SEMU, copyright-fetisjisme en institutionele pesterij

Je vraagt aan de nazaten van Einstein toch ook niet of je de relativiteitstheorie even mag gebruiken?  

Al wie ooit wel eens een muziekinstrument ter hand heeft genomen –en ik bedoel dan niet de grote virtuozen en beroepsmusici onder ons, maar de liefhebbers en het jonge geweld dat zijn eerste stappen in de muzische wereld zet- heeft wellicht al met het probleem kennis gemaakt: wie een partituurblad onder de copieermachine legt, begeeft zich in de illegaliteit. Het auteursrecht wordt, dankzij de efficiënte lobbying van grote uitgeversmaatschappijen, zo strikt toegepast dat het de basis van de socio-culturele pyramide (het verenigingsleven, waar de dag van vandaag zoveel over te doen is) en heel het non-profit-netwerk van amateurkunsten dreigt te verstikken. Gingen kunst en expressie niet oorspronkelijk over plezier, passie en zelfontplooiing?De SABAM-problematiek is een oud zeer: het is mettertijd een bureaucratie geworden die het doel met het middel verwart, door agressief optredende “inningsbureau’s” op pad te sturen en te laten snuffelen in jeugdclubs, kleine alternatieve podia, en allerlei spontane opflakkeringen van artistiek genot. Men zou maar eens iets kunnen spelen of draaien waar een of ander genie ‘rechten’ op bezit (het zijn trouwens steevast de maatschappijen die daar beter van worden, zelden de kunstenaar). Het verhaal van de burgemeester van Zulte is legendarisch gebleven: toen voetbalclub Waregem-Zulte in 2006 de beker won, en de burgervader tijdens het feest spontaan naar zijn saxofoon greep, kreeg hij de week daarop een factuur van SABAM in zijn bus. Waar zijn  we in godsnaam mee bezig? Worden een artiest hier armer of rijker van? Of zullen we dit maar onder categorie van institutionele pesterij onderbrengen, om dan te gaan jammeren dat de Vlaming verzuurd is en geen enkele respect meer kan opbrengen voor instellingen en overheid? En wat te denken van de ‘auteursheffing’ die U en ik betalen op elke blanco-cd of dvd, zelfs al branden we daar onze eigenste familiefoto’s op?

De SEMU-praktijken 

 

De laatste jaren is er nog zo’n anomalie opgedoken die opnieuw voor veel ergernis zorgt in het niet-professionele circuit van muziekbeoefenaars. De overheid heeft aan de belangenorganisatie van muziekuitgevers, SEMU (Société des Editeurs de Musique, zoals SABAM is dit weer een Franstalig letterwoord…), het recht gegeven om ‘copielicenties’ te verkopen aan muziekscholen, fanfares, harmonieën, zangkoren etc. Deze beheersvennootschap groepeert slechts een beperkt aantal uitgevers, maar doet zich wel voor als dé enige bevoegde instantie die gerechtigd is om te innen (SABAM doet hetzelfde met componisten: ook als U Uw eigen muziek in het openbaar uitvoert, komt de organisatie ‘innen’, zelfs als U geen lid bent!).Voor elke leerling eist SEMU aan de muziekacademies jaarlijks 7,2 Euro om bladmuziek voor eigen gebruik te mogen copiëren. Fanfares zijn jaarlijks zo’n 1000 Euro kwijt, een muziekschool gemakkelijk 2 à 3000 Euro. Geld dat de overheid als inrichtende macht nota bene zelf moet ophoesten, met dien verstande dat het natuurlijk wordt verrekend in inschrijvings- en lidgelden. SEMU gebruikt daarbij de beruchte intimidatietechnieken van de SABAM-inningsbureau’s: deurwaarders, dreigementen, chantage, en noem maar op. Op kerstavond gaan de inspecteurs, geloof het of niet, op stap om te controleren of er rond de kerststallen wel met originele bladmuziek wordt gezongen, en geen klandestiene copies. Jezusmariajozef. En denk vooral niet dat ‘Stille Nacht’ auteursrechtenvrij is, wegens zo oud als de straat: een gedrukte partituur is een voldoende reden om ‘rechten’ te doen gelden en nietsvermoedende straatzangers te stalken. De muziekscholen en verenigingen zitten met de handen in het haar: zelfs officieel aangekochte partituren mogen niet gecopieerd worden (elke muzikant kan U vertellen dat zo’n partij binnen de kortste keren vol krabbels en aantekeningen staat, waardoor ze eigenlijk maar éénmalig kan gebruikt worden). De schooldirecties, meestal brave lui die zich niet geroepen voelen om te rebelleren, morren wat en dokken dan af. Tijd om de wetgeving eens uit te pluizen. 

Tussen wetten en principes…

In een parlementaire vraag van 23/2/2006 van volksvertegenwoordiger Dany Vandenbossche (SP.A) aan Vlaams onderwijsminister Frank Vandenbroucke, wordt het wettelijk karakter van heel het SEMU-optreden al in vraag gesteld. De beheersvennootschap maakt zich niet alleen ten onrechte sterk als vertegenwoordiger van àlle uitgevers (in werkelijkheid zijn het bijna uitsluitend Belgische), ze lapt ook een Europese richtlijn aan haar laars, die stelt dat copiëren voor didactische en non-profit-doeleinden, of gewoon om een normaal gebruik van het origineel toe te laten, wél mag.  Deze richtlijn van 22 mei 2001, betreffende ‘de harmonisatie van bepaalde aspecten van het auteursrecht en de naburige rechten in de informatiemaatschappij’ stelt expliciet dat een 21ste eeuwse informatie- en kennismaatschappij niet kan functioneren als gedrukte of digitale media niet vrij mogen cirkuleren en gereproduceerd worden binnen bepaalde niet-commerciële netwerken. Letterlijk stelt paragraaf 33 (en ik word nu even juridisch-precies, omdat organisaties als SEMU altijd met wetteksten komen aanzwaaien):

“Er moet in een beperking op het uitsluitende reproductierecht worden voorzien, teneinde bepaalde reproductiehandelingen van voorbijgaande of incidentele aard mogelijk te maken, die een integraal en essentieel onderdeelvormen van een technisch procédé en uitsluitend worden uitgevoerd ten behoeve van hetzij de efficiënte doorgifte in een netwerk tussen derden door een tussenpersoon, hetzij het geoorloofde gebruik van een beschermd werk of ander materiaal. De betrokken reproductiehandelingen mogen op zich geen economische waarde bezitten.

Deze richtlijn gaf aanleiding tot een versoepeling van de Belgische auteurswet (22 mei 2005), maar SEMU doet alsof deze wijziging niet bestaat, en haalt op haar website nog steeds de oude auteurswet van 1994 aan. Vandenbroucke bleef vaag in zijn antwoord en beloofde een en ander te onderzoeken. In deze randzone tussen de bevoegdheden cultuur, onderwijs, en justitie, wordt de hete aardappel druk doorgegeven. En natuurlijk is het gepruil van politici uit de meerderheidspartijen (Dany Vandenbossche, maar ook de VLD-ers Margriet Hermans en Luk Van Biesen) hypocriet en populistisch: dat de wetgevende macht de wet verandert, zou men zo zeggen. De fundamentele discussie is hoe dan ook cultureel-filosofisch, en wordt eigenlijk in die Europese richtlijn aangeraakt: in een samenleving die de vrije communicatie hoog in het vaandel voert, past het enge auteursrecht als een tang op een varken. Het is een 19de eeuws relict, ontstaan in het zog van de octrooiwetten die industriële patenten moesten beschermen en mensen als Ernest Solvay steenrijk hebben gemaakt. Via hetzelfde patentrecht tracht de farmaceutische industrie vandaag Aids-geneesmiddelen duur en onbetaalbaar te houden voor de derdewereldlanden waar de nood het grootst is. Vroeg of laat –en liever vroeg- zal dit mechanisme sneuvelen, omdat het ethisch onverantwoord is. De SEMU-terreur past in een strategie van usurpatie en vermeend eigendomsrecht die op geen enkele manier bijdraagt tot het cultuurpatrimonium en de levende uitwisselingsprocessen die daar de essentie van uitmaken.

