Het Verdriet van Vlaanderen

Over collaboratie, repressie, en de noodzaak tot wedersamenstelling van een collectief geheugen

De nieuwe diffamatiecampagne vanuit de francofone hoek tegen Bart De Wever, over wiens familiale stamboom een bruinzwarte geur zou hangen, brengt, tussen het uitzichtloze gehakketak van de preformatie, nog eens het collaboratiethema onder de aandacht. En dan lopen de emoties hoog op, wat goed is voor de politieke temperatuur in een klimaat waar doorgaans alleen nog over punten en komma’s wordt gediscussieerd.

De feiten: grootvader De Wever was lid geweest van het Vlaams Nationaal Verbond (kortweg VNV), een Vlaams-nationalistische partij die tijdens het interbellum was ontstaan, en die vogels van nogal uiteenlopende politieke pluimage onderdak bood: activisten (ex-collaborateurs uit WO-I), separatisten, cultuurflaminganten, tot en met zeer gematigde flamo-belgicisten. Vast staat dat de partij al in de late jaren ’30 in het geheim financieel door nazi-Duitsland werd gesteund, en nadien voluit voor de collaboratie ging, vooral onder impuls van den Leider Staf de Clercq. Voor hem stond het vast dat samenwerking met de bezetter, inclusief het leveren van een Vlaams Legioen voor het Oostfront, zou leiden naar een onafhankelijk Vlaanderen, in een naoorlogs Europa waar België van de kaart zou verdwijnen. De Duitsers zouden ahw het vehikel leveren voor onze onafhankelijkheid, maar het omgekeerde gebeurde natuurlijk: het VNV was voor hen gewoon een instrument om de bezetting in goede banen te leiden. Op het einde van de oorlog zouden ze het trouwens genadeloos aan de kant schuiven. Ondertussen had de partij niet alleen de militaristische stijl en retoriek van de nazi’s overgenomen, maar ook het ideeëngoed van raszuiverheid en jodenhaat. Daar kan Bart De Wever natuurlijk niets aan doen, maar voor de journalisten van Le Soir valt de appel nooit ver van de boom.

Over de francofone strategie achter deze stigmatisering kan dan ook niet de minste twijfel bestaan: het is nu kwestie de N-VA politiek te isoleren en de “staatsdragende” partijen te verenigen in een soort noodkabinet van Nationale Eenheid. Alle beetjes helpen: zelfs de afwezigheid van senaatsvoorzitter Danny Pieters op een Breendonkherdenking wordt in La Libre Belgique als een neonazistisch statement uitgelegd. In de hoop dat de N-VA vervolgens het Vlaams Belang achterna gaat en mee in een supercordon terecht komt van vvz’s, vieze Vlaamse zwartzakken waar niet mee samen te werken valt.

Bart De Wever reageerde voor één keer niet tactisch maar tamelijk emotioneel en principieel, en dan wordt het natuurlijk interessant. De N-VA voorzitter mag weer tweewekelijks een column voor De Standaard volschrijven (iets wat geen enkele andere Vlaamse politicus gegund is, en waar ik me dus als democraat vragen bij stel, maar soit), en greep die kans aan om de Walen hun eigen collaboratieverleden onder de neus te duwen. Een verleden dat zij, in tegenstelling tot Vlaanderen, absoluut niet zouden verwerkt hebben en tot op vandaag stelselmatig minimaliseren. Zo passeren in het stukje van de gebelgde De Wever Hergé, diens extreem-rechtse mentor pater Norbert Wallez, en de onvermijdelijke Rex-leider Léon Degrelle de revue. Hetgeen Franstalig België en Le Soir (in de column foutief als een “collaboratiekrant” betiteld) dan weer deed steigeren en de auteur ervan beschuldigde om met extremistische praat de gemeenschappen tegen elkaar te willen opzetten. Quod erat demonstrandum: Bart De Wever is een fascist.

Niet echt slim van hem dus om in deze logica van de self-fulfilling prophecy mee te gaan. Afgezien van de voor een historicus onvergeeflijke uitschuiver (de “collaboratiekrant” Le Soir), bevat het stukje van De Wever ook een paar foute accenten, die ik als amateur-historicus én ervaringsdeskundige hier graag wil rechtzetten.

Kanonnenvlees: van de IJzer tot de Dnjepr

In de eerste plaats lijkt het me een zwaktebod om de bal gewoon terug te kaatsen en te beweren dat Franstalig België al evenzeer in zwart uniform rondliep: de collaboratie in WO II (in WO I trouwens ook) is wel degelijk een typisch Vlaams verhaal, en moet bekeken worden in het licht van een radicalisering van de Vlaamse beweging tijdens het interbellum, tegen de Belgische staat in, die steeds meer als een bezettingsmacht werd ervaren. De Walen zijn misschien parasieten en profiteurs, maar ten gronde geen collaborateurs. Waarom zouden de Walen en de Brusselaars ook gecollaboreerd hebben? Wat hadden ze te winnen? Afgezien van een aantal economische opportunisten, mensen die het echt om den brode moesten doen, jonge avonturiers (goed voor het Waals Legioen), en welsprekende paradehelden (waarvan le beau Léon Degrelle als absolute topklasse mag beschouwd worden), was er in Zuid-België geen enkele politieke reden om met de bezetter mee te heulen. In Vlaanderen dus des te meer.

Ik hoef daarvoor niet ver in de archieven te duiken, onze familiegeschiedenis spreekt voor zich. Mijn grootvader was als WO-I-veteraan actief in de Frontpartij, de eerste Vlaams-nationalistische partij in België. Het desem van deze oudstrijdersformatie werd zonder twijfel gevormd door het misnoegen over de abominabele taaltoestanden binnen het Belgisch leger, met een eentalig Frans kader dat bevelen gaf aan het Vlaams (en grotendeels Frans-onkundig) kanonnenvlees. In wezen ging het hier nochtans om een minimalistische underdog-attitude, die zich als een eis tot wederkerigheid uitdrukte: “we hebben voor België gevochten, geef ons nu het recht op eigen taal en cultuurgebied” (“Hier ons bloed, wanneer ons recht?”, slogan van de IJzertoren). Hoewel de door de repressie opgejaagde activisten er een onderdak hadden gevonden, was die burgerrechtenbeweging dus niet echt anti-Belgisch, althans niet in oorsprong. Maar naarmate de beloftes van “koning-ridder” Albert-I omtrent de vernederlandsing van Vlaanderen dode letter bleken en door het franco-belgisch establishment werden weggelachen, radicaliseerde de Frontpartij tot een onafhankelijkheidsbeweging, om in 1933 op te gaan in, jawel, het VNV waar we ook grootvader De Wever tegenkomen.

De collaboratie in WO II is wel degelijk een typisch Vlaams verhaal, en moet bekeken worden in het licht van een radicalisering van de Vlaamse beweging tijdens het interbellum, tegen de Belgische staat in, die steeds meer als een bezettingsmacht werd ervaren.

Ik sla hier nu een aantal stappen over, zoals de fameuze verkiezing van de gevangen ex-activist August Borms in 1928. Vaststaat, dat vanaf dan de collaboratie met nazi-Duitsland in de  sterren geschreven stond. Politiek-historisch en psychologisch is radicalisme altijd het gevolg van een vernedering. Zoals het Versailles-dictaat de weg vrij maakte voor extreem-rechts in Duitsland, en zoals Hamas bemand wordt met mensen die altijd al in vluchtelingenkampen hebben gewoond. De generatietransitie is daarin cruciaal: de mislukking van de vaders confronteert de zonen met een rehabilitatie-opdracht, waarin een dosis ressentiment en revanchisme onvermijdelijk is.

Zo voegen de microgeschiedenissen, de “kleine verhalen”, zich naadloos in de macrohistorie, dé geschiedenis. Op dat punt van convergentie worden beslissingen genomen die alleen veel later hun draagwijdte zullen prijsgeven. Mijn vader behoorde tot die verloren generatie van zonen-van-puinruimers (letterlijk te nemen: het puinruimen was jaren na de eerste wereldoorlog nog altijd het enige werkperspectief voor vele oudstrijders). Als 17-jarige snaak tekende hij in 1942 voor het Oostfront. Het was niet mijnheer pastoor die hem had geronseld: het ging wel degelijk om een politiek, anti-Belgisch engagement dat hem met de paplepel was meegegeven. Wat hij en zijn maten toen niet doorhadden, is dat geen haar op de Duitse hoofden eraan dacht om na de overwinning Vlaanderen zijn onafhankelijkheid te gunnen. Hooguit een status van Reichsgau zat erin, een provincie. Zo werd het verhaal van het kanonnenvlees herhaald: voor de Duitsers waren deze vrijwilligers weinig meer dan nuttige idioten, identiek aan de boerenpummels die in het IJzerslijk verdronken. De veldtocht eindigde tenslotte in 1945 in een Russisch krijgsgevangenkamp, een uitlevering aan de Amerikanen, en tenslotte de repatriëring, een proces wegens landverraad, en drie jaar “bak”.

Er werd bij ons thuis weinig gesproken over dat Russisch avontuur. De details zal mijn vader allicht in zijn graf meenemen, en ik wil er ook verder geen familiesaga van maken. Het was een gegeven dat je nu niet bepaald in je cv opnam. Wel viel me dra op dat ons geheimpje helemaal niet uitzonderlijk was: van zodra je met iemand vertrouwelijk werd, bleek er in elke Vlaamse familie wel zo’n verhaal rond collaboratie en repressie te sudderen.

Ontkenning en verdringing: het Verdriet van Vlaanderen

Sudderen? Jawel. Dit bleek tot een verzwegen geschiedenis te behoren, een “zwarte bladzijde” die moest omgeslagen worden, maar die anderzijds ook door de politiek-correcte goegemeente werd gebruikt  en gerecycleerd om tegenstanders te marginaliseren. Met een “zwarte” ging je niet om, dat was zoals een pestlijder. Enerzijds was dit een haast genetische kwestie (eens zwart, altijd zwart), maar anderzijds kwam men ook zeer snel in dat verdomhoekje terecht. De links-progressieve elites hebben dat systeem rigoureus en met succes toegepast, ik merk het tot op vandaag in de stukjes van Marc Reynebeau: er bestaat bij ons nu eenmaal een slag van ‘foute’ lieden die gemakshalve ook een fascistisch ideeëngoed wordt toegedicht, of op zijn minst een ranzig onderbuikdenken. Het foute oorlogsverleden van onze voorvaderen wordt op die manier geëxorciseerd, maar tegelijk onbeschikbaar gemaakt voor een meer serene en empathische benadering. Zo kwam intellectueel Vlaanderen in een luslogica terecht, waar het tot op vandaag in verkeert: de onbespreekbaarheid van ons collectief collaboratieverleden leidde tot een maatschappelijke tweedeling, waaruit opnieuw een verkrampte attitude tegenover het verleden resulteerde.

Na meer dan vijftig jaar bestaat er dus nog altijd zoiets als een sociologische barrière tussen een politiek-correcte, “witte” helft van Vlaanderen, warm en solidair, mensen die het goed menen met hun omgeving, de maatschappij, het milieu, de wereld, -… en een bruine, zure laag van bad guys, kritikasters, negativisten, egoisten, caracteriels. Die clichés leven niet alleen in de francofone perceptie op de Vlamingen, maar ook in Vlaanderen zelf. De hutu tegen de tutsi dus, het is een karikatuur, maar het bestaat echt. In wezen is dit een substraat van de repressietijd, waarop zich, merkwaardig genoeg, een nieuwe polarisering heeft geënt die we vandaag kennen, tussen links/progressief/open/Belgicistisch enerzijds, en rechts/conservatief/gesloten/flamingant anderzijds. Om tot de eerste groep te behoren moet je van onberispelijke komaf zijn. In de tweede kom je als vanzelf terecht als je niet braaf genoeg bent. Ik geef maar één voorbeeld: oud GvA-journalist Roger Van Houtte, die door Steve Stevaert als subversief werd geklasseerd (hij weigerde naar de pijpen te dansen van Concentra/Stevaert), kreeg meteen een Vlaams-Blok-etiket op zich gekleefd, waarna vanzelfsprekend het ontslag volgde (voor meer details: zie ons boek “Media en journalistiek in Vlaanderen”). Zo werkt het heksenjachtsysteem. Dit gaat over etiketten, verdachtmakingen, stigma’s, sociale isolering en tenslotte broodroof,- een fenomeen dat alle VB-politici én Bart De Wever ondertussen zeer vertrouwd moet zijn. De werkloze Van Houtte, van huis uit wellicht zelfs geen flamingant, werd vervolgens opgevist door… de N-VA. Quod erat demonstrandum: Roger Van Houtte is een nazi.

Tweede punt van discussie geldt dus de vraag of Vlaanderen dat collaboratieverleden echt historisch én emotioneel verwerkt. Bart De Wever beweert van wel, maar dat is een optimistisch understatement. Het is niet omdat een aantal academici het fenomeen besnuffeld en vertikaal geklasseerd heeft (zoals Bruno De Wever, die het politiek met zijn bekende broer overigens helemaal oneens is), dat het in het collectief geheugen een plaats heeft gekregen.

We zijn dus een volk van collaborateurs, maar het verlichte, deugdzame (en uiteraard ook de Belgisch eendracht toegenegen) Vlaanderen is aan dit inzicht nog lang niet toe. Laten we dit, met een knipoog naar Hugo Claus, “Het verdriet van Vlaanderen” noemen: een ingenieus spel van ontkenning en verdringing, waarbij het cultureel establishment en de media steeds opnieuw imaginaire scheidingslijnen trekken tussen goed en kwaad. Deze politiek-correcte terreur is een echo van het repressiemechanisme. Ze leidt tot maatschappelijke segregatie en culturele ghettovorming die zich o.m. uit in het koesteren van aftandse symbolen en rituelen, het frekwenteren van halfgeheime genootschappen, het flirten met –jawel- mystiek-fascistoide ceremonieën (genre Zangfeest, IJzerbedevaart, IJzerwake).  De politieke partijen die de “zwarten” aantrekken zijn tot op vandaag sterfputten, ze hebben geen enkele toekomst. Het gold voor de Volksunie, nadien voor het Vlaams Blok, en De Wever is als de dood voor het idee dat dit ook de N-VA te wachten staat. Tussen zwart en wit hangt trouwens een brede “grijze zone” vol lieden die spartelen om aan de stigmatisering en de sociale uitsluiting te ontsnappen. Mensen die zich om een of andere reden een beetje verbrand hebben en zich proberen wit te wassen, eventueel zelfs uit schaamte of schuldgevoel.  Journalist Piet Piryns en Groen-politica Freya Piryns, resp. zoon en kleindochter van Remi Piryns, sinds 1941 lid van de nazi-georiënteerde knokploeg NSJV, doen al heel hun leven aan dit soort Wiedergutmachung.

En zo blijft de Vlaamse intellectuele bovenlaag hangen in een pro-Belgische en zelfs monarchistische poco-kramp, want alleen België kan Vlaanderen verschonen…: dit is het kunstmatig, schijnvroom universum van Suske en Wiske

Terugkerend naar de familieverhalen, is het dus niet zo verwonderlijk dat “foute” oorlogsverledens nog steeds geen publiek-maatschappelijk issue zijn, maar eerder een onderwerp van gefluister  in de achterkamertjes. Het is dan ook tamelijk hypocriet van een historicus als  Rudi Van Doorslaer, directeur van het Studie- en Documentatiecentrum Oorlog en Hedendaagse Maatschappij (Soma), om zich over deze omerta te verwonderen:

‘Alleen al de Vlamingen die in Duitse dienst naar het Oostfront trokken, zijn met de twee generaties nakomelingen die ze nu hebben, samen goed voor de bevolking van een middelgroot stadje. Waar kan je hun familieverhalen horen, die je toch allesbehalve alledaags kunt noemen? Nergens.’

Wel beste Rudi, ik zal je een simpele reden geven waarom die familieverhalen niet naar buiten komen: omdat weldenkend Vlaanderen er niet mee omkan, en iedereen zich dus gedeisd houdt. Als bewoner van jouw “middelgroot stadje” kan ik alleen maar bevestigen dat de negatie- en verdringingscultuur, ondanks het gebulder van Maurice De Wilde, mensen om sociale en professionele redenen sterk aanzet om te zwijgen. Het kringvormig denken van het intellectuele establishment, inbegrepen heel de cultuursector en de grote media, zet mensen ertoe aan om hun geheimen te bewaren of ze enkel in een krans van gelijkgezinden te delen.

Inzake Willy Vandersteen, alias Kaproen, ergert me dus niet zozeer het feit dat hij antisemitische spotprenten tekende voor een nazikrant, maar wel dat hij dat al die jaren angstvallig verborgen hield,- moest houden-, ook als de repressie allang achter de rug was. Idem dito voor al die schrijvers, vooral juist van links-progressieve signatuur, die in de leugen leefden en het verleden uit schaamte wegmoffelden. Ik denk aan Hugo Claus, wiens biograaf Piet Piryns (jawel, dezelfde) met een brede boog om het oorlogsverleden van vader Jozef Claus heen loopt, zoals hij in een DS-interview toegeeft. Of, buiten onze grenzen, aan Günter Grass, hét geweten van de naoorlogse Duitse natie, die tot zijn 80ste levensjaar zorgvuldig zijn lidmaatschap als SS-vrijwilliger voor het publiek had verborgen gehouden.

Zo’n ontkenningsgedrag valt alleen te verklaren vanuit een klimaat van taboes en (zelf)censuur,-  het kunstmatig, schijnvroom universum van Sukse en Wiske. En zo blijft de Vlaamse intellectuele bovenlaag ook hangen in een pro-Belgische en zelfs monarchistische kramp, want alleen België kan Vlaanderen verschonen. Een eeuwigdurend proces. Dat zal ook het ultiem argument zijn waarmee de republikeinse ambities van NVA én VB onder tafel zullen worden geveegd. Le Soir en de Libre hebben de toon al gezet.

Her-innering

Welke lering kunnen we nu trekken uit dit beknopt Heimat-script?

Ten eerste zouden we na een halve eeuw moeten erkennen dat de collaboratie in Vlaanderen een historische fataliteit  was en de resultante van een brede incivieke, anti-Belgische beweging,- geen accident de parcours dus. Dat aantonen is werk voor historici, vorsers, studenten, voor zover ze daar de intellectuele speelruimte voor krijgen van de instituten waarin ze functioneren. Een wetenschappelijk-historische herlezing is alleszins noodzakelijk: een vrijmoedig en gedurfd historisch revisionisme (de wil om de geschiedenis met een onbevangen blik te her-lezen en her-interpreteren, buiten de clichés). Misschien mag er wel eens een “Vlaams Studiecentrum over Collaboratie en Repressie” uit de grond rijzen.

Ten tweede – en dat is meer een opdracht voor de media, de intellectuele bovenlaag, het maatschappelijk middenveld en de kunstensector- is Vlaanderen dringend toe aan zelfopvoeding en sociale therapie. Centraal staat hierin de vraag, hoe de Vlamingen hun donker verleden kunnen omhelzen en verinnerlijken, juist via de verlichtingsprincipes van kritiek, zelfkritiek en vrij onderzoek. Dit gaat over de noodzaak tot wedersamenstelling van een collectief geheugen, met bovenstaande wetenschappelijke revisie als basis. Het doorsijpelen daarvan in de publieke opinie zou dan moeten leiden naar het dichten van de sociologische kloof tussen goed en fout, wit en zwart,- de kloof  die vandaag tot een steriel links/rechts-antagonisme is gescleroseerd. Het collaboratieverhaal mag geen fetisj blijven van rechts en extreemrechts, het zou daarentegen een plaats moeten vinden in de geschiedenisboekjes, als pedagogische conclusie van een collectieve zelfbevraging. Niet verheerlijkend, maar ook niet stigmatiserend of zelfbeschuldigend. Een her-innering, met de rijke, meervoudige betekenis, eigen aan dit woord.

Deze bevraging heeft uiteraard een ethische draagwijdte. De link met bv. de holocaust is essentieel, we moeten niet zelf aan autocensuur gaan doen en het negationisme gaan beoefenen: het VNV eindigde als waterdragers van de nazi’s en hielp actief aan de deportatie van Joden. Ook die ontsporing moet een plaats krijgen in het collectief geheugen, dat hier als collectief geweten mag optreden, zonder in een gemakkelijke excuuscultuur te ontaarden,- een val waar uitgerekend Bart De Wever al eens is ingetrapt. (In oktober 2007 hekelde hij terecht de excuusvertoning van Patrick Janssens ivm de deportaties van Antwerpse Joden, maar mocht zich vervolgens zelf gaan excuseren bij de Joodse gemeenschap voor deze “misstap”…)

Het Vlaamse Prinsenvolk, zoals Remi Piryns het bezong. heeft nooit bestaan. We zijn varkensboeren, waarvan er hier en daar eentje zich met succes heeft omgeschoold tot tatoueerder van varkens…

Uiteindelijk,- en dat is nog de grootste uitdaging, moet deze sociale therapie gekoppeld worden aan een grootse identitaire bevraging in de Vlaamse cultuurruimte: wie zijn we, wat is er gebeurd, waarom is het zo gelopen. En vooral: hoe kunnen we vermijden dat de verhalen van het kanonnenvlees zich nog eens herhalen. Dat vind ik, als filosoof, verlichtingsflamingant, én zoon/kleinzoon van, nog de meest boeiende oefening. Elke ontkenning of zelfvervreemding is hier uit den boze. Het is niet genoeg om, met François Mitterrand, te zeggen dat mensen en tijden veranderen, zo komt men altijd gemakkelijk weg. Men moet ook durven zeggen dat sommige dingen niet veranderen en tot de essentie van een identiteit behoren. Zijn we zwart? Het zij zo. Ruiken we naar stront, zijn we mestkevers (“sales boches”), zoals Brueghel, Hugo Claus, Dimitri Verhulst, Wim Delvoye en Karel De Gucht ons voorhouden? Laten we dan ophouden met dit te ontkennen en ons als propere Belgen te gedragen. Ik wil hier helemaal niet de woorden “fierheid” of “trots” gebruiken, eigen aan het romantisch nationalisme zoals Conscience ons dat inlepelde. Wel lijkt me “zwart” of “bruin” haast een geuzentitel in een maatschappij die alles witter-dan-wit wil wassen. Alleszins gaat het om een complex introspectieproces dat artistiek en literair zijn beslag moet krijgen, maar ook moet geëxpliciteerd worden, eventueel dus zelfs naar een politiek-maatschappelijk vertoog. De IJzertoren staat slechts in de marge van dit bewustwordingsproces.

