Hoe stevig zitten de ridders in het zadel?

Korte 11-juli toespraak van Johan Sanctorum tot het voetvolk

GuldensporenOp 11 juli gedenken wij de Slag der Gulden Sporen van 1302, het hoogtepunt van een gistende rebellie van het Graafschap Vlaanderen tegen de Franse leenheer. Een betekenisloos historisch fetisj? Allerminst. Onmiskenbaar betekende die overwinning van het ‘gewone’ voetvolk tegen de Franse ridders een kantelpunt in de geschiedenis van Europa. Een ruiter die zomaar door een voetganger met een knots tegen de grond wordt geslagen, het was ongehoord voor die tijd. Revolutio, in de authentieke zin van het woord.

Ook in andere veldslagen uit die periode (De Boerenslag in Ane nabij Drente, de Zwitserse guerilla tegen de Habsburgse ridders) dook deze nieuwe sport op, die allicht door de aristocratische ruiterij als puur vandalisme, zoniet terrorisme werd beschouwd, een inbreuk op eeuwenoude regels, absoluut not done. Het was het prille begin van een burgerlijke emancipatiestrijd in het kader van de middeleeuwse stedenautonomie, een liberaliseringsproces dat pas met de Franse revolutie zijn beslag zou krijgen. Wat de renaissance en de verlichting voor onze Europese cultuur betekenen, is de golf tussen 1302 en 1789 op politiek vlak.

De romantische perceptie van dit kantelpunt heeft, met dank aan Hendrik Conscience en diens “Leeuw van Vlaanderen” (1839), voor een aantal relatief onschuldige misvattingen gezorgd. Zo waren de ‘vrijheidshelden’ Jan Breydel en Pieter de Coninck naar alle waarschijnlijkheid morrende middenstanders die het vooral beu waren om veel belastingen te betalen,- heden zouden ze veeleer onderdak vinden bij LDD. En de fiere Vlamingen van toen waren deze die vandaag in “Man bij hond” ondertiteld worden, namelijk de Oost- en Westvlamingen. In de Groeningheslag stonden de Brabanders… aan de kant van Frankrijk, naast een hele hoop andere locale overlopers. Tenslotte was ook Conscience zelf een overtuigd Belgicist en was zijn roman helemaal niet bedoeld als spoorslag voor een Vlaams streven naar zelfbestuur. Integendeel.

Tot zover het verschil tussen folklore en realiteit. Minder onschuldig is echter de bewustzijnsvernauwing die zich binnen de Vlaamse beweging zelf rond de Guldensporenslag heeft voltrokken. De sociaal-revolutionaire dimensie raakte namelijk helemaal ondergesneeuwd en werd versmald tot een semi-mythologisch, revanchistisch gekleurd nationalisme. Cynisch genoeg buitte Albert I dat in 1914 uit, door het Vlaamse plebs de vuurlinies in te jagen via een loze belofte op meer burgerrechten (“Vlamingen, gedenkt de Slag der Gulden Sporen!”). De Vlamingen stierven in het IJzerslijk, op luttele afstand van de Groeninghebeek, maar kregen niets, hetgeen ons het activisme opleverde waaruit dan weer de collaboratie groeide. Ook vandaag nog overheerst in de Vlaamse beweging de visie dat hét Vlaamse volk zich vanuit zijn archaische wortels moet heruitvinden als één homogene populatie, door de geschiedenis misdeeld maar uit op revanche. Dat is zonder meer conservatief en anti-emancipatorisch.

Er bestaat namelijk niet zoiets als een Vlaams volk, evenmin als het Belgische volk een realiteit is. We zijn allemaal individuen, via groepen en netwerken aan andere individuen gelinkt. Wél vormen de implosie van België en het afscheid van deze 19de eeuwse bufferstaat een gelegenheid om de democratie een 21ste-eeuwse opwaardering te geven in een eigen ruimte met een nieuwe constitutionele basis. Vanuit cultureel-historisch standpunt zou die ruimte perfect Vlaanderen kunnen zijn. Het valt echter te betwijfelen of de heersende politieke klasse zin heeft in dat avontuur. We verlaten dan namelijk de deelstaat-piste van het centenflamingantisme en de zgn. Maddens-doctrine (weinig meer dan een spiegelbeeld van het Franstalige chantagedenken), om het republikeinse project aan te vatten, helemaal buiten de Belgische context: een nieuwe staatsgemeenschap, als vereniging van vrije en mondige burgers die niet alleen in het stemhokje de democratie beoefenen, maar voortdurend interveniëren, als actieve aandeelhouders van de polis. De secessie, a.h.w. als breekpunt en tabula rasa met oude gebruiken, wetten, structuren.

