Vlaanderen deelt zijn ‘wapenbrieven’ uit

Hoe de Belgische noblessecultuur dunnetjes wordt overgedaan in het Vlaams Parlement  

“Aan de vooravond van de Vlaamse feestdag mocht Vlaams minister Dirk Van Mechelen (Open VLD) gisteren de jonge traditie van de Vlaamse regering, het uitreiken van de wapenbrieven, in ere houden.”   

Het persbericht gleed moeiteloos mee met de rest van de komkommerverhalen, in de richting van de publieke cloaca. Nochtans stemt het tot nadenken: een ritueel, dat expliciet tot de monarchie en het Belgische regime behoort, wordt in een light-versie geïmiteerd door een jonge Vlaamse instelling die haar bevoegdheden tracht uit te breiden in de richting van iets dat ooit toch een Vlaamse republikeinse entiteit moet worden. Of gaan we, als het zover is, ook ergens in de Europese koningshuizen shoppen, zoals in 1830 gebeurde?Zoals bekend lauwert het hof elk jaar rond 21 juli een aantal verdienstelijke Belgen. Ze worden daarmee ingelijfd in een legertje baronnen en baronessen dat geacht wordt om op te komen voor wat rest van de unitaire Belgische staat, die door het hof gekoesterd wordt als jobgarantie en door Wallonië als inkomensverzekering.

De jaarlijkse proclamatie in Laken is dus een vorm van netwerking, gestuurd door de meest conservatieve krachten in het Belgisch establishment. Het heimelijke dédain van de ‘oude adel’ uit de Almanach de Gotha tegenover de versgeridderde parvenu’s belet niet dat heel de noblessecultuur streeft naar een behoud van de klassieke elites: mensen en organisaties met macht, die deze macht zo min mogelijk willen laten verdunnen door het reguliere democratische spel, of nog minder door de wil van het gepeupel. Dat impliceert discretie, geheimhouding en ondoorzichtigheid.In dat opzicht is het idee van ‘wapenbrieven’ ronduit in tegenspraak met de brede, moderne emancipatiegedachte die het Vlaamse onafhankelijkheidsstreven zou moeten dragen. Het fenomeen versterkt een bangelijk vermoeden dat de gesloten Belgische elitecultuur zich reproduceert in een nieuw establishment van Vlaamse self-made-nobelen.

Het ereschild-met-familiewapen wordt door Minister Van Mechelen verkocht als ‘een sluitstuk van de modernisering en actualisering van de heraldiek’ (sic), terwijl het eigenlijk de complexen van de Vlaamse beweging bevestigt. Door de schouwgarnituren van de monarchie over te nemen, toont het Vlaamse embryo dat het mentaal eigenlijk niet levensvatbaar is. We hebben nog een lange weg te gaan, wanneer een gewezen cultuurminister als Paul Van Grembergen voor 500 Euro persé met zijn wapenschild op een hobbelpaard wil hossen. Het wijst op een gebrek aan fierheid en aan republikeins élan: nu al lijkt Vlaanderen af te stevenen op een mufruikende saloncultuur, nog voor het de finale ontvoogdingsfase heeft gekend. Door traditie te verwarren met oubolligheid, en maatschappelijke erkenning met snobistische pronkzucht, suggereert men dat het Vlaanderen van morgen wonderwel zal gelijken op het België van gisteren. Een tamelijk schimmig rijkje van standen, families en privileges,- een beetje zoals ‘Open-VLD’ met de slagzin ‘Niet de afkomst telt, wel de toekomst’ in de voorbije verkiezingsstrijd stapte, en namen als Mathias De Clercq, Willem Frederik Schiltz, Katia della Faille de Limburg Stirum en Jean-Jacques De Gucht naar voren schoof. 

French Cancan

Historisch gezien heeft de adel altijd op de rem van maatschappelijke hervormingen gestaan. Het koninkrijk België is in 1830 niet opgericht als ‘toonbeeld voor moderne naties, geïnspireerd door de ideeën van de Verlichting’, zoals Belgicistisch geïnspireerde historici het graag stellen, maar als verdere etappe van de restauratie, bezegeld in het Congres van Wenen (1815) na de nederlaag van Napoléon Bonaparte. De Bourbon-koning Louis Philippe kwam in 1830 op de Franse troon en had vervolgens een flink aandeel in de enscenering van de ‘Belgische Revolutie’, die de Oranje-dynastie gewoon ruilde voor die van Saksen-Coburg. En zoals Frankrijk zou verglijden in de benauwelijk-reactionaire sfeer van het tweede Keizerrijk, de wufte oppervlakkigheid van de French Cancan en de protserige Empire-stijl, ontstond in het 19de eeuwse België de burgerlijk-aristocratische coulissencultuur zoals we hem tot op vandaag kennen, en zoals onderzoeksjournalist Jan Puype ze beschrijft in zijn opmerkelijk boek ‘De Elite van België-Welkom in de club’ .

