Ceci n’est pas un poisson

 

Bij de opening van de 71ste boekenbeurs:

Over Vlaamse negers, vette vissen, getatoueerde varkens, Godverdomse dagen en Forel in botersaus

Het onderbuik-gehalte van de Vlaamse kunst en letteren is absoluut on-Belgisch en onverlicht. Waarom willen vrijwel alle Vlaamse schrijvers dan als goede Belgen door het leven gaan? Schamen ze zich voor hun natuur? We zijn noch democraten, noch vredelievend, noch rationeel, om de simpele redenen dat kinderen, honden, dwergen, … en al wat dicht bij de aarde leeft, dat ook niet zijn. Het slijk van de IJzervlakte, met alles wat daaraan voorafging en erop volgde, hangt aan ons vel als een tweede huid en vrat zich een weg naar binnen. We zijn ‘fascisten’, in de infrapolitieke zin die L.P. Boon, Claus en Verhulst er onbedoeld aan gaven: stout, ongemanierd, lomp en lelijk. En zelfs bepaald agressief, anaal gefixeerd, crapuleus, scabreus. Deze volksaard, ten dele Antwerps-stedelijk, ten dele Menapisch-ruraal, verspreekt zich constant op literair en artistiek vlak. Het werk van bv. Jan Fabre is mannelijk, agressief, gewelddadig, roezig, megalomaan en irrationeel. Ik weet niet welke adjectieven nog meer toepasbaar zijn op de term ‘fascisme’. Het zit in onze genen, zoals Jacques Brel over les flamingants hoonde.We waren het al voor de helft, als genotype, en zijn het voor de andere helft geworden als fenotype, via de sleur en de martelgang van het leven, het onrecht van de geschiedenis, het verdriet van de politiek en het gekonkel van de media..

 Lees het artikel  
 Dit artikel openen in PDF-formaat

Advertenties

57 Reacties op “Ceci n’est pas un poisson

  1. Timmermans Etienne

    Kort samengevat ,meesterlijk gebracht ,echt genoten van JS kijk op het Vlaamse eergevoel ,dit maakt van, hem een Vlaming waar men rekening moet mee houden !
    vriendelijke groet

  2. Jan Lambrechts

    Een mooi verhaal, dat raakt aan allerlei aspecten van de ‘Vlaamse aard’, en vooral de ‘worsteling van de Vlaming met zijn identiteit, zijn en geschiedenis’. Doch, het verhaal zelf bevat de paradox die het probeert aan te klagen. Het is duidelijk geschreven door een Vlaming die zich ‘niet goed voelt met hoe de zaken verlopen’. Dus uiteindelijk een klaagverhaal meer op het hoopje klaagverhalen die het aanklaagt. Dat kan tellen, en is ‘Magritte met de pijp’ waardig. Wat u ontkenning noemt… kan evengoed vanuit een andere context als ‘emancipatie’ worden beschouwd. Het verhaal dat u componeert, en dat prachtig geschreven is, op zijn Vlaams, dus uw stijl is niet paradoxaal zoals de inhoud dat wel is, is veel breder dan ‘alleen maar voor Vlaanderen’. De mens worstelt op alle plekjes van de aardkorst met ‘het fascisme’ op de manier dat u het naar voren brengt (en trouwens nog met heel wat meer aspecten van de menselijke identiteit). Al wat meer op sommige plaatsen dan op anderen, en Vlaanderen, Oostenrijk, Beieren, Kroatië, …, maar ook Texas, … Zuid-Afrika, … (lijstje kan verder aangevuld worden naar wens en inzicht), zijn plaatsen waar het fascismespook inderdaad wat meer rondwaart dan op andere plaatsen, maar daar houdt de specificiteit dan ook op. Le Pen is aardig succesvol geweest in een gebied van onberispelijke Francofonie, en we hebben ook Degrelle gekend in onze vaderlandse geschiedenis, dus overdrijving als het over fascisme en Vlaanderen gaat is echt wel weer een Vlaamse manier ermee om te gaan. Ten hoogste wat accentjes die Vlaanderen, zoals Oostenijk, Beieren, Kroatië, enzovoort… wat meer in de picture brengen, is eerder op zijn plaats. Inderdaad, ontkenning van de slijkcomponent van de menselijke aard, maar tegelijkertijd ook verandering op de weg van een humanisme dat niet alleen ontkent, maar ook toelaat dat zich menselijkheid ontwikkelt, op een pad waarop de ganse mensheid zich bevindt, en dat steeds ook heeft af te rekenen met oude demonen. Trouwens, de echte emancipatie bestaat erin de contradictie tussen slijk en humanisme en de zogezegde incompatibiliteit tussen de twee niet zomaar klakkeloos te aanvaarden. Wereldbeelden worden ook gemaakt en dat houdt, als men het negatief beschouwt, ‘ontkenning’ in, maar ook emergentie, en het inzicht dat het steeds zo heeft plaatsgegrepen: er is ooit een apensoort ontstaan zonder staart, die dus ‘de staart ontkende’, maar tegelijkertijd de stap zette naar een manier van leven waar die staart niet meer nodig bleek, hoe groot de worsteling ook was om ‘er vanaf te geraken’ om het op zijn slijks uit te drukken. In die zin vind ik dat wat er zich in Vlaanderen heeft afgespeeld, en zich nog afspeelt, evenzeer met veel trots kan beschouwd worden. Het feit dat de culturele elite van Vlaanderen, en u ziet dat dus als ontkenning van het slijk, afrekent met een verleden dat gronds en aards was, maar dat specifiek en expliciet doet ‘zonder de grond en het aardse te verloochenen’ – ik ben het dus helemaal eens in die zin met uw analyse van Fabre en de recente Verhulst e.a. – is toe te juichen, want een zeer mooie, correcte, efficiënte maar ook diepe manier om als volk verder te stappen op de weg van evolutie waar we met de gehele mensheid op wandelen.

  3. Jean-Marie Schepens

    Onder de fluwelen handschoenen van metaforen en literaire watté, zitten omzwachteld Sanctorums ijzeren vuisten. En ze meppen er ongenadig op los, Lanoye, Anthierens, Van Damme, Meulenaere, Borst en Mulder stilistisch emulerend, passerend. Bekén, gieren ze, de zwaaiende kickboxgloves. De kloppen zijn raak, terecht, maar te veroordelend. We verklaren ons nader:

    Bekennen dat hij fascist is, dat gaat niemand van de PC-orde doen. Ik denk dat het literaire genre van de polemiek een bloeitje tegemoet gaat. Aldus wordt vaak het thema van die polemiek onschadelijk gemaakt. Men gaat op in de leukte van de tirades.

    Ik denk dat verscheurdheid van de mens toch mag. Misschien hoort schizofrenie wel tot het menselijk genoom. Al die kunstenaars laboreren inderdaad aan de liefde-haat-verhouding met hun identiteit, hun taal, hun uitingen allerhande en sluiten daarom vaak het andere, het tegengestelde in de armen. Is dat niet schoon en des mensen? Soms lijkt het op verraad (verhuis, zich vleien in prijzen en salons …), maar toch ken ik er weinig die hun ware aard loochenen of verloochenen. Zoals JS zelf schrijft: daardoor outen ze zich des te meer. Overal en in toenemende mate zijn er ‘évolués’, dat is het lot van elke inwijkeling. En door de mobiliteit zijn er meer. Die vloeiend Nederlands pratende Pakistaanse schrijfster is er ook nog niet mee klaar: ze vindt het jammer dat ze zich best kan uiten in het Nederlands, omdat Punjabi haar moeder- en Engels haar vadertaal is. Wellicht is alle kunst in Duitsland nog WO II aan het verwerken. Dat gaat immers niet in een vingerknip van 50 jaar.
    JS, laat ons onze katharsis, geslingerd tussen Dionysos en Apollo: Claus eerst, Lanoye produceerde er de mooiste dingen uit zoals zijn gedichten 14-18 of zijn ironische aanklacht in Diplodocus Dex; ik heb mooie dingen gezien en gelezen van tja, noem ze ‘verscheurde’ Vlamingen (ik kom jouw schitterende taal te kort): Filip Van Luchene (De Naamlozen, City Trip), Wim De Wulf (De Gommaar-trilogie; Rostekop), Johan Heldenberg en Arne Sierens. Hoe geworteld ook, ze stijgen er toch ook boven uit. Soms lukt het niet zo goed (b.v. de godverdomse … v De helaasheid). Soms rest dan nog het komische van deze onooglijke kloot of kluit. Soms rest ons nog … de terechte en sterk geformuleerde, verder stotende reactie van JS.

  4. Meneer, zeg gewoon wat je zelf bent en al dat literair geleutel is al even enerverend als allle politiekers die jij aanhaalt. Als een Vlaming zijn ziel moet terugvinden of ooit gevonden heeft in bruin-zwart dan dan blijf ik liever aan de kant staan. Als je inderdaad alleen maar ‘Vlaming’ kan zijn door instemming met het bruin-zwarte gedachtengoed, dan word ik liever ‘Hollander’ want die mag een eigen ziel hebben en moet ze niet gaan zoeken bij Nazi’s of andere barbaren.

