De waarheid komt uit de frietschep van Alice

Omtrent (on)veiligheid, nieuwe weerbaarheid en vrouwelijke tegencultuur 

Herinner alice2.jpgU, groot was de verontwaardiging toen Joe Van Holsbeeck, april van dit jaar, in de inkomhall van het Brusselse centraalstation werd afgemaakt. Niet alleen omwille van de roofmoord zelf en de onnozele buit – een MP-3 speler-, maar vooral omdat niemand van de omstaanders op klaarlichte dag, tijdens het spitsuur, ook maar één vinger had durven uitsteken. Kort daarna, in juni, kwam de 54-jarige Guido Demoor om het leven, nadat hij in elkaar was geslagen door een handvol allochtone amokmakers op de Antwerpse buslijn 23. Ook daar gaf niemand een kik, terwijl enige wiskundige kennis toch zou doen denken dat een volle bus reizigers, gewoon door zich even naar achter te verplaatsen, de belhamels uit evenwicht had kunnen brengen. Wat was er aan de hand? En waar, wanneer, waarom reageren mensen soms wél tegen agressors? En waarom spelen vrouwen hierin een voortrekkersrol?

 Lees het artikel        Dit artikel openen in PDF-formaat

Advertenties

5 Reacties op “De waarheid komt uit de frietschep van Alice

  1. Mijnheer Sanctorum,

    Fantastische analyse! Maar toch met enige argwaan gelezen, omdat u tenslotte ook een man bent.

    Groeten,
    Micheline

  2. Lieve filosoof Sancta Sanctibilis, dat is me toch wel een zelfcastratie!
    Je bent nog wel vergeten te vermelden dat Gaea ook in de moderne wetenschap aanvaard wordt, als de benoeming van een soort levende aarde, met een eigen metabolisme. Het bestaat dus echt, het is niet alleen een mythe. Essentieel is vooral de ecofeministische strekking van je tekst: iets waar volgens mij een enorme toekomst in zit, en dat inderdaad indruist tegen het klassieke men-like- feminisme van vrouwen die mee willen draaien in de carrière- en prestatiemolen.
    Radford Rüther schreef het boek “Gaea en God, een ecofeministische theologie om de aarde te genezen” (1992). Er is een sterke stroming in de Feministische Theologie die neigt naar ecofeminisme. Men legt daar het verband tussen de onderdrukking en uitbuiting van de vrouw en de onderdrukking en uitbuiting van Moeder Aarde. Ook de Bevrijdingstheologie ontwikkelt zich in die richting: opkomen voor de zwakke, de verdrukte (ook: opkomen voor de rechten van onderdrukte dieren…).
    Idem voor die Nederlandse partij voor de Dieren, dat is toch wel fascinerend, dat is een heel oud heksenverhaal dat terugkeert, met een diepe empathie voor al wat leeft. Gaea is voor haar de personificatie van Moeder Aarde op de panentheistische manier: God is IN alles. Dat aards-sakraal element zal veel progressieve bobo’s tegen de haren instrijken. Goed zo!
    En… van die vibrators weet ik natuurlijk alles. Maar voor een frietje, zelfs krokant, is mijn vagina veel te ruim. En die smeuige afsluiter die heb ik wel hoor, “Haar verrukkelijke, licht-zurige mayonaise daarentegen tintelt nog steeds op het puntje van mijn tong.” Foei, gij pornosanctus!