Het Vlaamse Prinsenvolk, zoals Remi Piryns (zie hoger) het bezong, heeft nooit bestaan. We zijn varkensboeren, waarvan er hier en daar eentje zich met succes heeft omgeschoold tot tatoueerder van varkens. Veeleer zouden we  dus Indépéndance cha-cha-cha moeten zingen, of een Menapische variant erop. De identificatie van de Vlaming als een ongeneeslijke en onafwasbare “zwarte”, in zijn status van Germaanse neger binnen het Latijns-Belgisch verlichtingssuprematisme, is een van mijn favoriete onderwerpen als essayist. Ik ontwikkelde het, steeds vanuit een andere invalshoek, in een aantal teksten, zoals “Al wie dit leest is een racist” (juli 2006), “Berichten uit la Flandre profonde” (september 2007), en niet te vergeten de satire “Ceci n”est pas un poisson” (november 2008). Het is een vorm van sociografie die zich op de tangens bevindt van existentieel-familiale, historische, en levensbeschouwelijk-filosofische krachtlijnen.

De vraag hoe een Vlaamse identiteit kan geparafraseerd worden, buiten de flamingant-romantische clichés, heb ik tenslotte –als repliek op Verhofstadt én De Wever- ontwikkeld in “Op zoek naar een huid”. Het zijn maar aanzetten, haast lapidaire beschouwingen. Toch tekent zich voor mij, met de dag duidelijker, een beeld af van een weerbarstig, plooibaar maar niet breekbaar, tamelijk individualistisch volkje met een neus voor tegencultuur. Soms naïef, soms neigend naar extremistische remedies voor aanslepende ziektes. Een ambivalente levenshouding van Uilenspiegel en Lamme Goedzak. Met denkschema’s die vooral vanuit de buik en onderbuik opborrelen, en een taal die oscilleert tussen het barok-sublieme en het plat-obscene. Daarmee heb ik een grondtrek geraakt van de hedendaagse Vlaamse literatuur die extreem flamingant is, op een infra-nationalistische manier, alleen weet ze het (nog) niet of wil ze het niet weten. En daarmee is ook duidelijk dat de “communautaire dialoog” in België ten dode is opgeschreven: we hoeven elkaar niet naar het leven te slaan, maar we zijn ten gronde verschillend.

Het is nu uitkijken naar een literaire generatie die ook de politiek-maatschappelijke conclusies aandurft van haar eigen artistieke drive. De identitaire bevraging, met zijn artistieke en literaire uitlopers, wordt dan de culturele motor van een republikeins emancipatieproces, weg uit de Belgische constructie. Steeds weer komt me dan de historische onafhankelijkheidspeech van Patrice Lumumba voor de geest, 30 juni 1960, die Koning Boudewijn zowat van zijn stoel blies. Een duurzaam voorbeeld voor ons, zwarten. Al eindigde hij voor het executiepeleton en vervolgens in een oplossing van zwavelzuur, mede dankzij diezelfde Koning Boudewijn. Ook dat verhaal in herinnering houden, is bijzonder nuttig.

Johan Sanctorum

Advertenties

53 Reacties op “Het Verdriet van Vlaanderen

  1. U schreef: “De N-VA voorzitter mag weer tweewekelijks een column voor De Standaard volschrijven, iets wat geen enkele andere Vlaamse politicus gegund is, en waar ik me dus als democraat vragen bij stel.

    In De Standaard heeft Rik Torfs (CD&V) ook een tweewekelijkse column, op donderdag, “Het Hellend Vlak” genaamd; en de Mechelse schepen Kristl Strubbe (Open VLD) schrijft wekelijkse op maandag, “Dagelijks Brood”. Zij zijn dan wel geen partijvoorzitters, maar wel degelijk politici.

    Verder werkt de vrijdagse columniste Mia barones Doornaert (“Doorgeprikt Staat Netjes”) als adviseur op het kabinet van de ontslagnemende eerste minister Yves Leterme (CD&V).

    • Mijnheerke Adhemar,

      u weet heel goed dat Torfs eerst priester-prof en vooral media- en ander geil was, dat Krist’l vooral huismoeder, tv-figuur en 3de rangs VLD-er is.
      Dus krijgt BDW inderdaad als enige belangrijke politicus een 2wekelijks forum in deze noordbelgische krant.
      FDT

  2. Piet Piryns is sinds 1991 geen De Morgen-journalist meer. Hij schrijft (sindsdien) voor Knack. Het is slechts een detail, maar J.S. laat zich wel meer betrappen op dergelijke feitelijke onjuistheden.

  3. Dank u Johan voor deze kijk in uw familie, voor deze kijk in een Vlaamse familie zoals er wel zeer veel zijn in ons land.
    Een tekst om bij te houden, zoals steeds.
    Ik kijk al uit naar een artikel over de Nederlandse formatie en zo tegen kerst over de Belgische niet-formatie. Of over de deformatie van België?

  4. Mooi.
    Graag gelezen.
    Weer iets bijgeleerd.

  5. Wit en zwart

    Ik denk dat Johan Sanctorum en met hem anderen met die kleine geschiedenis een methodologisch probleem heeft. Biografische gegevens over mensen zijn van belang, maar zonder er de motivatie van te kennen en er de draagwijdte voor henzelf van te bekijken, kan men de keuze om lid te worden van VNV of DeVlag, Verdinaso… blijft het gemakkelijk alles in één zak te stoppen.
    De grote geschiedenis, vae victis, werd geschreven tegen het aanvoelen van vele betrokkenen in. Bijvoorbeeld heeft in dit land, voor 1914 al een heel kleine groep, uit de frustratie omtrent de hogeschoolcommissies tot een politieke reactie had geleid. Aan de vooravond van de strijd deed de koning een appél op de politieke godsvrede, iets wat in Vlaanderen werd herhaald. Gedurende de oorlog heeft Frans van Cauwelaert geprobeerd de grootste bezwaren tegen de unitaire staat proberen op te heffen, maar de koning kon, onder druk van de legerleiding en politici in Le Havre weinig toegeven. Volgde in 1918 de zogenaamde coup van Loppem om vervolgens te moeten vaststellen dat links én rechts probeerden de kwestie van de talen terzijde te schuiven. Opvallend is dat in 1936 VNV en Vlaamse Katholieke Kamergroep (o.l.v. Gaston Eyskens) de “resterende eisen” van de Vlamingen te realiseren. In 1940 riep men in Vlaamse kring op zich niet tot een tweede activisme te laten bewegen. Voor WO II was er meer dan alleen VNV dat bewogen was door een soort flinke jonge mannen bewegingen, was antisemitisme in Europa redelijk verspreid en een strijder van het eerste uur – voor hemzelf – Marcel Minnaert, ook activist, in Nederland los gegroeid van de Vlaamse Beweging omdat die volgens hem te autoritaristisch was geworden.
    Het verhaal dat we hier brengen is voor velen bijna onbekend, zoals het ook moeilijk waarneembaar is dat mensen de geschiedenis van Duitsland, Frankrijk (bv. de Action Française) kennen om te begrijpen dat wat men de grote geschiedenis noemt niet meer zijn dan syntheses met een zeer grove borstel.
    In Nederland heeft men heel wat vraagtekens bij het verzet en de hulp aan onderzoekers gezet, In frankrijk was er Pétain en waren er hugenoten die de joden te hulp kwamen… probeer daar maar eens lijnen in te zien.
    Daarom is het verdriet van Vlaanderen, zoals JS dat noemt een te eenvoudige uitweg. De vraag is of men zomaar iemand kan beoordelen die in het eigen heden keuzes heeft gemaakt, waar wijzelf verschoond van zijn gebleven. Over onderduikers, werkweigeraars dus spreekt men wel heel zelden. Wat men dus niet wil zien is althans in Vlaanderen de collaboratie op zuiver ideologische gronden, dat wil zeggen eensgezindheid met de NSDAP niet hoger opliep dan in andere West-Europese landen. De vergissing van de strategische collaboratie werd al langer door betrokkenen en hun politieke nazaten. De kwesties die vandaag aan de orde zijn, van Europese staatsvorming tot duurzaam economisch, ecologisch en sociaal beleid en de wijze waarop we de verworvenheden van de parlementaire democratie, de welvaartstraat en de rechtsstaat aan de orde zijn, vergen grote omzichtigheid, die door het gehamer op een half begrepen niet mogelijk is. Een columnist, ook BDW kan schrijven wat hij wil, de opinie zal wel oordelen, want dat blijft voor ons de constante, dat men de ontvanger van teksten, boodschap vooral als een passief wezen beschouwt, die blind volgt wat men of haar zegt te geloven. Dat, zo heeft de geschiedenis nu net bewezen, is zelden het geval. Maar als het lukt, dan kan het goed fout lopen.

  6. Hallo daar Johan,

    Het verleden is een bagage die iedereen in de toekomst met zich meedraagt en daar kan men niks aan veranderen.
    Wat ik kan zeggen over het heden is, dat Vlaanderen zich geëngageerd heeft tegen alle vormen van geweld. Dat de Oost-kantons mee in het project willen stappen en dat Brussel misschien maar zeker Wallonië weigerde deel te nemen.
    Tja ook tegen alle vormen van geweld staat Vlaanderen ALLEEN.
    Mooi artikel,
    Groeten Enca Caen.

  7. Een hele mooie, evenwichtige en tegelijk radicale analyse, zonder politiek-correcte flauwekul.
    Het staat nu wel vast: Bart De Wever heeft maar één politiek-intellectuele concurrent (of medestander?)in Vlaanderen, en dat is Johan Sanctorum.
    Ik kijk uit naar de dag dat die twee met elkaar eens de degens kruisen…
    Eén kleine correctie: Piet Piryns schrijft momenteel niet meer voor De Morgen, maar voor Knack. Een klein puntje op de i in een tekst waar ik voor de rest van genoten heb.

  8. En nog iets: hoe kan Piet Piryns, in zijn biografie van Hugo Claus, het oorlogsverleden van vader Claus (Jozef) ‘voorzichtigheidshalve toegedekt hebben’ ….als die biografie nog moet verschijnen. De eerstvolgende jaren zal die trouwens niet van de persen rolen (publicatie is voorzien voor na de pensionering van Piryns). Johan toch.

  9. Inderdaad heeft Bart De Wever hier geblunderd. Waar vuur wordt gestookt is het beter te zwijgen tot het vanzelf uitgeblust geraakt.
    Uit heel dit verhaal bijkt ook nog eens dat ‘het verdriet van België’ inderdaad het minst gelezen boek uit onze literatuur. Ik heb het dan weer niet gekocht maar wel gelezen en dus was ik niet verbaasd dat de familie Claus de Duitser welgezind was. Dit stukje is van een zeldzame nuance.

  10. Johan Sanctorum

    @Marc Ernst: je correctie dat Piet Piryns niet meer bij DM werkt, klopt. Wel heb ik nergens gezegd dat de Claus-biografie al verschenen is. Zelfverklaard biograaf Piryns deelt in DS van 17/3/2010 eenvoudigweg mee dat hij zich niet in het oorlogsverleden van vader Claus heeft verdiept…
    Tot zover het mierenneuken.

  11. Interessant edoch vreemd betoog van JS. Vreemd omdat hij het überhaupt schrijft, verder manmoedig bekent dat een deel van de Vlamingen “fout” zat in de oorlog,en daarmee “in het reine moet komen. Dit terwijl de helft van Frankrijk, inclusief Mitterand, Vichy Fransen waren. Die zijn daar allang over heen. In holland is het ook niet langer een punt, en zelfs de Duitsers, die zo goed als allemaal collaboreerden, vinden niet echt dat zij als veertiger moeten aangesproken worden op wat hun Opa’s ooit dachten of deden. Wij moeten als Vlamingen daarmee niet in het reine komen, wij moeten die bladzijde draaien, omdat niemand die nu leeft met die bewuste episode iets te maken had, de nazaten van de Degrelle Walen overigens evenmin. Voer voor historici dus, en niet langer een actueel politiek thema. Dus Dewever en Sancotorum : zwijgen da ge zweet, en “et alors” roepen. Wat mij alleen versterkt in de idee dat de relatie van de Vlaamse Beweging met La Belgique meer een generatierpobleem is dan wat anders.
    Erfelijke belasting van Dewever, met als gevolg een slipper, maar het gaat uiteindelijk de goede kant op. Nu nog een aflossing van de wacht in Franstalig België,(Di Rupo is 61, Onckelincx 55, Moureaux in de 70), en we komen er ooit nog uit.

  12. De reactie op de Franstalige tactiek is inderdaad vanuit Vlaams standpunt niet erg snugger te noemen. Ze was dan ook niet voor Vlamingen bedoeld.

    Bart Haers schrijft hierboven enkele belangrijke en correcte nuanceringen neer. De belangrijkste lijkt me dat men nu onmogelijk nog iemand kan beoordelen die in het eigen heden keuzes heeft gemaakt waar wijzelf verschoond van zijn gebleven.
    Het veralgemenend morele oordeel dat de Franstaligen hieraan willen laten koppelen door Vlamingen is in in quasi alle gevallen lasterlijk te noemen. Hun bedoeling is met de aldus geschapen perceptie schade te berokkenen.

    Het misbruik, de onderdrukking, het structureel geweld en de systematische meineed en inbreuk op hun eigen grondwet plaatst de Franstaligen op hetzelfde morele niveau als de nationaalsocialisten én de communisten na 1914.

    Alleen qua schaal, intensiteit en daadwerkelijke obstructie door controle van grootmachten verschilt het systematisch wangedrag van de Franstaligen in België van het morele wangedrag van Duitsers en Russen. Het systematisch vasthouden aan rechtsmisbruik op basis van zichzelf toegedichte privileges is een constante in het moreel wangedrag van de overgrote meerderheid der Franstalige Belgen sinds 1830.
    Het is hier niet de pot die de ketel verwijt en de ketel die dan begint te filosoferen over zijn eigen “zwartheid”. Het gevolg komt nà de oorzaak.
    En die heet misbruik van anderen. Ik wacht nog steeds op een proefschrift psychiatrie die handelt over de ideologische verantwoording van moderne slavernij in hoofde van politieke machthebbers en de bevolkingsgroep waaraan zij hun macht ontlenen.

    In casu die van een absolute minderheid, die de overgrote meerderheid systematisch chanteert, afperst en berooft. Dat is wel andere koek dan een collaboratie-verleden van een Franstalig Brussels dagblad nietwaar?

    Met welke uitzondering op ‘les droits de l’homme et du citoyen’ hebben Franstaligen in België het recht ongestraft de grote meerderheid van deze laatsten te chanteren, af te persen en te beroven?

    Ofschoon zelf atheïst en republikein wil ik toch opmerken dat het christendom de unieke historische verdienste had de slavernij af te schaffen in een groot rijk, het Romeinse. Na een half millennium kwam uit het Arabische schiereiland de contra-revolutie hiertegen onder leiding van een krijgsheer zoals wel meer gebeurde in de geschiedenis van de mensheid.

    Het zou interessant zijn de intellectuele collaboratie tussen de Franstalig België en de islamitische ideologie ten overstaan van slavernij en onderwerping te analyseren en te ventileren.

    • Met dank voor uw lovende woorden, maar ik denk dat het vooral, na studie ook van wat in Duitsland speelde, in Nederland en Frankrijk, het essay van Arendt over Eichmann ook, dat ik de moraliserende houding post factum heb willen hekelen. Dat geldt overigens ook de kolonisatie, waarbij nogal wat Vlamingen alleen naar Congo kijken zelfs de Nederlandse Handelsmaatschappij over het hoofd zien.
      Sommigen beweren met grote stelligheid dat men uit de geschiedenis niets kan leren, omdat men naderhand toch weer dezelfde fout zal maken. Maar onder meer Mary Beard en John Henderson schreven een zeer leesbaar essay over de studie van de antieken. Een van de in het springende details is dat die antieken al een grote aandacht voor reflectie over het eigen handelen aan de dag legden. Dat lijkt me iets anders dan moraliseren in de schoolvosserige betekenis, maar net een moraliseren van het eigen handelen.
      Toegepast op deze tijd zou men die vele Vlamingen van dienst, filosofen, historici, socio- en politilogen die de Vlaamse geschiedenis, maar het ook Vlaanderen anno Domini 2010 beweren te doorgronden kunnen vragen waarom zij voortdurend aan dat Vlaanderen voortdurend negatieve connotaties hechten, zonder dat zij dit argumenteren willen. Ach, Arcadië is het niet, maar soms, in goede gesprekken kan men iets van de sfeer van de peripathetici onderkennen. Helaas, in de brede media klinkt vooral een geroep en getier als in Beotië. Waarom deze beeldspraak, net omdat Arcadië ook iets van het wilde overeind houdt, terwijl het, zoals Beard en Henderson schrijven ook de orde en vormen van het klassieke laat zien, met andere woorden, de Apollinische en het Dyonisische vinden elkaar en stimuleren elkaar. In Vlaanderen valt er nog wel iets van te bespeuren, als men de vele artistieke tradities goed bekijkt en vele burgers hebben er wel oog voor. Alleen, dat blijft opmerkelijk, zijn er maar weinig academici en opiniemakers die hier oog voor hebben. Willy Kessels, de fotograaf die nu even terug onder de aandacht komt, kan hier misschien emblematisch naar voor brengen als een getuigenis, een bron voor dat rijke – niet zo roomsche – leven.
      Het is in die zin dat ik mij de laatste weken wel eens buigen wil over het werk van Felix Timmermans, die zelfs in Boerenpsalm eindelijk geen echte boerenroman schreef, maar de ontwikkeling van een man doorheen zijn leven. Jawel, hij was een boer en hij hield van het land, maar zijn relatie was conflictueus. Vooral Palieter laat zien dat er meer was dan het boerse, zoals men dat graag presenteert: ongevoelig voor het esthetische, voor het menselijke en voor het medemenselijke. De boeken van Timmermans laten net zien hoe gevoelig ook de boer kan zijn, maar vooral de figuur van Palieter, die de toekomst wil omhelzen, maar er de wrede consequenties van afwijst, dat kan toch best boeiend zijn. In het algemeen speelt o.a. bij Timmermans een complex aanvoelen van en onderzoeken van de menselijkheid een grote rol. Dat zal men evenwel maar zelden in het beeld van Vlaanderen terugvinden. Is aandacht opbrengen voor deze auteur of voor het werk van Meulemans, Benoit en al die anderen navelstaarderij? Als daarbij andere auteurs, als Couperus of, volgens sommigen, de oude zeur Thomas Mann, die in Dr. Faustus ook spreekt over stalwarmte, of Hilsenrath, Haffner… kan men tot interessante inzichten komen. Het is die afwijzing van het Vlaamse in zijn rijke traditie, die ons ergert en vooral die elke keer opnieuw weer stoort als men de Vlaming bewust tekort doet.

  13. Inzicht komt altijd na het gebeuren, soms pas na decennia. Generaties daarna mogen analyseren, lering trekken uit bevindingen en het zelf beter doen. Maar veroordelen? Geen mens is zonder fouten. Omstandigheden waaronder besluiten zijn genomen zijn vaak onbekend, invloeden van buiten, de notabelen (met vaak een eigen verborgen agenda en tot hun eigen voordeel) of het nu de politiek, de kerk of een andere machthebbende was, de gewone man werd vaak iets voorgespiegeld waarvan hij de reikwijdte niet kende.
    Met soms een groot gezin moest de man vaak tegen zijn eigen zieleroerselen ingaan. Integriteit is voor weinigen weggelegd. Men kan nu in 2010 alleen pogen het juiste te doen en te realiseren dat er globale problemen zijn en dat ons bestaan op deze aarde bedreigd wordt en dat navelstaren alleen maar een kokervisie verschaft. Stop het kissebissen en gun de ander het licht in de ogen. Alleen positivisme kan België en de wereld redden.

  14. Een terzijde mbt:
    “…het misnoegen over de abominabele taaltoestanden binnen het Belgisch leger, met een eentalig Frans kader dat bevelen gaf aan het Vlaams (en grotendeels Frans-onkundig) kanonnenvlees….”

    Ik heb me onlangs eens laten vertellen door Waalse vrienden dat ook veel Walen de officieren niet begrepen daar het voetvolk Waals sprak – geen Frans dus. Het schijnt nogal een zwaar dialect te zijn dat niet te begrijpen is zonder kennis ervan, en omgekeerd, niet leidt tot kennis van het Frans…

    Weet niet of het juist is.

  15. Herbert Elias

    Er staan een paar historische onnauwkeurigheden in, en de redenering kraakt hier en daar (hoe kan een “verlichtingsflamingant” zich tegelijk in het donkerbruine Vlaamse slib wentelen?), maar voor de rest is het een prachtig geschreven en haarscherpe analyse van de Vlaamse samenleving, met haar linkse, politiek-correcte elite die alle tegenstanders gemakshalve als “zwarten” verdoemt.
    Kijk toch maar eens wat er in Nederland is gebeurd, en hoe Wilders dat poco-syndroom heeft opengebroken.
    Dat moet bij ons ook kunnen: een echte volksopstand tegen de dictatuur van de schone schijn en de multicul-hypocrisie.
    Bedankt, JS, verder graven tot op de harde steen!

  16. Accoord, het helpt ons niet als we de Franstaligen met neus in hun eigen collaboratie duwen (een di Rupo zal het dan trouwens in de Abruzzen horen donderen, of zou in de eigen micro-geschiedenis van zijn familie misschien iets met het Mussolini-regime hebben gehad?). Maar elke Franstalige zou toch maar eens Le Sec et l’humide van Jonathan Littell moeten lezen. Daarin analyseert de schrijver van Les bienveillantes vlijmscherp het nationaaal-socialistisch taalgebruik van La campagne en Russie van Leon Degrelle. Er is van een en ander zelfs een Nederlandse vertaling.