  5. Mooi stukje over de ‘Vlaams-bruine expressionistische dwergen die zich vleugeltjes aannaaien en van kluit tot kluit springen in de hoop dat de gewichtloosheid toeslaat’. Maar de linkse recuperatiebeweging is al volop aan de gang. Als Vlaanderen onafhankelijk wordt dan zal dat de verdienste zijn van de Vlaams-bruine expressionisten en in het onwaarschijnlijke geval dat Sanctorum dan nog meeloopt zal dat alleen zijn voor spek en bonen.

    @Jan
    De scheidingslijn tussen goed en kwaad loopt door iedere mens. De nazis afschilderen als het ultieme kwaad is hypocriet. A propos, in de hel van Dante zitten de hypocrieten nog enkele niveaus dieper dan de moordenaars.

  6. @Sanctorum
    Typfoutje: Nietszche moet zijn Nietzsche. NB Het weglaten van deze commentaar na correctie zal niet als censuur ervaren worden :).

  7. Eindelijk, eindelijk! Sanctorum is verrezen, en hoe… grandioos! Even dacht ik dat hij dood was, of erger nog: getrouwd. Of gewond, reutelend in de loopgraven van de Ijzer.
    Maar nu ernstig: sofist heeft blijkbaar maar de kleine helft van het verhaal gesnapt, want deze tekst van Sanctorum lijkt me één groot eerbetoon aan de zwartbruine expressionisten en het onverlicht aarde-gevoel dat ons allemaal bindt. Met alle associaties die daarbij horen.
    En wat die Janneman betreft: ik meen hem te herkennen, dat moet een van die huisvaders zijn die ik pijp om mijn studiegeld te betalen. Ik kan u verzekeren: er hangen zwartbruine korsten aan hun onderbroek en hun spuitsel smaakt naar verbrande ajuin. Dat zit dus wel goed.
    Dit artikel van mijn favoriete/vervloekte filosoof is het meest extreme, rechtdoor-rechtaan dat ik ooit gelezen heb. Céline en Bataille resoneren in deze tekst op de kadans van een dreunende fanfare die steeds dichter komt. Er zijn veel zijwegen en afslagen (het surrealistisch intermezzo mocht er van mij zelfs af), maar de grote orgasmische, Nietzschenaanse avenue naar de dood, het leven en de roes ligt breed open. Met nog even een gracieuze-sarcastische draai rond Marie-Rose Morel. Deze zin voor het absolute mis ik echt bij al die Vlaamse literatoren.
    Die vis van De Wever, de forel van Jeroen Meus en de kut van Marie-Rose: dat is toch subliem in elkaar geweven. En hij heeft gelijk: de Vlaamse schrijvers verkopen stront met strikjes er rond, en gedragen zich voor de rest als lakeien van het establishment.
    Johannes, ge zijt een varken, en alleen wie mij kent, weet welk een koosnaam dat is.

    Anasthasia

  8. Carpe Diem

    Wat een stuk. Ge hebt me omvergeblazen. Dit is het krachtigste wat ik ooit gelezen heb. Wanneer komt dat verzamelwerk van jou uit?

  9. Eindelijk, eindelijk! La Stasi is terug van weggeweest. Even dacht ik dat zij haar studies had afgemaakt of erger nog, dat zij Sanctorum’s sekretaresse was geworden. Dat ik maar de kleine helft van het verhaal gesnapt heb komt omdat mijn andere helft aan het dromen was van uw naar eigen zeggen zalige traktementen de veridiciteit waarvan ik helaas nog niet heb kunnen verifiëren. Wanneer komt ge eens langs liebchen? Ik kan u verzekeren dat mijn spuitsel smaakt naar heerlijk gecondenseerde melk. En als ge heel lief zijt zal ik u sletje noemen, en alleen wie mij kent, weet welk een koosnaam dat is.

  10. dit is wel heel erg onvlaams geschreven, u verloochent uw afkomst

  11. Van Lysebetten

    Ik kan me best voorstellen dat menig blogger , bruinzwart of anders getint, Louis Van Dievel bijvoorbeeld of Rik Torfs, opgewonden raakt van deze plat préféré.
    Een flink deel van de dubbele bodems, gelardeerd met stilistisch verantwoorde (en P.C. ?) K*- en F*woorden zijn gesneden koek (smakelijk) voor de incrowd. Voor hen is het zonder meer duimen-en-vingers-aflikken (tandenknarsen?).
    Liefhebbers van stand-up comedy sakkeren ongetwijfeld omdat JS het niet in onvervalste TomLanoye (of all people) stijl heeft opgevoerd (geperformed) in (Arenberg)schouwburgen en Vlaamse culturele centra op het naar stront ruikende platteland .
    Of in het Vlaams Parlement, waar hij ooit donderend applaus heeft geoogst met zijn analyse van “Mei ’68: de mythe, de realiteit, en de hormonen”.
    (Zouden die excellenties het onderscheid kunnen maken tussen de anale fixatie die JS bij anderen meent te herkennen en deze die men in zijn tekst terugvindt?)
    De aangehaalde thema’s en de perfect gerichte pijlen afgevuurd naar niet nader genoemde maar daarom niet minder herkenbare lichaamsdelen van ten tonele gebrachte BV’s (en dan ontbreekt nog Goedele!), lichten in het beste geval een tipje van de sluier (of een ander kledingstuk, cfr. fixatie) en laten de lezer de kans om een en ander nog smeuïger in te vullen.
    Bij andere gelegenheden heeft JS bewezen dat hij met een sobere stijl helder kan formuleren wat hij te zeggen heeft, en hij heeft onmiskenbaar dingen te zeggen, al dan niet in samenspraak met andere filosofen.
    Wij geven hem de kans om de partituur die hij ons vandaag aanbiedt voor een uitvoering met groot gedruis op The Night of the Proms in ’t Sportpaleis, te herwerken voor een kleinere bezetting in de concertzaal van De Bijloke zodat wij ‘alle stemmen’ perfect kunnen horen .
    Met een nabespreking, gemodereerd door Jean-Pierre Rondas als dat kan, van uit het op loopafstand bereikbare Gravensteen, graag.

  12. Deze jongste pennevrucht van Sanctorum (inderdaad, wanneer worden ze eens gebundeld?) geeft, naast de bijtende humor en de soms ronduit demonische associaties, ook een helder inzicht in het Vlaamse politieke landschap. De links-progressieve elite is er volkomen geïsoleerd en leeft naast en boven de massa, die bedankt voor de sossen en groenen.
    Eigenlijk, ik weet dat het vloekt, zou iemand als Fabre of Verhulst, of misschien Sanctorum zelf, eens op een Vlaams Belang lijst moeten staan. Deze partij is niet zomaar “rechts”, maar vertolkt als geen ander het onderbuikgevoel. Zo’n alliantie tussen cultuur en politiek bewustzijn hebben we nodig.
    Dat zou goed zijn voor het VB, maar ook voor Fabre en C°, en eigenlijk voor heel Vlaanderen en de geloofwaardigheid van kunst en cultuur. We zijn toe aan een katarsis, dat is een feit. Het écht omgaan met het verleden, onze collectieve trauma’s, onze identiteit.
    Zolang het Vlaams cultureel establishment daar niet aan toe is, is de zogezegde Vlaamse autonomie een maat voor niets. Alleen met een rechtsliberaal programma zullen we het niet redden. Het zit dieper, maar het moet eruit. Inderdaad, uit onze darmen, de pot in. En ik denk dan vooral aan die heerlijk stinkende schijtputten van onze groouders op het platteland, zonder “chasse”.
    Dat is Delvoye en Verhulst in één pakket, alleen weten ze het ‘nog) niet.

    Luc

  13. Maar mensen toch. Als ik de commentaren lees op deze pennevrucht van Sanctorum. De Vlaming die zijn onderbuik eindelijk gevonden heeft, en zich maar weereens uniek vindt. Navelstaarderij in het kwadraat. Alsof alle niet-Vlamingen op deze wereld geen onderbuik hebben. Voor Vlaamse navelstaarders is zelfs Vlaamse kak uniek en verschillend van alles wat er in het niet-Vlaamse slijkt van deze wereld steekt. En het ‘meiske Anasthasia’ dat gewoongetrouw toejubelt, terwijl ze ‘ook gewoontegetrouw’ moet tonen hoeveel kloten ze aan haar lijf heeft, door @Jan naar voren te schuiven als degene die ze ‘ook gewoontegetrouw’ pijpt om haar studies te betalen. Papa zal in het werkelijke leven wel degene zijn die gedwee en Vlaams met de centjes toeschiet als het ‘meiske’ echte nood heeft. Komaan zeg, wordt eens wakker beste lieden, en zie dat jullie, veel meer dan de standaard Vlaamse culturele elite “geen enkel contact hebben” met de volkse Vlaming. @Jan is heel wat minder los van de Vlaamse klei dan de gulzige schrokkers van kak, slijk en onderbuik opgejut door Sanctorum zelf.

  14. En weer die steeds terugkerende fout : veralgemenen, veralgemenen, veralgemenen.

    De VLAMING bestaat niet, sommige willen natuurlijk wel dat de VLAMING “eenheidsworst” zou zijn maar dat lijkt me toch een bij voorbaat verloren strijd : ik elk geval ik als geboren en getogen Vlaming voel me al lang ontvoogd en in het verleden wens ik niet te leven, laat staan er aansprakelijk voor gesteld te worden.

