English spoken – Hier spricht man Deutsch

De achterkant van onze reiskoorts en het vacantiehedonisme

Wie Italië bezotroela.jpgekt, kan zich niet permitteren om Rome over te slaan. En wie Rome aandoet, zou een barbaar zijn als hij het Colosseum misloopt, de plek waar gevangenen voor de leeuwen werden gegooid: de liefde voor klassieke cultuur heeft haar morbide kantjes. Aan de overblijfselen van die antieke arena speelt zich bovendien elke zomer een merkwaardig schouwspel af,- en dat is de echte reden om de Eeuwige Stad op te zoeken: overdreven bruingeschminkte, als gladiator verklede inwoners stellen toeristen voor om op de foto te gaan, met de imposante ruïne als achtergrond. In sommige poses gaan ze zover, om bij de bezoeker in kwestie het (plastic) steekwapen in het lijf te priemen, als was die zo’n terdoodveroordeelde op het moment dat de duimen omlaag gaan. Merkwaardig genoeg zijn het meestal vrouwen die zich zo fotogewijs laten doorsteken. Symbool van het verlangen om door die gebruinde zuiderling gepenetreerd te worden, of… gaan wij allen op reis om te sterven? Is de plezierreis ook een boetetocht? Eén ding is zeker: achter haar rug wordt de Amerikaanse troela, die zich tot de sinistere fotosessie liet verleiden, stevig uitgelachen. Heel de charade rond het Colosseum is een van subtiele ironie doordrenkte beschimping van het leger blanke bleekscheten dat jaarlijks het Zuiden onder de voet loopt: de Romeinen haten toeristen.
 Meteen is ook de dubbelzinnige toon gezet van heel dit reis- en vacantieverhaal: het massatoerisme is een mengelmoes van Westers hedonisme, neokoloniale fantasieën, verdrongen schuldcomplexen en de daaraan verbonden zelfkastijding, restanten van een oude nomadische cultuur, sporen van vroegmiddeleeuwse volksverhuizingen, en natuurlijk de hopeloze zoektocht van de moderne mens naar zichzelf, die hij thuis heeft achtergelaten en dus elders niet vindt… tot hij thuiskomt en constateert dat hij zichzelf vergeten is. Hopeloos, maar niet ernstig.

Het artikel lezen                Openen in PDF

Advertenties

20 Reacties op “English spoken – Hier spricht man Deutsch

  1. Watou is leuk, Sanctorum niet.

  2. staf de wilde

    wat een hysterische en semipornografische overdrijving: wij waren ook een week in Rome en hebben daar niets van vijandigheid ondervonden
    in Brugge wordt geprotesteerd tegen de overvloed aan toeristen niet tegen het toerisme als zodanig
    ga naar landen waar die overdaad nog niet bestaat of als je weerzin echt zo groot is, blijf dan thuis

  3. geweldig
    prachtig
    chique
    il heb goe gelachen man man
    hoe haal je het bij elkaar!!

    die vorige commentatore heeft geen humor
    ik lig plat
    echt waar
    wat een schitterende doubletalk
    Orwell draait zich in zijn graf
    en kijkt naar Huxley
    he moatje hoe is t?

  4. Hehe, zo wat het uitgangspunt van “GDV” in een van de aflveringen van Beter Van Niet van de RVU. Alleen steviger gedocumenteerd.

  5. En plots denk ik er aan dat ik gisteren de hele tijd met het liedje van Jasperina de Jong in mijn hoofd zat “Dobbe dobbe dobbe”. Niet meteen een recent nummer maar hoorde het als kind op de radio en is me atlijd bijgebleven.
    Wat valt er te zien elders? Bouwwerken die tot stand kwamen dmv slavernij? Bouwwerken op plaatsen waar slachtingen plaats hadden? Bouwwerken die bedoelt waren om slachtingen te laten plaats hebben? En dan wat gedenktekens om slachtoffers van weer andere slachtingen te eren?
    Alleen overblijfselen van wat de Nazi’s nalieten worden altijd in grimmige en ingetogen sfeer bezocht. Alle andere overblijfselen van barbaarsheid van weleer wordt al ijscreme likkend, mobilofoon filmend, bellend, lachend en zeweterig pafferig bezocht.
    Wat is het verschil?
    Uiteindelijk waren de gaskamers beter uitgekiend en was het lijden tijdens het sterven daarin wel degelijk veel kleiner dan voor de lewen geworpen te worden in een Arena.
    En neen ik praat de gaskamers niet goed, geen enkele dode gemaakt door een regime valt goed te praten.
    Maar als je je eigen dood zou mogen kiezen? Snel en clean in met gas of door uitgehongerde wilde beesten verscheurd worden?
    Ik blijf ook gewoon thuis. Ik moet niet in het echt in levende lijve gaan zien waar precies hoeveel mensen kapot gemaakt of verminkt werden. Ik vind het al erg genoeg dat het allemaal gebeurd is en dat het nog steeds door gaat.
    En het levert telkens nieuwe bezienswaardigheden op.

  6. Ja, die man kan schrijven.

    De burgerlijke ingestelden zullen het een afront gevonden hebben, hij heeft de “vakantie” ontwijd; ik, onconventionalist, heb ervan genoten.