    • dat is het punt, dat men uitgaat van een aantal feiten, die “een toekomst” hadden, maar wat niet past, daar gaat men aan voorbij. Het boekje van Littel, de Sec et le humide werd inderdaad niet echt goed ontvangen. Maar goed, men wil niet meer polimiseren, zo lijkt het wel.

  17. lamme Goedzak

    Jongens, jongens toch wat een tekst ! Laat het verleden rusten want dat komt toch niet terug. Laat de diffamatie campagne rustig verder gaan want deze kan ons Vlamingen absoluut niet storen. Deze francofone (zogezegde ) strategie kan misschien enkele lezers van “Le Soir” enz interesseeren maar zeker wel de huidige politieke Franco/Brux kaste. JS gaat welzeer licht over de industriele collaboratie van Brux-Wal (Solvay/Cockerill/ACEC etc)
    Laat ons fier zijn over onze Vlaamse identiteit (werklust-talenkennis oa. ) en zich als meerderwaardige persoon gedragen tov van deze Francofone keffertjes. Dit is de enige taal die zij verstaan en waarbij zij verstomd staan. (want tegenspraak zijn zij niet gewoon) Ik heb 30jaar in Wal; gewerkt en gedroeg mij als meerderwaardig en werd ook zo aangenomen.
    De Vlamingen moeten hun (minderwaardigheids) complex afgooien hun rechten opeisen en dan mag JS nog vele teksten schrijven.

  18. Ik heb op dit essay een kort commentaar geleverd bij http://www.inflandersfields.eu
    Waar ik met de meeste punten akkoord ga, ben ik helemaal niet te spreken over die varkensboeren.
    Daarom had ik op “flandersfields” beloofd een Engels essay te plaatsen betreffende die boeren dat ik jaren terug schreef voor een Amerikaans conservatief blog.
    Nu kan ik weer niet op de commentaarsectie van “in flanders fields”, dus plaats ik het hier maar.

    http://lvb.net/item/6811

  19. Peter Van Windekens

    Juist, belgicisten, franskiljons, wallinganten en de verenigde linkerzijde zullen de collaboratie steeds van onder het stof halen om elke Vlaamsgezinde,al dan radicaal, te kapittelen, ook als zijn politieke eisen gerechtvaardigd zijn. Het is voor deze lieden de klassieke ‘stok achter de deur’. De diagnose hieromtrent is bekend, de remedie hiertegen jammer genoeg nog niet…

    • Misschien bestaat de remedie hierin dat we over de collaboratie in Vlaanderen inderdaad als een zwaarwichtige vergissing erkennen, wat o.a. de VU en Schiltz al ampel hebben gedaan. Iets anders is het dat men niet mag of kan aannemen dat die collaboratie geen verklaring kan vinden in de geschiedenis van dit land heeft. Vorwarts und nicht Vergessen, dichtte Bertold Brecht en dat lijkt me een goede benadering. Overigens betekent begrijpelijk maken niet dat men alle aspecten goed kan of mag keuren, zoals het meewerken aan de jodenvervolging en de Endlösung, maar dat lijkt niet goed mogelijk, dat vaststellen van de verschillende facetten en vormen van medewerking met de vijand, want men blijkt steeds meer het Nazisme alleen te zien als het vehikel van de Holocaust. Qua omvang en vooral wat de gevolgen betreft, 6 miljoen slachtoffers, blijft dit iets waar we ons nauwelijks nog een beeld van kunnen of willen vormen. Overigens en ten overvloede, we wezen er vaker op, was antisemitisme geen zonde van rechts alleen. Maar wat Hitler, Himmler en lieden als Eichmann voor ogen stond ging veel verder: een volk, hoe complex en divers de joodse aanwezigheid in de Europese samenlevingen ook was en nog meer in Centraal en Oost-Europa, vernietigen was voor hen een voorwaarde om een vreedzaam duizendjarig rijk op te bouwen. Ik denk niet dat er veel redenen waren en veel bronnen zijn die dit verregaande ontmenselijken van leden van de samenleving, ook al waren ze vaak migranten, toch vaak zeer goede staatsburgers, in Vlaanderen echt grond had. Antwerpen was al langer een draaischijf van uitgebreide migratiestromen, waar Eugeen van Mieghem schilderde ze, maar veel werd er niet over gesproken, zo lijkt het wel. Andere aspecten van het Nazisme konden dan weer op gunstige aandacht rekenen, ook bij mensen als Hendrik de Man, het doorstarten van de economie en wellicht ook de aandacht voor nationale eigenheid. De strijd tegen het communisme was dan weer een zeer warrige geschiedenis, want zowel onder Weimar als onder Hitler waren er vormen van militaire en industriële samenwerking die het discours over de strijd tegen het Bosjewisme maar acceptabel maken. De katholieke steun aan het Nazisme, wat vaak een verklaring vormt voor de collaboratie ligt dan weer moeilijk omdat de bisschoppen wel degelijk het heidendom van de bezetter aan de kaak stelden. Wie met deze aantekeningen aan de slag gaat zal merken dat de situatie in Vlaanderen, zoals in Nederland veeleer grijs dan zwart of wit was, maar goed, de kracht van de mythe ligt net in de eenvoud en de duidelijkheid. Daartegen kan men de strijd niet winnen als men zelf met simpele boodschappen komt.

  20. Hooi, strooi. Zo leerde de Vlaamse boeren ooit marcheren in legers die de hunne niet waren. Deze woorden dienden om hen het verschil tussen de linker-en de rechtervoet duidelijk te maken omdat hun respectievelijke klompen hiermee gevuld waren.
    Gauche, droit werd later links, ____, links en in België Links, Rechts.
    De geschiedenis van het aanleren van discipline en tapdansen terzijde, de partij gesticht door en rond Hitler heette National SOCIALISTISCHE Deutsche Arbeiters Partei, afgekort NSDAP.

    Dat etiket werd, zoals nadien bleek, niet gebruikt om te lachen door een paar dozijn lolbroeken.
    De nazi’s waren dus én socialisten én links. Dit staat zonder meer vast en de verwisseling tussen links en rechts kwam alleen de linksen en communisten ten goede.

    De nazi’s, echte criminelen laat ons wel wezen, waren dus helemaal nièt rechts of extreem rechts maar gewoon links én socialistisch.

    De Walen en francofone Belgen hebben dus véél meer gemeen met Adolf Hitler en zijn kompanen dat hen lief is.
    Hieraan mag in verband met de francofone diffamatie-pogingen ook wel eens herinnerd worden.

    • Jacques A.A. van Doorn heeft hierover een uitgebreid essay geschreven aan het einde van zijn leven, maar men moet vaststellen dat dit boek, het falen van de SPD in Vlaanderen nergens echt op aandachtig onderzoek en bevlogen polemiek mocht rekenen. De kunst van het zwijgen over boeken op de index, van links, van de kerk, welke index dan ook is hier te lande tot het extreme doorgevoerd. Daar zou men toch wel eens een boompje over kunnen opzetten.

  21. Het beste was geweest dat Bart De Wever niet op deze wijze had gereageerd. Dat weten we nu dus allemaal. Achteraf. Het verleden is wat het is, daar kunnen de nazaten niet voor verantwoordelijk gesteld worden, punt. Het feit dat de Franstalige pers over de grootvader van BDW begint en de manier waarop geeft hun slechte bedoelingen weer. De reactie van Bart is dus begrijpelijk. Het is tenslotte zijn grootvader.
    Stel u voor dat ze in de VS vandaag nog steeds lagen te zaniken over Harry S. Truman? Voor de ene een fantastische president en voor de andere een massamoordenaar. Uranium bommen: 5 Augustus 1945 Hiroshima en 9 augustus Nagazaki. Met de seconde meer dan 110.000 burgerdoden, enkele maanden later 140.000 doden door de bestraling en in 2000 telde men al 400.000 doden als gevolg van de opgelopen stralingen. Alles totaal vernield.
    President Truman nam de beslissing en met een pennenstreek dode hij 400.000 Japanners, 400.000 onschuldige burgers. Maar hij stopte de oorlog haast onmiddellijk. Dat was zijn keuze op dat moment, en wij kunnen alleen maar oordelen als wij ons ook, terug kunnen plaatsen op dat ene moment. Met de maatstaven van vandaag kan men geen oordeel vellen over de maatstaven van vroeger. Laat het verleden rusten, geeft het een vaste plaats in je herinnering, dat brengt rust in het eigen hart.

  22. Uw boorbeeld is wel gekozen, want een president kan maar moeilijk in zwaarder weer terecht dan HTruman die de oorlog wilde beëindigen voor de Russen in de Japanse zee verschenen. De complexiteit van de geschiedenis mag ons echter niet verblinden en ons ertoe brengen de geschiedenis niet te willen kennen, al is dat niet altijd even fijn afgelijnd: ik denk dat men zich meer bewust moet zijn van de lagen van de geschiedschrijving waar men mee bezig, die van de grote synthese of die van fijnmaziger studie, anders kijkt men naar de muisgrijze poot van een olifant zonder nog te weten dat het om een olifant gaat…

  23. stefan peeters

    Wil je uw mooi artikel eens vertalen in het frans
    en doen verschijnen in “Le Soir” en “La libre Belgique” enz …

  24. Eddy Strijbels

    Ik ben het niet eens met mensen als Lamme Goedzak en Vanhaeren (“We waren fout, laat het verleden rusten”). Het discours van Sanctorum graaft wel dieper, en ik ben geneigd om mee te gaan: de collaboratie in Vlaanderen was historisch onvermijdelijk. Zonder herinnering en toeeigening van het verleden is geen collectieve identiteit mogelijk. Ik kom zelf uit een familie die in de collaboratie heeft gestaan (het “kanonnenvlees” dus), dit artikel was voor mij een echte revelatie.
    Hopelijk wordt dit het startsein voor een publiek debat ten gronde. De media schieten hier schromelijk te kort.

  25. Pierre 'Pjotr' Therie

    Het wedersamenstellen van het collectief geheugen is geen klein werk. De bijdrage van JS toont veel facetten ervan en de reacties, vooral van Haers, geven dat eveneens goed weer.
    Terug naar de aanleiding: Bart De Wever die reageert op een artikel in Le Soir waar men de grootvader van BDW erbij haalt. Persoonlijk vind ik dat BDW niet had moeten reageren. Maar na het lezen van het artikel in Le Soir had ik een wrange smaak in de mond: omdat Le Soir eigenlijk een genetische argumentatie gebruikt net als de Duitsers deden ten aanzien van alle niet-Duitsers en de Joden en Roma’s in het bijzonder. Eigenlijk vond ik dat het strafste.

    Moeten Vlamingen zoals ik, die geboren zijn na de oorlog weten wat er toen gebeurde? Kunnen we leren uit de persoonlijke beslissingen van collaborateurs? Toen een collaborateur die later senator en burgemeester werd mij zijn autobiografie liet lezen, heb ik daar veel uit geleerd. Ja we moeten het weten. Maar ik besefte ook dat dit één van de vele verhalen is.

    Wat de wedersamenstelling niet moet doen is de nakomelingen een schuldgevoel aanpraten. Of beter: de lezer ervan hoeft zichzelf geen schuldgevoel aan te praten. Niet zozeer de fouten maar de verklaring hoe de collaboratie kon gebeuren moet de bedoeling zijn.

    Vanuit eenzelfde gedachtengang vraag ik mij trouwens af wat het ergste is: pedofilie of het wegkijken en zelfs tolereren ervan, vanuit een misbegrepen onderdanigheid? Heeft de Vlaming – wie zou dat kunnen zijn – niet altijd nood gehad aan iemand die zei wat hij diende te doen? Het paternalisme van de Belgische frankofonie inbegrepen?

    • Men heeft dit lang een ancien régime-mentaliteit genoemd, maar het Ancien Régime blijkt zelfs in Vlaanderen meer te hebben voortgebracht dan volgzaamheid. Die volgzaamheid, die men de Vlaming toeschrijft klopt overigens maar half en half want de Kempenaar, de West-Vlaming, de boer, ’t zijn alle koppige lui toch, om nog te zwijgen van de Gentenaar, de Antwerpenaar, de koppige Brugse ezels… enfin, wie wil wegkijken doet dat maar, of het nu om jodenvervolging gaat, dissidenten in andere tijden tegen de kerk of van pedofiele pastoors. Zien hoe mensen met macht omgaan, de Richelieus of Gerard Romsees van deze wereld even goed als de slippendragers, de hovelingen en de kamerdienaren van de macht, kan alleen maar verhelderend werken, hoe, in welke zin, dat bepalen we zelf, als we er ons bewust van zijn.

      • Pierre 'Pjotr' Therie

        Daar ben ik het voor een deel mee eens. In die zin dat de Vlaming eigenlijk nooit veel gaf om het grote verhaal maar wel zeer recalcitrant werd als men aan zijn portemonnee, zijn huis en tuin raakte. Zelf West-Vlaming zijnde, spreekt hier mijn ervaring mee. Als er zaken te doen zijn, zullen we er alles aan doen om te slagen, desnoods de wet overtreden. Maar ook onze taal en cultuur zijn dan niet meer belangrijk. Het idealisme dat voor sommigen aan de basis lag van de collaboratie vinden we nu nauwelijks nog terug, ook niet om positieve wendingen te realiseren.

      • Maar die koppigheid is vooral individueel en in het geheim. De “Vlaming” schreeuwt zijn koppigheid niet uit en roept niet uit tot koppigheid. In die zin is de nationale sport nl belastingontduiking ook te verklaren.

  26. Ik ben zeer blij eens een andere visie onder de neus te krijgen over de respressie en collaboratie in Vlaanderen, maar wens daar toch enige nuance in te leggen. Vooreerst was de collaboratie in het zuiden veelal een economische collaboratie. Ook in Vlaanderen werd er op grote schaal economisch gecollaboreerd. Allemaal met de achterliggende gedachte, voor het ‘eigen’ geld en het ‘eigen’ gemak. Toch is al duidelijk genoeg aangetoond en onderzocht dat ook Wallonië en zogenaamd ‘zwart’ verleden heeft. Maar het is en blijft ‘bon ton’ omdat allemaal onder de mat te vegen, ook en bovenal in Vlaanderen. Wij zijn vandaag alvast blij dat de collaboratie generatie stilaan ‘verdwijnt’ zodat we de kans krijgen om op een andere manier te kijken naar dat verleden, met een open geest. Men mag het verleden niet verdoezelen noch vergeten, maar men moet de mogelijkheid krijgen om daar onbevoorordeeld naar te kijken en de dingen te benoemen. Dat blijkt vandaag nog altijd heel moeilijk en het politiek-correcte denken brengt al zeker geen zoden aan de dijk. Als wij al eens begonnen met onze kinderen zonder vooroordelen te laten kijken naar dat verleden, en als onze ouders de moed zouden opbrengen om zonder schroom over dat verleden te praten, zou het dan niet makkelijker zijn om die zaken te verwerken? In mijn eigen familie blijkt het al een probleem te zijn, aangezien sommigen angstvallig elke link, die verwijst naar dat verleden, stelselmatig verwijderen om vooral de kinderen en de kleinkinderen niet voor het hoofd te stoten! Voorwaar ik zeg u, wie zijn verleden verloochent, is het niet waard het heden te kennen (laat staan een toekomst te maken). Alvast dank Johan voor je heldere benadering van deze materie.

  27. Dr. Joost Rampelberg

    Als analyse mag uw artikel er wel zijn. Eén opmerking: collaboratie wordt nog steeds als enigszins fout voorgesteld. Natuurlijk mag u het oneens zijn met de ideologie waarmee werd gecollaboreerd, maar hadden wij als Vlamingen niet het recht ons eigen recht te zoeken waar we – misschien ten onrechte – dachten het te kunnen verwezenlijken? Het is mislukt, en we hebben er duur voor betaald. Zoals u terecht aangeeft, betalen we er nog voor. Maar het was een poging waarvoor enige eerbied beter past, ook al nemen onze tegenstanders en zeker onze vijanden – want die hebben we in België – graag het woord “fout” en nog erger in de mond, nageaapt door sommige zwakke Vlamingen ( en zwak zijn we haast allemaal).
    Joost Rampelberg.

    • Ik denk dat de kwestie of alle vlamingen die van de hulp van de bezetter in de Eerste én de Tweede oorlog de ideologische benadering van die bezetter volgden afdoende is beantwoord en dat was dus niet het geval. Maar velen raakten vermalen in de opbodpolitiek van VNV, DeVlag en wat restte van Dinaso, om andere groupuscules niet te vergeten. Ook het aanbod van de Duitse bezetter, die de toestand in dit land behoorlijk kende, zoals prof. Dr. Petry en anderen hebben aangetoond. Dat maakt dat de politieke krachten de fall-out naderhand handig gebruikt hebben om alles te vangen met het ene net. Bovendien, tot in de jaren zestig was vooral het collaboreren en eventuele wapendracht de kern van de aantijging, pas in de jaren zestig is de antisemitische inspiratie aan de orde gekomen. Akkoord, na het ontdekken van de kampen en Nurnberg heeft men de schok van de Holocaust ten volle ondergaan, maar de betekenis van de Duitse benadering, de Endlösung is, zoals o.a. Simon Wiesenthal aangaf pas later echt een issue geworden en heeft het vervolgens andere aspecten, zoals het autoritaire, dictatoriale karakter op het oog verdrongen. Meer nog, men is er aan gewend geraakt te veronderstellen dat alle Duitsers in de loop van de jaren 1930 Hitler steunden en dan vooral de middenklasse en dat de dictator echt gesteund werd. Kleine groepen als “de Witte Roos” maar ook de laatste getrouwen van de SPD – die als partij door eigen falen ruime baan had gegeven aan de NSDAP – en een aantal intellectuelen hun weerstand niet opgegeven hebben of de kracht daartoe gevonden hebben. In die zin is de term “Fout” of “Zwart” de vinding van de overwinnaar, maar behalve de mensen van de Brigade Piron en enkele politici, waren velen gedurende jaren, zoals u het noemt, zwak.

  28. Mijn vertaling van een Open Brief die Frans de Hoon ooit schreef, is verschenen in “Volk in Bewegung”. Geeft in grote lijnen mijn overtuiging weer. Ik laat mij niet verleiden tot overwegingen après coup.

  29. Jan De Moor

    In uw artikel verwijst U naar de grootvader van Bruno en Bart De Wever, die tijdens de oorlog lid was van het VNV.
    Ik herinner mij in 1999 in het Studie en Documentatiecentrum SOMA in Brussel een besloten vergadering bijgewoond te hebben onder het voorzitterschap van J.Gotovitch voor o.a. de medewerkers aan de Nieuwe Encyclopedie van de Vlaamse Beweging (Lannoo).
    Tijdens het debat was er een opgemerkte tussenkomst van Prof. Bruno De Wever die onomwonden stelde dat het VNV medeschuldig is aan de uitroeiing van de Joden tijdens de tweede Wereldoorlog. Zijn broer Bart De Wever was niet aanwezig
    Mutatis mutandis is volgens zijn mening zijn eigen grootvader dus medeschuldig aan de Jodenvervolging.

    • Et alors? Dus kan het toch. Maar nu de vragen, waarom werd die man lid van VNV? Wat betekende voor die man de Vlaamse zaak? Was hij het volmondig eens met de leider(s)? Bart en Bruno hebben hun eigen reactie op de collaboratie ontwikkeld, die deels op wetenschappelijk onderzoek berust. Maar hoe zij denken over wat grootvader en vader deden, hoef ik niet echt te weten. De ideologische stromingen in de jaren twintig streden heftig met elkaar, zoals de geschiedenis van Action Française laat zien. De verschuiving van Verdinaso is ook iets wat men doorgaans vaststelt, waarbij Joris van Severen van Fronter evolueerde tot een soort Bourgondisch nationalist en finaal toch voor België koos. Van Severen werd in mei 1940 gedood en sommigen, als Jef van Bilzen evolueerden naar links, anderen bleven aan de Nieuwe orde en corporatisme vasthouden.
      Bekijken we bijvoorbeeld de heftige woordenwisselingen in de standaard over waar Vlaanderen vandaag voor staat, dan valt de enorme zelfhaat op. En dat kan men bezwaarlijk gunstig opvatten. Bruno de Wever vertrok en vertrekt van de vaststelling dat het VNV een greep wilde doen naar de macht en tijdens de oorlog die politiek niet onder controle heeft kunnen houden. De partij was autoritair, maar ook het socialisme van toen komt autoritair voor en dan blijken katholieken en liberalen merkwaardig open bewegingen en hun partijen konden de geesten niet zo strak binden… Toch waren bisschoppen en de leiders zelf zich bewust van hun macht en gezag.
      Kortom, ik begrijp niet wat u met uw bericht wenst te beklemtonen, dat het VNV fout was? Of dat grootvader de Wever sowieso zwaar fout was alleen al door lid te zijn van VNV en zich aan wapendracht te bezondigen? Dat was geweten, kon men weten, maar om daar de zonen mee te belasten? Zouden Albert en Boudewijn als naneven van Leopold II dan ook niet de zonde van hun oudoom meedragen? En de huidige kroonprins? En vergeet u nog Loppem 1918.

  30. Met veel “stress-pijnen/steken” – met afwisselende slappe lach- en bijna huilbuien – heb ik uw analyse over het “Onverwerkte verleden van Vlaanderen” – die overigens heel scherp en niet onjuist werd gesteld – gelezen. Ik ontwaar hierin inderdaad ook “Het verdiet van Vlaanderen” en dit alles op een moment dat ik pleeg te noemen : “Eer Vlaanderen en Belgie vergaan”…

    Dit land is heel dringend toe aan de psycho-curatieve Interventie van neutrale waarnemers uit het buitenland om de oorzaken van het gehele vastlopen van dit land objectief te kunnen detecteren en de twee gemeenschappen – die in al hun opties haaks op elkaar staan en waardoor niets in dit land nog werkt – na 180 vastgelopenheid vreedzaam en minzaam van elkaar te laten scheiden. Aan al het verder gebricoleer – en het doorschuiven van zwarte pieten – is er nu totaal geen nood.