    En wat die “Plat préferé” betreft, wel geloofde men nu echt dat de VLAMING zo dom is om plots Hitler te gaan banaliseren.

  15. “Vlaamse” kunstenaars aanhalen om de onderhond te spelen is riskant. Revisionistische kunstgeschiedenis hoort echt niet thuis bij iemand die toch een redelijk intellectueel niveau meent te hebben.
    – In 1920 is Permeke medeoprichter van het tijdschrift Sélection en in 1921 bezorgen Brusselse galerijhouders Constant Permeke een opmerkelijke expositie te Antwerpen. Ook te Parijs, in de galerij ‘La Licorne’, in hetzelfde jaar, is het Franse onthaal een revelatie.
    – Van den Berghe was lid van talrijke kunstverenigingen. De veelzijdigheid van Frits Van den Berghe blijkt uit een rijke selectie van zijn werk als illustrator voor diverse kranten en tijdschriften. onder andere Selection, Centaure en Variétés. (…) Er kwam een hechte samenwerking met Sélection en Le Centaure te Brussel (…).
    – Gustave de Smet wordt beschouwd als een van de grondleggers van het Vlaamse expressionisme. Zijn eerste solotentoonstelling in België vond in 1920 plaats in galerie Le petit Centaure.
    Wat wel vermeld moet worden is dat tijdens die periode “vlamingen” als Van Hecke en De Ridder een grote rol speelden in de Brusselse kunstwereld, maar dan wel in het Frans.
    Oei, nu besef ik het: ook hier weer werden deze sukkelaars van kunstenaars en hun mecenassen kaakgeslagen…

  16. Als nestbevuilders van het volk waarvan ze de moedermelk dronken, verworden ‘culturo’s’ tot belgofiele dienders. Het besmeuren van hun kinderkamer wordt geadoreerd als creatief protest tegen de oudere onderdrukking. Aan hun ondergraven van schone christelijke humane waarden en verheven cultuur wordt welgevallig
    een meerwaarde toegekend door die zelfbenoemde progressievelingen, zijnde de cryptoconservatieven die in se het huidige establishment schragen en hogere verzuchtingen laf maar veilig uit de weg gaan.

  17. @Vingerhoed

    Het zijn niet de sympathisanten van Sanctorum die de kakmachine van Delvoye hebben bedacht. De ‘gulzige schrokkers van kak, slijk en onderbuik’ moet ge hier niet zoeken, maar wel bij de aanhangers van de Vlaams-bruine expressionistische dwergen, de lievelingen van de culturele elite.

  18. @Sofist

    De kakmachine van Delvoye plaats men best in het verlengde van het Urinoir van Duchamp, dus typisch cerebraal, en helemaal niet het verbondene met de grond en het slijk van Permeke. Daarom coqueteert Delvoy met salons en pluche, tot de aankoop van een kasteel ‘en region Wallonne profonde’ inbegrepen (kan natuurlijk ook eerder een geldbelegging zijn in de huidige tijden). Als nu iets niet kleins en bekrompen is in de regio van Europa waar op dit moment min of meer Vlaanderen gesitueerd is, dan is het wel kunst en haar uitingen. Even een geschiedenisboek van Europese kunst openslaan is voldoende om dat te weten te komen. Wie zijn trouwens die Vlaams-bruine experssionistisch dwergen?

  19. Laten we de (boeiende) discussie op dit forum wel altijd terugkoppelen naar de tekst van J. Sanctorum. Op één punt gaat hij wat kort door de bocht: Permeke en C° waren wel degelijk goed geïntroduceerd in de Brusselse salons en konden de concurrentie met het “Zuiders-francofiele” surrealisme makkelijk aan.
    Maar voor de rest klopt zijn these als een bus.
    @Vingerhoed:
    Het idee om zijn darmenstelsel machinaal te replikeren mag dan wel cerebraal zijn, de onderliggende anale fixatie is dat niet. De cleane machine en de kak die eruit komt zijn net twee antagonistische momenten. Het gaat letterlijk om een “verwerking” van een complex, zoals Sanctorum dat beschrijft.
    Ook het pluche en de kastelen: welke “normale” mens wil nu in een kasteel wonen? Alleen wie iets dringend moet compenseren, heeft die behoefte. Bijvoorbeeld de kunstenaar die zich voor zijn moedertaal schaamt. Tenzij het inderdaad een belegging is. En dan komen we uit op het magische trio kunst-kak-geld.
    “Delvoye cultiveert ze alledrie en transformeert de ene in de andere” staat er letterlijk. Perfecte analyse, me dunkt.

  20. Die kortsluiting tussen de Vlaamse pis-en-kak literatuur en de politiek-correcte hygiëne vind ik weergaloos.
    “Neen, Morelleke Forelleke moet haar mondje houden en haar benen toe, en dan nog ruikt het in Vlaanderen overal naar rotte vis.” Dat is natuurlijk wel een uitsmijter van jewelste, in het licht van wat we uit Verstrepens boek leerden.
    Enfin, lang geleden dat ik me nog zo goed geamuseerd heb met een tekst, die, vergeef me Sanctorum, ook buitengewoon “verlicht” aandoet…

  21. Elschot, Walschap, Schouwenaers worden niet genoemd. Men kan inderdaad niet anders dan in Verhulst een povere epigoon zien van grotere schrijvers.

    Maar de vraag is: hoe ziet die zelfverklaarde elite zichzelf? Zelden zal de kloof zo groot geweest zijn tussen de gecultiveerde Vlaming en de cultuurproducerende zwoegers, die zich als spreekbuizen gedragen.

    Die elite is dan ook niet wijzer dan de oude verwijten aan de Vlamingen herhalen van oude stemmen, Mercier en, met een fline dosisi cynisme, Jacques Brel, die niet van Brussel is, maar van Luxemburg.

    Het kan niet moeilijk zijn zich als goede belg voor te doen, want de lijstjes van kwaliteiten vindt men inderdaad in de Vlaamse pers. Alleen, die schrijvers en andere kunstenaars hebben niet zo een groot bereik meer: wie het wil weten, die vindt wel de belangerijkere Duitse, Hongaarse, Poolse en Vlaamse schrijvers. De pers is helaas zo provinciaal en de boekenwinkels brengen ook liever de tiende rood dan een uitgebreid debat over het plagiaat van Grundberg in “De Joodse messias”. Men hoeft “der Nazi und der Friseur” maar te lezen om de inspiratie te onderkennen. Maar omdat de wreedheid ons onbekend schijnt, moet het allemaal zoveel bloediger.

    Ook in Vlaanderen, waar men van een Frontbeweging, van open brieven en een boeiend cultureel leven niet meer weet, want ja, toch maar dom en dwaas, ziet men niet, helemaal niet hoe iemand als Cyriel Buysse wel de stront zag, de hypocrisie ook en nog iets anders, de schone mens. Idem voor Walschap. De stront is gegeven, het leven cultiveren, dat is nog wat anders en daar komen onze brave polderkoornapen niet aan toe en dus wordt het vloeken.

    Zij behoren niet tot mijn wereld, of liever, ik begrijp dat ze bestaan, maar echt belangrijk is het niet meer. Er is meer tussen hemel en aarde dan we kunnen bevroeden en dat maakt het leven wel net zo prettig. Pietro Aretino, Giaccomo Casanova en Belle van Zuylen.

    Of Buzatti zeker en Ernst Junger, Kurt Hammerstein, Arendt…de wereld is groter dan Vlaanderen, maar in Vlaanderen zijn het de provincialen die ons blikveld wanhopig proberen in te perken. En door Belg te willen zijn, wordt hun poging echt amechtig.

  22. Dat de Vlaamse klei waaruit we gebakken zijn, ondanks de snelle economische ontwikkeling van de laatste 50 jaar, nog niet droog is, is een waarheid als een koe. Het slijm van de pasgeborene druipt nog van onze vege lijven. Het is dan ook niet toevallig dat in het buitenland enkel Vlamingen enige bekendheid verworven hebben nadat ze zich onherkenbaar losgerukt hebben uit deze verstikkende baarmoeder. Het volgend lijstje zegt genoeg: Jacques Brel, Ilija Prigogine, Arno, Axelle Red.

    Maar Vlamingen hebben ook altijd hun sterke kanten gehad. Een daarvan was hun meertaligheid. Aangezien ik vroeger voor verschillende internationale organisaties gewerkt heb, kwam ik wel eens in contact met een tolk Xxxxx – Nederlands. Een steeds terugkerend grapje was. Vlamingen kennen alle talen, behalve be-talen.

    Soit. Vandaag blijkt de Vlaming zich terug te trekken in een armzalige Eentaligheid. In Kappellen-op-den-Bos werd een meisje met een cutter aangevallen omdat ze Frans sprak met haar vriendin. In Brugge verloor een jonge kerel een tand omdat hij het aangedurfd had om met zijn franstalige vriendin in het Frans te telefoneren. Gemeentebesturen struikelen over mekaar als ze de de Eentalige Vlaamse Aard van hun gemeente willen declareren. Wat gebeurt hier? Gaan we terug naar de 14de eeuw? De tijd van de Brugse metten? Gaan we alle anderstaligen de keel oversnijden?