Het is daarbij opmerkelijk hoe spaarzaam en schroomvallig het woord “republiek” bij ons wordt gebruikt, ook bij flamingante en zelfs separatistische partijen.  De res publica (letterlijk: ‘de zaak van iedereen’) is namelijk het resultaat van een voortdurende evenwichtsoefening onder alle burgers tussen privé-belangen en het algemeen optimum. Vandaag noemen we dat basisdemocratie, of straffer nog: contre-démocratie. Ze is alleen mogelijk binnen de context van een permanent publiek debat met een vrijwel totale participatiegraad en een minimale regie van bovenuit.

Nicole_en_HugoDat is een progressieve gedachte, evenzeer schatplichtig aan de politieke inspraakstructuur van het oude Athene als aan de Franse Verlichtingsfilosofie. Maar daar wringt nu juist het schoentje: de Vlaamse beweging is het burgerlijk-emancipatorische spoor bijster en heeft het traditioneel niet zo voor die chemie van de Aufklärung. Is het daarom dat men liever barbecues organiseert op 11 juli dan controversiële debatten? Of dat Nicole & Hugo in Kortrijk (of all places) het Guldensporenfeest mogen opvrolijken, in plaats van, ik zeg maar wat, de minstens even explosieve Anja Hermans?

Dat brengt ons op de culturele dimensie van het republikeins project. De kwaliteit van het publiek debat, -dat niet alleen in het parlement moet worden gevoerd maar overal, dagelijks, op het werk, op school, de straat, de kroeg…-, wordt bepaald door het niveau van een cultuurtaal die door iedereen word gedeeld en doorleefd. Al wie spreekt en schrijft werkt mee aan de verfijning van dit medium waarin de publieke communicatie verloopt. En daar wringt weerom een schoentje: Vlamingen houden niet van discussiëren, ze laten het liever over aan advocaten en beroepspolitici. En laat voor de rest onze letterkundigen maar lekker taalspelletjes spelen. Onze culturele elite fêteert vooral zichzelf, maar voelt zich helemaal niet geroepen om een taal te polijsten die de publieke communicatie op een hoger niveau kan brengen: het Vlaamse cultureel establishment is in essentie asociaal en apolitiek.

In tegenstelling tot Nederland en Frankrijk is er bij ons dan ook nauwelijks een traditie van polemiek en beschaafde woordenstrijd. We verstaan de kunst van de onenigheid niet. O jawel, er zijn meningen in overvloed, maar het vermogen om “van gedachte te wisselen”, zoals dat heet, is beperkt; de Vlaming verkiest om op zijn morzel grond te blijven zitten, ook intellectueel. We hebben een achterstand inzake communicatievermogen, die het publiek debat verlamt en daarmee ook het republikeinse work-in-progress bevriest.

De clou van het democratisch proces zit hem dus in de mondigheid van alle burgers, gegrondvest op een common language. Het Vlaams dus. Neen, niet eens het Nederlands,- het Vlaams. Democratie zonder eenheid van taal is ondenkbaar. Ik heb daarom meer moeite met de Arabische opschriften in sommige Antwerpse wijken dat met de hoofddoek. Ze wijzen op een versmalling van de res publica tot een polyglot amalgaam van subculturen die de democratie wel consumeren maar er niet aan deelnemen.

Meteen is dit het antwoord op de vraag waarom bij ons het republikeinse gedachtegoed onderontwikkeld is. Zowel het door rechts geclaimde volksnationalisme als de linkse multicul-utopie miskennen de republikeinse dynamiek die op een gesofistikeerde cultuurtaal drijft. Rechts ziet het publiek debat als pure chaos en een verlies van homogeniteit, links huldigt het cultuurrelativisme van het lappendeken en vlucht vooruit in (koningsgezinde!) Belgavox-orgasmen. Rechts wil niet, links kan niet: de republiek is een witte vlek in Vlaanderen.