    Ook aan het verder zetten van al dat psycho-gemanipuleer – dat tevens symptomatisch is voor de psycho-syndromatiek van dit land – moet dringend een einde komen. Het installeren vanuit deze psycho-syndromatiek van een Plan dito Regering van Nationale Eenheid enerzijds of van een unilateraal uitroepen van de Onafhankelijkheid van Vlaanderen anderzijds zijn alleen maar olie op het vuur. Dat zal de gemoederen alleen maar doen ophitsen en zal een escalatie – die misschien her en der “verhoopt” wordt – in de hand kunnen werken.

    Zonder te willen dramatiseren dienen we samen voordien een duidelijk Interventie-signaal van Europa waar te nemen dat op basis van een gedegen “Final Analysis” een Curatief Plan opstelt waarbij de politici van Belgie – samen met hun koning – bewust een stap achteruit dienen te zetten. Zij raken immers zelf niet meer uit het slop waarin ze gedurende 180 jaren – meer en meer – zijn weggegleden. Elke “hulp’ van binnenuit aangereikt is niet langer een hulp maar betekent het verder wegzinken in dat moeras.

    Het is pertinent juist hoezeer “de Vlaming” een immens “meervoudige persoonlijkheid” is en blijft – met ooit eens die edele Indianenstatus van een verdukt volk dat voor zijn primaire rechten opkwam (1830-1925?) – en dat dit mooie imago gaandeweg verkwanseld heeft door in een (reeds vanaf de vooroorlogse opmaatse) WO-II-collaboratie te stappen waarvan het vandaag nog steeds haar gespleten, openliggende wonden likt.

    Als men de heer Bart De Wever in “Bewust Vlaamse” Kringen vandaag verwijt dat hij misschien wel eens “schizofreen” zou kunnen zijn (men bedoelt dan eerder dat hij zou lijden aan een “dubbele” of “meervoudige” of “gespleten” persoonlijkheid) dan “belichaamt” hij – als “groot staatsman zoekende naar een oplossing” – niets meer dan die gehele complexe, “verscheurde” persoonlijkheid “Vlaanderen” om zodoende die “Germaanse neger binnen het Latijns-Belgisch verlicht-suprematisme” (dixit Johan Sanctorum) gezamelijk uit dat moeras te leiden en hopend om die alters van die gespleten persoonlijkheid – via een subtiel uitgetekend parcours van een onzichtbaar blijvende Stratego Groep – ergens terug met al hun neuzen in één richting te doen kijken, evenwel nadat ze genezen zijn van hun kwaal.

    En daar ligt nu net het immens grote probleem. Men negeert immers nog veel teveel die afgrijselijke “verscheurende” ziekte en men verzwijgt de waarlijke diagnose of men scheldt op dhr. Bart De Wever om hem alzo te verwijten dat hij doet wat hij doet. Schiet niet op de pianist, aub. Zonder enige politieke ervaring voordien heeft hij zich behoorlijk en correct gedragen in een situatie die totaal ondraagbaar is. Ik doe mijn hoed af voor die man met een hoed die ik evenwel niet bezit.

    Het cordon is – sinds haar optrekking – niets meer dan een symptomatisch obstakel dat geleidelijk aan – vanuit verregaande demonisering van een groot deel van de Vlaamse bevolking – is ontstaan en dat ansich niets meer is dan de katalysator van die “meervoudige persoonlijkheid” die Vlaanderen “belichaamt” en die veelal toch die Lamme Goedzak wenst te zijn – en dit terwijl de Geus en Tijl Uilenspiegel werden gemuilkorf – maar zich intussen terdege laat gebruiken en chanteren. Alzo heeft elkeen zijn eigen zelfbeeld.

    “Bewust Vlaanderen” is stilletjes maar zeker het slachtoffer van historische omstandigheden geworden en ook ten dele van haar eigen Tijl Uilenspiegel-imago – dat geleidelijk aan “wat zwart is geworden – en zo ook ondergaat Wallonie net diezelfde soort van gedaanteverandering met het intussen goedkeuren van expansionistisch-annexerend en superieurdenkend francofoon Brussel en dit vooral door het intussen opvoeren van een toneelstuk “Robin Hoodiaanse Madama Non” als Zorro van Wallonie… Dat is dan hun zelfbeeld.

    Niemand van hen beiden ziet dat ze zichzef soms veel te mooi voorstellen voor zichzelf en voor de eigen achterban. Elkeen zit in een Tunnelvizie gevangen en ziet zichzelf nog alleen maar als het duupje van die ene, andere Grote Boze Wolf. En finaal zijn ze in één en hetzelfde bedje ergens doodziek.

    Als vrijetijds-essay-schrijver tracht ik nu een beter zicht te krijgen op die meervoudige persoonlijkheid met al haar verschillende alters en al even zovele ego’s want ze vertegenwoordigen allemaal een publicum of visjes in verschillende visvijvers waar verschillende politieke clubjes, drukkingsgroepen en partijen naar hun gunst (of fatale hap) vissen en waarvan de psychochantageplegers her en der in het land opgesteld gretig gebruik maken. Het wordt tijd dat Europa deze verwordde Gordiaanse Knoop komt ontwarren waarbij de verschillende touwen zich intussen “koest moeten houden”.

    En als vandaag dus zou blijken dat in Vlaanderen er 20% van de bevolking (nog steeds) Belgisistisch kiest en 20% voor een Onafhankelijk Vlaanderen wilt gaan en 20% iets daartussen in wenst met daarbij nog eens een 40% tellende gemeenschap die niet meer weet waar haar hoofd staat dan kan men toch beseffen hoe moeilijk een man zoals Bart De Wever het moet hebben om welwillend betrachtend en gaandeweg vastgereden die mensen te doen bevrijden van een onverwerkt verleden van hun vaders en grootvaders (en -moeders) en hen al evengoed te bevrijden van het Belgische keurslijf dat voorgesteld wordt als het enige dat “deugd” en “witter wast dan wit’.

    Zolang Vlaanderen zichzelf niet bevrijd van het écht onderhuids woelend cryptonazistisch denken en voelen en handelen enerzijds en zolang een ander deel van de Vlaamse Bevolking niet inziet dat francofone expansionisten en annexionisten in feite al evengoed aan datzelfde soort cryptonazistisch “superiorietisdenken” lijden komt er nooit schot in de zaak. Ook aan het demoniseren van “juiste stellingnames die niets meer zijn dan het aanbieden van billijke oplossingen” bij diegenen die achter het cordon werden opgesloten dient heel dringend eens een definitief einde te komen.

    Niemand heeft in dit dossier zomaar het gelijk aan zijn kant staan. We hebben allemaal boter op ons hoofd. Iedereen, zonder uitzondering!

    De pot verwijt de ketel dat hij zwart ziet, waarbij de ene de andere blijvende chanteert en waarbij bepaalde machten de “verdeel en heers’-tactiek toepassen en zodoende al die ‘alters tegen elkaar opzet’… ofschoon de status quo vandaag niets meer is dan suicidale politiek. Europa moet met gezag en met een kordate hand in een fluwelen handschoen ingrijpen op basis van een voordien – in alle sereniteit opgesteld EindRapport – op basis waarvan haar MarshalPlan Y kan worden uitgewerkt voor het duurzaam helpen oplossen van dit probleem en zonder een structuur te willen redden die totaal rot is. De inwoners moeten geremedieerd worden. Stel aub uw curatieve doelen juist op basis van een diagnose die niemand – in een eventueel noodzakelijke amputatie – tracht te bevoordelen!

    Beide anatagonistische groepen in Belgie genereren continue datgene wat ik “De Belgische Ziekte” pleeg te noemen en dit vanaf de aanvang van het ontstaan van de Belgische staat als bufferstaat. Bij het ontstaan van de bufferstaat Belgie werd de immens grote fout gemaakt – nu 180 jaren gelden – door de opdeling van dat land in verdrukkers enerzijds en verdrukten anderzijds (typisch oud-koloniaal Europa) met daarin een stiefmoeder die steeds partij kiest voor haar “bevoorrechte kind” (de verdrukker) en het andere kind steeds benadeeld heeft en dat zich als verdrukte gaandeweg en terdege steeds heftiger wordend is gaan wreken en finaal het Enfant Terrible is geworden van de Belgische staat, door die staat zelf gebaard en gecultiveerd… en waarbij de dagdagelijkse politiek de drie afgelopen decennia door niets anders gebiologeerd en geconditioneerd werd dan door die underdog “die van alles de schuld krijgt” en werd gemuilkorft en die als “bruin” of “zwart” als pestlijders worden geweerd maar die ook – en niet onvaak – heel lucide de vinger op de wonde weten te leggen. Maar dat incivieke kind wordt plots financieel de sterkste in het Belgie van na WO II en dan moet plots de oude verdrukker eten uit het handje van de oude verdrukte – maar die intussen gewoon haar superioreit blijft etalleren – en dan krijgt je finaal zoiets als de pasituatie van Belgie… anno 2010… Heel Belgie heeft zich geleidelijk aan vastgereden.

    De pot verwijt de ketel dat hij “zwart” ziet. Tja, op die manier leidt je geen land, beste mensen.

    Het grote ideefix – als zou Belgie de garant zijn van verdraagzaamheid en wederzijds respect en solidariteit (dat 180 een reeele fictie of fictieve realiteit is geweest) – dient eerst in de geesten van de meervoudige “getormenteerde Vlaming-entiteiten” afgebouwd te worden, niet door Vlamingen zelf maar door externen die eerst de ziekte vaststellen en van daaruit gaan trachten te remedieren. En het is al een even zo grote ideefix om nu een Onafhankelijk Vlaanderen te willen uitroepen – waarbij niet voldoende achterban wordt gevonden om datzelfde “Onafhankelijke Vlaanderen morgen alzo gewenst door de enen en ongewenst door de anderen” met een voldoende draagvlak-platform te gaan “dragen”. Dit lijkt stoer maar kan strategisch gezien totaal nefast zijn. De Vlaamse mensen dienen – niet als “Prinsenvolk” – maar als eenvoudige boerenvolk eerst en vooral genezen te worden van haar uiteengevallen persoonlijkheden-spectrum. Daarin circuleren steeds twee compagnons die elkaar blijkbaar steeds afwisselen, nml. de Tijl Uilenspiegel-figuur als gangmaker van al die zwartgemaakte geuzen die noest en nors kunnen zijn en zichzelf alzo zien en ervaren en aan de andere kant van datzelfde schip zit een andere roerganger, t.w. de Lamme Goedzak die de joviale, charmante, breedborstige Bourgondische aard van de Vlaming in haar vaandel draagt en die steeds weerom solidair en goedhartig wenst te zijn (desnoods zijn eigen haar en huid verkoopt). De meest extreme naieveling van die laatste groep werd onlangs belichaamd door iemand die als totaal wat verloren gelopen tricolor-vlaggendrager tijdens “Dwars door Hasselt” zijn statement nog even wilde stellen en die als finale waanlijder nog meent dat dat Belgie iets is dat ooit “lief” is geweest.

    En Wallonie moet zich ook eens terdege gaan bevrijden van haar afhankelijkheid van francofone expansionisten en zou veel beter het Marshall-plan van linke Vlaams-nationalisten eens terdege ter hand nemen en in overweging nemen ipv achter Madame Non te hollen die zich in Robin Hood gewaad “ten dienste van” het Waalse Volk tooit en alzo ontpopt om alzo de schatkist van “Les Salles Flamands” leeg te roven. Wat een trieste vertoning voor diegenen die heel deze opzet doorprikkend kunnen doorzien. Ik hoop dat deze analyse grotendeels gaat overeenkomen met de Final Analysis waaraan in het buitenland nu de laatste hand wordt gelegd. Elkeen ziet zichzelf in een eigen spiegel die zegt dat “ze de mooiste van het land zijn”. Die spiegel is geen objectieve waarnemer maar enkel een fluisterstemmetje van het eigen alter-ego.

    Belgie zal daarom ook nooit een Zwitserland kunnen zijn omdat het daartoe niet de basisattitudes heeft noch de grondhouding ervan ooit zal aannemen. Elkeen zit in een eigenwaanse tunnelvizie opgesloten en is niet in staat de andere te “ontmoeten”. We zijn blinden die de vinger naar elkaar uitsteken maar die van elkaar niet echt weten waar ze nu precies staan. Voor heel wat Lamme Goedzakken in Vlaanderen leek dat Zwitserland-scenario dé remedie, afgaande op reacties op verschillende blogs in de afgelopen dagen. Ergens is Zwitserland wel een potentieel curatieve kuur voor Belgie – dat besef ik ook wel – maar de Belgische structuur en geheel haar geschiedenis reveleert een ander beeld dat totaal niet overeenkomt met wat Zwitserland wel is. Voor die facelift – met Zwitserland als model – lijkt het me al veel te laat. Ik zie het al voor mij : een esthetisch chirurgische ingreep… op een lijk. Belgie is gebouwd op fundamenten van onderdrukking en van allerlei psychomanipulaties en op basis van een enorm loyauteitsmisbruik (misbruik van vertrouwen).

    Zulk Panoramisch Tableau over Belgie en dit – sinds twee decennia in mezelf “uitgerijpt” Inzicht – als “zoon van, dus zoals de vader” – heeft me eind augustus “Plan Z” doen uitschrijven, t.w. een lucide eindplan voor Belgie doen ‘opstellen’ dat – gezien niemand erkentelijk is voor eigen “schuld” en zodoende de sferen in Belgie zijn wat ze zijn – door Europese waarnemers en VN-gezanten ooit zal worden opgelegd. Deze Interventie zal een dam opwerpen tegen het Plan van Nationale Eenheid enerzijds en tegen een zinloze en steeds te vroege uitroep voor Onafhankelijkheid anderzijds.

    Maar of de Europese Unie zo lucide is en kordaat zal zijn om op te treden is geheel en al niet zeker. Het valt dus nog allemaal “af te wachten” wat er nu precies wel gaat gebeuren. Wat er ook van weze : Belgie schrijft nu geschiedenis.

    Dat Plan voor Nationale Eenheid kan evenwel nooit een optie zijn. En “De open brief aan dhr. Bart de Wever” – geschreven door de voorzitter van het Vlaams Belang – is een scenario waarop men in francofoon Brussel met heel veel genoegen zit te wachten. Dat is nu net ook hun tactiek met het opblazen van het voorstel van de heer Bart de Wever. Hij mag niet slagen en moet nu maar – moegetergd – de rol gaan spelen dat ze hem o zo graag zouden willen zien spelen om hem daarmee al even goed te ‘strikken’ nml. om “in het cordon te stappen” tenzij Vlaanderen “en masse” dat cordon zou gaan opblazen. Dat zie ik nog niet zo vlug gebeuren, gezien die meervoudige persoonlijkheid die Vlaanderen is, zodoende… Hoe naief kunnen mensen toch zijn en blijven? Alsof dat uitroepen van een Onafhankelijk Vlaanderen plots iets zal veranderen… aan de psychosyndromatiek waarbij 20% Belgistisch blijft, 40% een co-federale oplossing wenstte (dus in Belgie blijvend) en 40% het niet echt ziet zitten maar grotendeels hierin toch ook Lamme Goedzak blijvend – loyauteismisbruikend – bespeeld wordt door andere machten.

    Ik begrijp de heer Bart De Wever ergens wel terdege (meen ik dan toch) om zo ver te zijn gegaan in dit “spel” hoewel hij te eenzijdig ‘Lamme Goedzak’-denkt omtrent de aard en het wezen van het al te lang “verknechtte en vermeidde boerenvolk” Vlaanderen (wat ik niet eens pejoratief heb bedoeld). De Vlaming wordt terecht de “Germaanse neger” genoemd. “Madame est servie” spreekt als boek over dit onderwerpt terdege boekdelen. De kartografische kaarten van de Stratego Groep rond de heer Bart de Wever zijn totdusver niet ingekeken. Het laat wel vermoeden hoe diens kartografen hem geflankeerd hebben. Tot dusver is de heer Bart De Wever heel strategisch en wijs-diplomatisch opgetreden. Niemand kan hem in het buitenland in feite iets verwijten. Vlaanderen heeft de grondwetten en vele verdragen achter zich staan. Laat Europa nu geheel deze crisis beslechten op basis van allerlei Internationale Verdragen en Conventies.

    Wees wijs en ga allemaal een stap achteruit.

    In diezelfde essay-oefening van het uittekenen van die vele alters worden simultaan 26 verglijdingsscenario’s uitgewerkt.
    Plannen A tot Z met finaal die Europese Interventie met haar Plannen X, Y en finaal dan Z – dat zich dient te consolideren – verweven zich kriskras doorheen die even zovele alters die arm Vlaanderen “rijk” is.

    Lucide kijkend op dat eindplaatje – dat ooit zal worden zoals het wordt – is het me nu allemaal kristalhelder geworden.

    Maak jullie diensaangaande geen enkele illussie. Het zullen niet de poppen zijn binnen de Belgische poppenkast die hier schoon schip gaan maken. Wij zijn finaal systeemblind geworden omdat we allemaal middenin die Blinde Vlek zitten.

    De echte psychoanalytici staan – als niet-participerende observanten – buiten Belgie en schouwen naar datzelfde Belgie vanuit vogelperspectief en hebben de diagnose allang gesteld. Ze staan klaar met een systeem(shock)therapeutische curatieve interventie… Het is nu enkel nog maar wachten op … jawel… hun Interventie.

    Die bufferstaat is voor geheel Europa nu klaarblijkelijk een misbaksel van formaat geworden (en die haar intrinsieke rol allang heeft uitgespeeld en die ook totaal nutteloos is geworden) en waarvan Europa niet wilt dat deze opgedroogde bufferstaat finaal een nachtmerrie gaat worden in hartje Europa en dat dan nog eens als een staat met nu net een hoofdstad – Brussel – als Europese Hoofdstad. Een verdere verloedering van dit gebied zal ze haarzelf niet veroorloven. Tijd om dus die bufferstaat als Interventie steensgewijze af te bouwen en dus op te doeken en alzo finaal de Brusselse Muur te laten vallen of geheel dat Brussels Hoofdstedelijk Gewest “in te nemen”. Brussel wordt noch alleen maar louter Vlaams noch Waals maar wel geheel Europees.

    Een stuk van Vlaanderen zal steeds bevoogd blijven en een Onafhankelijk Vlaanderen zal verijdeld worden door een nog veel beter en uniek Plan Z waar zowel Vlaanderen, Wallonie als Brussel zelf – en zelfs het koningshuis – beter van gaan worden. Misschien is dat het Offer van Vlaanderen dat door geheel Vlaanderen moet worden “gedragen” om terug aan het moederland gehecht te kunnen worden.

    Plan Z wordt elke dag meer en meer plausibel… En wie heeft zulk Plan Z in de “Bewust Vlaamse” Kringen intussen als oplossing willen zien?… Aan het aantal reacties op de scherpe analyse – die achter het Plan Z schuilgaat – is het antwoord duidelijk : “Zo goed als …niemand”. De uitzonderingen bevestigen hier ook al de regel.

    Die oude bufferstaat zal hierbij tot een erwt (Brussel) worden gereduceerd waarbij het separatisme van 1830 zal worden beeindigd met hereniging van Vlaanderen met Nederland, Wallonie bij Frankrijk en de Duitse Oostkantons terug herenigd met Duitsland en zodoende een oude “orde” in hartje Europa op die wijze ‘restauratief’ – en dus niet ‘separatistisch’ – zal worden hersteld met een VN-Blauwhelmen-macht – dat in hartje Brussel zal worden “gesetteld”.

    “Slim gespeeld, nietwaar, door Europa?”

    Vooraleer Vlaanderen en Belgie vergaan… zal het feest in drie buurlanden voorbereid worden.

    Laat dát maar gebeuren.

    Belgie zal – met de wind van een lentebriesje en alzo door weinigen opgemerkt – verstoffend verwaaien onder het feestvieren van de Grote Hereniging.
    Immers : “Morgen” viert Vlaanderen-zonder-Onafhankelijkheid alsnog dan toch feest. En ook Wallonie. En ook de Duitse Oostkantons. En ook Brussel!
    En zelfs het koningshuis. En heel Europa… met deze billijke wonderformule dat uit het niets is opgerezen.

    Laat gebeuren wat er te gebeuren staat. Zo stond het al “in de sterren geschreven” op de Volle Maansnacht in augustus jongst-leden.

    Een Vlaamse Brusselaar

    Nemo Xeno

  31. “Dit land” is niet mijn land, dit land is niet ons land. Dit land is een waarachtig onland dat uit een een interventie van buitenaf is ontstaan en een herhaling van zulke zogenaamd “psycho-curatieve interventie van neutrale waarnemers” kan missen als een middeleeuwse pestepidemie.

    Er zijn geen waarnemers nodig om de oorzaken van het gehele vastlopen van dit land objectief te kunnen detecteren. De oorzaken zijn gedetecteerd. Al zeer lang overigens. De neutrale waarnemers bleken in het verleden overigens steevast alles behalve neutraal te zijn.

    Aan Vlamingen cryptonazistisch denken toeschrijven is voorwaar een zware belediging! Welnu, waar het hart van vol is loopt de mond dikwijls van over. Daarmee kan Nemo Xexo misschien het het schoentje eens zelf passen dat hij anderen wil aantrekken.

    Een zogezegd Vlaamse Brusselaar die zulke belediging durft te formuleren en ook daadwerkelijk formuleert is ofwel zelf gereed voor de psychiatrie ter genezing van zijn of haar door een Stockholmsyndroom opgehitste verlatingsangst, ofwel vermoedelijk zelfs helemaal geen Vlaamse Brusselaar.

    Nog een doordenkertje een plan Z dat de hereniging met het zo genaamde moederland zou inhouden is weliswaar romantisch geformuleerde flauwekul, maar desalniettemin historisch gezien flauwekul.