    Lees meer over deze schande op mijn Blog: Stop Linguistic Cleansing
    http://thewingsofthecarp.wordpress.com/

  23. @Vingerhoed

    Als ge de tekst van Sanctorum had gelezen zoudt ge weten wie die Vlaams-bruine experssionistische dwergen zijn. Vlaams-bruin expressionistisch zijn de schrijvers van boerenromans die zich daarna bij de adel gaan verontschuldigen voor hun afkomst.

  24. Geen betere illustratie denkbaar van Sanctorums tekst dan wat er sinds vandaag in het MUHKA (Atwerpen) te bezichtigen is: een installatie van Fabre met opgehangen condooms, gevuld met rotte petatten en ajuinen. EN STINKEN! De zaalwachters moeten elk kwartier afgelost worden, anders vallen ze in zwijm.
    Dat is dus die Fabre die zich nadien witwast met een belgicistische versie van De Standaard. Political correctness als travestie van de cultuurvlaming die zich schaamt om zijn afkomst…

  25. @thewingsofthecarp

    ‘Wat gebeurt hier?’ Als ik in Vilvoorde de bus naar Brussel Noord neem en ik vraag de bestuurder om een inlichting en ik krijg een antwoord in het frans dan heb ik ook zin om er op los te kloppen. Maar in het land van de breeddenkende snullen…

  26. Moedige Anoniem: Welke toekomst kies je dan voor Brussel? Die van Vukovar, compleet plat gebombardeerd of Sarajevo, gedurende vijf jaar belegerd door sluipschutters? Al die rellen op de bussen in de Brusselse regio, zijn dat nu Flaminganten of Marrokanen?

  27. Vingerhoed

    Misschien heb ik met mijn vorige bijdragen de indruk gegeven dat ik niet van de teksten van Sanctorum hou, die indruk is dan verkeerd. Ik apprecieer wel degelijk zijn analyses en zijn onverschrokkenheid als het op het naar voren schuiven van opinies aankomt. Het intellectuele debat in Vlaanderen zou er wel bij varen als er meer zoals hij in het rond klauwden. Dat betekent echter niet dat ik het steeds (of dikwijls) met hem eens ben, blijkbaar is het nodig om deze nuance expliciet te maken. Zijn laatste tekst bevat heel wat interessante bespiegelingen, en mijn vorige reacties waren vooral gericht naar de commentaren die zich reeds hadden gemanifesteerd.

    Het grootste probleem dat ik heb met de inhoud van de tekst zelf — aspecten ervan werden door anderen reeds aangebracht — is het grote ‘horoscoopgehalte’ ervan. De betere horoscoopteksten hebben inderdaad (1) de gave om ‘zeer waar’ te zijn voor degenen die reeds resoneren met wat er verteld wordt; (2) genoeg selectief maar ook genoeg algemeen te zijn om met klinkende en tot de verbeelding sprekende voorbeelden uit te pakken; (3) zeer algemene en dikwijls diepe waarheden toe te passen op een concrete situatie (ook op deze concrete situatie blijven deze waarheden ‘waar’ natuurlijk, alleen zijn ze niet specifiek voor die situatie).

    Zo is het reeds opgemerkt door anderen, maar inderdaad, (1) alle volkeren worstelen min of meer met het fascisme (of beter, met hun slijkgehalte) zoals hier door Sanctorum specifiek over Vlaanderen wordt weergegeven (dat maakt trouwens dat zijn tekst echt wel knap is als analyse van de algemene ‘condition humaine’, maar veel zwakker wordt als hij er enkel maar een specifieke toepassing op Vlaanderen van maakt); (2) overal vindt men kunstenaars die deze worsteling op een zeer pertinente manier vertolken, vooral ook omdat kunstwerken zich steeds tot vele interpretaties lenen; (3) elk volk worstelt met een minderwaardigheidscomplex van een bepaalde soort, en ontkent bepaalde aspecten van zijn geschiedenis zeer hardnekkig.

    Waar staat bijvoorbeeld Panamarenko in dit verhaal? Is hij misschien de kunstenaar die Freudiaans gefixeerd werd door de vleugeltjes die de Vlaams-bruine expressionistische dwergen nodig hebben om in het Francofone hemelrijk rond te fladderen? Waar wordt Broodthaers gelokaliseerd? En wat met Toots Thielemans? Ook hier kan de rij zeer lang worden gemaakt; voeren we Kuifje ten berde, of eerder Suske en Wiske, of Nero, enzovoort… En bloeide het fascisme niet vooral in Italië? terwijl de Duitse variant toch wel een zeer eigen karakter bezat, of is nazisme gelijk aan fascisme? Wat doen we met Franco, ah, was het daar misschien Salvador Dali? En Pinochet, en de tamelijk chronische fascismestuipen in vele Latijns Amerikaanse regio’s? En wat met de excellentie van de Vlamingen op wiskundegebied. Twee Vlamingen, Jean Bourgain en Ingrid Daubechies, de eerste kreeg de Nobelprijs voor wiskunde (Fields medal) en de tweede was de ontdekker van de revolutionaire ‘wavelets’, en tevens de eerste vrouwelijke wiskunde professor in Princeton University. Hebben zij misschien ‘ultieme ontkenning van hun slijkse natuur moeten forceren om in de ijle wiskundesferen hun weg te kunnen vinden’? Ik zie trouwens zeer weinig Vlamingen, om te zeggen geen, die nu presteren in gebieden die objectief aan grond en slijk kunnen gekoppeld worden. Want laat ons eerlijk zijn kunstenaars, ook Delvoy met zijn kakmachine, kunnen evenzeer als tegenvoorbeelden dan als voorbeelden worden naar voren geschoven. Cerebraal met slijk en grond bezig zijn, zoals dat bij de meerderheid van de aangehaalde kunstenaars het geval is, kan Freudiaans evenzeer als een integratie ervan beschouwd worden dan als een fixatie. In die zin zijn misschien de Descartiaans geïnspireerde kunstenaars, dus vooral in Francofone middens, veel dichter bij het fascisme, want de totale ontkenning weliswaar. Alhoewel, het schiet me nu te binnen, zijn de grootste baggeraars geen Vlamingen, of toch de tweede grootste, na de Nederlanders. Ahum, welja, maar als de baggeraars het objectief bewijs moeten leveren, gaan de (nuchtere) Nederlanders ons dan vooraf in de fascismerij?

  28. hahaha, dat is een goeie, het ‘horoscoopgehalte’ van Sanctorum. Daar heeft Vingerhoed zeker een punt! Iemand als Nietzsche had dat ‘horoscoopgehalte’ natuurlijk ook, die verzoening van het particuliere met het zeer algemene, om van Freud nog maar te zwijgen. Misschien niet toevallig twee denkers die in deze tekst prominent aanwezig zijn. Misschien is het wel de definitie van universaliteit. Voor de rest ben ik nog volop bezig, heel dat Sanctorumiaans cryptogram te decoderen. Panamarenko, hmm zou kunnen.
    Over Broodhaers heeft JS al meermaals geschreven, in een positieve context (!) zelfs dacht ik. Tik die naam eens in op zijn zoekmachine op de homepage.
    Enfin, het doet le deugd dat een sterke tekst ook sterke reacties oplevert.