In beide gevallen ligt het ideaal van de natie als actieve burgervereniging (civil society), drijvend op participatie en rechtstreekse democratie, nog lichtjaren ver. Zolang komen we ook nooit tot de pointe van het emancipatieverhaal, namelijk de publieke discussie rond een nieuw grondwettelijk kader dat afstand neemt van het Belgisch democratisch deficit, via bijvoorbeeld een systeem van bindende referenda, een verkozen president, een parlement met spreekrecht voor alle burgers, en zelfs de afschaffing van politieke partijen die ons toch alleen maar het woord ontnemen en vandaag puur marktstrategisch functioneren. Nogmaals: zal de Vlaamse politieke klasse zichzelf overbodig maken en Vlaanderen tot politiek laboratorium van Europa uitroepen? Waarom zou ze.

Kris_PeetersEr is dus weinig reden tot feestvieren op 11 juli. De grijns van Kris Peeters, de echte triomfator van 7 juni, verschijnt op alle voorpagina’s en covers, maar de modale Vlaming bekijkt het politieke schouwtoneel met de grootste onverschilligheid. Hij is vooralsnog geen betrokken partij. De arrogantie van de macht is dezelfde als deze in het Belgische bestel. Monkelend groeten de kersverse Vlaamse ridders via de camera het plebs. Geruisloos schuiven de schaakstukken op het bord, in de richting van een semi-autonome vazalstaat die geen schijn van aanstalten maakt tot een eigen constitutioneel proces, hooguit tot het klassieke knip-en-plakwerk binnen de grenzen van de Belgische constructie.

De bezorgdheid van ons, republikeinen, dat Vlaanderen een verkleinde uitgave wordt van het Belgique à papa, een in wezen behoudsgezinde maatschappij van de elites, gekenmerkt door een democratisch minimalisme, bestuurlijke intransparantie en een grote mate van publieke apathie, lijkt gewettigd.

De burger zal zich bij zijn eigen haren uit het moeras moeten trekken. Heel het anti-establishmentgegeven dat de politici haaruitval blijft bezorgen, allerlei uitingen van burgerlijke ongehoorzaamheid, het verzet ook tegen de Eurocratie, de afkeer van weldenkende culturo’s en intellectuele collaborateurs, toont aan dat de beweging die begin 14de eeuw begon nog steeds niet voltooid is. Het Lange-Wapper-protest in Antwerpen is er het meest recente bewijs van. Er mogen dus gerust nog wat ridders van hun paard vallen, me dunkt. Ook en vooral in Vlaanderen. Goedendag, dankjewel, smakelijk, en tot de volgende.

Johan Sanctorum

Advertenties

34 Reacties op “Hoe stevig zitten de ridders in het zadel?

  1. Suzaninka

    Uitstekend verwoord, je wordt beter met de jaren, zoals een goede wijn.

  2. Tijdens de “koningskwestie” in 1950 waren de flaminganten koningsgezind en verdedigden Leopold III tegen weer en wind. De Walen waren toen republikeins gezind want zij wilden deze collaborerende koning en geheel de familie weg.
    Een halve eeuw later zijn de flaminganten anti-monarchistisch en de Walen koningsgezind …..
    Dit toont wel dat noch, bij de een, noch bij de andere het echte Republikeinse gedachtengoed aanwezig is.
    Nochtans bestaat er een Republikeinse vereniging :
    http://www.crk.be/N/Manifeste_N.php .
    Met republikeinse groeten
    Willy

  3. Piet De Pauw

    Je schreef:
    “In beide gevallen ligt het ideaal van de natie als actieve burgervereniging, drijvend op participatie en rechtstreekse democratie, nog lichtjaren ver. Zolang komen we ook nooit tot de pointe van het emancipatieverhaal, namelijk de publieke discussie rond een nieuw grondwettelijk kader dat afstand neemt van het Belgisch democratisch deficit, via bijvoorbeeld een systeem van bindende referenda, een verkozen president, een parlement met spreekrecht voor alle burgers, en zelfs de afschaffing van politieke partijen die ons toch alleen maar het woord ontnemen en vandaag puur marktstrategisch functioneren.”

    Er is een vereniging actief die voor de invoering van dit alles ijvert: democratie.nu
    zie http://www.democratie.nu

    Een eerste oefening is alvast het referendum over de nieuwe ring rond Antwerpen.

    Waar blijven de initiatieven voor de volgende referenda?

    Het zelfbeslissingrecht dat de politici en de politieke partijen hebben afgenomen van de bevolking dient dringend te worden heroverd. De politici en de linkse media verzetten zich hiertegen met alle middelen.

  4. Er stond naar verluidt slechts één Brabander aan de kant van Frankrijk: de verstoten broer van de hertog. U leest natuurlijk Morelli.

