het over RIJKE Joden hebben, zouden we spreken over een slachtoffer van de derde generatie. Maar ja … mevrouw Hermans komt slechts uit een arbeidersgezin. Giene kompassie emme we doarmei …

  12. Ik kan het me al inbeelden; vraagt iemand aan een Persoon van de staatsveiligheid: “Gaan we het terrorisme nu serieus aanpakken?”, krijg die van een ander Persoon van de staatsveiligheid te horen: “Ma nee jong, wemmen et te druk met Anja Hermans of Soetkin Rechts. We wille nog wel om vaaif uur tuis zen zenne.”

  13. Mededogen met de sukkelaars valt een beetje buiten de partijlijn van de meeste partijen. Hebben sukkelaars hun jammerlijke staat immers niet geheel en al aan zichzelf te danken ? Vinden vindingrijke, hardwerkende mensen niet altijd wegen om aan werk te geraken en zichzelf uit het slop te halen ? Is een crisis niet het moment bij uitstek om een land schoon te vegen, uit te mesten ? Bij de LDD begrijpt men dat beter: Jean-Marie De Decker pleit voor actieve en onvrijwillige euthanasie op psychiatrische patiënten. Toevallig weet ik dat psychiatrische patiënten gewoon slachtoffers zijn van psychopathen die vinden dat ze in de weg lopen. Of ze zijn politieke opposanten of anders mensen van wie familieleden het geld willen aftroggelen. Ik heb weet van een gewezen schooldirecteur die een lawaaierige agente als buur heeft, en die ten gevolge van zuiver machtsmisbruik de psychiatrie in wordt geloodst, waar de psychiaters hem een paar dagen houden, niet omdat er wat met hem is, maar om ‘de gemoederen te doen bedaren’. Ik heb ook weet van een meisje dat van haar vader geen voet mag verzetten zonder bij wijze van spreken vooraf in viervoud bij de patriarch een verzoekschrift in te dienen en naar de psychiatrie wordt gestuurd als ze rebels dreigt te worden. De psychiaters laten zich gewillig misbruiken en ze weten het. Uit een door mij als zeer betrouwbaar en goed ingelicht ingeschatte bron weet ik ook dat ze vrijwel allen vrijmetselaars zijn en alcoholverslaafd. Gelet op de retoriek van de politieke correcten en de Franstaligen, zitten bij de potentiële psychiatrische patiënten van la Jean-Marie met een grote graad van waarschijnlijkheid nogal wat VB’ers en in elk geval enkel Vlamingen. Het discours dat Franstaligen over elkaar voeren is – alle verhoudingen in acht genomen – doorspekt met nogal wat meer hoffelijkheid dan dat over de mestkevers, autisten en debielen, die alle Vlamingen ‘pour la bonne cause’ zouden zijn, waarmee de Franstaligen trouwens impliciet bevestigen dat Vlamingen alleszins voor hen een aparte groep zijn en geen deel uitmaken van hún ervaring van het Belgzijn