Cultuur, kunst en kruideniersdenken

Waren Mozart en Beethoven geïnteresseerd in het ‘intellectueel eigendom’ van hun producten? Absoluut niet. Uiteraard wilden die mensen ook leven, maar de link tussen vergoeding en teksteigendom was onbestaande. De partituur is niet het kunstobject, hij is maar een gecodeerde set van instructies. De vrije parafrases van Rossini- en Beethovenmelodieën door Paganini –en omgekeerd- zijn tot op vandaag bekend: niemand die er graten in zag. Tot midden de 19de eeuw bestond er een symbiose tussen de ‘kunstmuziek’ en de anonieme volksmuziek, binnen een collectieve cultuurtekst, een gemeenschappelijke vijver waarin iedereen moet kunnen vissen. Of moderner gezegd: netwerken, de Europese richtlijn gebruikt het woord expliciet. Kan de uitvinder van een goeie mop, die overal wordt doorverteld, het auteursrecht claimen? Moet men de nazaten van Einstein vergoeden als men de relativiteitstheorie verwerkt in een wetenschappelijke studie? Hoe meer men het probleem doordenkt, hoe sterker men vaststelt dat er eigenlijk geen probleem is, tenzij dat van een achterhaald kruideniersdenken waarin cultuurdragers verhandeld worden als golden het appels of citroenen. En waarbij er belastingen geheven wordt op processen die vitaal zijn voor de mentale fitheid van een samenleving.In heel dit conflict tussen bureaucratie en levende cultuur, stelt zich een noodzaak van burgerlijke ongehoorzaamheid, en is het van essentieel belang dat de verenigingen en scholen het been stijf houden. Dat het anders kan, bewijzen ook initiatieven als Wikifonia, een Gents bedrijfje dat partituren op het internet plaatst, die je legaal kunt copiëren mits een kleine éénmalige vergoeding. Ze worden gedownload als MIDI-bestanden en door de gebruiker zelf uitgeprint, zo dikwijls en zoveel hij maar wil. Iedereen gelukkig: de componist, de uitgever, de scholen, de muziekverenigingen. Deze nieuwe filosofie van user generated content doorbreekt het klassieke copyright-fetisjisme, maar creëert ook nieuwe mogelijkheden om kleinschalig en met beperkte middelen toegang te krijgen tot de cultuurtekst, en daar ook iets mee te doen.

Verbaast het U dat SABAM of SEMU geen enkele interesse hadden?

Advertenties

45 Reacties op “SEMU, copyright-fetisjisme en institutionele pesterij

  1. dag Johan,

    Scherp artikel. Intellectueel eigendom wordt maar zelden fundamenteel in vraag gesteld. Ik herlees nu en dan eens het uitstekende artikel van Stephan Kinsella ‘Against Intellectual Property’, dat alle argumenten voor IP één voor één genadeloos neersabelt.

    http://www.mises.org/journals/jls/15_2/15_2_1.pdf

    verder ook http://www.kinsellalaw.com

    vriendelijke groeten, Tuur Demeester

  2. [quote]Dat het anders kan, bewijzen ook initiatieven als Wikifonia, een Gents bedrijfje dat partituren op het internet plaatst, die je legaal kunt copiëren mits een kleine éénmalige vergoeding. Ze worden gedownload als MIDI-bestanden en door de gebruiker zelf uitgeprint, zo dikwijls en zoveel hij maar wil.[/quote]

    Klopt niet helemaal. Het downloaden van de partituren is gratis en dat zal zo blijven. De partituren kunnen gedownload worden in een hoge resolutie pdf of in musicXML formaat (http://www.wikipedia.org/wiki/musicxml) waardoor het verder aanpassen van de partituren mogelijk wordt.
    De rechthebbenden worden momenteel gecompenseerd via een opstartfonds, maar dat zal vervangen worden door een business model.

    Verder een mooi artikel!

  3. Marc Hofkens

    Dag Johan,

    vrijheid van meningsuiting is heilig voor mij, maar deze vrijheid stopt waar het andermans vrijheid of rechten schaadt. Anders ontaardt je geclaimde “vrijheid” in doctrine of een opgestoken vingertje. De inquisitie is dan niet ver af.

    Dit even om te zeggen dat je artikel letterlijk bol staat van feitelijke onwaarheden, te veel om op te sommen, tenzij je het zelf wenst en hier op deze plaats verder over wil discussiëren, dan zet ik ze gewoon op een rijtje.

    Kijk, ik ben inderdaad van mening dat een intellectueel recht een “eigendom” is, en ik vermoed dat jij ook graag hebt dat iemand je eerst vraagt of hij je fiets even mag “lenen”? Idem dito voor intellectuele rechten of auteursrechten…

    Vind je het feit dat praktisch geen enkele belgische artiest nog een platencontract heeft, geen probleem? En hoe zou dat komen denk je? Gewoon terug naar de braderij-optredens met die artiesten?

    Wordt je houding tegenover andere componisten (aangesloten bij Sabam) en muziekuitgevers (Semu) niet een beetje ingegeven door het feit dat je eigen composities niet echt doorbreken? Tenzij ik me sterk vergis, heb je me een aantal jaren geleden je composities aangeboden om te worden uitgegeven…

    Wat ben ik blij dat er Europese Richtlijnen bestaan, die gewetensvol door professionele mensen worden gewikt en gewogen, ver van alle toogpolitici!

    Laat het me weten indien je middels dit medium hierover verder wil discussiëren.

    Hartelijke groet.

  4. Luc Verbeke

    Euh… ik wil hier niet in een oud dispuut tussenkomen. Wel vind ik de analyse van Sanctorum heel degelijk, gedurfd en pertinent. Hij vertolkt ook een gevoel dat sterk leeft in de kringen van de amateurkunsten, waar ik ook actief in ben.
    Zou mijnheer Hofkens, duidelijk een fan van de SABAM- en SEMU-pesterijen, ook eens kunnen aanwijzen waar Sanctorum de bal misslaat?
    En tja, als al wie een repressief en door-en-door voorbijgestreefd systeem in vraag durft te stellen, zelf onder ‘inquisitie’ wordt gecatalogeerd, zijn we wel hééél ver van huis!

    Luc V.

  5. Marc Hofkens

    Dag mijnheer Verbeke,

    ik ben absoluut voorstander van kritische vragen en wereldvisies, maar men moet met coorecte informatie komen, anders is men met blind-ideologische propaganda bezig. Ik denk dat de 20ste eeuw voldoende heeft bewezen tot wat dit kan leiden.

    Soit, ik zet even de feiten volledig op een rij:

    – Semu heeft de wettelijk opgelegde verplichting om de haar toevertrouwede rechten te beheren. Men kan dat doen op 2 manieren: ofwel met een repressieve aanpak (controles / deurwaarders / vervolging), ofwel met het verstrekken van gebruikslicenties. Semu heeft resoluut gekozen om niet de repressieve weg te bewandelen, en heeft gedurende jaren onderhandeld met alle gebruikersgroepen om een licentie op maat aan te bieden aan de gebruikers van partituren. Inderdaad, zonder een toelating mag je geen beschermd werk kopiëren. Indien men tegen “eigendom” in het algemeen is, zitten we in een andere filosofische discussie.