  5. hans beuro

    En het is geen barbecue, maar een braai.

  6. Mieke van den bollenwinkel

    Het Vlaamse culturele establishment is in essentie asociaal en apolitiek. Wil u dat ik daar ook namen opplak, aangezien u het niet durft? Hier hebt u ze dan: Dieter Lesage, Piet Joostens, Marc Reynebeau, Wim Delvoye, Luc Tuymans, Jan Fabre, Jan De Corte, Tom Lanoye, Kristien Hemmerechts, Johan Sanctorum, Herman Brusselmans, Dani Klein, Axelle Red, Tom Barman, Koen Wauters, … ach ik geef het al op … er zijn er zoveel …

  7. Strikt genomen had de federalisering niet hoeven plaats te vinden. Het Vlaams Parlement kost enkel geld maar heeft geen democratiserende invloed gehad en de donkerblauw-paarse verfransingsvlek reikt tot diep in Kortenberg en Liederkerke: die zorgt er vanzelf voor dat dank zij een demografische rechtzetting de laatste restjes hoop op democratisering verdwijnen met de taal waarin die in de 12e en 13e eeuw begon te ontstaan. Verfransing staat gelijk aan toename van de gecamoufleerde maar de facto fascistische staat. Bovendien nemen steeds meer Vlamingen de Franstalige mores over, met dit verschil dat zij domweg lopen voor de Franco-Belgische belangen en schieten op de dijken die hen behoeden voor de Franse vloed. Met deze verraders hebben de Franco-Belgen trouwens minder sympathie dan zij voorwenden. Burgers worden na eerst goed te zijn geterroriseerd door het bestel, dat er nu en dan mensen uitpikt (liefst flamins) om zijn doodseskaders op te oefenen – zoals Lammers van WNP ons heeft doen inzien – op straat doodgeschoten wanneer ze moegetergd zich fysiek verdedigen, zoals ongetwijfeld wel het geval was bij die Turkse Gentenaar die door de als corrupt en onder vrijzinnig bevel staande Gentse politie standrechtelijk werd geëxecuteerd. Johan Sanctorum is de man die alles in geuren en kleuren mag uitleggen, maar die wel weet tot waar hij mag gaan, als zijn zoon niet in last wil komen.

  8. Jan Braeken

    In een eerste korte reactie zou ik dit uitstekende artikel, waarvoor dank Johan, vanuit mijn persoonlijk perspectief willen opentrekken naar het onbekende.
    Naar mijn mening is er minimaal theoretisch nooit een België zonder werelddimensies geweest, en is er vandaag geen wereld zonder België indien men multidisciplinair denkt. (Omnidimensioneel denken is de volgende stap, zo blijf ik hopen.) In samenhang hiermee is er geen uni-, multi- of omniversum zonder percipiërende (Belgische) bewoners van de aarde, en geen aarde zonder universum, net zomin er een multiversum zonder oneindigheid is, of een oneindigheid zonder omniversum. In die zin kan misschien enkel de breedst mogelijke, zichzelf openende en vrije visie over België de typisch nationalistische of nog grotere separatistische bekrompenheid die de meeste burgers van alle landen van de wereld vandaag nog altijd kenmerken opheffen, bij wijze van het grootst mogelijke contrast. De vlucht uit de kolossale, omniculturele complexiteit van België in het universum, en uit de fundamentele, oneindige diversiteit daarin blijft voor mij zinloos, want deze grenzeloze complexiteit en diversiteit is de realiteit. Diegenen die desondanks uit deze realiteit willen blijven vluchten zullen door asielzoekers en migranten uit alle landen van de wereld, zowel mensen, dieren, planten als micro-organismen, voor eeuwig met de neus op de feiten worden gedrukt.
    Het is niet toevallig dat dieren noch planten, bacteriën noch virussen landsgrenzen erkennen noch respecteren, en dat ons mondiale ecosysteem met die duizenden grenzen in de wereld smakelijk lacht. De mens blijft zichzelf hopeloos belachelijk maken met die scheidslijnen, en maakt zich nog belachelijker met nog meer separatistische demarcaties te creëren. De wereldpolitieke kapitalistische obsessie met grenzen in het algemeen, – en met het behouden en verdedigen daarvan tegen gefantaseerde of doelbewust gecreëerde vijanden –, is dusdanig zinloos en absurd, en getuigt van zulk een collectief blinde en verblindende pathologische zelfkwelling, dat men vandaag bijna niet anders kan dan de mensheid krankzinnig verklaren. Gelukkig blijft het zelfgenezende vermogen van de mens altijd intact, zowel lichamelijk als geestelijk, tenminste als mensen dat collectief toestaan. Vooral België staat dat momenteel niet toe, en insiders van dit forum weten waarom.

