Maandelijks archief: november 2008

8enswaardig weekblad maakt uitschuiver

Verschenen in Achter Het Nieuws op 21/11/08

Over journalistiek, privacy, e-mail-cultuur en politieke afrekeningen

 Op woensdag 19 november j.l. pakte het weekblad Knack met een coverstory uit, waarin het privé-leven van twee Vlaams Belang-politici kamerbreed wordt uitgesmeerd. Journalist Dirk Draulans –van origine bioloog- vergast ons op een smeuig canapé-verhaal waarin Frank Van Hecke en Marie-Rose Morel de hoofdrol spelen. De Knack-cover belooft ons een brede inkijk in de politieke keuken van de partij in kwestie (“de relatie die Vlaams Belang fataal werd”), maar in plaats daarvan komen we in de virtuele slaapkamer terecht.

De inhoud van het artikel is inderdaad onthullend… maar dan vooral wat betreft het journalistiek serieux van de auteur in kwestie. Heel zijn verhaal is opgehangen aan enkele e-mails tussen Morel en Vanhecke, waarvan de echtheid op zijn zachtst gezegd betwistbaar is (elk lagere-school-kind weet ondertussen hoe je een bestaand email-bericht “aanpast”). Bovendien duiken ook deze mails op in het kader van een vechtscheidingsaffaire (het is naar alle waarschijnlijkheid Morel’s ex die ze toespeelde naar de Knack-redactie), en dan is het voor een serieuze journalist dubbel opletten geblazen. En om het helemaal compleet te maken, duikt de naam van Jürgen Verstrepen ook in deze soap hardnekkig op. Jawel, J.V.,  auteur van Zwart-op-wit, een boek waarvan we onlangs al het soortelijk gewicht op nul komma nul hadden geschat, en dat zich helemaal in de cultuur van de persoonlijke afrekeningen situeert, o.m. tegen Morel en C°.

 

Goed, de fameuze mails dus. Gaan zij over corruptietoestanden, machtsmisbruik, onderhandse politieke afspraken, zoals bv. in het dossier van Dewael en zijn politiebenoemingen? Neen, het blijkt pure small talk van twee mensen die, alle twee in hun huwelijk gestrand, bij elkaar wat vriendschap zoeken, en zich eigenlijk niet bewust schijnen te zijn van het feit dat op internet niets privé is. Dom, jawel, maar groot nieuws? Wanhopig doet Dirk Draulans pogingen om dit als een politieke thriller te verkopen, terwijl de gemiddelde lezer na de eerste alinea al door heeft dat onze bioloog op spoken jaagt en vooral zichzelf als ‘onderzoeksjournalist’ wil presenteren.

Het paranoïde gehalte is bijwijlen hilarisch. Draulans vergaloppeert zich op een zeker moment zodanig, dat hij het getal 88, dat onder een van de mails prijkt, als een nazi-groet decodeert. Op de Knack-weblog wordt hij stante pede terechtgewezen, o.m. door CB-amateurs en internetfreaks: het blijkt een gangbaar symbool om een bericht af te sluiten. Beetje puberachtig, maar voor de rest betekenisloos. Overigens is La Morel niet echt het type dat zich met nazi-symbolen inlaat, gezien haar afkeer uitgerekend van dat deel van de VB-achterban waar deze symboliek nog wel in gebruik is.

Weinig drukte om niets dus. Of toch…. ergens lezen we mee over de schouder van de natuurspecialist: “…het echte VB-standpunt inzake homoseksualiteit: hoe meer homo’s, hoe meer vrouwen voor mij”,  aldus de olijke Vanhecke. Tja, dat bewijst dan alleszins dat de man géén homohater is. Voor onze amateurdetective is deze flauwe kroegmop echter een politieke uitspraak van de eerste orde.

Ondertussen regent het op de Knack-weblog afkeurende commentaren over deze ondermaatse riooljournalistiek (Draulans had zijn tekst ook on line gezet), en zeker niet alleen van VB-aanhangers. De dag zelf van de publicatie moet het weekblad al bakzeil halen, na een ingebrekestelling door Carl Lang, het europarlementslid dat in de pikante soap wordt opgevoerd als leverancier van “liefdesnestjes” voor het amoureuze koppel. Verantwoordelijke uitgever Wim Criel geeft de uitschuiver toe, maar verstopt zich achter een (onbestaand) Dag Allemaal-artikel als bron. Hoe laag kan men vallen.