    Brussel is en blijft historisch een Vlaamse stad.
    Ten bewijze daarvan is het nog steeds een enclave in Vlaanderen. Het erkennen van deze realiteit zal heus niet met een lente-briesje komen aanwaaien.

    Dat is nog nooit gebeurd in de geschiedenis van de mensheid, nergens. Scheiden doet lijden. Zeker in een onland waar een minderheid de wet dicteert aan een meerderheid, en dan nog het lef heeft overal holle praatjes over democratie rond te bazuinen over crypto-nazistische landgenoten die in feite doorlopend d.w.z. continu worden gechanteerd, afgeperst en beroofd.

    De interventie die in de bijdrage van Nemo Xeno wordt vooropgesteld is een ongeoorloofde daad van oorlog.
    Mét de goedkeuring van de Vlaamse bevolking kan allicht wel een pacht van 99 jaar overwogen worden. Maar deze pacht zal dan wel in harde munt moeten betaald worden, en uitsluitend -exclusief- aan een onafhankelijk Vlaanderen waar uitsluitend Vlamingen stemrecht kunnen uitoefenen en zeggenschap hebben.

    • Wat is nu uw echte probleem ?

      Dat ik een vlijmscherpe analyse maak van het nationaal syndroom ‘Belgie’ en die “meervoudige persoonlijkheid” die ik terdege zie in Vlaanderen zoals ze is en ik dus zodoende niets meer doe dan het vaststellen van een diagnose die niet leuk is “om te gaan vertellen” want datgene wat het echt impliceert doet her en der heel veel pijn.

      Of denkt u dat ik onder “meervoudige persoonlijkheid” een enorme misdadiger versta?
      Ik denk dat onze beeldvorming over velerlei termen dewelke ik in mijn tekst heb gebruikt totaal verschillend is.

      Dat wist de heer Bart de Wever vanaf de aanvang ook reeds. Deze analyse – en diens poging – heeft nu klaar en duidelijk nogmaals gesteld – en op de keeper beschouwd kan je stellen dat dit niet eens moest – dat Belgie een onwerkbare constructie is.

      En het is niet steeds voldoende dat jij en anderen alle mechanismen van dat vastgelopen-zijn al decennia lang inzien. Ook in het buitenland moet men dat nu terdege ook gaan zien en met hen 80% van de andere Vlamingen die het tot op heden nog allemaal niet echt alzo “zien”. Blindheid is iets merkwaardigs. Het is sterk verwant aan Tunnelvizies en zijn niet steeds zomaar “de fout van diegenen die in die blinde vlek vastzitten”.

      En niemand heeft in dit land zomaar het volle gelijk aan zijn kant staan en zolang elkeen hierin niet zijn fouten durft te zien noch kan toegeven wordt er ten behoeve van Vlaanderen ook niets opgelost. En dat ik daartoe mijn tekst en voorstel – dat door u ongenadig direct al wordt afgeschoten als een NON – heb neergeploft binnen de tekst “Het verdriet van Vlaanderen” in de blog van de heer Johan Sanctorum is een bewuste keuze want door zijn introducerende tekst stelt de heer Jogan Sanctorum nog in veel duidelijkere woorden ahoezeer het nodig is dat we allemaal met geheel dat verleden “bevrijd” moeten leren omgaan. Interne en externe machten hebben de Vlaming immens met allerlei minderwaardigheidscomplexen volgesjouwt… wat het nu – her en der wat overcompenserend – is gaan counteren… Dat heeft niet onvaak geleid tot soms veel te scherpe standpunten waar “jullie vaak op gepakt worden”. Arm Vlaanderen.

      Ik tracht Europa met het Plan Z vóór haar verantwoordelijkheden te plaatsen. En wat ik diensaangaande over die Europese Interventie schrijf is niet eens mijn diepe wens maar is enkel iets dat onzichtbaar steeds “is” wat het “is” en wat dan beter genavigeerd wordt tot iets waarvan de vrijgeworden Vlaming alleen maar beter kan worden.

      U schiet op de “ogenscjhijnlijke” slechte nieuwsmelder die alsnog met heel goed nieuws komt aandragen in de hoop dat Vlaanderen zichzelf navigeert naar een totaal haalbaar alternatief op een Belgie dat nooit in de geschiedenis een optie hadden mogen geweest zijn.

      En ik begrijp dat al die analyses over dat vastlopen van Belgie allang reeds gemaakt zijn door jullie en dat Vlaanderen grotendeels daarin het gelijk aan haar kant heeft staan maar dat bepaalde misstappen in het verleden nu opzettelijk gebruikt worden tegen Vlaanderen en dit door – nu net ook – een groot deel van de Vlaamse gemeenschap tegen Vlaanderen zelf te mobiliseren. Er is nog steeds 80% van de Vlamingen die dat allemaal moeten gaan inzien. Het is niet voldoende dat u dat nu inziet. Zij moeten dat leren zien.

      En waarvan komst dan die blindheid? Welnu : door de feitelijkheid van de “meervoudige persoonlijkheid” die Vlaanderen is geworden. Misschien kijkt u teveel maar naar films – en hebt u nog nooit een gedegen zetenschappelijk werk gelezen over psychiatrische gevallen. Waarschijnlijk is ons misverstand tot deze foutieve beeldvorming hierover te herleiden.

      En – nog eens – geen enkele groep of partij heeft zomaar het totale gelijk aan haar kant staan. Wordt wat nederiger, mijn beste maat.

      U bent blijkbaar niet in staat te lezen wat er in mijn tekst écht wél staat. Bespreek die tekst maar eens met anderen en je zal merken dat het helemaal geen “wit-zwart”-tekst is of zeker geen pleidooi dat Europa ons nu eens de les moet komen spellen.

      Er bestaat immers zoiets als Diplomatieke Strategie.

      Ik kaart alleen maar aan dat Vlaanderen – doorheen steeds vreemde invloeden bevoogd – door die vreemde overheersers steeds is gemanipuleerd geworden en zie diensaangaande gewoon wat er te zien is en hoop dan dat toch eens andere waarnemers in het buitenland dat ook zo gaan zien… Of weet u niet dat er machten zijn die het imago van Vlaanderen bekladden in datzelfde buitenland en steeds de fout van elk regeringsmislukken al te graag bij de “onhebbelijke nationalistische” en zogenaamd “egoistische, rijke” Vlamingen legt. Het is nu net dat soort van imagovorming die ervoor zorgt dat vele Vlamingen – door dat opgedrongen zelfbeeld – steeds maar “passen voor die Onafhankelijkheid” (ik “pas” daar niet voor) en dan maar steeds de Belgische kaart blijven spelen.

      Als Vlaanderen morgen onafhankelijk wilt worden dan is dat heel sterk afhankelijk van de aandrang van de andere landen om Vlaanderen hierin te gaan erkennen. En dan zal dat alleen maar kunnen door een waarlijk totaal zelfbeeld te schetsen in en doorheen een Belgische situatie die haar grotendeels totaal heeft gemoduleerd tot wat Vlaanderen is geworden.
      Vlaanderen zal alleen maar totaal pacificaal haar rechten kunnen opeisen en daardoor veel waardering en achting kunnen genieten van andere landen.

      Ik geloof heel zeker dat de Vlaamse Volksbeweging – en al die andere drukkingsgroepen – totaal pacificaal tot die ordentelijke opdeling van Belgie wensen – en ook kunnen – komen omdat ze terdege allerlei soorten manipulaties op tijd doorzien heeft.

      Indien er in 1830 geen verfransingsmachine was geweest die Vlaanderen totaal heeft doen verfransen dan was de “Vlaamse Rfelex” – en dus het flamingantisme – nooit geboren geworden. Dan zou Belgie vandaag zoiets als Zwitserland zijn en dan stonden we allemaal op de nationale feestdag – zo goed als zonder onderscheid – met die tricilor-wimpel te zwaaien.

      En wat is er finaal verkeerd dat het separatisme van 1830 wordt ongedaan gemaakt ten dienste van een hereniging van Vlaanderen met Nederland en waarbinnen het Gereviseerde Plan Z voor Brussel iets uitgedokterd werd dat Vlaanderen in Nederland – maar ook Wallonie in Frankrijk en de Duitse Oost-Kantons in Duitsland – finaal ten goede zal komen en dat – zeer gewiekt – pacificaal verkregen betracht te worden met “stropers die je plots als boswachters aanstelt”.

      Wat is uw alternatief? Een onafhankelijk Vlaanderen dat maar door 20% van de Vlamingen wordt gedragen en waarbij 80% van diezelfde Vlamingen intussen bestookt wordt door allerlei machten om die “separatisten” in een kwaad daglicht te stellen?

      Voor de heraansluiting aan Nederland zijn er daarentegen – zowel in Vlaanderen als in Nederland – verschillende politici te vinden die zulks allang willen. Is dat trouwens niet een grote droom van een groot deel van de Vlaamse Volksbeweging.

      Waar zit je nu alle maal zo op te vitten, beste vriend?

      Van binnenuit Belgie en Vlaanderen zit alles propvast en een ruime achterban voor die Onafhankelijkheid zie ik nog niet zo direct ontstaan tenzij “scheiden doet lijden” de toverformule wordt. Wat houdt uw toverformule dan concreet in. Op wat zinspeelt u daarbij nu? Heel waarschijnlijk is een ordentelijke opdeling van Belgie zonder chaos alsnog mogelijk.

      En ik heb duidelijk gesteld dat ik niet ipso facto zomaar geloof in een goede, historische en rechtlijnige analyse van de buitenlanders. Je kan hen daartoe wel “geleiden”. Dat is de onderliggende betrachting van dat Plan Z.

      Waarschijnlijk begrijpt u amper de helft van het potentieel dat in totale onzichtbaarheid op de achtergrond van mijn tekst staat.

      En u kent al evenmin de definitie van datgene wat ik onder de term “cryptonazisme” versta.
      Het “Hoger-Lager”-denken zit heel diep in de menselijke aard en in de menselijke conditie.
      Dat fenomeen merk je direct al op bij opleidingen of jobuitoefeningen of in alles wat maar met competitie te maken heeft. Verre van mij al dat “struggle for life of the fittest”-gedoe.
      Alle sportpagina’s in de kranten getuigen van dat soort diep ingebakken hoger-lager-denken. Alsof heel het sociale leven van de mensen ook al één grote wedren moet zijn. Geef me wat dat betreft maar liever Plan U. Dat is mijn persoonlijke project en draagt echt wel mijn voorkeur weg. maar voor zo’n andersglobalisme is de wereldgemeenschap nog lang niet klaar. Misschien kan je bij Meervoud daaromtrent uw oor eens te luisteren gaan leggen.

      Of gaan we hier dan weer kibbelen over “links” en “rechts”. Ik meen dat de heer Johan Sanctorum in deze tekst “Het verdriet van Vlaanderen” nu toch voldoende heeft gewezen op de noodzaak van het opheffen van deze totaal zinloos geworden en uitgeholde discussie.

      Tja, arm Vlaanderen.

      En u blaast het voorstel “Plan Z” op zonder de tekst zelf en haar details ook maar te kennen..

      Kom tot kalmte en vraag sereen steun bij uw vrienden bij het lezen van mijn tekst.
      U interpreteert vele passages van mijn tekst totaal verkeerd, man.

      En – om dat toch even duidelijk te hebben gesteld – moet ik u als afsluiter terdege nog even meegeven :

      inderdaad ben ik door uw beschreven “verlatingsangst” gedetermineerd geworden als mens en is “pyschologisch ziek worden” doorheen allerlei psychomanipulaties – waar Belgie zo sterk in is – een gevolg van de krankzinnigheid waarmee dit land 180 jaren is gedirigeerd geworden. Krankjorum worden is geen “fout”. Het is een gevolg van loyauteitsmisbruiken en tal van psychomanipulaties en misschien ook al de mate waarin ik dat allemaal naar me toe haal en compleet in één mens die zoevele alters van Vlamingen tracht te “beleven” om er finaal “uit te komen”. Ik zie in dat licht het “ziek-zijn” ook niet als een misdaad… Ziedoor nog zo’n ideefix van de wereldgemeenschap. Ik ken terdege de gevolgen – en lectuur omtrent – psychologische chantages om goed te beseffen hoe gesplitst en gespleten en verscheurd de arme Vlaming is. Ik zit daar niet verlegen over. Wat is, is. Ik stel enkel keiharde diagnoses, tot spijt van diegene die niet kunnen lezen wat hiervan dan het “gevolg” kan zijn in relatie van de echte en goede remediering die finaal eens soelaas kan gaan geven ipv de “status quo”-strategieen die geen echte oplossingen aanbieden
      en ik ben wel degelijk een Vlaamse Brusselaar (minstens 30 jaar gewoond in Elsene – het Vlaming-hatende Ixelles; daarna vier jaren in Vorst, dan vier jaren in Sint-Agatha-Berchem en dan – als afsluiter – een viertal jaren in Anderlecht nabij Kuregem… om daarna dit land te hebben verlaten om “Het Verdriet van Vlaanderen” eens vanop afstand gade te slagen).
      Net door dat “Vlaams Brusselaar-zijn” ben ik aan verlatingsangst gaan lijden. Ik weet zowat alles van Brussel, mijn beste vriend. En daarom wilt ook een deel van die Vlamingen graag “vrede in haar stad” en terzelfdertijd het stoppen van allerlei taal-wantoestanden en zoekt het naar een “goede oplossing voor iedereen” omdat we morgen voor alle nakomelingen een vreedzaam bestaan kunnen uitbouwen.

      En bent u wel een Brusselse Vlaming of een Vlaamse Brusselaar? Misschien wel. In dat geval hebben we langs elkaar heen gepraat. En zoniet, dan hebt u nog heel veel van Vlaamse Brusselaars te leren.

      Ik ben trouwens ook een VUB-er en – hoe langer hoe meer – misschien “in hart en nieren”, veel meer dan dat ik dat tot op heden wel heb beseft.

      In Plan Z blijft Brussel ook een historische Vlaamse stad en blijft Brussel het grondgebied dat tot Vlaanderen-Nederland zal behoren. Ik ben evenwel als Brusselse Vlaming alleen zo “reaal” ingesteld om “en passant” effe toe te geven dat de situatie nu wel anders is en dat je hierin ten allen tijde menselijk moet blijven, iets wat u ook wel wenst, neem ik dan toch aan. En ik zie de Waalse autonomisten – of wensdromende aansluiters bij Frankrijk – niet als vijanden. In een groot land zoals Frankrijk – deels met wat financiele steun van Europa – kan Wallonie zonder “Brux” in Frankrijk heel goed vertoeven en leven. Het zal gaandeweg dan toch eens zichzelf moeten gaan responsabiliseren – vanuit Parijs daartoe aangemoedigd – en het zal nadien niet langer kunnen begrijpen waarom het zolang in die constructie van Belgie is blijven bengelen… Dan pas zal ze begrijpen wat ik in mijn – door u aangevallen – tekst heb gesteld, nml. dat ze zelf het slachtoffer is geworden van machten die gebruik maken van hun naiviteit en volgzaamheid. Vlaanderen en Wallonie zijn beiden misbruikt. De val van Belgie wordt finaal een feest. Waar richt uw gif zich nu op? Ik begrijp uw reactie evenwel (gezien en geplaatst in het totaalbeeld van wat Vlaanderen in al haar geledingen dito alters is).

      Maar ik ben intussen niet blind noch naief voor hun al even hatelijkheden op de blogs van rattachisten. Als ik dat allemaal lees dan gaan mijn haren recht omhoog staan. Sommige buitenlanders denken echt in termen van Kosovo, als ze nu over Belgie lezen. Plan Z tracht nu net zulke verwording te voorkomen. Kan u dat ook allemaal voorkomen, met de aanstalten en voornemens die er nu zijn? Ik meen van wel want – op basis van de blauwdruk – van een ordentelijke opdeling van Belgie ligt zulks in het “gewone verschiet der dingen”. Er zijn scenario’s waarvan ik wens dat Vlaanderen nooit in die valkuil zal trappen.

      Plan Z is ergens een finaal terugvalscenario, een soort Finale Back-Up. Misschien komt finaal Plan Q uit de bus en wordt dat ooit geconsolideerd. Goed, mooi dan, in dat geval…

      Ik zoek naar een oplossing, mijn beste vriend, om zodoende Europa te navigeren naar een stille interventie die begrip opbrengt voor het sinds 180 jaren lang getormenteerde Vlaanderen dat zich nu eens finaal los wenst te wringen van een tirannie die het nooit verdiend heeft en die nu net kan voorkomen dat het Plan van Nationale Eenheid kan worden afgeroepen omdat de lucide geesten in het moderne Europa dan toch precies begrepen hebben wat “Belgie voor de Vlamingen” echt betekent : een immense last en veel verdriet.

      Ik vertrouw – evenwel niet blind – op de goedheid van “de mensen van Goede Wil” in Europa. U hebt me daarop trachten te wijzen. Dat bevroed ik intussen ook wel allemaal.

      U wenst klaarblijkelijk een Onafhankelijk Vlaanderen dat totaal op zichzelf staat. Dat is uw volste recht. Ik wens u daarbij alle succes toe. Ik verkies evenwel iets dat even zovelen in uw kringen ook wel willen. Hoe komt u erbij om dat ineens in zo’n kwaad daglicht te stellen?

      Finaal wensten we hetzelfde. Tja, Arm Vlaanderen… dat onderling kibbelt…

      “Laat het boerenvolk der Oude Nederlanden niet ondergaan in haat in broedertwist en schande”… Ik vind – in mijn levensoptiek – een boer veel zinniger dan een prins, zozijnde is die wijziging van dat woord in het Gebed voor Vlaanderen niet eens pejoratief bedoeld. Geheel mijn tekst zit vol van dat soort doordenkertjes.

      En verwacht u dan zoveel van een neoliberaal – en totaal ontzield – Vlaanderen dat overal in Europa “de eerste wenst te zijn op allerlei ranglijsten” – en dit met overal lintverbouwing en argi-lelijke consumptie-dozen op alle verbindingswegen tussen onze gemeenten? In die zin vind ik Wallonie een stuk authentieker gebleven. En waarbij ze daarmee zodoende de vooroordelen over Vlaanderen ergens gaat bevestigen? Maar dat is een andere – tevens ellang wordende – discussie op zich.

      En dit Plan Z is al veel beter dan de “stille interventie t.w. van Plan A” dat er ook steeds is geweest maar die 180 jaren lang totaal nefast “haar ding” heeft gedaan.

      En wat de gevolgen zijn van uw “scheiden doet lijden” is nu net datgene dat ik via een Plan Z tracht te voorkomen tenzij we elkaar omtrent dat punt jammerlijk heel slecht begrijpen.. Dat Plan Z is nu nét de garantie dat alles “uit de hand loopt”.

      “Mijn voorstel : een oorlogsdaad” : hoe komt u erbij?

      Plan Z wordt misschien finaal – als Back-Up Scenario – of m.a.w. datgene wat het reeel allemaal alsnog kan gaan worden – uitgetekend om dan – meer vrijelijk met wat meer ademruimte – allerlei andere Voorgaande Plannen te kunnen uitwerken.

      Op die RITS-baan van al die verglijdende scenario’s – die zich nu her den der al aanbieden – belanden we het dan nog het best van al bij Back-Up Plan Z.

      Vlaanderen moet eene leren om strategisch te denken – en minder vanuit haar buik te voelen en te handelen. Gezond boerenverstand staat boven alles maar soms moet je trachten te ontsnappen aan vicieuze spelletjes om doorheen perplexe intelligentie-zetten de andere “schaakmat” te gaan zetten.

      Het is zelfs een deel van de gehele tactiek om dat nu al “openlijk” alzo binnen een blog als zodanig te proclameren.

      Dat Inzicht heeft me dan ook Plan Z doen uittekenen en laten rondsturen op plekken waar het minstens heel zeker moest aanbelanden.

      Of is dat Plan Z bedoelt als genavigeerde zelfvervullingsprofetie?

      Alleen de toekomst kan op deze vraag een antwoord geven. Ik heb immers geen glazen bol. De psychodynamica van allerlei groepen – met hun belangen – zal hierbij heel veel gaan bepalen en ook “noodlot, toeval en – misschien eens toelachend – geluk” – dat zich in feite nooit laat dwingen noch manipuleren – en zodoende er finaals iets uit de bus gaat komen dat toch niemand “in de hand kan houden of mede kan bepaald hebben”. En misschien is dat dan toch een Onafhankelijk Vlaanderen. Het weze dan zo. Proficiat, dan voor u, in dat geval. De Berlijnse Muur is finaal ook gaan vallen en dit zonder één schot. Ik geloof in deze vreedzame afloop van een proces dat 180 jaar geleden al werd ingezet. In haar geboorte stond haar dood reeds ingeschreven.

      Men zegge of sture deze tekst maar gerust eens door.

      Ik schrijf evenwel veel liever totaal uitgewerkte blauwdrukken dan in woord-wederwoord-reactieketens gaandeweg in discussiefora eigen visies te gaan ventilleren. Ik ga me wat afzijdig houden bij komende reacties. Wat ik in mijn eerste bijdragetekst in deze blog en binnen deze rubriek “Het verdriet van Vlaanderen” gesteld heb – en wat aangevuld werd met aan u nu deze reactie-tekst – is voorlopig datgene dat ik nu kwijt wenstte aan “Vlaanderen” (of haar straatstenen).

      Nemo Xeno

      S
      J T
      D

  32. Dat Plan Z is nu nét de garantie dat alles NIET “uit de hand loopt”.

  33. 65 Jaar na WO II is haast iedereen dood die daadwerkelijk enige inbreng van welke aard ook gehad heeft die men als geschiedenis kan beschrijven. Die geschiedenis is dood en begraven, vandaag verast. Zo’n artikel is goed om het geheugen op te frissen, of blinde vlekken weg te vagen. En verder? “Vlamingen… dat is een ‘klootjesvolk’, plantrekkers, zeveraars en café filosofen die tussen 9 en 17 uur de revolutie preken en daarna in de zetel naar FC de Kampioenen of Thuis kijken, als het van moeder de vrouw mag tenminste. Van die 95 procent Vlamingen mag je verder niets verwachten, en de 5 procent overblijvende intellectuelen weten het al lang en hebben het meer dan waarschijnlijk verwerkt tot hun eigen kwijl. Het collectief geheugen reikt niet verder dan Alzheimer platz.