    – tarief voor een student aan een muziekacademie is 7,2 of 4,1 euro. Leerlingen uit het eerste jaar betalen niets.

    – tarief voor een “fanfare” is NIET 1000 euro zoals Sanctorum schrijft, maar gemiddeld 100 à 150 euro, met een absoluut maximum van 276 euro per jaar (meer precies 2,5 euro per spelend lid).

    – op kerstavond gaan geen “inspecteurs” van Semu op pad om de arme kerstkoren te laten opsluiten: dit was een bewust georganiseerde moddercampagne, die trouwens in de volgende journaals en dagbladedities werd rechtgezet. Dit kadert in een campagne die bewust probeert om Semu in een onsympathiek daglicht te stellen. Qua propaganda kon Goebbels hier nog iets van leren… En natuurlijk laten een aantal “poopulistische” (zoals u het noemt) politici zich hiervoor voor de kar spannen.

    – Muziekscholen en verenigingen zitten helemaal niet met de handen in het haar: een onafhankelijke audit uitgevoerd door de koepelorganisatie van het onderwijs, toonde aan dat 91% van de instellingen tevreden tot bijzonder tevreden was met de regeling! Meer dan 3.000 verenigingen opteerden trouwens eveneens voor dezelfde regeling.

    – nee, semu vertegenwoordigt niet enkel “een paar Belgische uitgeverijen”. Dit argument werd tijdens de onderhandelingen gebruikt in 2002 en 2003, en is meer dan voldoende ontkracht. Lijst van uitgavefondsen (vele honderden) en individuele titels (vele tienduizenden…) zijn te raadplegen op de website.

    – waar het de verwijzing naar de Europese Richtlijn betreft gaat Sanctorum helemaal uit de bocht. Zijn aanhaling betreft zogenoemde “efemere” reproductiehandelingen, namelijk het zeer kortstondig opslaan van beschermd materiaal door bv. TV-zenders om een uitzending mogelijk te maken. Dit heeft absoluut geen enkel raakvlak met de grafische reproductie van partituren. Integendeel, de Europese Richtlijn die wordt aangehaald, heeft de reproductie van muziekpartituren onder nog veel striktere en strengere voorwaarden geplaatst. Het betreft dus geen versoepeling die in de wetsaanpassing van 2005 werd aangebracht, maar integendeel een verstrenging! Wat Sanctorum blijkbaar ook niet weet, is dat de bewuste aangepaste artikels op dit moment nog niet van kracht zijn: hiervoor zijn uitvoeringsbesluiten en K.B.’s nodig, die momenteel door de Belgische regering nog niet werden uitgevaardigd.

    – Inderdaad: indien men werken van Einstein wil publiceren of reproduceren is er een toestemming nodig van de rechthebbenden (dit kunnen zijn erfgenamen zijn, of zijn huidige uitgevers).

    – Wist u dat illegale fotokopiën van muziekpartituren jaarlijks in België een schade veroorzaken van 90 miljoen euro gederfde inkomsten voor componisten, uitgevers en muziekhandels? Een hele sector wordt op deze manier economisch van de kaart geveegd. Of is het de bedoeling dat de hele kunstensector terug in het amateurisme en bedelaarsschap vervalt. Ik h uiver trouwens bij de gedachte dat kunstenaars, artiesten en componisten enkel nog zouden kunnen overleven door het verkrijgen van staatssubsidies, waarbij de overheid dan eigenmachtig zou beslissen wie daarvoor in aanmerking komt of niet…

    – Tenslotte: een intellectueel eigendom (weze het een patent, een auteursrecht of een octrooi) is een eigendom net zoals je fiets een “eigendom” is. Ik mag hopen dat mensen eerst je toelating vragen vooraleer ze je fiets even lenen?

    – Als uitsmijter: Semu nam net het initiatief om af te stappen van een “repressief en door- en door voorbijgestreefd systeem” en over te schakelen naar een gebruiksvriendelijke licentie.

    – Als laatste uitsmijter: laat aub iedereen zelf beslissen wat hij of zij met zijn rechten of eigendom aanvangt. De houding van Sanctorum lijkt meer op iets gratis willen weggeven dat hem zelf niet toebehoort. Hij heeft het volle recht om zijn eigen werken en composities gratis ter beschikking van iedereen te stellen. Andere mensen hebben het volle recht om dat niet te doen, en misschien moeten zij daar wel van leven…?

    – Als allerlaatste uitsmijter: check aub je bronnen en laat ons een beschaafde en heftige discussie voeren op basis van feiten en argumenten, en niet op basis van propaganda en loze verdachtmakingen! De discussie krijgt daardoor alleen maar meer kwaliteit.

  6. Eva Luciaux

    Beste mijnheer Hofkens, duidelijk iemand uit de muziekindustrie en wellicht zelfs gelieerd met SABAM en/of SEMU.
    Ik kan begrijpen dat U deze organisaties verdedigt, met hun praktijken die zelfs door cultuurminister Anciaux himself als ‘maffieus’ worden omschreven, tot daar toe.
    Ik ben zelf zo’n slachtoffer van de SABAM-intimidatie. Ik ben niet aangesloten bij deze organisatie, maar als wij ergens onze eigen muziek spelen, worden we wel lastig gevallen. En dat is géén propaganda of loze verdachtmaking, maar eigen ervaring.
    Ik ga ook niet in op de juridische haarklieverijen, daar heb ik geen zin in. Wel blijft het belangrijkste punt van Sanctorum overeind, nl. de cultuurfilosofische stelling dat je muziek of een tekst of welke uiting van creativiteit dan ook, nu net NIET op één lijn kunt stellen met een fiets of een GSM, maar dat ze wel degelijk tot een collectief cultuurgoed behoren, waarbinnen ‘eigendom’ maar iets heel relatief is. Ook de bekende hedendaagse schilder Tuymans erkent dat hij maar dingen ‘oppikt’, niet uitvindt.
    En als SEMU zelfs het muziekonderwijs, waarin creatieve talenten en toekomstige musici zich ontwikkelen, op een enggeestige manier stalkt, dan zaagt ze eigenlijk de tak af waarop ze zit.

    Eva, drumster en studente kunstgeschiedenis

  7. johan hulsbosch

    In een eerste bijdrage na drie regels verwijzen naar de inquisitie, in een tweede na twee regels naar de “blind-ideologische” propaganda van de twintigste eeuw om als toemaatje te besluiten met een lofzang op de wereldvreemde eurocraten.
    Wat mij betreft claimt U terecht Uw eigendomsrecht op intellectuele producten van dit gehalte, mijnheer Hofkens

  8. Leve creative commons.org.
    En voor al wat nog in het systeem zit “er moeten bakken geld mee verdient worden ook al is het doel niet commercieel doch educatief of recreatief “… wel ja dumpen dan maar die artiesten en hun composities. Of je gaat naar de bib zoals ik, leer de partituur uit het hoofd en klaar. Niks boek gekocht, niks copie gemaakt en voor de rest
    CC rules. Voor vele cc gelabelde artiesten primeert dat hun werk tot bij de mensen geraakt dan dat uitgevers er flink aan kunnen verdienen. En geloof me de R&B die de radio speelt komt mijn strot al lang uit. Terwijl je massa’s prachtige gratis en straffeloos downloadbare muziek van net-labels kan beluisteren. Mensen vinde de weg naar second life wel….. maar naar third life duidelijk niet waar cc artiesten gratis het beste van zichzelf geven en wel gratis.En de variatie is zo groot dat u echt niet om het uur het zelfde zeur liedje van Amy Winehouse moet aanhoren.