  29. Sanctorum heeft de aanlokkelijkheid van de Brusselse salons voor Vlaamse kunstenaars en intellectuelen goed begrepen. Voor Vlaamse politici, ook die van de CD&V, zijn Lotharingse clubs en dergelijke al even aantrekkelijk als De Warande. Voor kunstenaars is het nodig dat, als je ergens wil geraken, je eerst je moeder doodt: de “Prix de la Jeune Peinture belge”, de ”Concours Reine Elisabeth”, de federale wetenschappelijke instellingen, Bozar, … ‘c’est tout en français’; het Belgische kunstleven draait op en wordt bestuurd of gecontroleerd door de adel, de Brusselse haute finance (nu ook in de Rand) en geblondeerde jodinnen. Het Ancien Régime verdeelt er de koek met het nieuwe regime, dus. Je kunt daar over de vloer komen als Vlaming, op voorwaarde dat je éérst op het graf van je voorouders gaat spuwen. Als medestudent van een Wim Delvoye, heb ik wel gemerkt dat hij en anderen dat héél goed begrepen hebben; intuïtief. Tenslotte leefde toen als nu de opvatting – niet voor betwisting vatbaar, noch voor beargumentering overigens – bij de bij de tijd zijnde kunstenaars en intellectuelen dat internationalisme “beter” is dan regionalisme, zoals nationalisme fascisme zou zijn, daar waar de misdaden van nationalisten nooit zo groot zijn geweest noch konden zijn als die welke begaan werden door de internationalisten (dus imperialisten en kolonialisten), hetgeen een inzicht is waar mensen als Lanoye, Lesage, Reynebeau, Barman of Delvoye om opportunistische redenen NOOIT toe zullen WILLEN komen. Wiens brood men eet … Als je dus, waar taal bij te pas komt, dat in het Engels doet of het Frans, is dat mede omdat het gebruik van een imperialistische en dus internationalistische taal een argument zou zijn dat aangeeft dat je goed bezig bent. Het zelfbedrog is zelfs zo groot dat men gelooft een nazi of fascist te zijn als men Nederlands spreekt, alsof de volkerenmoorden, misdaden, koloniseringen en oorlogen van de voorbije millennia door Vlamingen zijn begaan. Het aan zich binden van de Vlaamse intellectuelen via ‘veel beloven en weinig geven’ (een worteltje voor de neus binden) door Francofonia is vergelijkbaar met de toekenning van adellijke titels door de koninklijke entourage. Het is dan niet verwonderlijk dat iedereen die het internationaal wel wil maken, de imperialisten die onze regio én ons geld willen overnemen en ons tot drankmisbruik veroordeelde indianen of Aboriginals willen herleiden, naar de mond moet praten. Het is slecht voor Vlaanderen maar goed voor hun persoonlijke loopbaan en via de loge leren ze dat ze hun eigenbelang als lid van de elite boven de gemeenschap – die van goyim en profanen – moeten stellen. Derhalve steken we een vinger in elk oor en roepen we “wawawa” als iemand er ons opmerkzaam op maakt dat in het Belgische parlement van de jaren dertig niet alleen verhoudingsgewijs maar ook in absolute cijfers meer Waalse sympathisanten en collaborateurs van het naziregime zetelden dan Vlaamse, of willen we niet inzien dat de Vlamingen door een oneerlijke verdeelsleutel vandaag verhoudingsgewijs minder volksvertegenwoordigers hebben in het federale parlement, dan de Walen, of willen we niet inzien dat de faciliteiten voor Vlamingen in Waalse faciliteitengemeenten gewoon niet kunnen worden afgedwongen, dat de taalwetten in Brussel overwegend niet worden toegepast en dat Franstaligen zich zonder door blauw, rood of oranje verstoord te worden hun gang kunnen gaan in Vlaanderen, tegen de wetten in en onder luid applaus van Vlaamse intellectuelen en kunstenaars die schietoefeningen houden op de dijken. We moeten zelfs met terugwerkende kracht geloven dat we antisemieten zijn, zelfs al zat René de Clercq in zijn Raad van Vlaanderen samen met Marten Rudelsheim en is de vroege 20ste eeuw er een waarin de Vlaamse Beweging met de Zionisten tegen België complotteerde. Franstalige vrienden heb je niet, als je nog durft ‘zeuren’ over het onrecht dat Vlaamse soldaten in de Eerste Wereldoorlog is aangedaan. Maar je verliest die vrienden ook als je de prelude tot de Franse Revolutie die de Brugse metten zouden zijn geweest indien zij echt zouden hebben plaatsgevonden zoals ze zijn beschreven, niet zou zien als een volkerenmoord.

  30. Oh by they way: er verdient natuurlijk ook wel gerelativeerd te worden waar het slechts het Vlaams expressionisme en het Waals surrealisme zouden zijn die het interbellum zou hebben gedomineerd en daarmee de volksaard van ‘beide volkeren’. Vrijwel synchroon met het Vlaamse expressionisme floreert de ‘Belgische’ abstracte kunst. Die is Belgisch omdat die Vlaams én Waals is, want sommige Vlaamse abstracte kunstenaars zijn niet echt de meest virulente verdedigers geweest van het francofone België, zoals de huidige generatie Belgische avant-gardekunstenaars dat wel is. Overigens heeft Magritte ook abstracte werken gemaakt, maar u heeft gelijk: “la” Draguet van de KMSK houdt niet toevallig zoals het meer conservatieve vrijzinnige Franstalige milieu meestal doet, van kunstenaars als Magritte die niet modernistisch genoeg lijken om niet in hun salon te passen, bij madames meubilair. Naast Magritte schilderen ook Servranckx, Peeters, Donas, Flouquet, Maes, Schmalzigaug, Kiemeneij, Léonoard en anderen abstract : Vlamingen, Walen, joden, madammen, … voor elk wat wils.

  31. Oh by the way, wie achter de installaties van Delvoye of Fabre iets anders zoekt dan de grens te verleggen en daardoor alleen al de kunstgeschiedenis te halen, is aan het hineininterpretieren of maakt zich véél illusies. De kunstgeschiedenis gaat immers alleen maar over het signaleren van nieuwe verschijnselen binnen de kunst. De kwaliteit staat daar een beetje los van, maar natuurlijk vereisen Fabre en Delvoye dat wel van de mensen die ze een opdracht vragen uit te werken. En na deze derde posting, zwijg ik.

  32. @thewingsofthecarp

    Mijn naam is Jan Janssens. Maar omdat ik mij toch wat geneer voor zo’n lullige naam schrijf ik meestal anoniem. Enfin, het is er nu uit. Ik voel mij toch wel een beetje opgelucht. En hoe heet gij?

  33. Johan Borremans

    Mijn naam is haas, maar laten we elkaar niet Liesbeth noemen.

  34. Van Lysebetten

    @thewingsofthecarp

    Geachte heer,,

    In de krant van vandaag staat een heel ander verhaal over Sara uit Kapelle-op-de-bos.
    Krijgen van u nu ook de nodige objectieve informatie of past die niet in het (vis)kraam?
    Als u een greintje geloofwaardigheid wilt behouden (ik bedoel wilt verkrijgen), dan zult u daar toch iets moeten voor doen vrees ik.

  35. @Van Lysebetten
    @JanJanssens
    @thewingsofthecarp

    Stel dat het verhaal van Sara-van-Kapellen-op-den-Bos overeenkomt met de feiten dat een meisje zichzelf in de arm kerft met een mes met als verhaal dat haar dit werd aangedaan door klasgenootjes omdat ze Frans sprak op straat. Welja, spijtig genoeg is dat eveneens een verhaal dat zijn terechte plaats heeft in het lijstje op de website van @ thewingsofthecarp. Het is kenmerkend voor het conflictdenken van nogal wat recentelijk stemgekregen Vlamingen dat iemand als @Van Lijsebette likkebaardend na lectuur van de krant van vandaag tot een gedachtegang komt in de stijl van: ‘nu zijn alle voorvallen van taaltwisterij op Vlaams grondgebied ontkracht want het meisje Sara is een leugenaarster”. Zo werkt het spijtig genoeg niet beste Heer Van Lysebetten. Het gaat om het patroon (‘Its the pattern stupid’). Dat het Vlaams territorium behept wordt met taalbranden allerhande – uitgelokt of werkelijk, doet er niet toe – is wel degelijk een nieuwsoortig en te betreuren fenomeen. Mensen die van taal houden, mensen die van alle talen houden, en specifiek van ons prachtig Nederlands, ja ook van de Vlaamse variant in al zijn ‘grotere slijkheid’, treuren in vele toonaarden over dit ‘misbruik van taal’. Taal is in wezen de dans tussen menselijke geesten, met woorden als aanrakingen en strelingen, en zinnen als ‘zin’. Het is te weinig geïdentificeerd, ik durf zelfs stellen over de gehele geschiedenis van de mensheid, hoe taal ook misbruikt geworden is, en nog steeds wordt. Taal is inderdaad dikwijls gebruikt als ‘verknechtings- en onderdrukkingsmiddel’, overblijfselen ervan zijn nog te vinden in manies over correcte spelling en fouttaalgebruik, alsof er zoiets als ‘foute dans’ of ‘foute aanraking’ zou bestaan (het is dan geen dans of aanraking meer). De taalobsessie van Flamigantisme, alhoewel zijn oorsprong vindende in historisch (zwaar) misbruik van taal door Franstaligen (en daardoor wel enigszins met de mantel der liefde bedekbaar) is een actueel misbruik van taal. Taal kan nooit het instrument zijn om anderen in zelfs lichte vormen van keurslijf te dwingen. Als men op die manier met taal bezig is, is men onherroepelijk verkeerd bezig. Trouwens, Freudiaanse reflecties ter ere nemende, is het welgekend dat misbruik inderdaad dikwijls misbruik tot gevolg heeft (‘its the pattern’), en is het dus niet verwonderlijk dat na een voorgeschiedenis van taalmisbruik van Franstaligen op Vlamingen er nu naweeën zijn van hetzelfde patroon, taalmisbruik deze keer georkestreerd door Vlamingen. Als de Heer Janssen jeukende vuisten krijgt van Frans uit de mond van de bestuurder op een Vilvoordse bus dan springt hij wezenlijk in het patroon van taalmisbruik, paradoxaal genoeg een patroon dat in gang werd gezet door de decennia geleden verfranste Vlamingen, en nu is overgeslagen op niet-verfranste Vlamingen. Trouwens, de jeukende vuisten van de Heer Janssen zijn helemaal met de mantel der liefde bedekbaar daar rechtstreeks het gevolg van de hetze van taalhysterie van het voorbije jaar. Verantwoordelijkheid hiervoor wordt nauwelijks opgenomen door de protagonisten.