    Anastasia

  3. In onze Europese beschaving is die Gaea-lijn een constante die vanuit het Christelijke begin van onze tijdrekening, dwars door de middeleeuwen, naar het moderne humanisme loopt. Ik herken die lijn van het grote mededogen zonder meer in wat Marianne Thieme, verkozene van die Nederlandse ‘Partij voor de Dieren’ vertelt: ,,Mijn ouders hebben mij compassie voor het leven geleerd. Ik weet nog dat mijn moeder de poes op schoot nam en zei: Kijk Marianne, dit is een prachtig dier, zoiets kan de mens nooit maken.’ Ik heb altijd gestreden voor weerlozen, mens of dier. Als er op school een meisje werd gepest, probeerde ik daar een eind aan te maken.”
    Ik las het in NRC Handelsblad, het is grandioos wat die vrouw zegt. En dit gaat beslist ook over de nieuwe weerbaarheid waar Sanctorum van vertrekt: het opkomen voor zichzelf en voor de weerlozen. Het klinkt middeleeuws-ridderlijk, maar dan misschien eerder naar het motief van Parzival, de ‘reine dwaas’ die ongewapend wetend wordt…

    Marius L.

  4. het niet-reageren op agressie tegen anderen is niet universeel, maar typisch Westers, in de psychologie overigens bestudeerd met eerstejaarsstudenten psychologie als proefpersonen, die lui moeten voor de Mens en voor “ons” doorgaan.
    toen ik in Afrika was, in de grootstad Nairobi (ja de stad van Guidone; ik verbleef er een maand in de sloppenwijken, zij ging er een uurtje wandelen) of in Mombasa (beduidend groter dan Antwerpen en ja zelfs Brussel) kon ik dagelijks meemaken hoe bij het kleinste incident in de “openbare ruimte” (een klein verkeersongeluk, een opstootje, een diefstal door een straatkind) van alle kanten volk kwam toegestroomd om tusen te komen (de dief te lynchen desnoods), te zien wat kon gedaan worden, om te gesticuleren, de zaak te bepraten, enzovoort. Er zijn over die “mentaliteit” boeken geschreven door Afrikaanse filosofen. De onaangedaanheid van onze westerse stadsbewoners heeft dus niet met de stad als dusdanig te maken.
    Als je met socialisatie bedoelt het overaanbod van instanties die het “monompolie op he geweld” hebben en onze kinderlijke weerbaarheid omvormen tot onderdanigheid en het roepen naar “papa” (de politieagent, het meldingspunt, etc) heb je zeker gelijk. Als je met socialisatie bedoelt dat mensen leren samen leven en samen handelen, dan suggereer je een verkeerde analyse denk ik. Wij alhier zijn afgeleerd samen te leven en samen te handelen sinds we de paadjes tussen onze tuintjes hebben dichtgegooid en vervangen door Bekaert-staaldraad.
    In die zin zou ik zeggen is zeker Vlaanderen niet verstedelijkt. En ook de buitenwijken van de Amerikaanse steden, waar de proefpersonen van dat soort psychologsich onderzoek vandaan komen, zijn niet verstedelijkt: ze zijn niet gesocialiseerd maar geïndividualiseerd. Ze denken alleen aan zichzelf. Zie maar het verschil tussen de Franstalige Volkswagen-arbeiders en de Vlamingen: de Vlaming (althans deze die opde VRT wordt opgevoerd) rekent (25 euro stakingsvergoeding, dat is niet genoeg!), de Franstalige schiet in actie en laat zich gaan op een verbond tussen emotie en ratio. Het is dat VERBOD dat geplaatst is tussen het overschrijden van de grens tussen emotie en ratio dat ons Vlamingen maakt tot een depressief volkje dat houdt van Stille Marsen. Het verbod is natuurlijk ook, zo zou Georges Bataille zeggen, een GEBOD OM HET VERBOD TE OVERTREDEN, maar daarvoor is de Vlaming door eeuwenlange Inquisitie teveel kapotgeslagen. Zowel de mannen als de vrouwen.

    Alice is een singulariteit: in die zin verdient zij de Herfstprijs voor de Singulariteiten.

  5. als God zoals Spinoza IN het bestaande is, dan is hij ook in het nog niet bestaande!
    alle dieren die we redden zullen gehumaniseerde dieren zijn. Mijn huiskatten zijn geen dierensoort maar een mensensoort!