Vrijheid in het luchtledige

“Nova Civitas” lauwert publicist Mark Grammens

mark_grammensOp 9 maart e.k. vindt te Gent de uitreiking plaats van de jaarlijkse “Prijs voor de Vrijheid” aan publicist Mark Grammens (° 1933), welbekend van het politieke éénmansmagazine “Journaal”. Zonder twijfel een terechte onderscheiding: afgezien van ondergetekende verdient niemand deze prijs meer dan hij. Het siert overigens de initiatiefnemers, de rechtsliberale denktank Nova Civitas, dat ze iemand lauweren die niet bepaald een rechtsliberale stempel draagt, maar wel consequent “…het recht op de vrijheid van meningsuiting dagelijks in praktijk brengt. Met pittige Vlaamse accenten. En dit al zijn ganse leven. Zonder zich ooit te hebben laten verleiden door de gemakkelijke successen van de mainstream – journalistiek”. Aldus de motivatie van het bestuur. De prijs is overigens puur symbolisch, misschien kan een sjieke club als N.C. toch eens een echte geldelijke geste overwegen, maar soit.

Mark Grammens, zoon van taalactivist Flor Grammens, behoort als ex-redacteur van De Vlaamse Linie en De Nieuwe tot de zeldzame soort van linksnationalisten die tussen alle stoelen vallen. Voor rechts-conservatief Vlaanderen -nog altijd de dominerende strekking in de Vlaamse beweging, zeg maar het verzamelde publiek van Vlaams Belang, NVA en LDD- is hij een onbetrouwbare gauchist die zich o.m. sterk afzet tegen het VS-imperialisme, de Joodse lobby, en het voor de Palestijnen opneemt. Zo mocht de door Grammens anders niet bepaald lieflijk bejegende Bert Anciaux in”Journaal” van 17 februari zelfs het genoegen smaken om door hem verdedigd te worden, daar waar de minister de kindermoord in Dendermonde associeerde met het bombarderen van een VN-ziekenhuis in Gaza. Argument: als de Israëlische bezetting legitiem is, dan moet men ook de geschiedenis van de 2de wereldoorlog herschrijven en het verzet tegen de Duitsers afkeuren. “Een bezetting is een bezetting”.  Geen speld tussen te krijgen, maar politiek-correct is de redenering niet, dus werd Grammens op allerlei rechtshangende blogs zwaar op de korrel genomen en betiteld als dhimmi of moslimvriendje.

In de kringen van weldenkend links wordt Mark Grammens echter al evenzeer als een onkosjer specimen beschouwd. Heeft de man niet ooit nog op een blauwe maandag in ’t Pallieterke geschreven? Is hij geen notoir tegenstander van het “cordon”? De onverholen separatistische standpunten, geventileerd in Journaal, blijven het culturele establishment in Vlaanderen een doorn in het oog, omdat in deze milieus -zeg maar het lezerspubliek van De Morgen- nu eenmaal de klik nog niet is gemaakt dat de Belgische monarchie terminaal lijdt aan democratievervuiling.

Voeg daarbij nog zijn ongenadige mediakritiek (recent veegde hij Peter Vandermeersch nog de mantel uit omwille van de tabloid-achtige DS-verslaggeving over het “drama in Dendermonde”), en u begrijpt dat de man weinig vrienden heeft en ook in de pers wordt doodgezwegen.

Samizdat in Liedekerke

Het is dus één tegen allen, zoals vader Grammens er indertijd met de verfborstel ’s nachts op uit trok om Franstalige straatnaamborden te overschilderen,- het moet in de genen zitten. Zoon Mark heeft zich verschanst achter zijn prehistorische Adler-tijpmachine aan de stationsstraat te Liedekerke, van waaruit hij Vlaanderen bestookt met onwelvoeglijk-scherpe politieke analyses en dito randcommentaar. Het tweewekelijkse Journaal (waar hij naar eigen zeggen van kan leven) beslaat 8 pagina’s A4 en wordt met de nodige huisvlijt, mede dankzij echtgenote Els, gelay-out, naar de drukker gebracht, onder briefomslag gestoken en naar de post gebracht. Elke 14 dagen, het moet een helse klus zijn om dat vol te houden. Gaat de man dan nooit met vakantie? Wat als hij ziek wordt en zijn abonnés niet meer kan gerieven? Of als, wat God behoede, zijn vrouw geen postzegels meer wil plakken? Wat als die Adler het laat afweten?