 

Zo onbenullig als Draulans’ stukje zich ook aandient, het heeft al wel voor enige collateral dammage gezorgd. GvA-journalist Roger Van Houtte (57), die bij zijn eigen krant al op een zijspoor was geschoven omdat hij de Antwerpse VISA-affaire had uitgebracht – een strafmaatregel waar peetvader Steve Stevaert voor had gezorgd -, is nu definitief de laan uitgestuurd. Hij zou namelijk Marie-Rose Morel gebriefd hebben dat de bewuste mails ook bij GvA rond slingerden. Zou. Meer is niet nodig,- de man stond sowieso op de zwarte lijst.

Heel dit onsmakelijke verhaal bewijst eens te meer hoe verziekt het medialandschap in Vlaanderen en België wel is. Wij hébben gewoon geen onafhankelijke kwaliteitspers. Het vermoeden bestaat overigens –en nu gaan we er even vandoor in Draulans’ geliefde stijl – dat de journalist in kwestie, bekend van zijn goede relaties met BuZa Minister Karel De Gucht, zich heeft laten lenen tot een bliksemafleidingsmanoeuvre in het voordeel van deze in opspraak gekomen toppoliticus. Karel De Gucht is wat dat betreft niet aan zijn proefstuk. Ook in de Chevalier-affaire, in de lente van dit jaar, werd ons een grote Kabila-rel geserveerd om de aandacht van de pers af te leiden. Vandaag zit De Gucht weer in de problemen, en weer worden Congo en Kabila de kop van Jut, met ditmaal een “operatie beschadiging” als uitsmijter… ten aanzien van de partij wiens voorzitter klacht tegen De Gucht had ingediend.

Insiders kennen deze Slangen-truc als het “Drop the dead donkey”-effect: als er geen nieuws is, is ook een dode ezel nieuws. Als er genoeg nieuws te rapen valt daarentegen, kan zelfs een minister die aandelen verhandelt met voorkennis, in de luwte blijven. De persmeute wil voer, dus gooi ze voldoende brokken toe. Dat de verzamelde Wetstraatwatchers gewoon de communiqués uit de fax plukken, en het kaf niet van het koren weten te onderscheiden,- tja, dat is een verschijnsel waar ik echt kwaad om word.

Misschien moeten ze daar bij Knack toch eens een paar dingen doorpraten, rond journalistieke normen, privacy, email-cultuur, deontologie en redactionele integriteit. En uitmaken wat ze met die Draulans, die zich met grote overgave koestert in het BV-schap, gaan aanvangen: serieuze journalistiek, de bloemetjes en de bijtjes, of de rubriek gebroken-armen-en-benen, waar een échte onderzoeksjournalist als Roger Van Houtte op het einde in belandde.

 

Johan Sanctorum

 

Advertenties

De week van de wansmaak

 

Verschenen in Achter Het Nieuws op 21/11/08

De Vlaamse overheid communiceert op haar niveau,- in kleutertaal

the_sequence

Niets dan goed nieuws de voorbije week, ook genoemd de Week van de Smaak,– het idee is ooit ontsproten uit het brein van Steve Stevaert, en heeft in emo-politicus Bert Anciaux een enthousiaste promotor gevonden. Eigenlijk is het een van de vele anti-verzuringspillen, ten voordele van de sociale cohesie maar eigenlijk vooral tegen tendensen en partijen die een en ander fundamenteel in vraag stellen, waarbij ook de jobs van de politici zelf op de helling zouden kunnen staan. Eten en drinken dus, in dienst van de Gestelde Lichamen en de verkleutering.

Toevallig greep in dat weekend ook het Festival van de Politiek plaats, een ‘laagdrempelig’ open-deur-gebeuren, waarbij de modale Vlaming eens kon voelen hoe zacht de kussens van het parlementair gestoelte wel zijn die doorgaans onbezet blijven. Hoe slaapverwekkend het Vlaamse Parlement zich het ganse jaar voordoet, des te feestelijker kwam het dat weekend voor de dag. Ook weer tegen de verzuring en de antipolitiek dus. Geen zinnig mens kan de ironie ontgaan zijn.

Een of ander communicatiegenie kreeg vervolgens het idee om van twee één te maken. En zo konden wij in het VP en elders te lande politici bewonderen in kokstenue, terwijl ze normaal, naar eigen zeggen, thuis nog geen ei koken. Als hun politiek talent zo groot is als hun culinair vermogen, dan ziet het er belabberd uit voor Vlaanderland.