  9. Roel Standaert

    Mag ik even iedereen erop wijzen dat Marc Hofkens de directeur van SEMU is (zoek dat eerst eens op voordat je antwoordt) en dat je dus zijn uitspraken met een korreltje zout moet nemen. Ik ken geen enkele buitenstaander die openlijk voor SEMU pleit. Marc Hofkens is dus duidelijk subjectief en zelfs alleen in zijn beschouwingen!

  10. Roel Standaert

    Nog even bij mijn commentaar:
    Ik ken persoonlijk mensen die al met SEMU te maken hebben gehad en ze pakken het inderdaad heel hard aan. De directeur van een locale muziekacademie weigert SEMU te betalen. Nu mag niemand nog gekopieerde partituren gebruiken, maar dat is absoluut niet te doen! SEMU is al langs geweest, maar kreeg geen toestemming om te controleren. Nu hebben ze gedreigd elk moment terug te komen met een deurwaarder en ze zullen blijven terugkomen totdat ze hen kunnen betrappen.

    Ik ken veel mensen die dit omschrijven als maffiapraktijken, en ik ben het met hen eens.

  11. Beste Marc Hofkens,
    ondertussen duidelijk ontmaskert door Roel Standaert als directeur van SEMU, uw ontkrachting van het wettelijk argument slaat volledig de bal mis. als u de Europese richtlijn een beetje beter zou bekijken, zou u zien dat het copiëren van bladmuziek toegelaten is voor onderwijs activiteiten. daarnaast is het voorbrengen van muziek (ja, die waar auteursrechten op zijn) toegelaten is voor examendoeleinden, en dat daar geen enkele vergoeding tegenover MAG staan.
    Als directeur zou ik toch ng even de kleine lettertjes in de wet nalezen…

  12. Herman De Vleeschhouwer

    Beste Johan,

    Uw bijdrage over SEMU in Forum september-oktober 2007 heeft onze (=vele van mijn collega’s en ikzelf) aandacht op aangename wijze getrokken, om het met een understatement te zeggen.

    Of SABAM als overbodige instantie of anachronisme ervaren wordt of niet is een kwestie van invalshoek. Intellectuele eigendom en de auteursrechten eraan verbonden hebben het voordeel dat zij al vele mensen in staat gesteld hebben zich ombekommerd aan hun intellectuele al dan niet artistieke passie te wijden. Anderzijds is het een vreemde bron van inkomsten: waarom van dit werk wel tot het einde uwer dagen geld blijven beuren en van ander werk niet, alleen maar omdat je er eerst mee was? Vele andere mensen die ook serieuze en originele intellectuele (of andere) arbeid verrichten zouden ook wel graag onbekommerd met hun ding willen bezig zijn, zonder andere hoofdbrekens…
    In elk geval is het godgeklaagd dat elke burger, elke organisator, zelfs elke muziekschool (waar leerlingen toch komen om het te leren en aldus later op hun beurt de kas van SABAM helpen spijzen), voor elke noot die links of rechts in publiek gespeeld of afgespeeld wordt moet betalen. De uitvinding van de “billijke vergoeding” was in deze een triest hoogtepunt. Een mens zou gaan denken dat SABAM het afremmen van de muziekbeoefening of –beluistering tot doel heeft in plaats van ze te stimuleren.
    De “trekkers” zijn voor, de anderen minder of helemaal tegen. Zoals ik uit de reactie van mr.Hofkens aan uw adres kon opmaken, moet degene die sceptisch is opletten dat hijzelf geen artistieke dingen pleegt, want hij wordt direct als “loser” gebrandmerkt. Onder de gordel heet dat.

    Wat ik over uw artikel toch nog even kwijt wilde: het zinnetje “de
    schooldirecties, meestal brave lui die zich niet geroepen voelen om te
    rebelleren, morren wat en dokken dan af” geeft een nogal stoffig beeld.
    Toen Semu boven water kwam was ik voorzitter van de
    directeurenvereniging VerDi, Jurgen Wayenberg (nu directeur kunsthumaniora Brussel) was secretaris. Wij hebben Semu er gedurende langere tijd van kunnen overtuigen de licentie niet in te voeren, waardoor zowel het verenigingsleven als de academies toch enkele jaren van de latere terreur gespaard bleven.

    Academiedirecties die, nadat Semu voor de grove middelen had gekozen, in deze hun stadsbestuur niet strijdbaar achter zich hadden werden persoonlijk verantwoordelijk gesteld voor elke kopie die er binnen de academie gebruikt werd. Juridische diensten werden gecontacteerd overal te lande: een zeldzame vogel die het de moeite waard vond om de academie en haar bestuur tot rebellie tov Semu te adviseren.
    Bon, een overtuiging is voor een directeur één ding, de academie runnen een
    ander. De kwestie Semu betekende op zeker ogenblik een dermate grote druk
    dat het in vele academies net was of alle gebeurtenissen in het teken
    stonden van het vermijden van sancties door Semu. Pure terreur. In dat verband is het nuttig te weten dat enkele academies ernstige inspanningen leveren om kopievrij te zijn en hun muziekbibliotheek uit te bouwen met aanzienlijke budgetten, maar dat dit voor Semu niet volstaat om de jacht te stoppen. Enkel licenties innen is de doelstelling. Stel je voor in deze tijd, het zijn niet alleen kopievrije academies geworden, ik ken zelfs een kopieertoestelvrije (!) academie. Andere onderwijsinstellingen bescheuren het als zij het horen.

    Ik zou het dus van mr.Hofkens enorm appreciëren mocht hij zijn zalvend toontje achterwege laten, en zich niet als de grote weldoener en grote bewaker van de wet op het auteursrecht laten gelden: hij zag een gat in de markt, heeft het ruw bevochten en plukt er nu de vruchten van. Laat hij daarmee tevreden zijn.

    In tegenstelling tot wat hij bijna claimt heeft hij niemand van de licentiehouders blij gemaakt. De gesprekspartners werden steevast gecriminaliseerd. De stijl waarmee de academies en ondertussen ook vele verenigingen een licentie door de strot geramd werd, is van bedenkelijk gehalte: “betaal en je wordt niet meer door ons lastig gevallen”.
    Enfin, zij die betaald hebben worden niet meer lastig gevallen, fijn.
    Ondertussen is OVSG, die aanvankelijk de licentie mee in een stroomversnelling heeft gebracht, nu ook vragende partij om de erkenning van Semu opnieuw te onderzoeken. Wij zijn benieuwd.

    Contacten met de aangesloten uitgeverijen leren dat zij er wel degelijk veel beter van geworden zijn, zij hebben dus geen spijt van hun Semu-verbond. Het tegendeel zou verbaasd hebben. Er gaat nu immers enorm veel geld naar Semu. Ook geld dat het volgens de perceptie van velen niet toekomt, want bestemd voor uitgeverijen die nog niet via overkoepelende overeenkomsten met Semu gelieerd zouden zijn. Een geldstroom dus om goed op te volgen.
    Maar goed, om toch positief te besluiten: misschien begin ik wel een uitgeverijtje, zo moeilijk kan dat met de huidige technologie niet zijn… een computer, een goed muzieknotatieprogramma, een kopieertoestel.., veel papier, en we zijn vertrokken. Wie doet mee?