  9. @ Jan Braeken. Of planten en bacteriën landsgrenzen kennen of niet, als u democraat bent wenst u dat iedereen gelijk behandeld wordt: dat kan zonder België beter dan met, aangezien Vlamingen ten eeuwigen tijde gedoemd zijn om binnen België tweederangsburgers te blijven. Ik kan het weten, want wat een Vlaming in Genoelseldere enkel op papier zo weet te zijn, namelijk dat hij niet gelijk behandeld wordt bij de berekening van zijn stem uitgebracht bij de verkiezingen of bij de berekening van zijn belastingen zonder dat hij de directe confrontatie met de onderdrukker daar hoeft te voelen, dat kan de Vlaming in de strijdgebieden, aan het front van Brussel en de faciliteitengemeenten, aan den lijve ondervinden. Het is precies dit gegeven dat mensen die het hart links dragen tot flamingant maakt. Mensen die beweren links te zijn en toch geen flamingant zijn, zijn trouwens helemaal niet links maar gewoon lakeien van de donkerblauwe Franstalige baronnen. Deze mensen verdienen als verraders de guillotine.

    • Jan Braeken

      Geachte heer Hans (Sorry, ik weet niet wie de heer “hansje pansje” is),

      Met respect, ik ben al blij dat u op mijn standpunt reageert. Ik beteken absoluut niets in België, dus uw kan mijn opinie ook in die buurt plaatsen. Ik respecteer uw mening, en ik wens daar het volgende aan toe te voegen. Mocht er binnenkort paniek uitbreken rond het virus van de Mexicaanse griep, hetgeen ik zeker niet voorspel noch hoop, maar hetgeen wel tot de mogelijkheden behoort, zal er van democratie niet veel sprake meer zijn, noch van discussies rond gelijk welke (faciliteiten)gemeenten, rechten van Vlamingen en Walen, staatshervorming, België en zo voorts. Indien de zaden van transgene graangewassen van de Amerikaanse multinational Monsanto zich over de aardbol verspreiden, hetgeen ze al aan het doen zijn, en binnen een aantal jaren in combinatie met onze ecologische crisis zorgen voor voedselschaarste op plaatsen waar men het niet verwacht – bijvoorbeeld België -, zal ook dat de democratie van de tafel vegen. Gelijk welk politiek bestel, land of werelddeel staat of valt nog altijd met de natuur ; het lijkt mij vooral in deze tijd goed dat in het achterhoofd te houden.
      Verder wens ik mij met uw toestemming niet te laten opsluiten in een conceptueel of gevoelsmatig vakje genaamd ‘Vlaming’, ‘Belg’ of ‘niet aan politiek doende burger’, want dat lijkt mij in het licht van mijn commentaar al te onlogisch en onjuist. De betekenis van dergelijke vakjes op wereldvlak zijn klein, dat lijkt mij logisch ; ik wens mij in die zaken althans aan de logica te houden. Zelfs Frankrijk is bijzonder klein indien men Google Earth eens heeft bekeken. Mij lijkt het gezond het overzicht te bewaren bij al de Belgische politieke heisa van de laatste jaren, om één en ander emotioneel juist te plaatsen. Een boek als dat van Pim Van Lommel bijvoorbeeld, getiteld “Eindeloos bewustzijn”, kan daar ook zeer logisch en zeer wetenschappelijk bij helpen. Ik was ooit een selectief en verwoed lezer, en ik heb het nog niet verleerd ; de voordelen daarvan voel ik ook nu. U lijkt mij ook een lezer, dus u zal begrijpen wat ik bedoel.

      Tot slot nog dit. Links en rechts betekenen in het heelal absoluut niets. U zou mij links kunnen noemen en zeker niet rechts, maar wat dat internationaal betekent weet volgens mij niemand. Daarvoor zijn er teveel verschillende opvattingen over beide richtingen, en teveel verschillende partijen. Guillotines zijn in die zin niet mijn pad. Geweld maakt de chaos van vandaag alleen maar groter, want het voedt slechts de spiraal van geweld die nu al bestaat.
      Dank voor uw reactie.