  36. @Vingerhoed

    Als ik u goed begrijp vindt u het normaal dat in Vilvoorde de bussen bestuurd worden door Nederlandsonkundige busbestuurders. Als dat normaal is dan zou het ook normaal zijn als de politieagenten in Vilvoorde Nederlandsonkundig zouden zijn. En als dat in Vilvoorde normaal is dan is dat uiteraard even normaal in Antwerpen en in eender welke Vlaamse gemeente. Wat doet u als u in uw gemeente door een politieagent wordt aangesproken in het Frans en deze politieagent u een bekeuring geeft? En wat doet u als deze politieagent u niet in het Frans, wat u waarschijnlijk wel begrijpt, maar in het Chinees aanspreekt, wat u waarschijnlijk niet begrijpt?

    Dat mijn jeukende vuisten, gedeeltelijk en onrechtstreeks, het gevolg zijn van een hetze van een hysterie is juist. Maar niet van een taalhysterie. Wel van de hysterie van het pseudo intellectuele volkje dat dit land in zijn greep houdt. En dat u mij onder de zombies klasseert zegt meer over uw eigen IQ dan over dat van ondergetekende. Het zijn niet alleen allochtonen die last hebben van vooroordelen. Ook mensen die Jan Janssens heten hebben daaronder te lijden.

    En dat taal nooit het instrument kan zijn om anderen in zelfs lichte vormen van keurslijf te dwingen is uiteraard complete nonsens. Taal is uit de aard van de zaak zelf een keurslijf. Wie geen Nederlands spreekt komt in Vlaanderen niet in aanmerking om op de beeldbuis als presentator of presentatrice te fungeren en ziet aldus zijn carrièremogelijkheden beperkt. En een Rus die in Vlaanderen een hartaanval krijgt en hijgt ‘pjiljulji na karman’ (de pillen zitten in mijne zak) is er aan voor de moeite.

    Het is geweten dat chemische walmen een bedwelmende invloed kunnen hebben op de menselijke geest. Zo ook kunnen taalkundige walmen evidenties onzichtbaar maken die voor het blote oog van de onbedwelmde geest als kolossen in het landschap staan gebeiteld.

    Jan Janssens

  37. @Johan Borremans

    U hebt natuurlijk gelijk. Mijn echte naam is Peter Vanzwanzen. En u, heet u echt Borrelmans?

  38. Johan Sanctorum

    Ik vind posts als bovenstaande echt niet kunnen. Mag ik vragen dat de protagonisten van dit soort gezeik hun kroeggesprek elders voortzetten?
    Dank

    Johan Sanctorum

  39. Waarom lokt een artikeltje van amper 218 woorden – Openfice.org Writer heeft het voor me geteld – zoveel reacties uit? Ik had al eerder, kort gniffelend, positief, gereageerd op deze posting van Sanctorum, maar ik zou toch even iets preciezer willen zijn. Het draait natuurlijk allemaal om deze drie zinnetjes:

    “We zijn ‘fascisten’, in de infrapolitieke zin die L.P. Boon, Claus en Verhulst er onbedoeld aan gaven: stout, ongemanierd, lomp en lelijk. En zelfs bepaald agressief, anaal gefixeerd, crapuleus, scabreus. Deze volksaard, ten dele Antwerps-stedelijk, ten dele Menapisch-ruraal, verspreekt zich constant op literair en artistiek vlak.”

    Ik ga ermee akkoord dat de ‘Vlaamsche’ Volksaard neigt naar het fascistoïde alleen vraag ik mij af of Sanctorum zich soms niet van vijand vergist. Pasop, veel recht van spreken heb ik niet, want ik ken de buitenlandse litteratuur beter dan de Vlaamse. Daar de Vlaamse auteurs, of liever de Vlaamse boeken die ik wil lezen zoals bijvoorbeeld: De helaasheid der dingen van Dimitri Verhulst altijd uitgeleend zijn in de bibliotheek, lees ik vooral de overvloed van buitenlandse boeken die te krijgen zijn. Ik ben rapalje, het canaille dat geen geld heeft om boeken te kopen. De boeken die ik voor niks krijg, zoals – hoe was de titel ook al weer van dat dun boekje dat ze bij Humo gaven – vertouw ik niet. Eten dat ik voor niks krijg eet ik op, maar boeken? Daar moet iets achter zitten. Ik krijg net zo’n veschrikkellijke zin om te gaan kakken op die verschrikkelijk arrogante en pedante zeur van een Claus, maar ik kan me nog net inhouden.

    Bon, terug naar Sanctorum en waar hij zich van vijand vergist. Hij verstaat de kunst gans onze volksaard in 48 woorden samen te vatten. No nonsense, niet palingen met woorden, maar zeggen wat er gezegd moet worden. Is dit stout? Ja. Is dit ongemanierd? Voor de heertjes die van maniertjes houden waarschijnlijk wel. Maar het is zeker niet lomp en verre van lelijk. Is dat dan on-Vlaams? Niet per se. Hij voldoet aan een aantal adjectieven die hij zelf opgeeft. Maar bon laten we die etiketten Vlaams en on-Vlaams achterwege; de belangrijkste vraag is: Waar ligt de grens tussen een beetje stout, ongemanierd, bah en waarom er ook niet af en toe met de lompe voeten door dit bekrompen en bescheten landje lopen, en fascistoïd. Dat geeft hij goed aan in de tweede zin: “bepaald agressief” en ik zou er aan toevoegen – maar dat is mijn interpretatie – en liefst nog kwetsend ook.

    Ik heb mij al 1.874.196.174 – dat is bijna 2 miljaar maal – geërgerd aan de typische Vlaamse humor. Nen coureur is op training met zijn velo. Hij ziet een knappe griet op haar fiets met een mooi wit kleed. Het kleed wappert voortdurend omhoog en de deerne moet continu de zoom naar beneden duwen. Onze wielrenner laat zijn vinger langs zijn vette ketting glijden en geeft er bij het passeren een zwarte veeg mee op het witte kleed. Dat is Vlaamse humor. Hij zal nog drie dagen gieren van het lachen.

    Zo zitten onze Flandriens in elkaar. Hun vel is verweerd door de zon, de felle wind en dretsende regen. Op de plaats waar een hart moet zitten zit een kassei. En met die kassei gooien ze, smijten ze. . Wat dat betreft zijn we niet de enigen in Europa. Ook de Nederlanders hanteren dat soort kwetsende humor. Bon humor mag en kan al eens kwetsend zijn, maar als je alleen maar dat soort fratsen kan verzinnen scheelt er iets. Heb je dat al eens vergeleken met Monty Python of andere Engelse komieken. En mensen als Jan Eelen en Kamagurka bij ons bewijzen dat het ook anders kan.

    Toch heb ik een bedenking. Waarom betrekt Sanctorum ook L.P. Boon in zijn kritiek? Aggressief kan je die toch niet noemen. Dat hij ongemanierd was? Ja, maar manieren zijn regels die sterk gebonden zijn aan een context. Plaats en tijd definiëren die manieren. Een fabrieksarbeider of een loodgieter zal zich enigszins anders uitdrukken dan een schoolmeester of een advocaat. Als Sanctorum absoluut de norm bij de schoolmeesters en de advocaten wil leggen ben ik niet mee. Maar voor de rest, ben ik akkoord.

    Het gevaarlijke van iemand als Jan Fabre, is dat hij meestal niks mede te delen heeft, maar desondanks dat toch verkoopt. Bij Jan Fabre is agressie verfijnd tot een verkooptechniek. Mensen die andere mensen kunnen overhalen om aan hun drollen te ruiken zijn gevaarlijk. Want ze leiden af van het pakje. En die keer dat er in het pakje vitriool zit verbranden de entousiaste kopers hun vingers.

  40. Ha, ja? In de krant van vandaag, die ik nog niet gelezen heb, maar ik heb het en passant gehoord op de radio, staat andere informatie over Sara. Wel, ik zou hier even laf kunnen op reageren als onze media en die infromatie dood zwijgen, zoals de meeste kranten gedaan hebben met het gros van de informatie die beschikbaar was over het incident.

    Nu er blijkbaar vanuit de school, de Antwerpse onderzoeksrechter en de ganse moedige Kappellen-op-den-Bossche gemeenschap die applaudiseerde toen Sara begon te bloeden genoeg druk uitgeoefend is om alles in de doofpot te steken, begint de discussie over wie was er begonnen? Ik weet het niet. Ik was er niet bij. Ik heb alleen geen fotos gezien van gekwetsten uit het andere kamp. De foto van de arm van Sara is duidelijk. het feit dat een ganse bende het nodig vond om 1 meisje te molesteren spreekt voor zichzelf.

    Het is wel tekenend dat je er dat ene geval uitpikt. Ik beschijf zo’n 10 gevallen van ‘linguistic cleansing’ en dan beginnen je te zoeken naar spijkers op laag water in dat ene geval.

    Nu ja, ik zou je moeten danken. Ik zat al 3 postings verder. Nu geef je me de gelegenheid om nog eens reklame te maken voor die posting van 3 dagen geleden. Hier is de URL:
    Stop Linguistic Cleansing:
    http://thewingsofthecarp.wordpress.com/2008/11/02/linguistic-cleansing-in-belgium-flanders/

    Met de meeste hoogachting,
    De Vliegende Karper

    (soms zo glad als een paling)

  41. @Johan Sanctorum

    Die laatste was er allicht over. Maar dat een anoniem schrijver als een lafaard wordt gekwalificeerd zit me toch wat dwars. Anoniem of pseudoniem maakt uiteindelijk weinig verschil en zelfs de meeste echte eigennamen zijn vrij anoniem. Maar goed, het ware beter geweest deze commentatoren gewoon te negeren.