    Beste groeten,

    Herman De Vleeschhouwer
    directeur samwd Sint-Niklaas

  13. Marc Hofkens

    Beste Sara,

    auteursrechten vormen een moeilijke en gecompliceerde materie. Ik zal de eerste zijn om dat te ondervinden dagelijks. Mag ik even reageren op je bijdrage:

    1) bij het uitvoeren van beschermde werken voor examendoeleinden moet geen toelating meer worden gevraagd om deze werken uit te voeren, en moet ook geen vergoeding (de zogenaamde “sabam-vergoeding”) meer worden betaald. Sabam is bij mijn weten in 1994 dan ook gestopt met deze inning. Je opmerking hierover is dan ook volkomen correct;

    2) je stelt evenwel dat voor onderwijsdoeleinden wel degelijk fotocoopies mogen worden genomen. Je hebt het dan over de “wettelijke licentie – reprografieregeling”. Dit kan indien voldaan wordt aan alle volgende voorwaarden tegelijkertijd:
    a) het moet gaan om een kort fragment (geen volledig werk of volledig deel van een werk);
    b) het mag enkel dienen ter illustratie (bv. bij de les muziekgeschiedenis het kopiëren van een thema of motief). Men mag er dus niet van uitvoeren!
    c) er mogen geen “winstdoeleinden” aan verbonden zijn – m.a.w. je mag niet kopiëren hierdoor om de aankoop van de originele partituur te vermijden;
    d) de normale exploitatie van de uitgever mag niet worden geschaad (zie punt c)).

    Voor elke andere reproductie is de toestemming (de licentie) van de rechthebbenden nodig.

    Je ben trouwens hartelijk welkom om, indien je nog vragen of discussiepunten hebt, om me gewoon even op te bellen: 03 2963367 tussen 08.30 en 14.30u!

    Met dank voor de aandacht en met vriendelijke groet,
    Marc Hofkens,
    directeur Semu

  14. Ga voort vermageringspillen verkopen, Hofkens.
    http://www.your-weight-loss-surgery.com

    Wij willen gewoon de toekomst voor de muziek en artistieke expressie veilig stellen, door kinderen en jongeren muziekonderwijs te geven. MET dus gratis copies van partituren voor intern pedagogisch gebruik, en ZONDER winstoogmerk. En NIET alleen voor de les muziekgeschiedenis maar voor ALLE vakken, instrumenten, kamermuziek enz.

    Als we Uw regeltjes naar de letter volgen (die blijkbaar zelfs de Europese richtlijn niet volgen) zal de levende muziek vanzelf uitsterven, weggepest door wandelende deukhoeden. Wat gaat ge dan doen? Of hebt ge nog meer bijverdienstes voor als de academies pertinent weigeren om nog af te dokken?
    Ge zaagt de tak af waar ge op zit, man.

    (Directeur muziekacademie, naam doorgegeven aan webmaster van deze site. Ik ben niet gek, de repressiemachine werkt volop)

  15. Marc Hofkens

    Dag Florestan anoniem,

    mag ik toch deemoedig opmerken dat het niet “mijn regeltjes” zijn, maar net de voorwaarden vervat in de Europese Richtlijnen, die ik even samenvatte. We proberen niet meer of minder dan gewoon correcte info te verschaffen als tegengewicht voor de desinformatie die verspreid wordt.

    Vriendelijke groet,
    Marc Hofkens

  16. Hallo, ik volg al zes jaar fluitles, en ik ben blij dat in mijn academie wel voor een licentie wordt betaald. Heeft één van deze directeurs van academies hier al eens aan de leerlingen gedacht? Wij betalen nu bij de inschrijving 3,5 euro voor semu en de kous is af. Zonder licentie van de academie moesten wij alle boeken en partituren zelf aankopen.
    Julie

  17. Wat Julie zegt is de nagel op de kop.
    SEMU int geld om ons geweten te sussen zonder rekening te houden met het feit dat de niet aangesloten uitgeverijen enorme verliezen lijden met dit systeem.
    Moest ik een uitgeverij zijn, ik kloeg hen aan wegens bedriegelijke praktijken! Ik ontvang immers niets van hen (ik ben niet aangesloten) en toch beloven ze aan hun licentienemers om geen (onaangekondigde) controles te doen (artikel 13 licentie DKO).
    Ik doe dus tweemaal verlies (geen verkoop wegens zogezegde toegelaten copies en ook geen organisatie die tegen alle zondaars en zonder onderscheid repressief optreedt). Dus hun bewering dat ze in het belang van de rechten van de auteurs en uitgevers werken, moet je met een enorme korrel zout nemen.
    Uitgevers, bezin je over deze denkpiste …

  18. een jurist en muzikant

    Men vergeet blijkbaar één ding: het auteursrecht (en daarmee ook de rechten die uitgevers kunnen laten gelden) duurt maart tot 70 jaar na het overlijden van de auteur / componist.

    Dat wil zeggen dat werken van auteurs overleden vóór 1937 vrij en legaal mogen worden uitgevoerd én gekopieerd… (pas wel op met herziene uitgaven, wetenschappelijk commentaar, of partituren met vingerzettingen e.d., want daarop gelden de auteursrechten van de auteur dáárvan weer).

    Dit heeft ook voor gevolg dat SEMU volstrekt niets te zeggen heeft over het gerbuik van (kopieën) van werken van de hogergenoemde componisten (binnenkort komen er Ravel en Gershwin bij, allebei + in 1937). Ook SABAM kan mij dus niets vragen als ik Mozart, Beethoven of, binnenkort, Ravel in het openbaar speel (de ‘Bolero’ was jarenlang het muziekstuk dat het meeste geld opbracht; dat is dus bijna voorbij).

    Daarbij vergeten SEMU, SABAM e.d. ook meer dan eens aan te tonen dat de componist / uitgever van werken waarop ze rechten laten gelden, bij hen aangesloten is (of in geval van buitenlandse werken, bij één van hun zustervennootschapen waarmee ze zzn akkoord hebben). Noch SABAM, noch SEMU zijn trouwens monoolist: er bestaan nog inningsvennootschappen, en wie weet is een auteur of uitgvere wel bij de ‘concurrentie’ aangesloten…?

    Het is dus lang niet zo zwart-wit als deze organisaties het meestal willen doen uitschijnen.

    Tot slot, een aanrader voor elke muzikant: de website http://imslp.org maakt hier handig, legaal en volledig terecht, gebruik van en kan zo duizenden partituren gratis aanbieden om te downloaden.

  19. Muziek is voor iedereen.

  20. ik volgde even de link die “jurist en muzikant” opgaf: http://imslp.org
    Kijk zelf maar even, blijkbaar toch allemaal niet zo evident en legaal, lijkt me, aangezien dat de eigenaar de site zelf heeft teruggetrokken? Wie heeft hier nu eigenlijk gelijk?

  21. jurist en muzikant

    Update: zoals ‘Rik’ juist opmert, heeft is IMSLP (hopelijk slechts tijdelijk) van het het gehaald. De open brief van de projectverantwoordelijke die nu via die link staat, loont de moeite om te lezen. Dit druk van Universal Edition (rechthebbenden van o.m. Bartok, Janacek, Berg, Schoenberg,…). UE had vastgesteld dat een aantal van hun werken te downloaden waren. In Canada, waar deze site gehost werd, zaten die compinisten al in het publieke domein, maar nog niet in de EU. Daarom dreigde UE met een rechtzaak indien er niets aan werd gedaan.

    Het is spijtig dat dan maar werd besloten om alles stop te zetten, zelfs m.b.t. werken van componisten waarover geen discussie kan betsaan (iedereen overleden vóór 1937). Ondertussen zaten al meer dan 15.000 partituren legaal (minstens in Canada, 95% ervan ook elders) online.

