Wie vindt een middel tegen verstroping?

De strik aan de overkant is niet het grootste probleem


U hebt ze ongetwijfeld al gezien, de verkiezingspanelen die ons waarschuwen tegen verstrikking. De strik, een niet mis te verstaan sydewever_strik.jpgmbool waarmee de NVA ons wil waarschuwen tegen de PS-staat, in hoofde van zijn strikjesdragende voorman. Ik heb het daar wel wat moeilijk mee. Niet alleen omdat ik voor een feestelijk moment ook al wel eens een strik uit de kast haal, zonder met nutteloze scheepsliften of corrupte partijcenakels te willen geassocieerd worden. Maar vooral omdat de onderliggende boodschap een hoog zondebokgehalte heeft, en de waarheid miskent dat de Belgische ziekte pas zal overwonnen worden wanneer de Vlamingen het willen.

Want ons cultureel zelfbewustzijn, dààr schort wat mee. Al een hele tijd laten we ons bv. het etiket ‘verzuurd’ welgevallen, waarmee bedoeld wordt dat de Vlamingen zich niet ‘positief’ genoeg opstellen tegenover de bestaande instellingen, de politiek, het gerecht, en het mediagebeuren. Zo’n goeie maand geleden kozen de VRT-kijkers voor de stoomstroopfabriek van Borgloon, als monument dat de 500.000 Euro restauratiesubsidie mag opstrijken. Niet Vandevelde’s boekentoren dus (het enige monument met internationale allure), of de mysterieuze Gallo-Romeinse tumuli te Tienen maar, met alle respect, een tot schroot vervallen fabriekje waar de Haspengouwse appelen en peren ooit tot een suikerig boterhammensmeersel werden vermalen

En jawel, tot mijn grote verbazing viel in de finale-uitzending, waar het winnend monument zijn cheque kreeg, opnieuw het woord ‘verzuring’: dit soort feel-good-programma’s zou een ideale remedie zijn tegen het negativisme van de gemiddelde Vlaming. Noteer: Walen en  Brusselaars zijn blijkbaar minder ‘zuur’, het zijn vooral de Belgen benoorden de taalgrens die via sociale heropvoedingsprogramma’s van hun mentale eksterogen moeten afgeraken. Na de stille dood van Fata Morgana zijn er nog altijd weldenkende lieden die menen dat Vlamingen met hektoliters stroop van een politiek-incorrect gebrek moeten genezen worden. Stroop tegen verzuring dus. Inclusief collectieve ‘knuffelsessies’ op de markt van St. Niklaas, onder de bezielende leiding van CGKR-directeur Jozef De Witte.

De waarheid is, dat er zoveel frictie ontstaan is tussen het concrete historisch momentum anno 2007, waarin twee cultuurgemeenschappen uit elkaar gegroeid zijn, en de neo-Belgicistische nostalgie die grote delen van het politiek establishment nog altijd beheerst (van Verhofstadt tot Wilfried Martens en zijn B-Plus-clubje), dat elke middelpuntvliedende kracht als ‘zuur’ wordt betitteld.

De waarheid is ook dat een massamedium als de VRT zich op een of andere manier verplicht voelt om deze historische realiteit te ontkennen en simulacres te creëren, om een term van de onlangs overleden cultuurfilosoof Jean Baudrillard te gebruiken. Schijnvoorstellingen van een virtuele realiteit, die met suiker, stroop en peperkoek verkocht wordt, want in wezen is de Vlaming gezellig, vriendelijk, koningsgezind, optimistisch en een ‘Boergondische’ goedzak.

De waarheid is tenslotte,- en dat is nog het ergste-, dat we het gaan geloven en onze politieke potentie verkwanselen in naam van het goed gevoel en de ‘positieve’ mentaliteit. Veel erger dan de ‘verzuring’, lijkt de verstroping van de Vlaamse samenleving een nefaste evolutie. Een grote schare B.V.’s staat, vanuit een soort mengeling van Narcistische mediageilheid en misplaatste ‘politieke correctheid’, steeds weer paraat om deze virtuele realiteit te ondersteunen. Intellectuelen zoals Marc Reynebeau (ooit een gedegen Knack-journalist, nu een vaste lolbroek op elke TV-kwis) koesteren zich in de schijnwerpers om te bewijzen dat België nog een bestaansreden heeft en dat het separatisme een ziekelijke dwaling is van enkele ‘verzuurde’ revanchisten. Bart De Wever laat zich probleemloos strikken in het TV-format waarin Reynebeau de historische realiteit mag weglachen. Ontluisterend.

Ondertussen is de politieke middelmatigheid troef, ook en vooral aan Vlaamse kant. Uit de aanstelling van Bert Anciaux als cultuurminister kan men alleen maar concluderen dat cultuur in Vlaanderen als een restmaterie wordt beschouwd, een futiel departementje, bij voorkeur te gunnen aan een ‘emo-politicus’ met een hoog stroopgehalte. Geen gedreven lastpost dus of een intellectuele hoogvlieger.  Op een moment dat de Franse presidentskandidate Ségolène Royal de filosoof Pierre Rosanvallon onder de arm nam, om uit te leggen dat een democratie op langere termijn alleen kan overleven dankzij stoorzenders, lastposten en luizen-in-de-pels die met minstens één been buiten het establishment staan, de  zgn. ‘contre-démocratie’, worden de Vlamingen opgevoed tot jaknikken in een pretparkcultuur.

Het echte erfgoed zit in ons hoofd, of het is gewoon verdampt. In dat opzicht heeft het zelfs weinig belang dat het Gruuthuse-handschrift (een unieke verzameling middelnederlandse teksten) in februari door Nederlanders werd aangekocht en richting Den Haag verdween. Terwijl Bert Anciaux fluitend de andere kant opkeek. Vlamingen hebben de cultuur die ze zelf uitstralen. En de ministers die ze verdienen.

Advertenties

3 Reacties op “Wie vindt een middel tegen verstroping?

  1. goed ZEER goed en om eerlijk te zijn dit zeg ik omdat ik net hetzelfde denk . Maar eigenlijk is mijn probleem: laat ons er iets aan doen ; maar wat? en zelf ben ik er niet voor gemachtigd;dus ik stel de ietwat grotere Vlamingen voor om uit hun kot te komen en de maatschapij en niet te vergeten de geregelde pers aan te vallen ; te brutaliseren zelfs en te confronteren met zichzelf .

  2. Inderdaad zitten we in ons land met 2 verschillende culturen. Dat wordt alleen al dik in de verf gezet door de taal. Ook in die documentaire ,waar Marc Reynebeau met Bart De Wever door Walonië reed, kwam dat verschil naar voor. Als we dan moeten samenleven, laat ons dat dan doen volgens duidelijke en correcte regels (Brussel-Halle-Vilvoorde?) die een stevige basis vormen voor dit samenleven. Helaas lijkt Open VLD al te wenken naar een volgende legislatuur door een staatshervorming niet nodig te achten.
    Een oplossing kan volgens mij zijn dat, niet enkel BV’s, maar elke Vlaming zich correct en critisch gedraagt. De BV’s moeten dan wel volgen. Een Vlaming lijkt me bv. verstandig genoeg om het zijne te denken over een bepaalde Pfaff-toestand zonder dat Jozef De Witte met het vingertje komt zwaaien. Want dit soort toestanden lijkt me een projectie van het ‘bidt voor ons arme zondaars’ naar het maatschappelijke.

  3. En of u gelijk hebt maar hoe dit overbrengen? Genoeg van de politieke correctheid. Wat te doen op 10 juni? Een noodkreet.