Ik serveer deze historische voetnoot om aan te tonen dat aristocratische symbolen wel degelijk beladen zijn. En dat republikeinse vrijheidsbewegingen –waartoe ik tot nader order het flamingantisme reken- zich beter onthouden van rituelen die herinneren aan dynastieke macht, stambomen, geboorterecht en gesloten society-netwerken. Eerbetoon vanwege de samenleving aan individuen moet kunnen, maar die rol hebben de media al ruimschoots op zich genomen, met een uit haar voegen springende celebrity-cultuur. De creatie van een Vlaamse (s)nobility is archaïsch én kinderachtig. Behalve in Groot-Brittanië worden bij mijn weten in Europa nergens nog edelen gefabriceerd. Uit een recente peiling van het Laatste Nieuws blijkt dat 77% van de Vlamingen de jaarlijkse lintjesregen in Laken compleet voorbijgestreefd vindt. Ik kan me niet voorstellen dat die overgrote meerderheid wél zou te vinden zijn voor een Vlaams afkooksel ervan. Het ongeadelde zootje ambachtslui en boeren dat in 1302 een ridderleger in het zand deed bijten,- als we dan toch mythes moeten koesteren: dan liever dit verhaal.

Advertenties

6 Reacties op “Vlaanderen deelt zijn ‘wapenbrieven’ uit

  1. Nihil novi sub sole. Wie roept modern te willen zijn, is vaak klassiek.

  2. Een president? die wordt in deze tijd toch maar door VOKA-cola betaald. Als Vlaanderen dan toch onafhankelijk moet worden, dan ben ik voor het Koninkrijk Vlaanderen!

  3. Bij mijn weten doet Frankrijk dat een republiek zou zijn ook nog aan dat soort rituele toestanden. Ze slaan zelfs Belgen tot Ridder.
    En inderdaad de gesloten kringen en van vader op zoon of dochter traditie die we kennen bij de adelijken zien we nu gewoon ook opduiken bij politici die zichzelf ook tot een status verheven hebben en daarbij verklaren dat ze hun tittels ook erfelijk kunnen maken en overdragen op de nakomelingen. En alle politieke kleuren doen daar aan..niet alleen de blauwtjes. Van de zogenaamde rood gekleurden hebben al veel meer kids echt posten kunnen bemachtigen.
    Als daar zijn Mayake, Brunoke, Freyake…..
    Om maar te zeggen dat ik op zoek ben naar een guillotine. Want voor mij mogen alle koppen rollen van mensen die hun maatschappelijke positie tot erfelijk maken voor hun nakomelingen, zonder dat die ook maar iets bewezen hebben van waartoe ze in staat zijn. En zeggen “papa heeft gelijk” is niet meteen waar ik op zit te wachten als ik als iets jonger persoon iets wil zien veranderen in de omgeving. En dat is wat is wat de Jr’s meestal verkondigen. Ze hebben dan ook een jeugd in weelde en luxe achter de rug en hebben dan makkelijk praten om te zeggen dat “de mensen niet zo moeten klagen want dat we het lang niet zo slecht hebben”.
    Bij de havenarbeiders bestond in langer vervlogen tijden zoiets als “nen goeie boek” en die ging ook vaak over van vader op zoon. Nu zoon lief was daar meestal niet altijd even blij mee, want in het stukgoed werken of te zakken dragen was echt een zwaar beroep waarbij je hele lichaam versleten is op je 60. Nu de politiek vond dat ongehoord en heeft het doorgeven van “de goeien boek” aan het nageslacht dan ook afgeschaft omdat het oneerlijk zou zijn ten opzichten van anderen die havenarbeider wilden worden. Alsof er massa’s klaar stonden om hun ganse skelet, spieren en gewrichten volledig tot rotzooi te doen herleiden tegen hun 60ste. Nu goed diegenen die de job nog wel willen doen zitten vaak opgezadeld met “interim” contracten met veel minder gunstige voorwaarden dan de vorige generatie. Meestal groeide je dan ook niet op in luxe en weelde als je toch kiest om havenarbeider te worden. En toch mag je dan niet klagen als je arbeidsvoorwaarden plots slechten worden dan die van de vorige generaties omdat “den goeien boek” ni meer overgedragen mag worden naar zoon lief, of in sommige gevallen gewoon niet meer bestaat of verworven kan worden.
    Maar hun eigen opvolgingsboekjes werden wel degelijk gedrukt en met onwisbare inkt en niet brandbaar papier.
    Ik stel voor dat we de guillotine alvast van onder het stof halen en deze keer niet alleen de adel onthoofden, maar ook meteen de niet adelijke maar net zo goed zelfverklaarde elite die als burgerij ook meent dat hun status en functie erfelijk dient te zijn en ze ook maken.
    En als we daar mee klaar zijn dan zal Vlaanderen onder gelopen zijn dankzij “global warming”. En dan is het allemaal voorbij. Dan zullen tal van dieren die het zilte water als minaar hebben en de zoute kus verdragen regeren over Vlaanderen. En het zal echt een regio met veel kleur en diversiteit worden..want zo ziet de onderwaterwereld er uit. Prachtig!