    Men moet hier weereens vaststellen dat ook hier het bullebakedrag van de rechthebbenden ervoor heeft gezorgd dat de goedbedoelende gebruikers niet tot aan de legale limiet, maar ver daarvoor wordt teruggedrongen. De Belgische situatie is dus blijkbaar niet uniek…

    En om toch op ‘Rik’ zijn retorische vraag te antwoorden (“Wie heeft hier nu eigenlijk gelijk?”): het is heel simpel, lees gewoon de wet. Iedereen kan vaststellen hoe het precies geregeld is. Het probleem is dat SABAM, SEMU, enz. actief informatie uitbrengen (uiteraard in het voordeel van hun positie), terwijl niemand daar om gestructureerde en georganiseerde wijze op reageert zodat uiteindelijk maar één deel van de boodschap blijft hangen. De hele regeling is in wezen heel simpel, alleen willen ‘sommigen’ een mistgordijen spuien omdat een schijnbare onzekerheid hen uitkomt. Hoeveel fanfares, hamonieën, orkesten, koren,… betalen niet aan SEMU ‘om zeker te zijn’, hoewel het eigenlijk niet zou moeten?

    Mijn raad aan iedereen die met muziek bezig is (professioneel of amateur: ken uw rechten, laat u door niemand iets wijsmaken!

  22. Wannes Vanderhoeven

    Graag een vraagje aan Marc Hofkens om correcte info over de repartitie van de bedragen die Semu int. Welke verdeelsleutels hanteert Semu om haar inkomsten te verdelen onder haar rechthebbenden? Ook onder de Semu-licentie zullen immers sommige “populaire” werken meer gekopieerd worden dan andere; worden de meer gekopieerde uitgevers en auteurs dan ook meer vergoed dan de minder gekopieerde?
    Dank voor uw verduidelijking!

  23. Karel de Graaff

    Dag Johan,

    Ik heb zowel Johan Verminnen als gedelegeerd bestuurder als Stijn Coninx als voorzitter van Sabam aangeschreven omdat ik fundamentele problemen heb bij de doelstellingen en het functioneren van Sabam.

    Het zijn Word-bestanden.

    Als je me een mailadres geeft, zal ik ze als bijlage versturen, dan blijft de layout een beetje behouden.
    Ze mogen verspreid en gepubliceerd worden mits bronvermelding.

    Met vriendelijke groeten,

    Karel de Graaff
    Domeinstraat 76/1
    3010 Kessel-Lo

  24. Dag Johan (Verminnen),

    …, je zit in mijn (binnen)ZAK

  25. of iets poëtischer geschreven (met copy-left) :

    Dag Johan
    Verminnen
    …,
    Je zit in mijn
    Binnen
    ZAK

  26. Wat ik hier en daar kom te lezen, en ook van horen zeggen: Ik koop mezelf een gitaar, componeer wat eigen nummers, ga naar een pleintje of een café en laat mezelf even volledig gaan tot groot jolijt van iedereen aanwezig. Blijkt dat ik daarvoor sabam moet betalen ? En waarvoor dan wel ? Wat geeft Clouseau of Dana Winner het recht om geld te verdienen aan mijn eigenste keelgeluid ?

    Of nog een ander voorbeeld :
    Een vzw’tje in hartje Antwerpen, meerbekend als dé folkclub van ’t stad organiseerd op regelmatige basis een jamsessie voor haar leden en sympathisanten. tijdens zo’n jamsessie is het de bedoeling dat eenieder zijn instrument meebrengt en vervolgens samen in de Ierse “traditionals” vliegt.
    Blijkt dat hiervoor een forfaitair bedrag geeist wordt door Sabam ten bedrage van 89 euro ( Ik heb de faktuur gezien). Hoe kan dit ? het zijn immers Ierse traditionals waar in princiepe geen copyright op bestaat .

    Ten derde:
    Dezelfde vzw krijgt vorige week (augustus 2008) nog een faktuur voor een optreden dat zij organiseerden in februari 2004…..hoe komen ze erbij ? Da’s meer dan 4 jaar geleden… en het ging daarbij om een bretoense folkgroep die als vrienden van het huis even tussendoor te gast was . Kostprijs 300 euro voor de groep. Sabam rekening 150 euro ! Te weten dat de bewuste vzw folkclub amper 60 toeschouwers binnenkrijgt met een schoentrekker….het is verdorie onmogelijk op die basis te werken als oprechte vzw. Zeker als je weet dat er slechts 5 euro bijdrage-inkom wordt gevraagd aan de inkom. Stel als de zaak vol zit, dan is de rekening snel gemaakt: Max 60 personen X 5 euro = 300 euro…. = groep in het beste geval betaald. – faktuur sabam = 150 euro verlies. Voila

    Tenslotte:
    Dezelfde vzw organiseerd onder het moto “ons eigen huisbalorkest” geregeld avonden waarbij sommige van haar leden samen enkele deuntjes inoefenen. De bedoeling is uiteindelijk tot een zeker repertoire te komen dat goed genoeg is om de “naam” van de folkclub om ludieke wijze te gaan uitdragen bij andere clubs en evenementen. Ook hier komt Sabam aan de deur kloppen met een faktuur : Kostprijs om samen wat traditionele of oude volksliedjes aan te leren : forfaitair wederom 89 euro !

    Hoe kan dit ? en wat weten wij niet om hier onderuit te komen ?

    Met vriendelijke muzikale groeten

    Sixguinness
    Vrijwillig medewerker van de leukste Folkclub in Antwerpen

  27. Is er intussen al nieuws van hofkens&co sinds er blijkbaar een nieuwe regeling is? Hoop dat de nieuwe wetgeving zo veranderd is dat iedereen zijn licentiegeld terug kan eisen (misschien kunnen we wel een deurwaarder naar semu sturen :-).

    Hofkens werd overigens recent gesignaleerd op de belgian boatshow waar hij de aanschaf van een €€€-jacht overwoog. Vandaar de recente aanval op kleuterjuffen die aleens een partituur van “broeder Jakob” copiëren. Nog meer extra kassa. Semu moet intussen enkele miljoenen euri verzameld hebben. Toch wisten al 3 auteurs (die goedverkopende werken bij GRM uitgegeven, een van de vooraanstaandste semu-leden) mij te vertellen dat ze van dit geld nog absoluut NIETS gezien hebben. Mijnheer Hofkens en Vercruysse (GRM), waar gaat al dit geld naartoe? Als u enigzins recht in uw schoenen staat zou u dit openbaar maken. Het is dus geen “auteursrechtgeld”, maar “uitgeversgeld”.

    Met de neiuwe regeling zijn jullie hopelijk jullie bronnetje kwijt

  28. Marc Hofkens

    Geachte Marcel,

    u hebt mijn vrouw bijzonder overstuur gemaakt met uw mededeling dat ik de aankoop van een €€€-jacht overweeg… wat is dit nu in ’s hemelsnaam voor niveau?

    Laat ons dat soort kwalijk geroddel en zurigheid uitbannen, Marcel, en voor de rest ben ik steeds persoonlijk beschikbaar voor ernstige uitleg.

    Hartelijk,
    Marc Hofkens

  29. 🙂

    Hofkens die ons iets wil bijbrengen over fatsoen… Onderwijzers afdreigen is volgens mij ook niet erg netjes (maar blijkbaar nog steeds niet strafbaar).

    Maar ik zal het meeste verstand gebruiken (wie weet hebben ze sinds de nieuwe regeling wat advocaten op overschot):

    Het bericht over het jacht heb ik uit goede, maar niet te controleren bron. Als de heer Hofkens dit ontkent dan verontschuldig ik mij tegenover hem voor deze uitspraak, hij doet bovendien met zijn geld wat hij wil.
    Niettegenstaande zal niemand ontkennen dat de cashmachine van semu bijzonder veel inkomsten gegenereerd heeft voor erg weinig mensen en dat de bestemming van al dat geld hoogst onduidelijk is. Ik zie hierop geen antwoord van de heer Hofkens. Voor de rest houden we de discussie liefst inderdaad op niveau en op de feiten.