    Dit gezegd zijnde is het mij toch niet helemaal duidelijk waar de grens ligt. Als geregeld bezoeker van uw blog meen ik mij nogal wat ludieke commentaren te herinneren. Misschien bent u daar niet zo gelukkig mee en verkiest u diepgaande analyses. Persoonlijk denk ik wel eens dat uw teksten zo sterk zijn dat alleen lullige commentaar hier op zijn plaats is. Maar ik kan mij voorstellen dat u een andere mening bent toegedaan.

    Ik bied u mijn verontschuldigingen aan en zal mijn best doen om in de toekomst de (ongeschreven) regels van het huis te respecteren.

    Met vriendelijke groet,

    Anoniem aka Jan Janssens

  42. Pingback: Update on a cutting Knife « The Wings of the Carp

  43. @Johan Sanctorum

    Bij nader overdenken verbaast het mij toch enigszins dat een fan van van Anus het moeilijk heeft met wat grollen en grappen op zijn eigen blog. Niet grof genoeg? Of is het een gebrek aan zelfvertrouwen? Bevreesd dat de intellectuele goegemeente meekijkt en uw teksten zal beoordelen op basis van de kwaliteit van de hier geleverde commentaren? Che ti fa ciò che quivi si pispiglia? Uw ware vrienden zijn de Anasthasias van deze wereld. Niet de gezeten intellectuele bourgeoisie.

    Met pijn in het hart,

    Anoniem aka Jan Janssens

  44. Johan Sanctorum

    Beste mijnheer anoniem

    Ik ben eerder iemand die grenzen overschrijdt dan iemand die grenzen trekt. Zolang het maar niveau heeft, mag u voor mij zo grof zijn als u maar wil. Zelfs de hoer Anasthasia haalt er op een zeker moment Bataille en Nietzsche bij. Ook persoonlijke aanvallen horen bij de polemiek, ik wil zelfs geen onderscheid maken tussen inhoud en personalia. Alleen pietluttigheden, daar kan ik niet tegen. De post van 5 november 2008 at 19:16 zet ik onder die categorie. Het hele Sara-verhaal, dat ik zelf ook volg, is natuurlijk wél een polemiek waard. Al vraag ik me af of de blog van Karper daar geen betere plek voor is.
    Misschien kunt U ook eens een echt bestaand e-mail adres ingeven bij Uw post (niet zichtbaar voor het forum), dan kunnen we hierover persoonlijk van gedachte wisselen.
    Beste groet

    JS

  45. Johan Boeremans

    De heer Sanctorum kent zichzelf te veel eer toe: hij overschrijdt geen grenzen, hij geeft enkel de contouren van het bestaande aan. Maar dat is al erg genoeg voor de meesten, die zich slechts gelukkig voelen bij gratie van de leugen.

  46. De tekst van Sanctorum is ‘straffe kost’ deze keer, anders zou hij na enkele dagen niet nog steeds opflakkeren in mijn geest bij wandeling of fietstochtje voor gezondheid van lijf en leden. Trouwens alhoewel ik een regelmatige smuller van zijn schrijfsels ben, is het ook de eerste keer dat ik de roeping voel om te reageren. Weer Freudiaanse en misschien nog eerder Lacaniaanse vingers in ere nemend moet dit toch wel betekenen dat Sanctorum deze keer (bij mezelf in alle geval) diepe snaren geraakt heeft. Ik merk ook dat er een zekere mildheid ten opzichte van het standpunt dat hij met vuur en vlam naar voren brengt in zijn tekst binnentreedt in mijn denken. Mildheid, en ook ‘verdere gedachten in verband ermee’, die ik dan ook niet wil onthouden aan de trouwe lezertjes (waarvan ik er ook een ben hoor, dit om alle misverstanden direct te counteren).

    De Vlaamse aard en het fascisme. Aha, er is zo een van die zaken waarop we bij herhaling steeds fier op zijn in Vlaanderen. Alhoewel de schermutselingen binnen België nu toch reeds een lange geschiedenis kennen, is er om te zeggen nog nooit echt geweld mee gepaard gegaan. Toch geen fysisch geweld (wat trouwens een reden is om het verhaal van Sara en sommige andere verhalen die in een richting wijzen van sluimering van fysisch geweld toch wel met argusogen te volgen). Misschien zijn de toch wel fascinerende identificaties van Sanctorum in zijn tekst, die ik in een vorige bijdrage aan dit lezertjesforum een groot horoscoopgehalte toeschreef, symptomen van een verwerkingsproces, eerder dan symptomen van een onderliggende vulkaan die op uitbarsten wacht en het fascisme van de Vlaming in alle eer en glorie zal reveleren? ’t Zou kunnen. Kunstenaars slepen dikwijls en in vele gewrichten van de geschiedenis van de mensheid de dragers van verwerkingsprocessen.

    Er is trouwens een andere reden waarom de gedachtespinsels van Sanctorum me blijven beroeren.

    Objectief en tamelijk oninterpreteerbaar kan men stellen dat Vlaanderen ‘politiek’ reeds enkele decennia zwaar ziek is. Gewoontegetrouw, in alle Vlaamse, maar ook zelfs Belgische en Waalse discours, wordt Wallonië als het zieke broertje voorgeschoteld. Economisch is dat ook het geval, maar is het niet kenmerkend dat de identificatie van gezondheid alleen maar met een economische thermometer gemeten wordt? Politiek is Vlaanderen een regio waar een partij die reeds enkele decennia toonaangevend is, en het laatste decennium 25% tot meer van de Vlaamse stemmen verzamelt, uitgesloten wordt van het actief politieke leven, en dit door ‘alle’ andere partijen. Ik heb het nu niet over reden of inhoud van deze situatie want de gewone constatatie ervan is een symptoom van serieuze politieke ziekte. Vlaanderen schijnt er zich niet van bewust te zijn dat het zoveel geroemde goed bestuur van de Vlaamse regering ‘moetens’ plaatsgrijpt onder het gesternte van een tri-partite, een formule die alom verbonden wordt met ‘slechte politiek’ in ons westers democratisch systeem. De vermolmdheid van de Vlaamse socialisten en in opvolging daarvan de Vlaamse liberalen is er waarschijnlijk een gevolg van. Vlaanderen is politiek ziek, en slaagt erin om het zo stil en sluw weg te moffelen dat zelfs onze belaagde Waalse landgenoten (de uniso Vlaamse stem: ‘Jullie zijn de schuld van de crisis’) er nooit munt uit heeft durven slaan.

    Ja, misschien is de analyse die Sanctorum voorschoteld in zijn tekst wel een aanzet om daar meer van de begrijpen?

  47. Van Lysebetten

    ……dat iemand als @Van Lijsebette likkebaardend na lectuur van de krant van vandaag tot een gedachtegang komt in de stijl van: ‘nu zijn alle voorvallen van taaltwisterij op Vlaams grondgebied ontkracht want het meisje Sara is een leugenaarster”. Zo werkt het spijtig genoeg niet…..

    Mijnheer of mevrouw Vingerhoed, u heeft gelijk “zo werkt d

  48. Uitgesproken mooi geschreven en het verklaart de problematiek die ik al een tijdje opgemerkt had maar niet kon duiden.

    Het verklaart ook de “Man bijt hond” mentaliteit op VRT, de onbenullige mentaliteit van bepaalde politieke partijen, en tal van zaken waar de Vlamingen mee te kampen hebben, tot en met werpt het een licht op de methode van de Belgicisten. Of nog erger, waarom de Vlaming wel kan wroeten, maar toch niet hogerop geraakt.

  49. Johan Borremans

    Spijker op de kop, Vlaamse Web Ring: je hebt begrepen welke zelfhaat de VRT via programma’s als SPAM en “Man bijt hond” in onze geest wil laten hokken.

  50. Pingback: Racisme en anonimiteit « The Wings of the Carp

  51. Van Lysebetten

    Mijn reactie van 6 november 2008 at 21:31 is om kennelijk niet volledig doorgekomen.
    Dit is de volledige versie.

    ……dat iemand als @Van Lijsebette likkebaardend na lectuur van de krant van vandaag tot een gedachtegang komt in de stijl van: ‘nu zijn alle voorvallen van taaltwisterij op Vlaams grondgebied ontkracht want het meisje Sara is een leugenaarster”. Zo werkt het spijtig genoeg niet…..

    Mijnheer of mevrouw Vingerhoed, u heeft gelijk “zo werkt dat inderdaad niet”.
    Maar…. U vergist zich als u mijn gedachtegang meent te kennen, noch de stijl ervan.
    Ik wilde slechts de vraag stellen of iedereen die het verhaal over Sara in de oorspronkelijke versie (al of niet likkebaardend) hebben geloofd, en ondersteund, en in sommige gevallen misbruikt, ook de intellectuele eerlijkheid hebben te (h)erkennen dat ze zich hebben laten vangen. Spijtig genoeg is ook dat een bekend “patroon”.