  4. Wanneer ik tegen het Nederlandse koningshuis ageer, krijg ik steevast de reactie: en dan komt hier zeker ook zo’n president als George W. Bush?? Flauwekul! Een land als Duitsland heeft ook een president die eens in de zoveel jaar wordt verkozen en niet zoals Bush jr en zijn kliek absolute almacht mogen genieten. Zoiets kan in Vlaanderen ook. Gezien de voorgeschiedenis van de Eerste Wereldoorlog is de macht bij koningshuizen ook niet in goede handen. En waar trek je een Vlaamse koning vandaan? Ik heb wel wat voorstellen: Herman Brusselmans, Kamagurka of liefst Arno.

    Die cultus van zoon of dochter van- , zoals je dat in Vlaanderen ziet met Freya, Bruno en andere lieden kennen we hier niet. Wat we hier wel kennen is een politieke kaste die erg goed voor zichzelf en haar vriendjes zorgt. Een uitgerangeerde politicus van voorheen linkerzijde krijgt 70 duizend euro per jaar betaald om een dag per week advieswerk te doen. Naast nog allerlei andere bestuurlijke bijbaantjes. Politici en hoge bestuurders kennen hier zeer riante wachtgeldregelingen, zonder de sollicitatieplicht die ze wel opleggen aan burgers. En anders wacht er wel een bestuurlijke functie in de marge en mét behoud van dat wachtgeld. De enige politieke partij (SP) die die zich daar consequent tegen verzet, heeft héél opvallend, geen enkele burgemeester, commissaris van de koningin (gouverneur) of andere post. Dat is ons cordon sanitaire, al is de SP verder niet zo vergelijkbaar met het VB. Het tekent de Nederlandse schapenmentaliteit dat men dat liever niet wil zien. Weet U, Vlamingen en Nederlanders lijken soms op elkaar.

    Toen vijf jaar geleden Pim Fortuyn neens vanuit het niets groot werd, werd daartegen enorm geageerd vanuit het establishment. Maar men had de man zelf gecreëerd door niet te willen luisteren naar mensen uit de praktijk, mensen in arme wijken, mensen die dingen mis zagen gaan. Net zoals het geklooi en gekonkel in het Antwerpse stadsbestuur het VB groot maken en niet het VB zelf.
    Op sommige momenten denk ik dus ook wel eens: een fijne zondvloed kan aan dat gedonder een einde maken. Ook aan heel veel mooie dingen, trouwens. Ik probeer me er niet te veel door te laten verzuren.

  5. Simplicissimus

    Awel, ge kunt er mee lachen. Maar ‘Sir Simplicissimus’ klinkt toch nog zo slecht niet. Hoeveel kost dat in Engeland?

  6. Koning Kosmos

    Hier!

    Ik deed zelfs al enkele wetsvoorstellen voor een echte Democratie…
    http://ovl.indymedia.org/news/2007/09/19864.php

    In een echte democratie wordt naar elke mens geluisterd, worden beslissingen genomen door consensus, en is de natuur niet gewoon een te verminken/verbouwen decor, maar een essentieel deel van de democratie. (Bij het overleg in sommige Indiaanse gemeenschappen moest één persoon ‘wolf spelen’, d.i. zo goed mogelijk het belang van de dieren vertolken in het overleg.) M.a.w. een echte democratie vindt plaats aan de basis, op de grond waar de inboorlingen leven, niet hoog boven hun hoofden in ‘representatieve lichamen’.

    In moderne/’beschaafde’ pluto/particratieën (zoals België) is dit uiteraard allemaal niet het geval: na de natuur is nu ook de mens gereduceerd tot grondstof van de economie (human resource).

    En als ze er komt, wijst alles erop dat de Vlaamse Republiek gewoon een Vlaamse versie zal zijn van de Belgische pluto/particratie. Zelfbestuur? Dream on, suckers! Na ‘the American dream’, ‘the Flemish dream’. In de woorden van George Carlin, een scherpzinnige Amerikaanse komiek: “It’s called the American dream, because you have to be asleep to believe it”.

    De aristocraat Churchill had het helemaal fout toen hij zei dat het beste argument tegen democratie een conversatie was met de gemiddelde stemgerechtigde: het is het beste argument TEGEN een representatieve meerderheidsdemocratie die aardbewoners tot een anonieme verzameling stemmen (en grondstoffen) vermaalt, en VOOR het ontwikkelen van een consensus-basisdemocratie die mensen en hun onderlinge verbindingen (met het eco-systeem) erkent en ondersteunt.

    Een door de kosmos gekroonde koning