  30. Beste Marcel,

    Niet alleen voor het jacht verhaal zou je je moeten verontschuldigen; je verkondigt nog meer flauwekul (zoals je ziet blijf ik niet zo netjes al mijn zéér fatsoenlijke echtgenoot).
    Of kan je mij wat meer vertellen over de “afgedreigde” onderwijzers?

    Voor de rest, een goed idee om de discussie op niveau te houden en enkel over feiten te praten. Ik vond ook al dat het hieraan ontbrak!

    De vrouw van Marc Hofkens

  31. Mieke,

    Voor meer info over dat “afdreigen”, kijk eens op:

    http://www.deredactie.be/cm/de.redactie/mediatheek/1.386939?mode=popupplayer&clickedMediaId=http://www.deredactie.be/cm/de.redactie/mediatheek/1.386939&fullscreen=false

    en:

    http://www.deredactie.be/cm/de.redactie/mediatheek/1.412716?mode=popupplayer&clickedMediaId=http://www.deredactie.be/cm/de.redactie/mediatheek/1.412716&fullscreen=false

    Dan zwijgen we nog over de bijzonder agressieve “controles” en “claims” die Semu de laatste jaren in diverse muziekscholen deed (uitsluitend in die die niet zomaar enkele duizenden euro’s neerlegden voor een licentie.)

    Zo, case proved, kan je me nu vertellen welke flauwekul er nog in mijn reactie staat? (het Belgian Boat Show-verhaal is niet bewezen, dat was te kort door de bocht, maar meer dan dit rechtzetten kan ik ook niet doen)

    Graag eindelijk CIJFERS (wie krijgt welk deel van de koek en volgens welke verdeelsleutel), dan kunnen we de discussie inderdaad eindelijk op niveau voeren. Ik vind vooral dat de “semu-consumenten” het recht hebben te weten wat met hun geld gebeurt!
    Zijn er op dit forum eventueel auteurs die al een semu-cheque ontvangen hebben? (mijnheer en mevrouw Hofkens, u vindt toch vast wel een bevriende auteur die (niet anoniem, kwestie van het eerlijk te houden) wil getuigen in het voordeel van zijn weldoeners?).

    Graag ook, voordat we de copiemachines weer laten warmdraaien, een reactie van semu op de regeringsbeslissing waarover het dit weekend in de pers ging. Hierover namelijk nog niets op de semu-website. Toch vreemd, in bovenstaand televisiefragment wordt semu bijna publiekelijk aan de schandpaal genageld…en zoals uit de bovenstaande reacties blijkt zijn ze nogal op hun reputatie gesteld.

  32. Hallo allen,

    Ik studeer communicatiewetenschappen en heb een paper over ‘Semu’ geschreven.
    Ik ben geen lid van een ensemble en studeer geen muziek aan één of andere academie dus volgens mij ben ik een zeer neutraal persoon in deze situatie.

    De website van Semu biedt zeker alle informatie die mr. Hofkens op dit forum uit de doeken heeft gedaan. Hoewel ik vandaag heb vastgesteld dat de documenten voor het secundaire onderwijs van de site zijn gehaald? waarom is dit gebeurd? Is dit wegens het wetsvoorstel van minister van Quickenborne?

    De media (kranten) bieden dan weer vele uitlaatkleppen voor gematigde of ontevreden direceurs van academies en ensembles. Hieruit kan je dus afleiden wat de standpunten van deze mensen zijn.

    Door elkaar zo vaak te beschuldigen van ‘het verspreiden van foute/verkeerde informatie’ kan iemand zoals ik de situatie moeilijk bijhouden. Wat is er waar? wat is er niet waar? Wie interpreteert de wetten op een correcte manier en wie geeft er zijn eigen draai aan?

    Nu kan ik dus als besluit van mijn paper alleen maar concluderen dat het momenteel allemaal één grote warreboel is, zeker met het nieuwe wetsvoorste van de minister er nog een bij sinds vorige maand. Bedankt minister: ik heb zeker 2 blz extra kunnen schrijven haha

    mvg
    Wouter

  33. Als vzw hebben wij inmiddels een nieuw initiatief gestart om in een eerste fase vooral lagere scholen aan gratis kopieerbare bladmuziek te helpen. Via een speciale website (www.kopieermij.net) kunnen op een volkomen legale manier pdf-files worden gedownload van bekende kinderliedjes. Volledig gratis. Het gaat om bladmuziek die wij zelf hebben gemaakt en vormgegeven van liedjes die ofwel rechtenvrij zijn of waarvan wij in elk geval zelf over de rechten beschikken en/of de toelating om ze op onze site te publiceren. Het is de bedoeling dat wij beetje bij beetje de site verder uitbreiden.

    Op deze manier willen wij scholen een alternatief bieden voor de dure licentie van SEMU. Een licentie waarvoor wij als vzw ook willen waarschuwen. Wat de mogelijke gevaren en problemen van de licentie kunnen zijn, valt te lezen in een document dat wij ter informatie op onze site beschikbaar stellen. U kunt het lezen via http://www.kopieermij.net/info.htm Of je kunt de pdf rechtstreeks downloaden via http://www.kopieermij.net/downloads/varia/Kopieermij.pdf

    Eind vorig jaar kregen wij overigens omtrent dit document via de advocaat van SEMU een dreigende, aangetekende brief. We werden beschuldigd van ‘lasterlijke aantijgingen’ en moesten binnen de vijf werkdagen het document van onze site halen of er zouden ‘gepaste procedurele stappen’ volgen. Ik laat het aan jullie gezond verstand over om te oordelen of dit document inderdaad onterechte feiten of beschuldigingen bevat.

    Op deze intimidatiepoging en het zoveelste dreigement van de heer Marc Hofkens zijn wij uiteraard niet ingegaan. Eerder had hij al tevergeefs geprobeerd om één van onze sites te laten sluiten. En, beste mevrouw Hofkens, dit zijn inderdaad feiten. Wij werden letterlijk afgedreigd. Ik kan u dat zwart op wit bezorgen.

    Als vzw die tot doel heeft om de culturele ontwikkeling bij kinderen, jongeren en volwassenen te stimuleren, vinden wij het vooral erg dat er door de SEMU-licentie in de scholen een muziekonderricht van twee niveaus dreigt te ontstaan: scholen die de licentie kunnen betalen en scholen die dat niet kunnen en bijgevolg hun muziekonderricht noodgedwongen moeten terugschroeven. En dit is voor ons onaanvaardbaar. Bovendien werken lagere scholen vaak met kopies uit boeken van uitgeverijen die NIET bij SEMU zijn aangesloten. Het gevaar bestaat dus dat de scholen betalen voor zaken die ze in de feiten niet gebruiken. Een lagere school heeft immers niets aan partituren van Bach, Beethoven of Wim Mertens. En de licentie van SEMU is absoluut geen vrijbrief om dan wel legaal uit die andere boeken te kopiëren.

    Gelukkig zijn de scholen even van die licentie af. Maar misschien niet voor lang. De minister mag dan wel voorlopig de licentie van SEMU overbodig hebben gemaakt, SEMU gaat daar tegen in beroep. De uitkomst van een dergelijke zaak is hoogst onvoorspelbaar.

    In elk geval zijn wij steeds ter beschikking voor vragen of advies. Wij verdiepen ons in de materie en willen iedereen die problemen heeft met SEMU helpen waar we kunnen.

    Namens Pigmalion vzw,
    Geert De Kockere

  34. Geert,

    Bedankt voor deze hartverwarmende reactie. (Het is wel erg stil vanuit de Semu-hoek, niet?)