  7. Anastasia

    Tja, hoe zal ik beginnen… ‘English spoken – Hier spricht mann Deutsch’ lijkt een schitterende persiflage op ‘Platform’, maar eigenlijk is het veel meer dan dat. Het is een oer-Vlaamse, zure, maar enorm gefundeerde kijk op georganiseerde massahysterieën zoals het toerisme, en op de waan dat men levenskwaliteit verwerft door van hot naar her te hossen.
    Wat Sanctorum alleszins met Houellebecq gemeen heeft, is een bizarre, aan het perverse neigende vorm van humor (door mijnheer De Wilde ‘pornografisch’ genoemd). Dit sarcasme is wellicht de enige manier om het perverse te beschrijven: de karikatuur als bolle spiegel.
    Natuurlijk liep het in die Sacco niet zo’n vaart. Er was een massaslachting, maar geen rij van de Tiber tot de St. Pieters, weet ik toevallig als historica.
    Hyperbolische humor is hier een absoluut noodzakelijke literaire vorm: als het niet zo ontzettend geestig was allemaal, zou het volstrekt nihilistische wereldbeeld van Houellebecq en Sanctorum wel eens onverdraaglijk kunnen worden.
    Leuk, beste Els (dochter van zeker?), neen, dat is het niet. Wend U daarvoor tot de Flair, kindje.
    En Watou heb ik altijd al zo’n zeepbel gevonden. Laat de koeien in vrede loeien!
    En nu ga ik weer de non spelen uit Sanctorum’s Sacco-verhaal. Geen sluitingstijd voor

    Anastasia

  8. Luc Delbeke

    Het is een visie op de barok die ik nog niet eerder gelezen heb: de pronkzucht als bedekking van een litteken. Romeinse handelszin en ‘communicatievermogen’ (waaruit ons modern kapitalisme is ontstaan), als modus vivendi van de gekwelde stad.
    Ik vraag me steeds meer af waarom Johan Sanctorum verbannen is naar het babe- en autoblad Menzo en het internet. Waarom verschijnt dit niet in een grote krant of Knack, in de plaats van die eindeloze weekendpulp? Is scherpzinnigheid dan toch verboden in Vlaanderen?

  9. hmp..en vanaf wanneer ben ik geen kindje meer? En weet je, A., eens je zelf een kind van negen hebt is de referentie ‘dochter van’ wel erg relatief. Al ben ik er uiteraard fier op de dochter te zijn van mijn beide ouders. U niiet?

    Ondertussen lig ik onder tafel van het lachten:is hier nu echt iemand mijnheer Sanctorum met Houellebecq aan het vergelijken?

    Hm..hopelijk heeft mijnheer Sanctorum de wijsheid om dit zelf te relativeren. Wat P. betreft: wellicht hebben de overheden in uw woonplaats zich nooit aan slavernij begeven? Anders is ’t verhuizen geblazen, neen?

  10. Hendrik Deruwe

    OK, laten we het hier deftig houden, want deze twee meiden lusten elkaar duidelijk niet. Ik vind de vergelijking Houellebecq-Sanctorum ook niet helemaal opgaan, want de Franse auteur is een echte romancier, terwijl Sanctorum, dacht ik, strikt non-fictie schrijft, hoewel zijn sacco-verhaal natuurlijk wel wat bijgekleurd is.
    Wél is er een overeenkomst tussen beide qua thematiek en ook wel persoonlijkheid. Beiden zijn provocateurs met een briljante pen. Dat Sanctorum bij ons maar een nobele onbekende is, ligt m.i. vooral aan het kleine Vlaams/Nederlandse uitgeverswereldje, de beperkte bandbreedte van ons cultureel spectrum, en een algeheel gebrek aan durf.

  11. Nou, niet lusten: een volwassen mens ‘kindje” noemen, vind ik off-topic. Forumgedrag.
    Waar was dat voor nodig? Idem voor de opmerking over mijn pa..wie houdt zich daar nu nog mee bezig?

    Verder ben ik geen fan van provocerende journalistiek, toch niet als het over provocatie om de provocatie gaat, zonder voldoende achtergrondinfo. Eerlijk gezegd: pas vandaag was ik het voor het eerst sedert ik Camps lees akkoord met de huismopperaar van DM: dat hij ondanks de schandalen en toestanden graag de Tour wilt blijven volgen in de zomer, en dat de Duitsers te ver gaan met hun boycot. Waarom akkoord? Omdat ik plots ontdekte dat Camps in staat is om de dingen te omarmen.

    Ik ontdek bij Sanctorum geen vonkje warmte, enkel bitter cynisme. Dat trekt aandacht, maar de auteur verwordt wel tot wat hij zelf aanklaagt.

    Er is overigens geen extra aandacht nodig als vrouwen in discussie treden: we redden het wel. Thx, anyway.

