Maandelijks archief: maart 2008

Het cirkus der letteren: kan iemand het licht uitdoen?

claus2.jpg  Onkunstzinnige beschouwingen bij de dood van een Vlaams schrijver

De hersenen van Lord Byron vielen bij autopsie uiteen als een rotte biefstuk, doordrenkt van alcohol. De euthanasie van Vlaanderen’s grootste levende schrijver volgt misschien wel uit het ultieme besef dat de poëzie an-sich een verklede en cultureel-aanvaarde vorm van senilitas praecox uitmaakt. Het gedicht als reutel, grimas, gekwijl. De schrijver, van jongsaf flirtend met zijn eigen staat van dementie. Het woord, zogezegd “de kleren van de gedachte”, blijkt een cancerogeen verschijnsel, iets dat woekert op het leven en ons ontglipt als een zieke zucht. Wat rest er een 78-jarig literair icoon, in een moment van luciditeit, dan nog anders dan zich waardig van dat leven te ontdoen?
Vanaf dan sluit ook deze tekst zich kort en wordt het ook voor ondergetekende een zinloze wedren tegen de ontbinding. Want wat als ons eigenste kritisch proza zich evenzeer gedraagt als een vermomd Alzheimer-symptoom? Ook filosofen kunnen nooit slimmer zijn dan hun eigen hersenen. Vanuit deze absurditeit het leven volhouden, de dood als verlossing weigeren, en de taal wetend en willend hanteren als een leugen, ja, dat is sterk. Daar heeft Danneels natuurlijk wél een punt.

Lees het artikel 

Openen in pdf

Advertenties

De pijp van Magritte komt weer boven

Sinds het aamagritte_pijp.jpgntreden van paars, een goed acht jaar geleden, werd het surrealisme als ‘Belgische stijl bij uitstek’ aan het buitenland verkocht. Boodschap van de imagocampagne: we zijn de k(l)oterij van Europa, niets werkt bij onmagritte_pijp.jpgmagritte_pijp.jpgs, alles hangt aan elkaar als los zand, maar dat is nu juist onze charme. ‘Creativiteit’ heet dat: in België zou m.n. alles kunnen en niets moeten. Ook in de overzichtstentoonstelling ‘Visionair België’ (Brussel, lente 2005) rond het 175-jarig bestaan van dit land waren de gekke bolhoeden en de zwevende pijpen niet van de lucht, als tekenen van de plezante gekte die dit land kenmerkt. De bolhoed van Magritte, die al werd bovengehaald naar aanleiding van het Belgische E.U.-voorzitterschap, moest de hypothetische ‘doorsnee-Belg’ namelijk het gevoel geven dat wat zich rond hem afspeelt, niet echt kosjer is en allerminst transparant, maar toch een hoog vermakelijkheidsgehalte bezit. België is weliswaar een grap, maar dan toch een goeie,- de vrolijke gekte van het surrealisme straalt nu eenmaal af op onze té gekke instituties… en daar moeten we nog fier op zijn ook…

Meer

Openen in pdf