Drie maal een open deur blijft een open deur

Republikeinse bedenkingen bij het zoveelste “Gravensteenmanifest”

Vandaag, 22 februari, verscheen in De Standaard de verkorte versie van een nieuw “Gravensteenmanifest” van de hand van Etienne Vermeersch. Het vijfde al, zo telt men. Sinds Johan Sanctorum deze groep in 2008 verliet, omdat ze zich liet domineren door de reformistische strekking van Prof. Vermeersch (voor het behoud van een hervormd België, en dus eigenlijk het status-quo) is de autonomistische punch er blijkbaar helemaal uit. Onder de nogal enigmatische en wiskundig lichtjes absurde titel “Drie maal links is ook rechts”  (Vermeersch is logicus van origine…) wordt ons nu vooral een nostalgische jammerklacht gepresenteerd over de teloorgang van links in Vlaanderen, eerder dan een zelfbewust, toekomstgericht onafhankelijkheidsdiscours.

De eerbiedwaardige nestor van de Groep blijft inderdaad steken in het 20ste eeuwse begrippenkader van een linkerzijde die voor de arbeider moet opkomen en een rechterzijde die het patronaat vertegenwoordigt. En stelt vast, wat we allang wisten, dat de links-progressieve bobo’s hun neus optrekken voor het werkvolk. Terecht stelt hij ook dat een versmallend intellectueel establishment in Vlaanderen zich blijft vastklampen aan de Belgische non-identiteit, in de hoop haar eigen vel te redden, maar dat is een open deur die al honderd keer werd ingetrapt. Zijn kritiek op de linkerzijde, dat die zich niet combattief heeft opgesteld tegen de neoliberale globalisering en het postmoderne marketingdenken, is ook al terecht, maar een stamp in een even grote open deur, ten nadele van de essentie,- namelijk dat de Belgische constructie niet meer te redden is, tenzij Vlaanderen opnieuw inlevert. En dat we ons nu moeten concentreren op het post-Belgische republikeinse debat: welk soort Vlaanderen willen we? Welk zijn de kernwaarden die de nieuwe natie in zijn grondwet moet inschrijven? Hoe willen we het verschil maken met het Belgische democratisch deficit en de bestuurkundige verloedering die rechteloosheid creëert, banken aan het buitenland uitverkoopt, smurrie in de rivieren drijft en treinen op elkaar doet botsen?

Men begint te vermoeden dat de Gravensteengroep gebukt gaat onder de privé-frustratie van enkele stokoude Belgen, die het Ancien Régime én traditioneel-links willen redden door datzelfde links (zeg maar: SPA en Groen) te hermobiliseren in een staatsreformistisch project. De Belgische meubelen moeten gered worden. Met Vlaams Belang, NV-A en het blauwe LDD zal het immers uit de hand lopen, beseft de professor. Hun aanhang spreekt in toenemende mate resp. de gewone man en vrouw, de middenklasse en de zelfstandigen aan, hetgeen betekent dat heel het traditionele Vlaams-Belgische politieke establishment op korte termijn irrelevant zal worden.

De vrees van Prof. Em. Vermeersch dat klassiek-links zichzelf de pas heeft afgesneden, is terecht én hopeloos achterhaald. De politieke herverkaveling in Vlaanderen wijst namelijk op een 21ste eeuwse paradigmaverschuiving waarin bv. een socialistische partij van de oude stempel als een levend fossiel moet worden beschouwd, iets uit de prehistorie. Wat voordien “rechts” werd genoemd, was veeleer een stigmatiserend etiket dan een politieke realiteit, want de drie V-partijen blijken zich te ontplooien tot een politieke diversiteit die quasi heel het electoraat dekt.

Het appèl naar klassiek-links om een grote staatshervorming te steunen, komt veel te laat, en het is te weinig. In de plaats daarvan moeten dringend alle intellectuele en academische krachten, heel de cultuursector incluis, in beweging worden gezet om mee te denken aan een pluralistisch republikeins project dat de Belgische puinhoop definitief moet doen vergeten. De Vlaamse publieke opinie is nauwelijks nog in een staatshervorming geïnteresseerd. Ze is al op weg naar de volgende statie, het eindstation, waarin solidariteit met Wallonië zal gedefinieerd worden als Europese ontwikkelingshulp. Met de kosten die we uitsparen door het ingewikkelde institutioneel complex op te doeken, moet daar zeker al een aardig budget voor vrijgemaakt worden, zonder dat de Vlaamse modale burger er armer van wordt.

Namens Res Publica, denkgroep voor Vlaamse onafhankelijkheid

Julien Borremans, Frans Crols, Johan Sanctorum

 www.respublica.eu.tt

Advertenties

3 Reacties op “Drie maal een open deur blijft een open deur

  1. Jan Braeken

    Vaststellend dat geen enkele politicus, geen enkele partij en voorlopig geen enkele filosoof in dit land nog mijn onverdeelde steun krijgt, wil ik hierover het volgende zeggen.

    Indien ik de schaal van dit artikel trapsgewijze vergroot, van de door en door corrupte Europese Unie naar de door en door corrupte Verenigde Naties, waar enkel een mondiale geldverslaving de belangrijkste beslissingen fundamenteel en absuluut stuurt, verwacht ik weinig van een ideëel of ideaal zogenaamd “Onafhankelijk Vlaanderen”, dat in de praktijk totaal afhankelijk is en zal zijn van de wereldeconomie, dus ook van die grootschalige corruptie. Ik vind nergens één enkele garantie dat dit nieuwe Vlaanderen plots immuun zou zijn voor die corruptie en die geldverslaving, die iedereen momenteel in hun wurggreep houden. De enorme hoeveelheden tijd en energie die we zouden moeten steken in de realisatie van zulk een Onafhankelijk Vlaanderen zouden bijgevolg een even gigantische verspilling als vergissing kunnen zijn. Er moet een nieuw alternatief zijn voor oude separatistische overtuigingen.

    Verder vraag ik mij af wat de mondiale geschiedenis van separatisme is, hoe mooi of hoe lelijk zij er uit ziet, en welke schadelijke of bevordelijke gevolgen separatistische bewegingen ooit hebben gehad. Vast staat voor mij dat de kunstmatige scheiding van grote groepen mensen pathologisch is, en slechts een voorteken van oorlog. Met dat laatste is niemand gebaat.

  2. Tiresias

    De geldverslaving van een of meer potentaatjes op het lokale niveau lijkt ons verkieslijker dan die van afwisselend een keer een koning, een consul, een keizer, een generaal, een maarschalk of een president met nochtans steeds dezelfde, onveranderlijke imperiale ambitie, zetelend in een muisgrijze stad die zich het centrum van de wereld waant, en regerend over een rijk waarin koloniën schijnheilig overzeese gebieden heten (een fraai staaltje van Nouveau Parler/Newspeak). De werknemers van Carrefour, InBev of Paribas weten ondertussen geloof ik wel dat ‘the devil you know’ beter is dan die opgeblazen donkerharige arrogantie uit het Zuiden.

    • Jan Braeken

      Eh, een beetje uitleg ?
      Ik begrijp niet zo goed over wie dit allemaal gaat.
      Groeten,
      Jan