Kijk, daar vind ik de rebel nu echt iets teveel een Don Quichotte. Waarom kiest hij voor het isolement en het eenzame prutsen in de marge? Is een papieren éénmanstijdschrift vandaag echt de aangewezen contra-strategie in het door middelmatigheid geteisterde Vlaamse medialandschap? Is zoiets niet eerder een Samizdat-taktiek, geschikt om ondergronds een totalitair regime te bestoken met clandestiene pamfletjes, tot men van zijn bed gelicht wordt?

Ik vrees dat Journaal, behalve een briljante en provocerende periodiek, ook een symptoom is van het Vlaamse eilanddenken, het idee van Ik-tegen-de-rest-van-de-wereld, de onmogelijkheid om via netwerken van gelijkgestemden grotere verbanden te creëren en echt bakens te verzetten. Het blijft wachten op een groots persinitiatief waarin het kruim van de Vlaamse intelligentsia, nog niet besmet door political correctness, de softe floddergazet van Peter Vandermeersch én de Vlaamse Pravda, bijgenaamd De Morgen, belachelijk maakt. Af en toe laat iemand eens zo’n ballon op, maar dan hoor je er weer niks meer van. Mark Grammens zou echter in zo’n project wellicht nooit functioneren. Niet zozeer omwille van zijn zware gehoorstoornis en zijn beperkte mobiliteit, maar gewoonweg omdat het intellectuele solospel tot zijn tweede natuur behoort, inklusief het hardnekkig vasthouden aan de in 1996 afgeschafte voorkeurspelling die woorden als redaktie met een “k” schreef.

Tenslotte is ook het papieren medium zelf een bewust gekozen archaïsme in dit digitaal tijdperk. Het strookt niet echt met de ecologische bekommernis die ik af en toe bij Grammens ontwaar (een jaaroplage van Journaal, daar moeten toch wel wat bomen voor sneuvelen), maar wel perfect met zijn splendid isolation, die ook het internet en de blogosfeer op een veilige afstand houdt. Terwijl je toch zou denken dat een kwalitatief hoogstaand webmagazine, bulkend van talent, waarvan ik Mark Grammens onmiddellijk tot ere-super-opperhoofdredacteur zou bombarderen, vonken zou geven en het establishment echt zou verontrusten.

Het blijft dus molenwieken in het luchtledige. Maar op 9 maart is het alleszins feesten en smullen geblazen in de Gentse Vlerick Management School (met o.m. “Lamscarré in een persillade van pistache en munt”), althans voor wie daar 75€ voor over heeft. Trends-redacteur Frans Crols brengt het eresaluut. Vorig jaar sprak ik te Antwerpen nog de laudatio uit voor Urbain “Urbanus” Servranckx, maar dit jaar deelt de Gentse “Nova Civitas” de prijzen uit. Naar het schijnt liggen de twee afdelingen al sinds mensenheugenis met elkaar in de clinch op middeleeuwse wijze, jawel, arm Vlaanderen.

Verdere kritische verslaggeving volgt (hopelijk) vanuit Liedekerke. Want zo’n stevige knuffel vanwege een deftig liberaal gezelschap, daar kan een rebel wel wat blauwe plekken aan overhouden. 

Johan Sanctorum

Advertenties

10 Reacties op “Vrijheid in het luchtledige

  1. Beste Johan,

    Hoewel ik er niks op tegen zou hebben dat het “Journaal” van Grammens ook electronisch verscheen (daar kunnen anderen evengoed voor zorgen, nietwaar?), heeft hij m.i. groot gelijk niet mee te gaan in de virtuele mediahype. Vorm en in houd hangen samen, de wijze waarop iets tot stand komt bepaalt grotendeels mee wat erin staat of eruit te leren valt. De traagheid en ambachtelijkheid van zijn werkwijze is volgens mij dan ook meer dan ’n simpele technologische achterlijkheid. Zoals ook zijn voorkeur voor spelling van voor de “spellinghervorming” (noteer de afwezigheid van de genitief-s) uit 1996-2004, die het Nederlands definitief van ’n cultuurtaal tot een spraakkunst- en etymologieloos nieuwspraakerig taalbraaksel heeft herleid, volkomen verdedigbaar is. Alleen zou hij er beter aan doen nog wat verder terug te gaan in den tijd om die rijke moedertaal die ons zo lief is in haar glorie te herstellen.

    Hoe abonneert ge u trouwens op dien nieuwsbrief?

  2. Indien ghy gheen Samizdat-methodes gebruyckt om ’t huydig totalitair Régime ondergronds te lyf te gaen met clandestiene pamphletjes (liefst niet tot men van zyn bed gelicht wordt), hoe denckt ghy dan ooit dit verfoeilyke Régime den uiteindelyken slagh toe te brenghen? Of zyt ghy in der daed niet anders, dan dien spin in ’t web?