  34. Een goede verstaander heeft maar een half woord nodig.

    In een paragraaf in mijn reactietekst schreef ik – als pijnlijke schrijffout – het woord “niet” niet.

    Er staat dan nu : “Het Plan Z is de garant dat alles uit de hand loopt” en dat bij menigeen de wenkbrauwen – geheel terecht – zal doen fronsen.

    Uiteraard moet dat zijn : “Het Plan Z moet de garant zijn dat alles niet uit de hand loopt”…

    De fout werd gemaakt met een andere zin die ik in gedachten had :

    “Plan Z is de garant dat alles finaal van een leiden dakje zal lopen”.

    Het Plan Z moet de behoeder zijn dat het uit de hand loopt.

    Hoewel gaat het misschien niet eens echt over een fout omdat je kan het ook anders lezen.

    “In een land waar alles terdege uit de hand loopt – en waar niets nog werkt – moet je ervoor zorgen dat hetgeen waarmee men bezig is (bricolages die nooit terzake zijn) uit de hand lopen om daarmee finaal de echte remedie te gaan aanreiken”.

    Of anders : een land dat op haar kop staat, moet je op haar kop zetten om haar enigszins terug wat op de voeten te krijgen.

    In die zin is het “aanzetten dat het uit de hand loopt” best wel komisch en surreaal op te vatten.

    Elke lucide lezer zal deze “fout” wel begrepen hebben.. Was het een blikvanger? Misschien wel, misschien ook niet…

    Ik wens dan toch met het “verwijt op deze uitspraak” het Plan Z volledig eens “uit de doeken te gaan doen”.

    Arm Vlaanderen als het enkel maar “leest wat het wilt gelezen hebben”.

    • Beste Nemo,
      Ik neem aan dat je een mens van goede wil bent: zonder bijbedoelingen, ethisch correct en billijk.
      Ik wacht dus op uw volledig uitgewerkt plan Z.

      Hierop anticiperend, wil ik je hoe dan ook er toch op attent maken dat elk plan dat kans tot slagen heeft, enkele voorafgaandelijke vaststaande elementen moet bevatten die de kans op een mislukking kunnen minimaliseren. Al is een toekomstige onafhankelijkheid slechts een feit als vodje papier dan nog staat men altijd sterker in elke onderhandeling en elke omstandigheid, dan zonder dat vodje.
      Wie er voor zorgt dat dit vodje er komt maakt niet uit. Wie er tegen is dat dit vodje papier er komt verkwanselt een goede onderhandelingspositie voor scenario’s en plannen allerhande uitgewerkt in commissies van poen-scheppers allerhande en onbetrouwbare sub-comités.

      Arm Vlaanderen als het enkel maar “leest wat aan zeemzoete flemerige vrijerij voorgesteld wordt om haar nog maar eens te bestelen”.

      • Beste Luk

        Uw snelle reactie om wat “recht te zetten” doet me plezier. Ik denk dat het allemaal niets meer dan een jammerlijk misverstand betreft i.v.m. gebruikte “termen” en de “interpretaties” hiervan.

        We willen finaal beiden hetzelfde. Ik besef alleen maar dat we zulks moeten doen via hoogwaardig-diplomatieke weg, en in die zin ook “public affairs”- en “public relations”-minded (dat is mijn professioneel gebied).

        Ik ben blij dat je erzelf intussen bent achtergekomen dat je die “Nemo” maar best rustig “zijn ding” laat doen. Misschien ben je intussen door anderen daarover even aangesproken. Ach, het is niet zo belangrijk. We zitten nu blijkbaar toch op dezelfde lijn. Daar gaat het om.

        Het Plan Z is heel deugdelijk en zeer goed doordacht, gewikt en gewogen. Ik heb het beginnen schrijven vanaf “volle maan augustus 2010” opdat ik voelde dat ik iets moest doen met een aantal inzichten die ik bezat.

        In de eerste weken van september j.l. heb ik – eerst maar druppelsgewijze en dan ineens met een emailkrans – dit Plan Z (als opmaat tot een MarshallPlan waar ik enkel maar de contouren van kan schetsen) bezorgd aan zowat alle Vlaamse drukkingsgroepen (Vlaamse VolksBeweging, Ijzerwake, Ijzerbedevaart Comite, Overlegcentrum Vlaamse Verenigingen, secretatiaat van dhr. Bart De Wever, aan de heer Gerolf Annemans en een aantal mensen in het Vlaams Belang die ik degelijke en deugdzame mensen vind, en ook aan ‘t Pallieterke, aan de secretariaten van alle Vlaamse partijen en bij alle Vlaamse kranten. Ik heb tot op vandaag hierover nog geen “muisje horen piepen”. Ik heb het intussen uitgewerkt en al een Eerste Revisie doorgevoerd. Er stonden immers wat kleine foutjes in of zaken waar ik niet voldoende de consequenties had van ingeschat of die niet voldoende had overzien. Die zijn er in de Revisie-tekst nu intussen uitgehaald. Deze Revisie heeft nog niemand gelezen… of toch wel : de heer Bart De Wever, denk ik want die Revisietekst want naar zijn secretariaat verstuurd.

        Als ik het eens wat meer openlijk “publiceer” is het vatbaar voor rijkelijke aanvullingen.

        Het is een Voorstel dat tot in de verste uiteinden van deze wereld mag gezien worden. Vlaanderen legt ermee haar minder- en meerderwaardigheidscomplexen af en profileert zich daarmee als een volledig en volwaardig – en correct en billijk en ethisch verantwoord – land dat op haar eigen kan en mag staan.

        Maak je maar niet ongerust, Luk.

        Plan Z is een Finaal Back-Up-Plan waar ik reken op de “besten” als VN Waarnemers en VN Gezanten en waar ik terdege moet anticiperen op “het slechtste” wat aan “ontwikkelingen” plots zou kunnen “toeslaan” hoewel enkel “het beste” hoop en ook het beste in andere mensen wens aan te spreken.

        Intussen kan men in Vlaanderen en Brussel en in Wallonie en zelfs vanuit het koningshuis met de Plannen B en C en D tot W… voor de pinnen komen… En er zijn intussen al een aantal Plannen de revue gepasseerd. Ik wik en weeg elk voorstel of Plan op het “intrinsieke waarom ervan” en welke (soort “alter”) Vlamingen zich hierin kunnen “vinden” en waarom ze dat zouden onderschrijven… en of datgene wat hen hierin aanspreekt ook niet even goed in een ander Plan kan worden gerealiseerd waar ze nu nog zo’n hevige schrik van hebben…

        Plan Z gaat uit van een win-win-situatie voor ieder van ons. Het is niet omdat we al te lang wat gestigmatiseerd zijn geworden dat we anderen nu met dezelfde munt moeten gaan betalen. We moeten wijzer en tactvoller handelen. Alleen “dát” soort van handelen en reageren zal ons bondgenoten bezorgen in Europa en de wereld die ons morgen als volwaardige staat moeten erkennen (Onafhankelijk Vlaanderen of Vlaanderen als deel van De Nieuw-Verenigde Nederlanden is iets dat we moeten afwachten). Vlaanderen kan maar onafhankelijk worden als ook Wallonie zich morgen veilig kan voelen en er ook voor de Brusselaars een charmante en elegante oplossing werd uitgedacht en aangeboden.

        Als je weet hoevele ‘Drafts’ een speelfilm telt (aantal herschrijvingen van het scenario voor een speelfilm) dan zit je al heel snel aan Draft 19.

        Finaal wens ik alles wat te trechteren naar dat Plan X (Y wordt dan wat aangepast door de Internationale Gemeenschap) en “Z” – wel ja – is datgene dat we dan “allemaal willen”… of is het ultieme win-win-Plan voor iedereen, tevens onderschreven door die VN-Gezanten.

        Met het woord Interventie bedoel ik geen “troepenmacht” maar alsnog een helpende hand.

        In feite werk ik aan Plan X, waarbij Plan U mijn persoonlijke voorkeur wegdraagt. Maar soms moet je je eigen droom afstellen op reeele parameters van “de wereld hoe die nu is” en alle “goede dingen waarvan gesteld worden dat ze die spelregels onderschrijven” hierop afstellen en hen ook wijzen op die onderschreven verdragen.. Ik was zonet de Verdragen van Geneve aan het lezen ivm het Rode Kruis… Ikzelf ben zowel lid van het Rode Kruis Vlaanderen als van het Vlaamse Kruis. Ik tracht een brug te zijn, Luk. Niets meer dan dat.

        Je zal het wel goed vinden, beste vriend. Ik begrijp je eerste reactie vol onderliggende angst. Vlaanderen is immers al zovele malen bedrogen en wordt steeds zwart gemaakt en daar leek ik – in jouw ogen – even een schepje bovenop te gaan doen. Je hebt intussen dat misverstand begrepen en rechtgezet. Dat siert u.

        Ik zal u niet telerustellen.

        Het gaat u goed.

        Met vriendelijke groet

        Nemo Xeno

  35. Waarom niet zo? : PLAN X :

    Vlaanderen bij Nederland.
    Wallonie bij Frankrijk.
    Duitstalige Oost-Kantons weerom naar Duitsland.

    En Brussel dan? :

    Brussel wordt een quasi-autonoom Europees district, zoals Washington DC, en dat betoelaagd wordt door alle landen van Europa en waarbij de 19 Brusselse Gemeenten verbroederd én gelinkt worden aan verschillende landen van de EG… en er ook voortdurend aan ‘gespiegeld’ worden…

    De voertaal in deze nieuwe op te richten Stadstaat Brussel wordt het Engels. In de openbaarheid zullen het Engels, het Nederlands, het Frans en het Duits evenredig in het stadsbeeld opgemerkt kunnen worden. “Brussels”, Bruxsels” of een totaal nieuwe naam… moet nog worden gezocht… én gevonden.

    Brussel wordt dus een quasi-autonome Stadstaat met schatplichtige erkentelijkheid jegens het Moederland waarin het gelegen is nml. de Nieuw Verenigde Nederlanden en dat het historische Moederland van Brussel blijft en hierbij als gastvrouw kan fungeren (zoals Italie dat is voor het Vaticaan), als ze daar al voor kiest (daar hangt immers een prijskaartje aan vast)…. Deze quasi-autonome Stadstaat Brussel blijft ook schatplichtig tegenover Frankrijk en Duitsland. Samen met de ‘Voorzitter’ Nederland zullen die twee andere landen Frankrijk en Duitsland als mede-bewindvoerders (secretaris en penningsmeester van Brussel stevig vertegenwoordigd zijn en blijven.

    De Nieuwe Verenigde Nederlanden staat dan in – als een door Vlaanderen verrijkte staat – als “eigenaar en verhuurder” voor alle herstellingswerken van deze stad die het ergens ook ‘behoud’. Voor die eigendomhandhaving moet ze wel iets over hebben… Zij krijgt dan – omwille van de historiciteit en de geografische ligging van Brussel – ook de voorrang om de ‘Brusselse handschoen’ op te nemen.

    Tenzij de Nieuwe Verenigde Nederlanden hiervan afziet (of ‘feestelijk bedankt voor dit cadeau’) en Frankrijk (als tweede) of respectievelijk Duitsland (als derde) de toegeworpen Brussel-handschoen opneemt (mits behoud van dezelfde vereisten : niemand krijgt immers zomaar een cadeau voor niets). Indien geen van de drie landen die handschoen opneemt dan wordt de Brusselse Stadstaat de facto een strikt Europees Gebied (dat ook eigendom wordt van de EG).

    In één van de drie andere gevallen treedt Europa dan eerder op als huurder van infractructuur en van gebouwen in Brussel.

    De inwoners – en alle privé-eigenaars van onroerende goederen – van Brussel kunnen twee nationaliteiten hebben : 1. lid van de Stadstaat Brussel én kunnen als surplus ook nog eens kiezen voor het lidmaatschap van 2. ofwel de Nieuw Verenigde Nederlanden, ofwel Nieuw Frankrijk ofwel Duitsland.

    En Nieuw-Frankrijk zal voor de opname van de (toch wel) ‘arme provincie’ Wallonie voor een welbepaalde tijdsduur ‘financiele tranfers’ blijven krijgen die zullen betaald worden door :1. alle directe belanghebbenden van die oude bufferstaat Belgie : Spanje, Oostenrijk, Frankrijk, Nederland, …2. alle indirecte belanghebbenden van die oude bufferstaat Belgie m.a.w. ook door alle andere landen van de EG. betaald (om bvb. ook al het huidige Spanje hiervan te ontlasten).

    In een tijdperk van (militaire) luchtvaart én van een pacificaal-wakende EG-Gemeenschap is immers de intrinsieke waarde van een bufferstaat (zoals Belgie) – en dat enkel relevant was of ‘kon zijn’ in een tijd van exclusief opererende ‘landlegers’ – totaal overbodig geworden en zodoende allang voorbijgestreefd.

    In feite krimpt de oude Bufferstaat Belgie in tot die quasi-Autonome Stadstaat Brussel en zodoende wordt ze dan alsnog aldaar voorgezeten door De Nieuwe Nederlanden in mede-bewindvoering met haar twee collega’s Nieuw-Frankrijk en Duitsland en met Spanje en Oostenrijk als waarnemers en met de EG als mede-”huurder” én effectief goed “ingezetene” die waakt over vrede en veiligheid. Op die manier wordt aan de “oude amok-makers op dit Belgische grondgebied” een helende rol toebedeeld die nu ook nog eens door de EG gestimuleerd wordt.

    En op die manier wordt de huidige deelstaat Vlaanderen ontlast tot het betalen van die jaarlijkse veel te hoge financiele transfert die – verhoudingsgewijze – bijna uniek is in de wereld.

    Immers : als morgen Vlaanderen (daardoor) faiet wordt, is het sprookje voor Brussel en Wallonie per definitie ook gedaan. Dat Plan X werd – anticiperende op dat potentiele desastreuze feit – daarom ook al nu in grote lijnen uitgewerkt en hier ‘ter discussie’ voorgelegd.

    En zo wordt ook gedeeltelijk de verantwoordelijk gelegd bij die andere Europese landen die 180 jaar lang van spanningen bevrijd zijn geweest door de opbouw van die bufferstaat Belgie… en die nu doen alsof ze er 1. niets mee te maken hebben 2. misschien al te snel geneigd zijn om “de schuld” te geven aan slechts één van de binnenlandse ‘exponenten’…

    Vlaanderen is niet gediend om steeds de zwarte piet te moeten trekken omdat de beeldvorming rond Belgie vooral door “welbepaalden” gemaakt wordt in datzelfde buitenland.

    Dat elkeen nu eens voorgoed zijn waarlijke verantwoordelijkheden opneemt in dit “hangende dossier” in hartje Europa.

    En Frankrijk (Parijs) krijgt dan ruimschoots de tijd om Wallonie te helpen “herinrichten” en te “herorienteren” en dus te helpen ‘responsabiliseren’, en zodoende Wallonie ook eens voorgoed wakker te laten worden uit een al veel te lang aanslepend somnambulisme…

    Het Koningshuis krijgt de rol van Coordintaor, Animator, Ambassadeur van deze Herverdeling van vier “partikels van Belgie” aan drie landen. En met bijkomende ook nog eens Brussel als quasi-autonoom ontstaan Stadstaat-gebied dat het oude Koninkrijk Belgie dus als laatste in vier splitst. Het koningshuis wordt dan nog voor een welbepaalde tijd betaald door de EG… Het is immers belangrijk dat in het centrum van Europa vrede heerst. Europa moet er dan ook maar iets ‘voor over hebben’.

    Het Koningshuis krijgt dus een functie toegewezen door de EG.

    DUS : “morgen” kan er in feite de opmaat tot de bewerkelijking van een groot Herenigingsfeest voorbereid worden én dit dus voor drie feestneus-landen met daarbij nog eens een quasi-autonome stadstaat Brussel die zich als zodanig profileren kan en die nu pas écht een heuse Europese Hoofdstad kan worden…

    Tijdens dit feestvieren zal Belgie dus – met een lentebriesje in het voorjaar 2011 – ineens als opwaaiend stof vervliegen… waarbij iedereen intussen positief gefocust is op de nieuwe situatie.

    In Plan X wint iedereen en verliest alleen maar het “superioriteitsdenkend extremisme” en worden de huidige, op tafel liggende Plannen B – intussen aan beiden kanten van de taalgrens opgesteld – voorgoed afgeschoten en dus in één klap afgestraft.

    Plan X is een echt ordentelijke opdeling die buiten het ‘plaatje’ valt van “Onafhankelijk Vlaanderen” enerzijds en “WalloBrux-RestBelgie” anderzijds en dat ook eens ansich zou moeten ‘becijferd’ worden… door een tweede “opvolgende” Panorama-Uitzending.

    Zorgt de VRT op 21 november 2010, als afsluitende apotheose van dit wereldwijd spraakmakende TV-duidingsprogramma, morgenavond voor deze Donderslag bij Heldere Hemel? En dit door dit ‘waarom niet zo’-scenario Plan X- nét vóór de afsluiting van de uitzending “langs de neus weg van al die politici” – eventjes zomaar “en passant” -op tafel te werpen? “Glinsterend, veel gekleurd vuurwerk verzekerd!”

    Met deze apotheose zijn morgenavond plots een aantal landen rondom ons – en ook geheel Europa – hyper wakker geworden… Ze kijken immers allemaal mee..Gaat een TV-programma een Stille Pacificale Fluwelen Revolutie vooraf, gekenmerkt door “nooit mensen in de straat”, met enkel ‘pantoffels aan hun voeten’?

    Dit is een charmante en elegante oplossing, u aangeboden door een PR-agentschap, genaamd (vrij vertaald dan vanuit hun eigenste cryptotaal) : “Elegant-Charmante Zwarte Zwaan & Witte Merel Oplossingen” en die een afdeling is van de “Vrij-Architecten van de Platina Zwanen Galaxi” (=Consortium van Verenigde Spookschrijvers), en die steeds anoniem willen blijven en waarbij Plan X als Voorzet geldt en die door niemand zal worden ‘opge-eist’…hopend dat daarmee Plan Y en finaal Plan Z zal worden uitgewerkt tot een volwaardig pacificaal “MarshallPlan Post-Belgie”, counterend de “nogal” agressieve Plannen B… die in deze Panorama-Uitzending werden becijferd.

    WVN alias Nemo Xeno

    Dit artikel verscheen als reactie nr. 6 op de VRT-Panorama-uitzending over “Plan B”.

    zie :

    http://actua.canvas.be/panorama/archief/panorama-2111-plan-b/

  36. PLAN X (TOTAAL GEREVISEERD EN DUS GRONDIG AANGEPAST).

    Ook deze Plan X-revisie werd niet meer door de moderatoren binnen de website Panorama – Plan B ingelast (misschien omdat elke persoon maar één bijdrage mag leveren? Ik weet het niet). De 8ste reactie op de VRT-Panorama-website ivm “Plan B” had blijkbaar ook al de reactie “Plan X” gelezen en stelde dat (ik citeer : de inlijving van Brussel bij de Republiek van de Verenigde Nederlanden onaanvaardbaar is!!!). De 7de reactie vond daarentegen dat ‘Plan X’ terdege ‘hout snijdt’…

    Finaal besef ik allang dat men het best van al “Brussel als speeltuin” dient ‘op te geven’ én dat het in feite noch een gewingebied kan worden van Vlaanderen-Nederland noch een speeltje kan worden van WalloBrux-Frankrijk. Vandaar dat de revisie-tekst die hierna volgt zowat het ‘compromis’ wordt dat écht wél haalbaar is en dat ook door de EG kan worden gehonoreerd omdat daarmee het hete hangijzer ‘Brussel” – dat alles blijvend doet vastlopen – hiermee gedeblokkeerd wordt en dus inschikkelijk een enorme blijk geeft van billijkheid. Oordeel zelf maar :

    Waarom niet zo? : PLAN X (GEREVISEERD)

    Vlaanderen bij Nederland.
    Wallonie bij Frankrijk.
    Duitstalige Oost-Kantons weerom naar Duitsland.

    En Brussel dan? :

    Brussel wordt een quasi-autonoom Europees district, zoals Washington DC, en dat betoelaagd wordt door alle landen van Europa en waarbij de 19 Brusselse Gemeenten verbroederd én gelinkt worden aan verschillende landen van de EG… en er ook voortdurend aan ‘gespiegeld’ worden…

    De voertaal in deze nieuwe op te richten Stadstaat Bruxsels wordt het Engels. In de openbaarheid zullen het Engels, het Nederlands, het Frans en het Duits evenredig in het stadsbeeld opgemerkt kunnen worden.

    “Brussels”, Bruxsels” of een totaal nieuwe naam… moet nog worden gezocht… én gevonden.

    Bruxsels wordt dus een quasi-autonome Stadstaat die – na consensus hierover door Brusselaars, Vlamingen, Walen en de Duitsers uit de Oost-kantons – na in overeengekomen overheveling een soort Europees Gebied (wordt en dus quasi-eigendom van de EG) maar met evenredige financiele voordelen voor Nederland, Frankrijk en Duitsland die aan Brussel nauw verbonden blijven.

    De Nieuw Verenigde Nederlanden, Nieuw-Frankrijk en Duitsland zullen in een beurtrol het voorzitterschap van Brussel waarnemen.

    En Nieuw-Frankrijk zal voor de opname van de (toch wel) ‘arme provincie’ Wallonie voor een welbepaalde tijdsduur ‘financiele tranfers’ blijven krijgen die zullen betaald worden door :

    1. alle directe belanghebbenden van die oude bufferstaat Belgie : Spanje, Oostenrijk, Frankrijk, Nederland, …
    2. alle indirecte belanghebbenden van die oude bufferstaat Belgie m.a.w. ook door alle andere landen van de EG. betaald (om bvb. ook al het huidige Spanje hiervan te ontlasten).