  35. Marcel,

    Inderdaad, ook op http://www.bartcaron.be/?p=837 blijven de reacties uit!

  36. Misschien een voorbeeld dat vatbaar is voor navolging door andere scholen en/of academies die reeds betaalden? De stad Turnhout blijft in elk geval niet bij de pakken zitten. Zo stond het althans in de krant te lezen:

    Stad vraagt geld muziekpartituren terug

    Turnhout wil de vooruitbetaalde vergoeding voor het kopiëren van muziekpartituren terugkrijgen. De overheid heeft die vergoedingsplicht vanaf begin dit jaar afgeschaft, maar Turnhout betaalde al tot september 2009.

    Turnhout sloot in 2007 zeer tegen haar zin een licentieovereenkomst af met de auteursrechtenvereniging van muziekuitgevers Semu om gekopieerde partituren te kunnen verdelen onder de leerlingen van de muziekacademie. De stad betaalde het volledige bedrag vooruit tot september 2009, wanneer het contract afloopt.

    Minister voor Vereenvoudigen Vincent Van Quickenborne (Open Vld) heeft de auteurswet aangepast zodat muziekscholen vanaf 2009 van betaling worden uitgesloten. “In een aangetekende brief aan Semu vragen we nu het voor de resterende maanden vooruitbetaalde geld terug”, zegt Jan Van Rompuy van de stad Turnhout.

    De stad bekijkt ook of er een juridische mogelijkheid bestaat om de andere betalingen terug te vorderen. Daarvoor wacht Turnhout eerst het overleg tussen het ministerie van Onderwijs en Semu af.

  37. De Slimste in Huis

    Je vraagt aan de nazaten van Tobback, Dehaene, Detiège of la De Gucht toch ook niet af te zien van de voordelen die ze genieten doordat hun pa of ma de paden in de politiek voor hen al heeft platgetreden?

    Je vraagt aan de nazaten van zekere bankiers wier naam vernoemen alleen al een reden zou zijn om Limburgse agenten aan je deur te krijgen, ook niet af te willen zien van het overgeërfde fortuin?

    Waarom wil la Sanctorum de al bij al beperkte voordelen afnemen die nazaten van wetenschappers en kunstenaars genieten, terend op dier verworvenheden? Waarom richt la Sanctorum zijn pijlen niet in de eerste plaats op diegenen die via erfrecht genieten van véél grotere voordelen dan die beperkte habbekratsen?

  38. citaat: ‘Waarom wil la Sanctorum de al bij al beperkte voordelen afnemen die nazaten van wetenschappers en kunstenaars genieten, terend op dier verworvenheden? Waarom richt la Sanctorum zijn pijlen niet in de eerste plaats op diegenen die via erfrecht genieten van véél grotere voordelen dan die beperkte habbekratsen?’

    Omdat ik als muziekleerkracht helemaal geen last heb van het feit dat Tobback en co ook graag in de politiek gaan – zij liever dan ik – of dat anderen graag grote sier maken met papa’s geld en er vaak hun nek over breken – geld maakt mij niet gelukkig – maar ik zou wel graag, weliswaar onbezoldigd, op mijn gemak en ongemoeid met cultuur willen bezig zijn, en niet elke noot die ik gebruik moeten verantwoorden en betalen aan inspecteurs, controleurs en vertegenwoordigers van. Daarom.

  39. Er zijn dozijnen manieren om muziek uit te geven via het Internet. Dit terwijl Creative Commons en de gewone “Sabam Licentie” nog steeds niet sereen kunnen samenwerken. Niet enkel de aspirant muzikant staat onder vuur, tevens de toekomstige producenten van muziek in de nieuwe wereld waar technologie centraal staat.

    Ik probeer voor meer dan een jaar lid te worden bij Sabam, om m’n commerciele producties onder te brengen; samen met de mogelijkheid om gratis muziek te maken.

    Toch, moest ik lid worden, dan is het een “alles-of-niets”; oftewel ben ik lid en kan ik geen CC muziek meer uitbrengen onder “gratis vorm” ofwel moet ik een heleboel territoria afsluiten bij Sabam waardoor ik eigenlijk ook niks meer overhoud…

    Men gebruikt als excuus dat alles “op naam” staat en vanaf dat er een muziekstuk met auteursnaam als lid gevonden is; dan zal er geinned worden – CC of niet… Hoe 1970 is dat dan niet in de tijd van relationele databases?

    Ik had alreeds voorgesteld een andere naam te gebruiken die niet bij Sabam gekend was, maar kreeg de reactie dat ze “hun werk goed doen” en hoedanook toch zouden uitvinden wie de artiest is van dat nummer en toch nog steeds zullen innen…

    Zelfs al zou ik deze naam niet aangeven, het was niet gebaat. Ik had tevens voorgesteld een bepaalde “TAG” in de titel te zetten zoals “CC+” of “FREE”; wat helaas tevens niet geaccepteerd was als oplossing.

    Meer info in het artikel “Sabam echt voor iedereen?” waar ik iedereen bij elkaar roep om te reageren om deze waanzin voor eens en altijd eens te doen ophouden en Sabam te eisen te fungeren voor welk doel ze opgestart waren … Om de artiesten hun belangen te behartigen; niet om hun eigen zakken te vullen.

    Meer informatie op deze 2 (nederlandse) artikels:

    http://blog.gowildchild.com/nl/2009/02/sabam-really-for-the-common/ en http://blog.gowildchild.com/nl/2009/03/music-industry-wake-up-for-alternative-licensing/

    Het is 2009 en artiesten willen hun ECHT recht terug!

  40. Vanmorgen op Radio Klara: een aankondiging van een muziekstuk uit de 18de eeuw, “dat”, volgens Klara, “toen uitgegeven was door een muziekuitgeverij die al eerder illegale kopies op de markt had gebracht”. Flauwe opmerking vond ik dat, vermits er in die tijd nauwelijks sprake was van auteursrecht. Dus ook niet van illegale kopies. Muziekstukken herdrukken die al door anderen waren uitgegeven was in die tijd een gangbare praktijk. Lees bijvoorbeeld http://nl.wikipedia.org/wiki/Estienne_Roger
    Kan informatie op de radio historisch juist blijven aub?

  41. Jongens toch…
    Geert en Annemie, doe je ding en laat anderen met rust. Eerst is het semu, dan sabam, nu is klara weer de zondebok. Dat opgeheven vingertje wordt stilaan irritant.

  42. “Rutger”, tegen wie zeg je het: laat anderen met rust. Het zijn precies wij die ongestoord ‘ons dingen willen doen’ maar dat niet kunnen. Mij gaat het gewoon over de zeer boeiende discussie over het auteursrecht en de gevolgen daarvan. Interessante materie toch? (Het valt me hierbij op dat ik me steeds moet verdedigen tegen anonieme, onpersoonlijke voornamen of nicknamen op blogs als deze. Waarom geven jullie jezelf niet kenbaar eigenlijk?)

  43. @Rutger: “laat anderen met rust” … is inderdaad wel een hele goeie benadering. Een auteur steekt z’n zweet, geld en moeite in het maken van een creatie.

    Hoe zou jij je voelen dat alles wat je schrijft en tekent automatisch aangeslagen zou worden door verschillende organizaties ; zelfs vaak zonder er enige euro met terug te krijgen?

    Het is tevens tijd dat deze organizaties in hun functie terug gaan werken waarvoor ze opgestart en gesupporteerd zijn door onze overheid; voor het behartigen van ELKE artiest in Belgie zonder ze vast te hangen aan keuzes rond vrijheid.