    In verband met sukkelachtig gedrag, dat zeker moet leiden tot psychiatrische opname en daarna Endl… ik bedoel onvrijwillige euthanasie, wou ik het volgende toelichten over wat doodbrave Vlamingen zoal kan overkomen in een wereld van rovers, Franstaligen, m_k_kk_n en geldwolven van smous_n. Vandaag, bij het inkijken van mijn dossier ter griffie, ben ik erachter gekomen dat twintig jaar verschil ligt tussen de gelijkgeslachtelijke ouders (laten we ze maar MS en CdC noemen) enerzijds en hun Casablancaanse adoptiefzoon (MG) anderzijds. Die laatste wou mij samen met iemand die heel goed mogelijk een aangetrouwd familielid én moslimpolitieagent is, simpelweg doodslaan met een karateslag in de hartstreek. Blijkens de rapporten van de politie doet die het kennelijk in haar broek van schrik. Wanneer je er de flikken toe verplicht het opzettelijke koeterwaals aan te passen, dat ze je in de door hen geredigeerde processen-verbaal in de mond leggen, vermoedelijk teneinde de procureur op een verkeerd pad te brengen door die te doen geloven dat niet de flik maar jij de achterlijke idioot bent die geen zin correct kan formuleren, stellen ze voor de onderzoeksrechter of procureur vervolgens blijkbaar rapporten op waarin ze je intelligentie het klinkende bewijs noemen van de psychische ziekte waaraan je zou leiden. Met andere woorden: het is niet goed of het deugt niet. Een Vlaming die dom is, is dom. Een Vlaming die slim is, is psychisch ziek. In het specifieke geval van de agressie door de Marokkaanse schandknaap van het gelijkgeslachtelijk koppel dat werkt voor de PS van Philippe Moureaux, verplicht inspecteur Madame VVandenBoose (omgewerkte naam) mij eerst onder zware psychische druk en verbale bedreigingen een verklaring af te leggen die niet overeenstemt met de waarheid, kennelijk geïntimideerd doordat de klagers leden zijn van de beruchte PS. Ik acht het zeer wel mogelijk dat de combinatie van de gezinssamenstelling en de politieke aanhorigheid van de indieners van de klacht, voor deze inspecteur al een voldoende argument was om op z’n minst en misschien wel op eigen initiatief maar na wat ik mij voorstel als een discrete maar overtuigende hint te proberen de schuld naar het slachtoffer te verleggen. Ze insinueert in haar uiteindelijke rapport mijn verhaal over de agressie te geloven, maar schijnt als een verwijt te stellen dat ik mij verdedigd heb. Politie (Gryseels & co) maakt zelfs – door niemand daartoe gevraagd – rapporten op, enkel omdat ze mij passeren en ik na zoveel nare ervaringen niet van plan ben voor hen aardig te zijn, waarin ze fijnzinnig opmerken dat mijn gedrag hen ‘niet normaal’ lijkt. En dat zijn dan de flikken die ikzelf zich persoonlijk op de meest nederige en aardige wijze tegen portiers van een discotheek in de buurt van de VUB zie gedragen, alsof het ‘partners in crime’ zijn. Wat over en weer getelefoneer tussen flikken, Franstalige buren, een paar gangsters en roofzuchtige familieleden volstaat blijkbaar om een karaktermoord te plegen en een hetze te creëren tegen iemand op grond van de waanideeën van een maanzieke vrouw met het syndroom van Münchhausen by proxy. Het doet sterk denken aan wat ik op de visionaire webstek van Johan Sanctorum hoor vertellen over het staatsterrorisme dat Anja Hermans heeft ondergaan. Een dossier bestaande uit verdachtmakingen door lui die eerst lustig met elkaar hebben getelefoneerd en onderhandeld om dan te beslissen dat ze Barabas verkiezen, volstaat om een sfeer te creëren waarin men enkel nog gezien wil hebben wat men eerst gezien wil hebben en vervolgens – wanneer men merkt dat men allemaal in het bootje van één grote leugen zit – wat men geloofd moet hebben om geen tuchtstraffen op te lopen. Onderzoeksrechters, procureurs, psychiaters en politie vinden het belangrijker nen erkenden braven gast de duvel aan te doen dan toe te geven dat ze zich vergist zouden kunnen hebben, dat ze hun boekje te buiten zouden zijn gegaan of dat hun opgeblazen stomdronken maçonnieke nekken in de natte kamer met meer dan enkel alcohol gestuffed werd maar ook met verwaande, geperverteerde pretentie. Liever een onschuldige de dood in pesten dan toe te geven dat je fout bent: dat schept pas een (maçonnieke?) band! Stukken verdwijnen uit dossiers. Joviaal beloven flikken u documenten en bijlagen toe te voegen maar ze bedreigen u lijfelijk als u een ontvangstbewijs vraagt. Achteraf blijkt onderzoeksrechter Wim De Troy in het dossier niet over de processen-verbaal te beschikken. Hij heeft niet alles opgevraagd of niet alles gekregen ? Of heb ik niet goed gekeken ? De politie zou je beste vriend zijn !

    Het is wat mij betreft duidelijk en het is mij al bevestigd door anderen. Niet alleen in Brussel maar ook in Vlaanderen, bijvoorbeeld waar vakbondslui net dezelfde politieterreur ondergaan, aangezien de politie bereid is de terroristen en hun Franse bondgenoten bij te staan. Ze doen het inderdaad enkel “eigen volk” aan. Mijn broers vroegere vriendin, heeft ooit mijn moeder gewaarschuwd voor een politieagent – haar bloedeigen neef – omdat die in staat zou zijn achter haar rug een dossier over haar en haar gezin op te stellen om bij de bazen in het gevlij te komen. Tenslotte zijn gangsters en politieagenten zoals iedereen onderrtussen wel zou moeten weten vier handen op één buik. Gaat een flik de gevangenis in, dan wordt er ter compensatie weer een Roemeen die het duivelsteken maakt, vrijgelaten. Ze kunnen gerust samen wat organiseren, bijvoorbeeld om iemand leeg te plunderen. Zoiets gebeurt natuurlijk niet enkel in politiefeuilletons. De makkelijkste slachtoffers zijn de brave mensen: die zijn ook het makkelijkst te intimideren. Zoals uit het rapport van Fanny Wellens blijkt, zullen flikken met plezier en om een paar jaar langer niet in het vizier te lopen van m_k_kken die weten waar zij wonen en waar hun kinderen naar school gaan, het eigen volk zonder pardon, ongegeneerd en vlijtiger dan hun anderstalige collega’s helpen ‘couilloneren’, zich daarbij bijzonder Belgicistisch en onderdanig opstellend tegenover hun allochtone en Franstalige collega’s.