  3. Dus electronisch was met een c en redaktie met een k ?

    Toch ook niet zo qonsekwendt dan, die nederlandsche cultuurtaal van weleer…

    Soit (hehe): genoten van je stuk

  4. Johan,

    Krak wat ik denk. Zoals vaker.

    Beste groeten,

    Brecht Arnaert

  5. Ik kan mij voorstellen dat iemand er de behoefte aan voelt zo onafhankelijk mogelijk te kunnen denken om niet de invloed te moeten ondergaan, niet zozeer van informatie en tegengestelde meningen, als wel van allerlei noodzakelijke en/of tijdelijke bondgenootschappen, aan ‘wiens brood men eet, diens woord men spreekt’, netwerken en zelfs moeilijk te ontlopen (café)sympathieën die maken dat het onbewezen verhaal of het horen zeggen van iemand die we gedwongen zijn als kameraad te zien méér geloofwaardigheid krijgt in ons hoofd zonder dat we het goed beseffen dan wat we weten juister te zijn en door een ander werd verteld, … De enige manier waarop men zich zo’n onafhankelijkheid kan verwerven is financieel onafhankelijk genoeg zijn om bij wijze van spreken in een geïsoleerde kamer à la Des Esseintes of in een ivoren toren (zoals bezoldigde zedenprekers) de wereld kritisch te benaderen. In de wereld staan betekent compromissen nemen of het geheel van zijn ideeën geleidelijk verlaten en verraden door de voorkeur te geven aan zuiver eigenbelang of zelfverrijking tot zelfs slaaf worden in een situatie waarin men toch vernietigd moet worden (niet onderduiken en gedeporteerd worden) of meewerkt aan de vernietiging van wat men aanvankelijk wilde behoeden (het Vlaams Parlement bijvoorbeeld of de Socialistische Partijen).

  6. Johan,
    Lees op een rustige avond uw tekst nog eens door een herinner u dan waarom je dit zo schreef en dan ..
    De volgende keer gewoon objectiever (beter).
    Vriendelijke groeten,
    Jan Stas

  7. Quote: Voor rechts-conservatief Vlaanderen -nog altijd de dominerende strekking in de Vlaamse beweging, zeg maar het verzamelde publiek van Vlaams Belang, NVA en LDD- is hij een onbetrouwbare gauchist…

    Sinds wanneer is LDD rechts-conservatief?
    En bij mijn weten wordt Grammens op handen gedragen in rechts-conservatieve Vlaams-nationale middens.

  8. hans becu

    Grammens is een echte vrijdenker, en voor vrijdenkers is er geen plaats in de Politiek Correcte milieu’s, maar al evenmin bij de rechts conserveratieve traditionele flaminganten.
    spijtig.

  9. Ter attentie van Karin (de auteur van het eerste/bovenste commentaar)

    een abonnement op ‘Journaal’ van Mark Grammens (prijs 89 euro per jaar, dus niet echt goedkoop) kan genomen worden door het bedrag te storten op rekening nummer 000-1450583-45.

    Adres Journaal/Grammens: Stationsstraat 200, 1770 Liedekerke.

    Ik beschouw Mark Grammens als zowat de I. F. Stone van de Lage landen, samen met de Nederlandse journalist Henk Hofland. De eerste, overleden in 1989, is een befaamd Amerikaans eigengereid journalist die vooral furore maakte tijdens de jaren zestig (onder meer als pleitbezorger van de vrijheid van meningsuiting en andere democratische vrijheden en als hevige tegenstander van de Amerikaanse buitenlandse politiek en de oorlog in Vietnam). Hij gaf net, als Grammens, een eigen (eenmans)nieuwsbrief uit: I.F. Stone’s Weekly. Die telde op zijn hoogtepunt ruim 40.000 betalende abonnees. Hofland is een Nederlands journalist, uitgeroepen tot ‘Nederlands journalist van de twintigste eeuw’. Hij werd vooral bekend met zijn spraakmakende boek ‘Tegels lichten’ uit 1972. De ondertitel van het boek luidt (veelzeggend): Ware verhalen over de autoriteiten in het land van de voldongen feiten. Het is een heuse aanrader en heeft nog altijd een prominente plaats in mijn bibliotheek.

    P.S. Misschien kan Johan deze info doormailen naar Els (als hij het al niet zou gedaan hebben, lang voor dit commentaar van me).