  10. Ene: de keuze voor géén grenzen, de keuze voor het globalisme (het nieuwste masker van het imperialisme)betekent gewoon dat bankiers en hun handlangers in Parijs met grote lichtzinnigheid gaan beslissen dat u, Jan Braeken, in Genoelseldere voortaan in Franse steen moet bouwen in plaats van in uw lokale steensoort.

    • Jan Braeken

      Geachte heer Hans (2),

      Op politiek-economisch vlak hebt u momenteel gelijk wat globalisme betreft. Ik beweerde echter niet dat men onmiddellijk alle grenzen moet of kan afschaffen. Uiteraard zal dat tijd kosten. Het zou zelfs kunnen dat men tijdelijk nieuwe grenzen bij moet maken – uiteraard geen muren zoals Israël dat doet – om te leren dat zoiets niet werkt. Ik probeer op lange termijn te denken.

      Wat huizen bouwen in Franse of andere steen van gelijk welke nationaliteit betreft hoeft u zich bij mij geen zorgen te maken. Ik heb eenvoudig geen geld voor huizen. Ik huur een zeer klein dakappartement, en ik overleef. We zullen wel zien of Parijs nog in staat is iets te beslissen indien de financiële crisis daar nog wat harder toeslaat dan zij nu al doet.
      Dank voor uw reactie.

  11. Erich Rossel

    @ Mieke van den Bollenwinkel
    Arm meisje. De Vlaamse intellectuelen en kunstenaars zijn Baldassares cortegiano aan het hof van de principe van Machiavelli en die is tot nader order nog altijd le roi Albert II.

  12. als mij tijdens de “de lange mars” van Ademloos één ding is opgevallen dan is het wel dat ongelooflijk veel mensen “niet aan politiek doen”. Voor instellingen is dat nog veel meer zo. Zelfs als het over zeer belangrijke zaken gaat, die de hele samenleving aangaan, “doet men niet aan politiek”.
    Ik heb bij herhaling de vraag gesteld, als “de burger” niet aan politiek doet, waarom zou “de politiek” dan aan “democratie” doen. Kijk naar wat er in het regeeraccoord weer staat over het versnellen van inspraakprocedures rond openbare werken? Men vindt de bestaande procedures te lastig en te traag. Zonder daarover eens een inspraakronde te houden, zonder daar eens ernstig over van gedachte te wisselen met de ervaringsdeskundigen die er zijn, oriënteert men daarover de besluitvorming. Alsof het probleem noodzakelijkerwijs bij “de actievoerders” zou liggen. Althans bij de Oosterweel is dat niet zo. Het probleem ligt bij de conceptie van het plan zelf. En de volstrekte niet bereidheid om daarna op een redelijke manier in gesprek te gaan. De politieke besluitvorming ligt veel te vroeg, komt zo moeilijk tot stand, dat daarna iedere echte ruimte tot inspraak ontbreekt, lijkt me.

  13. Ik probeer het te begrijpen, dat over 1302 en al die andere overwegingen, maar zit met de geschiedenis in m’n maag. Jan Breydel en Pieter de Koninck engdenkende en berekende middenstanders? Als dat geen fout cliché is? De emancipatiestrijd? Tja, individuen kiezen er soms voor zich niet zomaar aan de machten die zijn te onderwerpen, wel? Als velen dat doen, als dit onderwijsbeleid is en doel van de goede opvoeding, dan ontstaat een klimaat van openheid en durf.
    De burger, noch in de middeleeuwse stad noch vandaag is een economische grootheid of alleen met economie bezig. De oppervlakkige Hans Castorp uit “de Toverberg” blijkt gegrepen door de tourbillon van ervaringen in en om het sanatorium Berghof in Davos en ontdekt dat de dingen die hij geleerd heeft pas betekenis krijgen als je er iets mee aanvangt, wat hij pas zal doen in Tannenberg of is het toch op een Vlaams slagveld?
    Wie daarenboven ook nog eens schema’s over de Romantiek hanteert en daarbij meent dat Links daarvan gespaard is gebleven, zal de Internationale maar eens lezen en trachten te begrijpen. Dan zal die merken hoe romantisch die benadering uiteindelijk wel uitstraalt.
    Zijn we eenmaal klaar daarmee, dan wordt ook duidelijk dat niemand zich op een puur op de werkelijkheid gebaseerde visie kan beroepen, want die is onkenbaar, met dank aan Stefen Toulmin. Wel kan men redelijkerwijs inzicht verwerven in menselijk handelen, individueel en collectief en daarmee aan de slag gaan.
    Met dat alles pleiten we niet voor zwendelwaaien en liedjes kwelen, maar wel dat men de huidige positie van Vlaanderen inderdaad in termen van een democratische republiek, met aandacht voor persoonlijk welbevinden en gemeenschappelijke, gedeelde belangen een zinvolle politieke entitiet kan ontplooien, waar het goed is om te leven.