    In een tijdperk van (militaire) luchtvaart én van een pacificaal-wakende EG-Gemeenschap is immers de intrinsieke waarde van een bufferstaat (zoals Belgie) – en dat enkel relevant was of ‘kon zijn’ in een tijd van exclusief opererende ‘landlegers’ – totaal overbodig geworden en zodoende allang voorbijgestreefd.

    In feite krimpt de oude Bufferstaat Belgie in tot die quasi-Autonome Stadstaat Brussel en zodoende wordt ze dan alsnog aldaar voorgezeten door – in beurtrol – De Nieuwe Nederlanden resp. Nieuw-Frankrijk resp. Duitsland in mede-bewindvoering met haar twee collega’s resp. De Verenigde Nederlanden, Nieuw-Frankrijk en Duitsland en met Spanje en Oostenrijk als waarnemers en met de EG als mede-beheerder én effectief goed “ingezetene” die waakt over vrede en veiligheid. Op die manier wordt aan de “oude amok-makers op dit Belgische grondgebied” een helende rol toebedeeld die nu ook nog eens door de EG gestimuleerd wordt.

    En op die manier wordt de huidige deelstaat Vlaanderen ontlast tot het betalen van die jaarlijkse veel te hoge financiele transfert die – verhoudingsgewijze – bijna uniek is in de wereld. Immers : als morgen Vlaanderen (daardoor) faiet wordt, is het sprookje voor Brussel en Wallonie per definitie ook gedaan. Dat Plan X werd – anticiperende op dat potentiele desastreuze feit – daarom ook al nu in grote lijnen uitgewerkt en hier ‘ter discussie’ voorgelegd.

    En zo wordt ook gedeeltelijk de verantwoordelijk gelegd bij die andere Europese landen die 180 jaar lang van spanningen bevrijd zijn geweest door de opbouw van die bufferstaat Belgie… en die nu doen alsof ze er 1. niets mee te maken hebben 2. misschien al te snel geneigd zijn om “de schuld” te geven aan slechts één van de binnenlandse ‘exponenten’…

    Vlaanderen is niet gediend om steeds de zwarte piet te moeten trekken omdat de beeldvorming rond Belgie vooral door “welbepaalden” gemaakt wordt in datzelfde buitenland.

    Dat elkeen nu eens voorgoed zijn waarlijke verantwoordelijkheden opneemt in dit “hangende dossier” in hartje Europa.

    En Frankrijk (Parijs) krijgt dan ruimschoots de tijd om Wallonie te helpen “herinrichten” en te “herorienteren” en dus te helpen ‘responsabiliseren’, en zodoende Wallonie ook eens voorgoed wakker te laten worden uit een al veel te lang aanslepend somnambulisme…

    Het Koningshuis krijgt de rol van Coordintaor, Animator, Ambassadeur van deze Herverdeling van vier “partikels van Belgie” aan drie landen. En met bijkomende ook nog eens Brussel als quasi-autonoom ontstaan Stadstaat-gebied dat het oude Koninkrijk Belgie dus als laatste in vier splitst.

    Het koningshuis wordt dan nog voor een welbepaalde tijd betaald door de EG… Het is immers belangrijk dat in het centrum van Europa vrede heerst. Europa moet er dan ook maar iets ‘voor over hebben’. Het Koningshuis krijgt dus een functie toegewezen door de EG.

    DUS : “morgen” kan er in feite de opmaat tot de bewerkelijking van een groot Herenigingsfeest voorbereid worden én dit dus voor drie feestneus-landen met daarbij nog eens een quasi-autonome stadstaat Brussel die zich als zodanig profileren kan en die nu pas écht een heuse Europese Hoofdstad kan worden…

    Tijdens dit feestvieren zal Belgie dus – met een lentebriesje in het voorjaar 2011 – ineens als opwaaiend stof vervliegen… waarbij iedereen intussen positief gefocust is op de nieuwe situatie.

    In Plan X wint iedereen en verliest alleen maar het “superioriteitsdenkend extremisme” en worden de huidige, op tafel liggende Plannen B – intussen aan beiden kanten van de taalgrens opgesteld – voorgoed afgeschoten en dus in één klap afgestraft.

    Plan X is een echt ordentelijke opdeling die buiten het ‘plaatje’ valt van “Onafhankelijk Vlaanderen” enerzijds en “WalloBrux-RestBelgie” anderzijds en dat ook eens ansich zou moeten ‘becijferd’ worden… door een tweede “opvolgende” Panorama-Uitzending.

    Gaat ooit een TV-programma een Stille Pacificale Fluwelen Revolutie vooraf, gekenmerkt door “nooit mensen in de straat, in pyama en met enkel pantoffels aan hun voeten”?

    Dit is een charmante en elegante oplossing, u aangeboden door een PR-agentschap, genaamd (vrij vertaald dan vanuit hun eigenste cryptotaal) : “Elegant-Charmante Zwarte Zwaan & Witte Merel Oplossingen” en die een afdeling is van de “Vrij-Architecten van de Platina Zwanen Galaxi” (=Consortium van Verenigde Spookschrijvers), en die steeds anoniem willen blijven en waarbij Plan X als Voorzet geldt en die door niemand zal worden ‘opge-eist’…
    hopend dat daarmee Plan Y en finaal Plan Z zal worden uitgewerkt tot een volwaardig pacificaal “MarshallPlan Post-Belgie”, counterend de “nogal” agressieve Plannen B… die in deze Panorama-Uitzending werden becijferd.

    Plan X zal in vele Europese Fora worden voorgelegd als “back-up project” van Vlaanderen waar finaal alle onkundigheid en onvermogens van dit land naartoe gedraineerd zullen worden als Plan-A-van-de-laatste-kans = “Plan Model Zwitserland” geen aarde aan de dijk brengt.

    Plan X oftewel de “Post-Belgie Pantoffel-Revolutie”

    Nemo Xeno

  37. Om nu een brug te slaan naar alle ‘aan de gang zijnde bsprekingen” werd eveneens de volgende reactietekst voor die VRT-Panorama-uitzending betrefende “Plan B” uit de hoed getoverd maar deze tekst werd al evenmin ‘als ontvankelijk’ verklaard door de VRT-redactie (misschien omdat elke persoon maar één reactie mag geven)… :

    La Belgique sera comme la Suisse ou elle ne sera plus

    Waarom niet zo? PLAN-A-VAN-DE-LAATSTE-KANS : Zwitserland als lichtbaken en levend voorbeeld van hoe het terdege wel anders kan

    als opmaat naar PLAN X (zie voorgaande reactie-bijdrage, omdat ik me in feite allang geen illussies meer maak)

    Daartoe moeten een aantal basisattitudes, grondhoudingen en draagvlak-mentaliteiten terdege en grondig geremedieerd worden, zoniet is dat “Plan-A van-de-laatste-hoop” klinkklare nonsense.

    Voor wat Vlaanderen betreft : focuserend “hierbij op bepaalde mensen” en hun “Vlaamse Reflexen” die heel dringend en grondig dienen te worden geremedieerd (met een even hieraan voorafgaande genoodzaakte primaire, historische toelichting) :
    1. de ‘Vlaamse’ basisreflex – die tussen 1830 en tot pakweg 1925 heeft bestaan om op te komen voor basisrechten is goed, begrijpelijk, verdedigbaar, correct en zelfs minzaam. Ghandi bracht een ‘opstand’ te been op een totaal pacificale wijze.
    2. tijdens WO I zijn er Vlamingen op het Belgische altaar opgeofferd als kanonnenvlees door ze in de frontlinie te plaatsen met Franse bevelen dewelke die Vlaamse boerenzonen niet konden begrijpen. De Vlaamse Frontbeweging en de VOS (wat later de Vlaamse Vredesbeweging is gaan heten) zijn daaruit ontstaan. Tot zover ook nog allemaal begrijpelijk en totaal verdedigbaar. Hoe precair zelfs de collaboratie tijdens WO I is geweest : ze kan worden “begrepen”. Immers : als een staat een bepaald deel van haar burgers onrechtmatig behandeld dan moet je geen loyauteit van die mensen verwachten en dan hoeft ‘inciviek gedrag’ niet eens zo verwonderlijk te zijn. Wie dat nog steeds niet snapt is een ….. (dat vul je zelf maar in).
    3. Waar het definitief fout loopt is : de collaboratie met nazi-Duitsland. In feite heeft een groot deel van de Vlaamse Beweging daarmee ‘de oorspronkelijk goede zaak’ verkwanseld, waarmee ze zelfs tot op vandaag – het Gravensteenmanifest (hiervan getuigend én daarvan…)… ten spijt – maar geen aansluiting vindt bij het merendeel van de Vlamingen (die daarom alleen al meer “pro-Belgie” zijn geworden, wat het probleem evenwel niet zomaar oplost (zie verder).
    4. Het minderwaardigheidscomplex van de Vlamingen heeft tijdens WO II rancuneus revanche willen nemen en is gestrand in overgecompenseerde – al even zo idiote – “superioriteitsgevoelens” wat zich in die tijd heeft uitgekristalliseerd in pan-Vlaamse ijldromen, vooral van het Verdinaso (claimen van zoiets als Bourgondie (Nederland, Vlaanderen, Wallonie, Luxembourg en een deel van Frankrijk : als dat geen annexatiepolitiek is!) en van de DeVlag (Vlaanderen als gouw van het Derde Duitse (nazi) Rijk…
    5. Na repressie en epuratie van dat collaborerende deel van de bevolking – en waarbij amnestie geweigerd is gebleven (Nederland verschafte amnestie en zelfs een Stalin heeft amnestie gegeven) is er een enorme verzuring en verbittering ontstaan. Rancune, satire, sarcasme, ironie, cynisme – uitmondend in een soort nonstop revanchisme en negativisme – zijn er het product van geworden. In grote mate belichaamt het Vlaams Blok/Belang al deze gevoelens. Ik heb in alle afgelopen decennia niet één artikel gelezen in al haar media dat in haar ondertoon (en dus onderhuids diep ingenesteld) niet deze verzuring/verbittering etalleert. Daarrond werd een ‘cordon sanitaire’ gespannen (om deze infectiehaard in te dammen). De rest is “geschiedenis van het Vlaams Politieke Bedrijf vanaf de jaren ’70 vorige eeuw en dat vaak gebiologeerd werd door een partij die per definitie niets anders nog kon zijn dan een “zweeppartij” die zich groot maakt en voelt in die underdogrol van “moderne Geus”…… Finaal verziekt dat ellendige – alzo politiek bedreven – spel de gehele boel in Belgie… (of is de boel belgie zelf?)
    6. “Vlaams” heeft vanaf die collaboratie tijdens WO II een begrijpelijke, negatieve bijklank gekregen, dat heel wat Vlamingen zich ongemakkelijk doet voelen met dat geinfecteerde ‘Vlaams’ en die zodoende ook geen nood hebben aan dat opgespeld krijgen van zo’n “Vlaamse identiteit” en dat als politiek tweespalt-gegeven in Vlaanderen ‘meesterlijk’ wordt aangegrepen en bespeeld en uitgebuit door machten in Brussel die daarmee “hun eigen politieke agenda” trachten door te voeren (cfr. Plan B WalloBrux). Vlaanderen heeft wel een identiteit : het gedraagt zich als een meervoudige persoonlijkheid met vele alters waarvan al die neuzen in totaal een andere richtingen staan. Het is nuttig om eens terdege een diepteinzage te krijgen in de “Psychosyndromatiek van Belgie”. Met dat portret – getekend door moderne Vlaamse Primitieven – weet het buitenland direct wat “Belgie” is. Ja, het “verdriet van belgie” maar dan psychologisch-analystisch ontrafeld…

    Wat ik aanraad als remediering naar die overgecompenseerden ‘Vlaamse Reflex-elingen” toe
    1. Stop nu eens met al die overgecompenseerde minderwaardigheidscomplexen
    2. Stop ook al dat revanchisme en die afmattende verzurings-slag
    3. Tracht Wallonie – buiten de intriganten van die Brusselse machten – eens te bekijken en aan te voelen vanuit hun standpunt (Waalse en Vlaamse ‘regionalisten’ kennen elkaar zelfs niet eens). Toenadering naar die andere toe (Vlamingen naar Walen en vice versa) is “zo goed als onbestaande” in deze kringen. Waar zijn die benaderingen? In heel de “Vlaamse Beweging” zijn die marginaal, zoniet totaal onbestaande… Adopteer eens een Waal. Ik voel me heel nauw verbonden met de Waal met zijn koeter-Waals… Als ik dat hoor denk ik soms : is dat een Vlaming die Frans tracht te spreken?

    En wat ik aanraad als remediering naar de doorsnee-Vlaming waarvoor de ‘Vlaamse reflex’ steeds een ‘ver-van-hun-bed-“-show zijn geweest en gebleven (omdat ze ver van die ‘prikkel’-gebieden leven of in hun familie met dat soort van ‘vibraties’ nooit of tenimmer werd geconfronteerd) :
    1. Tracht de diepmenselijke gekwetstheden van bepaalde mensen met die Vlaamse Reflex (bvb. van bepaalde Brusselaars of mensen die in een gezin zijn grootgebracht die in deze Vlaamse Reflex-sfeer dito ook heel sterke verzuringsbiotoop baden) zijn opgegroeid te “begrijpen” zonder erin “mee te gaan”. Lees eens een website zoals “Visionair Belgie” en/of leer iets kennen van de échte Belgische geschiedenis. Die is immers helemaal niet zo fraai.
    2. Adopteer eens een VB-er en tracht hem wat te “ontzuren” en te bevrijden van verijlde rechts-nationalistisch-rascistische “bloed-en-bodem”-filosofieen waarin het ‘oorspronkelijk gezonde zelfbeschikkingsrecht’ gestrand is in hun ijdele zoektocht naar de ‘adelheid van het bloed’ en waarvan een deel zich plots is gaan verdiepen in stamboomonderzoek om toch maar hopend ergens in een adellijke familie terecht te komen (wat een nonsense) Dat het VNJ grijze uniformen draagt om die adelheid te nebadrukken : tjonge, tjonge…
    3. Adopteer ook eens een FDF-er… want ook deze 19-de eeuws denkende kolonist-cryptonazi blijft het moeilijk hebben om de taal te leren van “untermenschen zoals de Vlamingen” of als ‘Germaanse neger’ (dixit Johan Sanctorum) – en dat dus totaal benden hun waardigheid is. Zij vertegenwoordigen immers toch zoiets als de “Franse cultuur” (die ik persoonlijk wel respecteer maar graag met de humor van “Luis de Funese”-films tot haar ware dimensie terugbreng. Humor is trouwens een echte indicator, dito een stoomaflater (een soort ontlader), van “culturele identiteiten” die in hun samenlevingweefsel-constructie steeds facetten hebben die nogal verwrongen zitten en die – zo nu en dan – stoom moeten aflaten opdat heel de ketel niet ontploft.

    Dus : adopteer eens een VB-er of een FDF-er…
    Al die arme mensen hebben nood aan liefde en aan goede zorg. Onze politiek is een mutuale afstraffingspolitiek die alleen maar grotere wonden slaat. Dit artikel “Het verdriet van Vlaanderen” van de heer Johan Sanctorum beschrijft meesterlijk deze afstraffings- dito “verdomhoekings”-politiek… Stop hiermee, dames en heren politici.

    En passant toch even gezegd : hoe jammer toch dat dit minderwaardigheidscomplex van de Flamen versukkeld is geraakt in een overcompenserend meerderwaardigheidscomplex (de wet van actie-(over)reactie, zeker?) dat zoekt naar een mystificering van het ‘nationaal gevoel’ wat tot gevolg had dat het “wij-gevoel” ergens begint te “religiseren”. Een gezond natie-gevoel (zeg maar : het gewone ‘wij’-gevoel rond een welbepaald samenlevingsweefsel) verwordt tot national-isme en tot een soort ideefix dito vervaarlijke “geloofsovertuiging” met eigen archetypes en helden (en godendeemstering). Het was voldoende geweest om gewoon ‘respect af te dwingen voor de eigen taal en cultuur’, desnoods met een aantal vrijheidsstrijders die zich – zoals in de film Bravehaert – moedig verzetten tegen allerlei voogden. Ghandi is nog steeds mijn persoonlijk grote, pacificale voorbeeld. Ik heb meer respect voor de piraat met zijn utopia-eilanden én voor de Indiaan wiens gronden hem werden afgepakt door koloniale machten en die daartegen – terecht – in opstand is gekomen dan voor al diegenen die alles zomaar ‘verdragen’… in naam van “verkeerdelijke verdraagzaamheid”. Maar aan links-nationalisme – met terrorisme – heb ik al evenmin nood. Ik heb wel iets met de underdog, met mensen die ‘back to basics’ durven zeggen – andersglobalisten dus – en die tevens ook al die postmoderne poehah van neoliberale, hyperbureaucratische staten – met teveel mensen in de tertiaire sector (die elkaar allemaal in de weg lopen) – durven weglachen met terdege goede alternatieven die gegrond zijn op goed nabuurschap en Gemenebest-denken (zonder afdreigingen, zonder chantage en zonder allerlei doortrapte spelletjes). In feite is het inderdaad “Groen!” die hierin het voortouw zou moeten nemen maar die plooien blijkbaar liever voor het haute finance, high society Belgisch establishment… dat helemaal geen synoniem is van solidariteistgarantie of van verdraagzaamheid. Ik mis “links” in heel deze Vlaamse volksbeweging… “Meervoud” is een marginaal randverschijnsel in Vlaanderen… of doodgezwegen door “macaber links”… Jammer toch, niet?

    En voor wat de francofone machten in Brussel betreft
    (Wallonie en de Walen hebben hier vaak totaal niets mee te maken : die worden alleen maar gemanipuleerd door deze francofone kaste (wat geen synoniem is voor Walen) : daar heb ik de volgende aanbevelingen voor :

    1. Stop eens heel dat arrogante oud-koloniale (desastreuze) ongelijkheidsspel van Wallo-Brux gekoppeld aan een oubollig Belgique-à-papa-patriotisme. Jullie missen ergens al 180 jaar “de trein”. Vandaar misschien het magisch-realisme à-la Delvaux met zijn treinstations met al die ‘treinen-der-traagheid’ (wat geresulteerd heeft in een politiek van ‘traagheden van begrip’). Immers : als Belgie nu met de problemen zit waarmee ze zit dan heeft ze die grotendeels aan haar zelf te wijten. Immers : indien Belgie vanaf het begin van haar ontstaan in 1830 de taal en de cultuur van haar verschillende gemeenschappen had gerespecteerd dan stond éénmaal per jaar geheel de bevolking unaniem op de nationale feestdag met Belgische wimpeltjes te zwaaien en dan was er nooit een Vlaamse Reflex ontstaan, noch een “Vlaamse beweging”. Het is een retorische vraag maar is de ‘flamingant’ per definitie niet het “enfant terrible” dat door de Belgische staat werd gebaard en er in feite nog steeds door gevoed wordt? En hoe is het te begrijpen dat er nog echt geen “Belgisch nationalisme” bestaat? Omdat een terecht “fier-kunnen-zijn-op-deze-staat-en-dit-land” bewust of onbewust tot in diepere lagen van het bewustzijn van de Vlaming terdege onderkoeld is geraakt door geheel haar malafide basisattitudes en grondhoudingen… (alle chocolaterie-verhalen en surrealismen-sympathieen ten spijt : die dienen enkel om de oorzaken van de infectiehaarden te camoufleren).
    2. Doe zoals de Zwitsers : die spreken (of begrijpen op z’n minst) de taal van de andere gemeenschappen van hun land. Als die in een streek komen wonen waarin hun taal niet wordt gesproken dan passen ze zich aan. Ze integreren zich, dwz ze betonen – zoals het normale en goede burgers siert – interesse voor de mensen die er al decennia of zelfs eeuwellang leven, voor hun taal, hun gewoonten, hun bedrijvigheden, hun zeden en cultuur… Ze zijn benieuwd, nieuwsgierig, leergierig om die andere te leren kennen… Ze willen ‘erbij horen’…

    Die sluiten zich niet “af” of “op” in apartheidsscholen, in apartheidsverenigingen…

    Het constant negeren van “inlanders” stimuleert wrevel en irritatie bij die mensen. Hoe zou jezelf zijn? Dat is toch een normaal reactie-verschijnsel. Extremisme? Ben je mal?

    En het wordt helemaak ziekelijk als deze ‘apartheid’ met bepaalde onzichtbare agenda’s worden gestimuleerd (Plan B dito WalloBrux-gekoppeld-aan-La-Belgique-à-papa-patriotissme en dat héél duidelijk boven water gekomen, voor wie dat alleng nog niet zo gezien hebben)… Hele deze mentaliteit laat me denken aan kolonialisten die ene land stelselmatig inpalmen…

    Ik heb een bloedhekel aan alle vormen van kolonialismen… Wat een arrogantie! Voor mij is dat dé Belgische ziekte.

    Ter verduidelijking : als Engelsen zich massaal in Spaanse kuststeden concentreren (omwille van dat gezelige, warme klimaat dat ze in hun land ontberen) dan wordt dat ook per definitie niet finaal zomaar plots een “Britse kustplaats”. Dat blijft Spaans grondgebied. Het Spaans geldt daar ook blijvend als bestuurstaal op hun bestuurlijke paperassen en in het straatbeeld (affichages, straatnamen e.d.). Al hun mededelingen aan de bevolking gebeuren dan ook in die taal. Maak het dus niet zo moeilijk, “goede? Belgen”. Wees in ‘hart en nieren’ een Zwitser en respecteer die andere taal en cultuur en hun streek en gebied en betoon die goede burgerzin door respect. Leer hun taal. Betoon hiermee uw écht Belg-zijn (zoals een Zwitser ons dat voorbeeldig heeft voorgedaan), zoniet kan best heel deze Belgische poppenkast naar de prullemand worden verwezen.

    Leer de taal van die andere en kortwiek daarmee ook niet langer de mogelijkheden van uw eigen kinderen op de arbeidsmarkt.