    Frank Vanhecke merkte ergens op dat indien de Vlamingen een beetje Baskisch bloed in de aders zouden hebben, de toestand er heel anders zou uitzien. Het is inderdaad opmerkelijk hoe laf, hoe onderdanig ook, Vlamingen in federale instellingen zich gedragen tegenover hun … nou ja … Waalse collega’s. Ik ben daar zelf getuige van geweest toen ik in federale instellingen heb gewerkt en ook wanneer ik gebruik maak van federale overheidsdiensten. Desnoods schoffeert “eigen ras” je – zoals de flikken – zélf in het Frans waarna ze, op dankbaarheid van hun Franstalige collega’s hopend die vragend aankijken. Franstaligen hoeven in federale instellingen niet te werken, want daar hebben ze Vlamingen voor. Vervolgens ziet “den braven katholieken directeur” zich ertoe verplicht de Vlamingen nog wat harder te laten doorwerken, kwestie van het Waalse luie onbenul (en ik druk het nog beleefd uit) wat te compenseren. “Monsieur le grand dessinateur de bandes dessinées” is dan bijvoorbeeld het voortreffelijke talent dat gewoonweg van werken vrijgesteld is zoals indertijd Scutenaire die van een minister van dezelfde politieke golflengte en taalrol. En het enige Franstalige personeelslid dat wel wil werken omdat ze dat uit de privé nu eenmaal gewoon was, wordt doodgetreiterd door de meest luie vrouw van het stel. En er valt nog meer te vertellen over dit soort toestanden. Heeft een Vlaming het met een Waal aan de stok in een arbeidsconflict, dan trekt de laatste steevast aan het langste eind. Dat is de realiteit van elke federale of bicommunautaire instelling, maar Vlamingen zwijgen daar braaf over.

    Marokkanen, Franstaligen, FDF’ers, pedofiele socialisten: allen staan erbij te glunderen en weten dat het land van hen is. De keren dat ik mij heb laten weggeleiden door agenten in de periode waarin mijn moeder mij maandelijks een beschermende maatregel wou laten opleggen zonder dat aan mijn klachten aandacht werd besteed (ik kreeg zelfs te horen dat ze verticaal zouden worden geklasseerd), heb ik steeds gezien welk een onvoorstelbaar genoegen allochtonen en Franstaligen daarin hebben: ze blaken van tevredenheid dat “ze het elkaar aandoen”. Ze lachen de flikken eigenlijk gewoonweg recht in hun gezicht uit, maar tegenover een allochtoon schieten die flikken natuurlijk niet zo uit hun kram als tegen aardige, brave Vlamingen: tegenover allochtonen kunnen agenten zich opeens voorbeeldig beheersen.

    Als je je niet verdedigt tegen zoveel machtsmisbruik met een maçonniek tintje, verschil je niet van een lam of van een mier. Je wordt dan ook navenant behandeld. Op termijn eindig je als een mulat in een Braziliaanse favela, geterroriseerd door een Joodsch-Latijnse ‘upper class’ en eigenlijk bestemd voor de uitroeiing (de verdamping zoals dat tegenwoordig in sommige kringen heet). Wie daarin alleen staat, gelet op de lafheid van de gemiddelde Vlaming, heeft de moed van David tegen Goliath nodig. Opgegroeid in Cureghem-Kuregem maak ik mij geen illusies over de ambities van zowel de terroristen als van hun Franstalige bondgenoten. “Le flamand est de nature craintive …” enzomeer, krijg je dan te horen en het klopt nog ook. Liever op eigen volk slaan, want dat is braaf, denkt de gemiddelde flik, dan je vel riskeren tegen een m_k_k die morgen onder je raam staat te schreeuwen met vijftien andere minderjarige vriendjes. Dat de beschuldigingen aangaande kinderknijperij tegen de heer Moureaux, gelet op het gedrag van zijn entourage waarvan ik een aantal exemplaren al langer ken dan sinds hun adoptiefzoon uit Casablanca mij een hartaanval wou slaan, niet geheel uit de lucht kunnen zijn gegrepen, is mij vanaf vandaag zeer helder voor ogen gekomen. De man die de gemeente Molenbeek bestuurt, verdient de naam ‘monster’ zeker meer dan een Kim de Gelder of een Hans Van Themssche.