  14. Mon Steyaert

    Johan,

    Onderschrijf dit van A tot Z. Als vergeten (?) founding father van Agalev bepleit ik parallel een terugkeer daar naar de fundamenten. Men steune mij daarin. Ik wil uw boodschap aanvullen met een pleidooi voor een radikale “culturele” revolutie met onderwijs (opnieuw een echte humaniora) en een ruimtelijke orde, die van het lelijkste land van de wereld opnieuw een waarachtige mensentuin maakt.
    Een waarachtige oppositie moet nu georganiseerd worden. Laten wij vanaf morgen beginnen aan een anti-partij, die duidelijk stelt in dit bestel geen enkel mandaat te zullen aanvaarden of na te streven. Het zal eerst in de geesten en dan op straat moeten gebeuren. Van bestaande structuren valt inderdaad geen enkel heil te verwachten.

    Mon Steyaert.

    • @ Mon Steyaert: kan u wat meer uitleg geven bij die “radikale culturele revolutie in het onderwijs (opnieuw een echt humaniora)”? Of verwijzen naar teksten en boeken? Dank!

  15. Erich Rossel

    Er is niets mis met vendelzwaaien en liedjes kwelen. Het is zelfs verdienstelijker dan popconcerten bijwonen of die bij elkaar schreeuwen. Het is echter niet voldoende. Om Vlamingen te intimideren volstaat het dat een Belgische maçonnieke rechter een probleem heeft met het gebruik van het woord ‘Diets’ – ontleend aan Jacob van Maerlant – in een liedje: dan krijgt de componist die het gedicht toonzet waarin dat woord is gebruikt, een straf die in Wallonië pas uitgesproken wordt voor wie zich minstens verdienstelijk heeft gemaakt door vijf Vlamingen te liquideren. De Vlaming die op zulke gronden veroordeeld wordt, vanwege het gebruik van een onbegrepen woordje in een gedicht, trekt dan zonder meer en onder de hoon van zijns gelijken zijn leeuwenstaart terug. Vlamingen zijn nauwelijks voor iets anders veroordeeld dan voor het vendel waarmee ze zwaaiden en de liederen die ze zongen: aan échte patriottische activiteiten zoals de Ieren en Basken die ondernemen, zijn we nooit toe geraakt.

  16. hans becqu

    Johan. Is het u nog niet duidelijk dat met al die zwanzers zoals hierboven, u een filter moet plaatsen op uw website ? Overigens en ten overvloede: u hebt hier nog steeds niet bewezen dat flamingantisme niet gelijk staat met fascisme.

    • arrogant ventje, bewijs jij nu eens dat je een paar hersencellen hebt die op een zelfstandige manier kunnen werken.

    • Jan Braeken

      Mijnheer Hans Becu,

      Met respect, ik vind dat men met beledigingen als ‘zwanzers’ alleen maar een gebrek aan argumenten laat zien, en onwetendheid verpakt. Ik ken u niet, maar graag had ik van u geweten wat u dan wel precies onzin vindt, waar en waarom precies. Alleen zo kunnen we er ons van vergewissen dat u niet de standaardfout aller standaardfouten maakt in een discussie : projectie.
      Ik zeg u dit met alle respect voor uw persoon.

  17. Hans Becqu heeft wel een punt, af en toe gaat het er hier echt grof aan toe.
    In principe ben ik absoluut tegen elke censuur, maar ik zou willen verzoeken om op deze blog inhoudelijk te argumenteren -daar is hij voor gemaakt-, en niet in over-en-weer gescheld te vervallen.
    Dank u

    Johan Sanctorum

  18. hans becqu

    J’ai vu le renard au parc de Bruxelles.

  19. Antiquair Grüwelmeijer

    Welke mechanismen zitten erachter dat tussen zovele autochtone losers en sukkelaars, Groen! en dus ook de vader van Hermes Sanctorum er Anja Hermans hebben uitgekozen om zich over te ontfermen, en dat die mevrouw nu al een aantal Sanctorumbijdragen lang meegaat?