  12. Wilfried Pauwels

    Poficiat Johan, het is goed geschreven. Het is prettig, maar misschien te weinig echt-kritisch, te gemakkelijk, ook al omdat U zo gemakkelijk goed schrijft. Nog dieper denken en niet toegeven aan de eerste idee die opwelt. Toch proficiat en goede vakantie. Mijn schoonste momenten in mijn voorbije vakanties waren het uitrusten op een hoge Alpenweide in Zwitserland en het urenlang zitten rondkrijken op de markt van Wittenberg, langs het st

  13. Luc Delbeke

    Ik vind dat een overtrokken discussie: Sanctorum als de ‘Vlaamse Houellebecq’. Er zijn evenveel verschilpunten als gelijkenissen.
    Aan Els zou ik toch nog dit willen zeggen: m.i. zit er wel degelijk een ‘warme’ kant aan Sanctorum’s discours, ik zie er zelfs een soort romanticus in, zij het een die zijn ontgoocheling verbijt.
    Lees bv. misschien eens de laatste paragraaf van zijn essay rond de communicatiehype:
    http://www.visionair-belgie.be/Artikels/Communicatie.htm
    OK, de sossen moeten het weer ontgelden. Maar hij pleit daar voor een eerlijke communicatie, gebaseerd op waarachtigheid en empathie, en hij haalt zelfs de mystica Hadewych aan. Dat is toch niets voor een nihilistische sarcast.
    Sanctorum heeft voor dat artikel zelfs een prijs gekregen: een proces met eis tot schrijfverbod vanwege spin-doctor Noël Slangen. Johan steekt dus zijn nek uit, en moet zowat de laatste filosoof zijn in Europa die omwille van zijn mening vervolgd wordt.
    Ik denk ook aan zijn ecologisch engagement, het feit dat hij het opnam voor de geïnterneerde dierenrechtenactiviste Anja Hermans, enz.

  14. Bloemenmeisje

    Ziedaar, Sanctorums wensen werden verhoord. Als gevolg van een nijdige onweerszone dreigt het grensdorp Watou gedeeltelijk onder te lopen…

  15. aan Luc: ik zal het lezen, maar nog eerst even mijn vooroordelen wegspoelen met de koffie.

  16. Raoul De Smet

    Beste Johan,
    Je moet wel erg geschokt zijn geraakt in Rome dat je nu zo razend tewerk gaat. Je raaskalt gewoon. Er zitten zelfs spellingsfouten en andere slordigheden in je tekst. Neem wat rust, man.

  17. Het feit dat sommige mensen zich blijkbaar persoonlijk aangevallen voelen geeft aan dat Johan S. niet zo maar wat raaskalt. Er worden pijnpunten blootgelegd, gevoelige snaren geraakt. Weliswaar mits overdrijving, maar die is noodzakelijk als tegengewicht voor de alomtegenwoordige gelatenheid.

  18. Luc Delbeke

    Ik ben het met deze reactie eens. Deze tekst is sterk hyperbolisch, maar buitengewoon intens, erudiet en onrustig. Natuurlijk wil niemand echt een bom op Wattou, allicht ook JS niet. Maar een stevige zondvloed zoals een week geleden, dat is toch verfrissend…
    En, geachte Els, hebt U al een en ander kunnen doorspoelen?

    Luc

  19. Hou op met kakken op Els. Waarom zou zij zich moeten verantwoorden? Ik heb hier al grotere onzin gelezen dan “Watou is leuk, Sanctorum niet” (zelfs al ben ik het er niet mee eens).

    Johan, er is nog een relevante parallel die waard is om onder de aandacht te worden gebracht: die andere mensenstroom die de globalistische capitaalsstromenin hun zog meesleuren, dat andere leger van misérables: de vluchtelingen en migranten die niet naar ziels- maar naar lijfsgeluk op zoek zijn en daarmee nog minder welkom zijn dan de welvarende mensenstroom die boven hun hoofden (letterlijk: door de lucht) passeert. Zozeer zelfs dat we uit de Nazitijd stammende juridische categorien zijn gaan reclicleren om “het probleem op te lossen”. Een “illegaal” is immers niets anders dan iemand die louter omwille van zijn aanwezigheid tot on-mens bestempeld wordt (zelfs de meest elementaire rechtsregels zijn er niet op van toepassing). Een illegaal is iemand waarvoor de poort naar het concentratiekamp (de “locus politicus” van onzen tijd, dixit Agamben) wijd open staat.

    Overigens zijn reizen en handel drijven op zich van alle tijden. Het is dus belangrijk het onderscheid met toerisme en capitalisme duidelijk te maken. Ik denk dat sommige van uw commentatoren daarover zijn gestruikeld.

    Doe alleszins zo voort, want inderdaad is het intellectuele klimaat zodanig met mediatieke gifgassen volgelopen dat ge de philosophen zelfs niet meer moet vervolgen om ervoor te zorgen dat er niks zinnigs meer gezegd wordt…

  20. Als we het geld dat jaarlijks aan toerisme wordt uitgegeven spenderen aan structurele ontwikkelingshulp zal die andere mensenstroom van vluchtelingen en gelukzoekers wel stilvallen.

    Ik herinner me nog een spreukje dat in de keuken bij mijn grootouders hing: ‘Wie het geluk thuis niet vindt, vindt het nergens.’