  52. vingerhoed

    @Van Lysebetten

    Beste Heer Van Lysbetten. Het patroon waarop ik doelde is het patroon dat het ‘conflict rond taal in stand houdt’. Zulk patroon wordt gevoed door middel van tegengestelde krachten. Als Sara vals speelde dan is zij degene die ‘vooral’ (niet ‘alleen’ weliswaar, dat is nooit het geval) meewerkte aan de voortzetting van het patroon, als ze echt werd aangevallen, dan is het niet zij, maar ‘vooral’ haar belagers die het patroon hebben gevoed. Men hoeft maar de Israelische-Palestijnse toestand voor de geest te houden, en zovele andere situaties uit de menselijke geschiedenis, om te weten hoe hardnekkig een dergelijk patroon is. Oog om oog, tand om tand, enzovoort… oeroude fluisteringen die de dynamiek in gang houden. ‘Het recht uit de handen van het individu nemen’, dus ‘verbod om het recht in eigen handen te nemen’, wat de hoofdonderneming is van een rechtstaat, komt erop neer om dit patroon, als het tenminste op fysisch gebied toeslaat, uit te hongeren. Dat betekent echter niet dat als het patroon zuiver ‘binnen de taal blijft’ het niet welkom is. In tegendeel, naast de rechtstaat is de vrijheid van meningsuiting een andere manier om ermee af te rekenen. Dus ‘binnen de taal’: ‘Geef het de vrije hand’, en het zal zich daar plezieren zonder fysisch kwaad aan te richten. Maar vrijheid van meningsuiting betekent wel degelijk dat het patroon ‘binnen’ de taal gevangen gehouden wordt. Jeukende vuisten a la Janssens mag nog juist, maar geen onbedwongen vuisten. En, ook geen misbruik van taal ter verknechting van anderen. Het dwingen van het spreken van een bepaalde taal aan iemand anders vind ik persoonlijk een voorbeeld van het patroon dat ‘buiten’ de taal breekt, weliswaar meer subtiel dan met de vuisten, maar niet minder indringend, en ik geef toe dat dit betwistbaar is, en een discussie hierover zou zeer vruchtbaar zijn voor Vlaanderen en zijn rand.

    Als u zich gehinderd hebt aan het woordje ‘likkebaardend’, mijn diepste verontschuldigingen, ik kan inderdaad uw gedachtegang niet raden, ik weet zelfs niet of u een baard heeft, laat staan, in het geval dit wel zo is, dat u er aan zou likken. Het beeld ‘likkebaardend’ kwam in ‘mijn’ geest toen ik uw paragraafje las, meer bepaald met woorden als ‘(vis)kraam’ (weliswaar met vis tussen haakjes), en ‘greintje geloofwaardigheid wil verkrijgen’ in verband met de verhalen van taaltwisterij van Carper. Geef toe dat u nogal wat misbaar maakte in dat paragraafje, maar misschien, en ik geloof u als u het me nu zegt, was het helemaal niet likkebaardend, dus trek ik die woorden met welwillend gemoed terug.

    Nu even terug naar uw tekst van deze laatste posting, waar u ook ‘patroon’ gebruikt. Het is inderdaad des mensens dat het niet eenvoudig is om ‘ongelijk toe te geven’. U kan daar gerust ook een patroon in zien. Doch, ongelijk toegeven aan iemand die ‘dat nodig heeft om zelfs maar een greintje geloofwaardigheid te hechten aan het verhaal van de andere’, misschien is dat wel niet het rationele spel waarop u in toch wel met omfloerste schijnheiligheid doelt: “de eerlijkheid te (h)erkennen zich te hebben laten vangen”. Het lijkt me eerder de moedwillige voortzetting van het conflictpatroon: “Aha, geef maar toe nu dat je verkeerd was”. Dat vermoeden wordt alleen maar versterkt doordat er eigenlijk nog geen uitsluitsel bestaat over wat er gebeurd is met Sara. Zowel u als Carper zouden kunnen besluiten dat het best even afwachten is om te weten wat er echt plaatsgreep.

    En nu, genoeg over het meisje Sara op Sanctorum’s blog, lijkt me wel. Er is zoveel meer te vertellen over stukken van zijn tekst die nog helemaal onverteerd zijn, vermoed ik zo.

  53. Pingback: Taal Protectionisme in Vlaanderen « The Wings of the Carp

  54. Simpele info van ne simpele ziel
    Uw rozen groeien beter in de kak ,wist ge dat?
    enfin ,na al dit pseudo-intellectueel geleuterd ga ik me terug meer bezig mé onze vriend Tesla.
    Ondanks al het geleuter moet er van jullie ook geen oplossing verwacht worden in zake alle
    miserie waar we de komende jaren mee geconfronteerd gaan worden en heren en dames vlaamse intellectuelen : PRAATJES VULLEN GEEN GAATJES nog altijd niet!

  55. Johan, ik dank in ieder geval voor “het andere geluid”. Het probleem dat je aan roert is niet alleen een belgiese moeilijkheid….het gaat over de onbenulligheid die vrij toegang heeft tot machtsposities….denk aan Balkelende…Merkel… Brown…Berlusconie. Alle mensen waarvan je half tachtiger jaren van zei…… nou die niet en die niet……al die “dienies” die maken nou de dienst uit….kruipen zomaar bij Bush in zijn reet…terwijl ze roepen”fatsoen moet je doen”. Als er bij ons een indruk van sociale contexten moet worden gegeven wordt Jort Kelder of Hugo Borst …wij hebben een minister van jeugd en gezin……een spindocter als staatssec. van defensie. Het lijkt alsof het ontbreken van eruditie een voorwaarde is om aan de macht te komen. Het ergste is dat deze mensen ook weer functionarissen aanstellen waar we nog jaren “last”van zullen hebben.

  56. Johan Borrelmans

    Het blaadje van het Vlaams Belang, dat iedere Nederlandstalige hier in de bus krijgt, meldt een hallucinante klacht van weer zo’n nieuwe Belg uit een verfranst land tegen Frank Vanhecke omdat die ergens de houding van de Francofonie tegenover de Vlamingen vergelijkt met de neerbuigendheid van de Franstalige kolonisatoren tegenover de petits nègres, iets wat ook Johan Sanctorum heeft gedaan. Ik vraag mij in alle ernst af welke streek de vrijmetselende club weer gaat uithalen om de vrijheid van meningsuiting NIET te verdedigen waar die echt in het geding is. Zoals bijvoorbeeld bij het recht van sympathisanten van de Palestijnse zaak om te protesteren tegen de daden van Israël, weliswaar zonder de chassidiem uit Antwerpen naar Eretz Israël te drijven en zeker niet de antizionistische zoals nu gebeurt. Of zijn groepjes als de AEL een initiatief van de mossad ? Gelet op bepaalde steun welke de AEL krijgt, van dubbelzinnige figuren als Ludo de Witte bijvoorbeeld, zou het zelfs kunnen.

    Het land van herkomst van deze ‘nuttige zwarte’ (naar analogie van ‘nuttige idioot’, want ik moet de eerste autochtone Francofoon nog tegenkomen die géén racist is), is Kameroen. Het betreft dus een land waar de Franstaligen de baas spelen over de inferieure Engelstalige moslims. Een beetje zoals in de Vlaamse Rand de Franstalige al dan niet goyim baronnen van de meester de baas mogen spelen over het Vlaams onderkruipsel. Vlaams onderkruipsel; althans zo te kwalificeren als ik de Koninklijke Vlaamse Schouwburg, het programma SPAM en alle goedmenende intellectuele Vlamingen mag geloven waar zij het eigenlijk ook over zichzelf hebben, enfin, Dieter Lesage, Wim Delvoye, Marc Reynebeau, Piet Joostens, etc.

    Terwijl Brusselse Vlamingen zoals ik en mijn ouders, waarvan er één Franstalig is en met weerzin voor de doorlopende vernederingen van de flamouches door de toute française’s (al dan niet goyim) de moed heeft gevonden zich van zijn bevoorrechte positie in de Franstalige burgerij af te keren door een Vlomse te trouwen en zijn kinderen naar het Nederlandstalige onderwijs te sturen, des dagelijks zich de grofste vernederingen moeten laten welgevallen doordat wie ééntalig Frans geboren is nu eenmaal superieur is aan wie voor een dubbeltje geboren is (of die nu Grieks, Latijn en twintig talen kent) en dat ook vindt te moeten kunnen laten merken, kan zo’n tijdelijk sjoesjoeke van het verfransende régime (dat van de politici en de koning die een ander volk hebben verkozen om aan de macht te kunnen blijven, u weet wel) de spelletjes meespelen die maken dat hem door de baronnen een aalmoes zal worden toegekend en dat hij zal kunnen zeggen: “je ne suis qu’un nègre, mais je suis LEUR nègre”. Maar zoals in het lied van Pisuisse trekken de intellectuelen zich van de soldaten aan ’t front al evenveel aan als Lloyd George of der Kaiser met het wijnglas in de hand.

    En ondertussen is in dit land de parlementaire onschendbaarheid van iedereen in gevaar, behalve die van de logebroeders. En ’t is toch weer in Dendermonde zeker ? De stad van Norbert de Batselier en zijn loge.

  57. Dienen Borrelmans zit nu toch overal te lallen hé. Moede gij nie werken gast? Of stade gij op ziekekas?