    • Jan Braeken

      Geen blaam geachte, maar ik denk dat het mechanisme van de reductie zeker deze vraag stuurde.

      • Antiquair Grüwelmeijer

        Er zijn families waarin nepotisme nooit zal bestaan. Er zijn families waarin de schone verdeling van de postjes nooit een toeval kan zijn. Het heeft iets te maken met de verhoudingen tussen meesters en slaven.

  20. Jan Braeken

    Geachte heer A.G.,
    Om met de heer A.C. Grayling te spreken, met uw welnemen : u heeft mij niet kunnen overtuigen van uw stellingen en argumenten over families. Niet alleen zijn alle families van de wereld met elkaar verbonden dankzij kleurrijke of doffe, liefdevolle dan wel gewelddadige, en soms ook zorgvuldig geheim gehouden generatiebruggen. Zij zijn ook zeer veranderlijk in de tijd, en wat hun eigenschappen betreft, op korte of lange termijn omkeerbaar. Vooral de ambivalente attributies ‘meesters’ en ‘slaven’ vertonen een grillige, vrillige neiging tot omkeren. Nelson Mandela en Barack Obama zijn goede voorbeelden daarvan dacht ik. Ik meen bovendien dat niemand ook maar één familie door en door kent, zelfs niet die van onszelf. Vereenvoudigende, veralgemenende uitspraken over- of idealiserende typeringen van families zijn bijgevolg misschien te vaag en twijfelachtig. Zij roepen mogelijk even vage, tegenstrijdige interpretaties op die te weinig realistisch zijn. Mijns inziens kunnen deze veranderlijke, voortdurend evoluerende generatiebruggen zowel een zeer krachtig argument als feit zijn, ook vóór of tegen een eventuele Vlaamse Republiek, net zoals ze dat gedurende de gehele geschiedenis van de mensheid voor elk onafhankelijkheidsstreven zijn geweest. Want ook buitengewoon krachtige argumenten zijn tijdelijk, en keren soms om.
    Dank voor uw reactie.

  21. Polcinella

    En terwijl wij hier lullen ( sommigen zelfs in ’t fransoos ), vallen de ridders niet van hun paard. Integendeel de prosis ( de rode profiteurs ) halen hun slag weer thuis, georchesstreerd door SS, helpt het ene stuk onbenul uit puur revanchisme de andere tuttebel aan een ministerpost.De ene VDB is de andere niet. ‘T Is ver gekomen als die profiteurkes al door K.M. de mantel uitgeveegd worden, nog niet gesproken van B. Murrath en Jean Pierre.

  22. Hans Becu

    @JS-Visionair België

    Ik ben de echte Hans Becu,(en niet Becqu) en ik heb niks te maken met zeveraars die mijn naam misbruiken om provocaties uit te lokken, in de hoop dat andere lezers over de foute spelling heen kijken.

    Ik vind dit anoniem gelul trouwens de grootste zwakte van al die blogs : al die lafbekken die ongehinderd kunnen fulmineren, beledigen en onzin uitkramen, ja zelfs andermans naam misbruiken. Ik vind dat iedereen die post identificeerbaar zou moeten zijn. Zoniet is deze vorm van “burgerjournalistiek” ten dode opgeschreven wegens volledig oninteressant en verloederd, zoals het peil van de reakties op deze webstek hoe langer hoe nadrukkelijker aantoont. Ik denk dat het dringend tijd wordtd dat de Vlaamse Overheid het stamcafé subsidieert, kwestie van de “lulbehoefte” op verbale wijze te organiseren, waarbij je tenminste weet wie welke onzin uitkraamt. Prima middel tegen verzuring overigens, een stamkroeg.
    Santé Sanctorum !

  23. Luie Chef Staatsveiligheid

    Ik geef Hans Becqu 100 procent gelijk!

  24. Ik geef Hans Becqu ook gelijk.
    Tijd voor een schoonmaakbeurt. Vanaf nu geen schuilnamen meer, hoe ludiek ook, zoals “Luie Chef Staatsveiligheid”, of nep-mailadressen zoals staatveiligheid@belgium.fr. Worden er vanaf nu onverbiddelijk uitgezwierd.
    Graag échte discussies tussen personen die hun naam durven noemen.

    Johan Sanctorum.

  25. OK. Dat was dan mijn laatste comment. No way dat ik onder mijn volledige naam ga beginnen posten omwille van een paar lullen met valse identiteiten of mailadressen.

    Veel plezier nog allemaal!