Maar Marleen Vanderpoorten en haar blitse promotieteam bakten het nog bruiner. Ter gelegenheid van deze laagdrempelige ontmoetingsdagen werd een absoluut hoogdrempelige (letterlijk en figuurlijk dan) sculptuur van de Vlaamse concept-kunstenaar Arne Quinze ingehuldigd, 80 meter lang en 15 meter hoog, dwars over de Leuvense Weg gemonteerd. The Sequence, zo heet het ding, bestaat uit een stapel in fluo-oranje beschilderde, tamelijk chaotisch aan elkaar genagelde planken, iets waar normaal gezien alleen een blinde, aan beide armen geamputeerde schrijnwerker in een toestand van delirium tremens toe in staat is. Het geheel oogt dan ook als een mikado waarop een pot lijm gevallen is. Kostprijs: 387.000 euro. Heel de pers, de politieke wereld én uiteraard het cultureel universum was in de wolken. Alleen die eeuwige zuurpieten van het Vlaams Belang hadden het lef om te zeggen dat de keizer geen kleren aan had.

Nu hoor ik U zeggen: “Hmm, een hoop planken…. zo kan je de Mona Lisa ook analyseren,- als een doek met wat verfstrepen op”. Dat is juist. Maar bij de Mona Lisa gaat er vanalles door me heen, zelfs als ik er maar een onnozel fotootje van bekijk. Mysterie, aantrekking, afstand, ironie. Bij Arne Quinze voel ik helemaal niks, behalve nattigheid als het regent.

“Het is een brug”, “een teken van verbondenheid”, aldus de kunstenaar. Jamaar, een brug tussen wie of wat? Tussen het Vlaams parlement en zichzelf? Dat is dan hét symbool van zelfgenoegzaamheid waar deze instelling allicht niet voor wil staan. Of wacht eens, ik loop effe onder de constructie heen, langsheen die Leuvense Weg, die het Vlaams Parlement met… het federale huis verbindt. Is dat de boodschap: Vlaanderen kan en mag niet los van België? Dan zitten we natuurlijk in het welbekende Belgicistische restauratieverhaal waarin andere hofnarren zoals Jan Fabre en Luc Tuymans zich al onderscheiden hebben. Quod non, het VP kan dat echt niet maken: zich vastklinken aan de verdampende Belgische constructie. Moeilijk dus,- een conceptueel kunstwerk dat, als je erop doordenkt, geen sluitend concept blijkt te bevatten.

Of… is het toch al bij al maar een dure hoop planken? Dan is dit een gedroomde kans voor mensen die deze winter zonder stookolie zitten. Of voor Murat Kaplan, de goede gangster de enkele jaren geleden op heterdaad aan de A12 betrapt werd toen hij wat hout stal voor zijn kiekenkot. Contractueel heeft de maker van The Sequence overigens bedongen dat zijn sculptuur binnen de 5 jaar moet vernietigd worden (dat bevordert dan weer het plaatsen van nieuwe bestellingen, pientere lui, die hedendaagse artiesten). Zover komt het, hopelijk niet, als het van Murat afhangt. Tenzij die 15m tussen de begane grond en het kunstwerk ook voor hem te hoog gegrepen zijn.

 

 

Ceci n’est pas un poisson

 

Bij de opening van de 71ste boekenbeurs:

Over Vlaamse negers, vette vissen, getatoueerde varkens, Godverdomse dagen en Forel in botersaus

Het onderbuik-gehalte van de Vlaamse kunst en letteren is absoluut on-Belgisch en onverlicht. Waarom willen vrijwel alle Vlaamse schrijvers dan als goede Belgen door het leven gaan? Schamen ze zich voor hun natuur? We zijn noch democraten, noch vredelievend, noch rationeel, om de simpele redenen dat kinderen, honden, dwergen, … en al wat dicht bij de aarde leeft, dat ook niet zijn. Het slijk van de IJzervlakte, met alles wat daaraan voorafging en erop volgde, hangt aan ons vel als een tweede huid en vrat zich een weg naar binnen. We zijn ‘fascisten’, in de infrapolitieke zin die L.P. Boon, Claus en Verhulst er onbedoeld aan gaven: stout, ongemanierd, lomp en lelijk. En zelfs bepaald agressief, anaal gefixeerd, crapuleus, scabreus. Deze volksaard, ten dele Antwerps-stedelijk, ten dele Menapisch-ruraal, verspreekt zich constant op literair en artistiek vlak. Het werk van bv. Jan Fabre is mannelijk, agressief, gewelddadig, roezig, megalomaan en irrationeel. Ik weet niet welke adjectieven nog meer toepasbaar zijn op de term ‘fascisme’. Het zit in onze genen, zoals Jacques Brel over les flamingants hoonde.We waren het al voor de helft, als genotype, en zijn het voor de andere helft geworden als fenotype, via de sleur en de martelgang van het leven, het onrecht van de geschiedenis, het verdriet van de politiek en het gekonkel van de media..

 Lees het artikel  
 Dit artikel openen in PDF-formaat