    Dat er zo weinig Waalse officieren in het Belgische leger zijn. Tja : taalonwilligheid, hé… “Dikke bult, eigen schuld”. Of moeten we weerom verzeild geraken in het scenario van het Vlaamse kanonnenvlees van WO I? Hebben ze het nu nog steeds niet geleerd?

    Dit principe van integratie en aanpassing geldt in heel de wereld. ‘Faciliteitengemeenten’ zijn een Belgische uitvinding en is niets meer dan een implementatie van een voorpost van kolonisten…

    Zie de zaken eens zoals ze zijn.

    Dit principe van integratie en Territoriumbeginsel worden door de VN onderschreven.

    Maar blijkbaar kunnen die lieden ook al gemanipuleerd en bespeeld worden door oude koloniale, Patriciersfamilies, blauwe bloedlijnen, high society (salons), al eeuwenlang grondig ingezeten establisment-lobbies, koningshuizen, ridderordes en wat nog meer allemaal van het francofone establishment (vol nog met nazaten van het Napoleon-regime en Frankrijk als dé cultuur)…

    Men noemt dit Frans nationalisme “chauvinisme” wat niets meer is dan een eufemisme voor superioriteitsdenken (dat de basis is gaan vormen voor het Pruisische nationalisme, uitmondend in nazisme)…

    Zo zie je maar dat de geschiedenis nog steeds geschreven wordt door de machthebbers. Zij bepalen wie ‘in’ of ‘out’ is, wie ‘rascistisch’ is of wie dat niet is… Van zo’n VN – met onderhuidse cryptnazistische trekjes – hebben échte Vlaamse vrijheidsstrijders – wars van extreem-rechts – geen lessen te krijgen…

    Vlamingen kunnen niet terugvallen op dat soort van “historische hig society belangenclubs”….

    De Vlaming is wat dat betreft inderdaad niets meer dan die blijvende “underdog”, een “Germaanse neger” (dixit Johan Sanctorum : wat een mooi en terecht ‘beeld’). Ik keek eertijds heel graag naar de miniserie “Roots”.

    Het Vl.Bel had beter de kaart van de ‘zwarte medemens’ en van ‘de indiaan’ getrokken. Dan bestond vandaag Belgie allang niet meer. Hun politiek van negativistische – en vaak ook discriminerende – uitsluiting heeft henzelf doen uitsluiten en doen belanden achter de muren van een cordon sanitaire..

    De ironie van heel de ‘Vlaamse” zaak is dat het Vl. Bel. in feite en rechte de “onafhankelijkheid’ doet tegenhouden door “groen” en “s.pa” (links, dus) steeds voor het hoofd te stoten met haar petieterig neo-liberaal – en vooral extreem-rechts – discours.
    (=The Flemish Paradox).

    Ik kan toch moeilijk aannemen dat “groen” en “s.pa” zich echt ‘lekker’ kunnen voelen in dat “haute Belgisch establisment”. In feite is dat helemaal niet hun “stal”.

    Ik ben wat afgeweken van mijn discours. Ik had aanbevelingen voor die Brussele francofonie : stop er eens mee om Vlamingen in Brussel nog steeds te negeren en/of als tweederangsburger te behandelen, als loopjongen, als knecht en meid. In dat ‘sferische’ Brussel-Belgique-à-papa wordt je als Vlaming getolereerd… als je jezelf maar niet teveel “verbeeld” (cfr. “science fiction”, “fantast”)… en dus die rol van knecht en meid blijft spelen.

    Probleem is nu : die knechten en meiden zijn nu plots rijker geworden dan de baas maar die evenwel nog steeds in staat is om stelselmatig – en dus chantagematig – die knechten en meiden tegen elkaar uit te spelen (verdeel en heers : l’union fait la “farce”) en hen steeds afdokkend de duimen te doen leggen.

    Dat is Brussels-Belgische politiek ten top.

    En als de ‘Vlaming’ zich als één man roert dan volstaat het codewoord “Vlaamse nazi’s” te scanderen als noodsignaal naar de wereld toe…

    De VN snelt dan ter hulp om de “arme minderheidgroep” in de Brusselse rand te vrijwaren van “discriminatie”… Tjonge, tjonge : wat een poppenkast…

    In hoeverre zo’n sterk gemanipuleerde VN ooit objectief zal kunnen zijn in het beoordelen van ‘dossier Belgie’ zal de toekomst moeten uitwijzen met Plan X.

    Plan X verplicht hen immers om hun Internationale Verdragen en mooie Mensenrechten-afkondigingen terdege te laten naleven. De “gang van de wereld” kennende, maak ik me daarover ook al niet teveel illussies. Machtigen trekken immers steeds de kaart van de machtigen… Vlamingen zijn een “untervolk” dat geen echte geschiedenis kent in kolonialisme. Vandaar dat ze in al die oud-koloniserende landen niet teveel kunnen rekenen op ‘sympathie’.

    Het Vlaanderen dat ik vóór ogen hou is van een totaal ander kaliber. Dat maakt arrangementen en sluit allianties met totaal andere VolkerenBonden… en – wat mij betreft – zijn dat (of dienen dat te zijn) de Multatuli-Volkeren.

    Het accident van de geschiedenis wil nu dat het nu net die ‘V’-partijen zijn die zulks tot op vandaag nog steeds niet goed begrepen hebben. Wat een gemiste kansen… tja…

    En wie profiteert van “het (terdege) enge” van de V-partijen? De oud-koloniale francofone bourgeoisie die de scepter zwaait in Brussel en ooit dreigt te zwaaien in de Brussels Rand, Vlaams-Brabant en liefst van al – vanuit hun mentaliteit bekeken – van geheel Vlaanderen. Immers : voor hun geld nog steeds dat oude motto : “La Belgique sera Latine ou elle ne sera pas”.

    Het enige wat je daarop terecht dient te repliceren is : “La Belgique sera comme las Suisse ou elle ne sera plus” : dat is het Plan A-van-de-laatste-kans, zoniet : splitsen dit land!

    3. Stop eens met geheel die verminkte voorstelling. Waar in dit alles is de “Belgische menslievendheid”? Waar zijn hierin de mensenrechten? En alle bewijzen van terdege verdraagzaamheid, wederzijds respect????

    4. En begin ook eens gewoon te doen m.a.w. eerst eens wat respect op te brengen voor de taalwetten in Brussel die democratisch werden gestemd.

    Stop dus eens voorgoed heel dat gedoe waardoor een verziekt “illegaal spel wordt gespeeld”. Als er iets Belgie heeft gebracht aan de rand van haar faiet dan is het heel zeker zo’n malafide attitude, grondhouding en mentaliteit. Verdraagzaamheid? Menslievendheid? Mensenrechten? Waar? Wat? Hoe?

    Toon eens de ‘Belgische burgerzin om vreedzaam samen te willen leven”. (Is dat evenwel geen contradictie in termini : Belgie en burgerzin?)… Brussel is hiertoe een mooi pilootgebied… een uitprobeer-gebied… Tot dusver is val al die mooie woorden in dat gebied weinig of niets te zien… Veel geblaat, weinig wol.

    5. Eerst dient Wallonie een cordon sanitaire te leggen rond hun malafide politieke formatie, nml. het FDF en alles wat ruikt naar onverdraagzaamheid, minachting, chronische haat tegen alles dat ook sereen ‘Vlaams’ is (dus rond geheel die malafide francofone bourgeoisie met 19-de eeuwse, totaal voorbijgestreefde concepten). Zolang echter Wallonie “front vormt” achter die malafide groep wordt het doodvonnis van Belgie des te actueler. Vlaanderen voorstellen in het buitenland als de grote Zwarte, Boze Wolf is totaal onjuist en intellectueel totaal oncorrect. Ik sta er vaak van versteld hoe hoog het haatgehalte is in de reacties in weblogs, fora in het zuiden van dit land…

    MAW : dat Vlaanderen eens stopt met ofwel Tijl Uilenspiegel ofwel Lamme Goedzak of de Underdog of de Geus te zijn of te spelen.

    Kom eens gewoon op voor gezonde en sereen te verkrijgen grondrechten. Speel heel dat chantagespel niet mee(r mee). Trap hierbij dus al niet in de valkuilen van de overcompensatie/verzuring maar ook niet in de al te schone sprookjesvoorstelling over Belgie. Vlaanderen moet ook intussen dus stoppen om de Calimero-rol te spelen en tevens ook niet om lamlendig een malafide politiek blijven ‘voeden’ omdat het dat V-gevoel maar niet deelt. Maar door niet assertief te zijn over een minimaal gezond V-gehalte trek je de kaart van anderen, tot wrevel van de overcompenserende V-voelers… Laat u niet als schotelvod gebruiken. Ironie van de zaak (II) : gezonde V- en W-gevoelens, met wederzijds respect, zijn de enige garanten van een goed nabuurschap, gebaseerd op respect en wederzijdse belangstelling voor elkaar en zijn de enige garantie tot het blijven bestaan van Belgie (dat evenwel geen tradities heeft in dat soort van attitudes)…

    En dat Wallonie ook eens stopt met haar eigenste Calimero-rolletje te spelen van ‘slachtoffer van nazi-Vlaanderen’ waardoor Madama Non – als handlanger van de intolerant Brussels francofone bourgeoisie – zich de mooie rol kan blijven toeeigenen van de Waalse Robin Hood die de schatkist van Vlaanderen Boze (Nazi)Wolf steevast elk jaar kan blijven plunderen…

    Allemaal heel mooit geprobeerd maar als een ballon direct wel doorprikbaar. De realiteit – achter al die mooie voorstellingen – is vaak veel grauwer en minder “luchtig”.

    Elkeen zit vast in zijn eigen tunnelvizie, de eigen mooie rol die men zichzelf toedicht en vooral ook in de uitkristallisatie van die “de boze wolf” (dat natuurlijk altijd “die andere” is : L’enfer, c’est l’autre).

    Belgie gaat ten onder aan dat soort van “wespennest”-achtige, malafide basisattitudes, grondhoudingen en mentaliteiten waarin niemand ‘diep in het eigen hart durft te kijken’ en veel gemakkelijker de hand in de boezem van anderen steekt (hierbij de Siciliaanse Vespers indachtig).

    Het is een mythe te denken dat alleen “Plan A, zoals dat nu wordt gespeeld met nooit geremedieerde onderhuidse afrekeningsspelletjes op basis van malafide basisattitudes en grondhoudingen” menslievend zou zijn, vredelievend, de solidariteit garandeert en “model” zou staan voor “mensenrechten”…

    Dit land is opgebouwd op fundamenten van ongelijkheid, minachting, superioriteit en dat finaal gestrand is in tegenreacties, overcompensatief wangedrag dat finaal een immens desastreuze heksenketel heeft gegenereerd dat nu geleid heeft tot een land in chronische “impasse”, “onthoudbaarheid”, “onregeerbaarheid” dat miljoenen euro’s kost. “Plan A zonder gedegen remedies” is zoals dweilen met de kraan open… Een geldkraan die ons tot de zoom van de afgrond brengt. Binnenkort verzeilen we in het Griekse of Ierse scenario.

    Stop dus ook eens om de mythe de wereld in te blijven zenden van een Plan A dat “kinderspel is in vergelijking tot al het andere”. Op welke planeet leven jullie? Cultiveer dat soort “chocolaterie-surrealisme” maar niet teveel. Het is diepdroevend en immens wansmakelijk. Deze chocolade is vergiftigd.

    Als “de Belgen” hun basisattitudes, grondhoudingen en overheersende mentaliteit niet gaan herzien en terdege gaan (helpen) remedieren dan is deze staat Belgie – met al datgene erin dat ze dus écht belichaamt – onomkeerdbaar ‘ten dode’ opgeschreven. En zolang men daaraan niets wezenlijks veranderd zijn al jullie “Plannen A en B” niets meer zijn dan “zielige voorstellingen” of zijn ze niets meer dan “pleisters op een houten been”.

    Niemand gaat in dit hangende dossier zomaar vrijuit en niemand hoeft geheel die zwarte piet zomaar te trekken of te slikken. Niemand is hierin zomaar de Kop van Jut. Zolang ‘de Belgen’ zondebokken zoeken buiten zichzelf en zichzelf niet terdege remedieren in datgene wat ze als malafide attitude in zichzelf blijven koesteren zal dit land blijven wegzinken in haar eigenste moerasgronden. In deze Vizie is elk nationalisme of patriotisme (de twee plannen B) niets meer dan een immens wansmakelijk misplaatste grap.

    Belgen leiden aan hun eigenste blinde vlekken. In het buitenland kan deze scherpe analyse gemakkelijk worden gemaakt. Alle reacties op al die websites zijn totaal openbaar en wetenschappelijk analyseerbaar.
    Laat het buitenland maar eens over ons hun commentaren geven.

    MAW : “PLAN A VAN DE LAATSE KANS” : « La Belgique sera comme la Suisse ou elle ne sera plus”

    En – indien deze laatste kans niet werkt door het gebrek aan de daartoe benodigde en geremedieerde basisattitudes, grondhoudingen en “mentaliteit” dan lijkt me PLAN X als een – nu reeds uitgewerkt terugval-scenario of “BACK-UP PROJECT” de enige nog resterende en goede oplossing (zie ‘hierna’ : Plan X).

  38. gepubliceerd in :

    http://www.francophonedebruxelles.com/2010/11/un-plan-n-pour-la-flandre-un-plan-f.html

    Anonyme dit
    12 décembre, 2010

    “Plan X” wordt – hoe langer hoe meer – totaal onafwendbaar.

    Vlaanderen bij Nederland.
    Wallonie bij Frankrijk.
    Duitstalige Oostkantons terug naar Duitsland.

    En Brussel wordt een onafhankelijke stadstaat, in beurtrol voorgezeten door afwisselend

    de Verenigde Nederlanden,
    Nieuw Frankrijk
    en Duitsland

    waarbij de inwoners van Brussel twee nationaliteiten bezitten : een “Brusselse” én de tweede te kiezen uit een Nederlandse, een Franse en een Duitse…

    Brussel wordt hierbij dus een soort Washington DC, betaald door de EG en zal in haar 19 gemeenten alle Europese lidstaten ‘vertegenwoordigen’ (en daarmee “verbroederen”). Op die manier wordt Brussel finaal dan toch écht nog eens een Europese hoofdstad… oftewel een waarlijke afspiegelingsstad van de EG-lidstaten.

    Brussel wordt dan – zo u wilt – een verschrompelde bufferstaat, de ‘reststaat’ die nog aan het koninkrijk Belgie zal herinneren (voor wie daar nog enige nood zou aan hebben)…

    “Bruxsels” wordt noch de speeltuin van Vlaanderen-Nederland, noch de speeltuin van Wallonie-France. “Bruxsels” wordt een Europees District én grondgebied van de Europese Gemeenschap. Het zal een voorbeeldfunctie krijgen in écht Europees burgerschap.

    “Als twee honden vechten om een been, gaat de derde er mee heen”, zegt een spreekwoord. Er komt een punt dat de EG dat gekibbel beu zal zijn. De kans is ook reeel dat de Europese Unie zich – in elk ander scenario – volledig zal terugtrekken uit Brussel-Bruxelles.

    Daarom is de optie van “Bruxsels” als Europees District (als verzoeningsmodel) boven alle andere alternatieven (die vertrekken vanuit een conflictmodel) verkiesbaar.

    Het koningshuis krijgt binnen dat verzoeningsmodel een rol toebedeeld door de EG en zal door die EG ook betoelaagd worden.

    Iedereen wint dus. Leuk, niet?

    Morgen vieren drie landen en een stadstaat feest. Het Belgisch Koningshuis staat dan garant voor het goede verloop van deze herschikking. Het “Belgische Koningshuis” – wat een nieuwe naam zal krijgen – wordt een soort Groot-Ambassadeur in die vier ‘nieuwe staten’.

    Het separatisme van 1830 wordt hiermee beeindigd.

    Iedereen tevreden?

    Dit is de Post-Belgische “Pantoffel-Revolutie”… zonder mensen op straat… eenieder in pyama zittend vóór de beeldbuis, met pantoffels aan hun voeten…

    De grote krijtlijnen kan u lezen in “Plan X” als reactie op één van de teksten binnen o.a. “Visionair Belgie” (de webblog van de heer Johan Sanctorum)

    Voor alle problemen bestaan elegante en charmante oplossingen. Men moet ze alleen recht in de ogen durven te kijken en er nadien ‘sereen doch kordaat voor te staan en voor te gaan’.

    Extremisme? Revolutie? Geweld? Einde van een beschaving?

    BEN JE MAL?

    Alleen door het poneren van Goede Alternatieven wordt de gekte van de betrachtte status quo in dit vastgelopen land écht wel duidelijk.

    Nemo Xeno

  39. Een laatste link :

    http://www.vrijspreker.nl/wp/2010/08/misvattingen/

    In dit artikel werden op deze website immers de eerste ideeen rond “Plan X” geventilleerd…. vanaf Volle Maand Augustus 2010… Neergeploft, dus, op een plaats waar niemand haar zou zoeken of had kunnen vinden… Ach… enkel leuk ‘pour la petite histoire’…

    En als er écht schot in de zaak komt, dan zal dit alleen maar zijn omdat we plots allemaal lucide zijn geworden over een aantal zaken die zich simultaan gaan voordoen in de nabije toekomst :

    ofwel :

    1. Wallonie echt wel zelf het heft in eigen handen gaat nemen en de scheiding zelf gaan finaliseren
    2. De Vlamingen daardoor volledig vóór schut gezet worden (want die geraken het onderling nooit eens)
    3. De Nederlanders hierbij voltallig de Lamme Goedzakken in Vlaanderen zullen overhalen om “samen te gaan” en zodoende het ‘ijs zullen komen breken’

    of

    4. Omdat we plots allen tezamen begrepen zullen hebben dat het opheffen van het separatisme van 1830 én de herverdeling van drie “partikels grondgebied” (Vlaanderen, Wallonie, Duitse Oost-kantons) aan reeds bestaande landen (waardoor geen sprake kan zijn van ‘vorming van nieuwe kleine staten’)en een fusie eenvoudiger is dan nieuwe staatsvormingen
    5. Brussel nu eens een écht Europese hoofdstad wordt dat zich bevrijd heeft van “hengelaars” (Vlaanderen en Wallonie) die al te lang een politiek voeren om rspectievelijk Brussel ‘te behouden’ (Vlaanderen) of “de rand van Brussel met alzo corridor naar Wallonie” ‘te overoveren’ (bepaalde machten in Brussel waarbij het Wallonie in dat ‘zog’ mee betrekt)
    6. Brussel in feite als verschrompelde “bufferstaat Belgie” nu zal worden voorgezeten door de EG als garant van duurzame vrede en dus als ‘bezweerders van een communautaire patsituatie’ zullen optreden en waarbij ze zo’n ethnische spanningen in het hartje van Europa gewoon niet kan hebben en die onmogelijk ‘discriminaties’ enerzijds of ‘expanisionistisch-koloniserende annexatie-betrachtingen’ anderzijds zullen kunnen ‘honoreren’ en ze zodoende hun eigen grote Principes, Handvesten, Grondwetten, Grondrechten, Fundamentele Verklaringen enzovoort in uitvoering brengen
    7. De heren Bart De Wever en Di Rupo het grondgegeven van “Plan X” – dat al heel lang in hun (en in vele andere) geesten rondwaart – tot “Plan Y” omvormen oftewel tot iets waarachter heel Belgie zich kan schragen omdat ze finaal en terdege begrepen hebben dat de bufferstaat Belgie “verleden tijd” is (omdat het een verouderd koloniaal model belichaamt) én dat het beter is om allemaal een eigen nieuwe toekomst tegemoet te treden ipv al te zeer en nog té lang aan elkaar te moeten worden “opgesolferd” als een pap die allang ‘koud is geworden’…
    8. de échte responsalibilsering maar zal blijken vanuit de inschikkelijkheden van zowel Vlaanderen, Wallonie, Brussel en de Duitse Oost-Kantons om zich aan de nieuwe politiek-geografische gegevenheid – en de erin verlegen uitdagingen – gaan aan te passen nml. de “Fusie van elkeen met een ander land” (Vlaanderen, Wallonie, Duitse Oost-kantons) en eens écht een Europese stad te worden met daadwerkelijke afspiegeling van de verschillende culturen van de EG-lidstaten (Brussel).
    9. Brussel wordt dus noch Vlaams-Nederlands, noch WalloBrux-Frans maar écht wel Europees.
    10. Alleen als dit land bereid is om – in al haar geledigen – finaal aan eenzelfde zeel te trekken dan “vieren we morgen allemaal feest” want Plan “X-Y-Z” is iets om de champagnefles bij te mogen ontkurken…

    In Plan X-Y-Z wint iedereen. Het is een “win-win-situationele oplossing”.

    Waarop wachten we nu nog écht?

    Men zegge en schrijve en tamtamme het door!

    Of moet nu deze hint van de EG zelf komen of van Nederland of van Frankrijk of van Duitsland?

    Of moeten er ooit “genoodzaakt” blauwhelmen komen patrouilleren? Neen toch, he?

    Laat dus de EG Brussel maar tot een volwaardig Europees District – in vgl. met Washington DC – verheffen én dit tezelfdertijd met stationnement van Blauwhelmen omdat de NAVO in Brussel ook gelegen is en dus hun reservetroepen best ook in het hartje van Europa, in Brussel dus, gelegen zouden zijn…

    Deze hintjes werden jullie nu gegeven door een Vlaamse Brusselaar die enkel maar beschrijft wat jullie zelf allemaal al heel lang onbewust weten en willen.

    Maak het allemaal toch niet moeilijker.
    Alle andere plannen hebben gefaald…
    Als ik ze optel zijn er aan “Plan X” 23 andere plannen voorafgegaan (vanaf Plan A tot Plan W)… her en der in de pers op of webblogs ‘neergeschreven’…

    “X” – oftewel het onbenoembare – is datgene wat de ‘anonieme stem’ in ons, ons allemaal allang heeft ingefluisterd.

    Bedankt voor jullie aandacht.

    Ik heb gesproken en trek me voorgoed terug.

    Nemo Xeno