Een snoepje voor de professor

Prof. Em. Etienne Vermeersch gehuldigd door het Humanistisch Verbond

Zopas maakte de Humanistisch-Vrijzinnige Vereniging bekend dat ze haar tweejaarlijkse prijs uitreikt aan moraalfilosoof Etienne Vermeersch. Dat kan nauwelijks een verrassing genoemd worden: de professor-op-emeritaat (zoals het luxepensioen genoemd wordt, voorbehouden aan hoogleraren) is al decennia lang een boegbeeld van de Vlaamse vrijzinnigheid. In 2008 organiseerde Knack een poll onder “honderd prominente Vlamingen”, die Etienne Vermeersch tot “de meest invloedrijke Vlaamse intellectueel” uitriepen. Dat kan kloppen, het wijst er vooral op dat de professor veel vrienden heeft, maar voor een filosoof is het misschien wel een bedenkelijke onderscheiding: het zou Voltaire wel nooit overkomen zijn. Voor mij blijft Vermeersch dan ook vooral de intellectueel die zich koestert in de warmte van de schijnwerpers, en steeds weer bereid was om als excuusmoralist de politiek te depanneren en het maatschappelijk debat te draineren naar schimmige, besloten commissies. Euthanasie, abortus, hoofddoeken van moslima’s, hoeveel geweld er mag gebruikt worden tijdens een repatriëring,- dus hoe lang een rijkswachter zo’n kussen in iemands gezicht mag duwen voor hij/zij stikt: de expert-ethicus, stevig geruggesteund door een krans van vakgenoten, wist het allemaal en leverde ijverig adviezen af.

In menig opzicht is zo’n moralist in de schaduw van de macht een anachronisme. Wij hebben vandaag intellectuelen nodig die zich uiterst kritisch en met afstand opstellen tegenover de bovenbouw, het Belgische regime, maar ook de nieuwe Vlaamse zelfgenoegzaamheid, de media, het politiek en cultureel establishment. De generatie van Etienne Vermeersch mankeert dit Diogenisch instinct compleet. Hij is als filosoof gedateerd, hoewel hij, juist daardoor, als opiniemaker en staatsintellectueel, zichzelf overleeft en schittert. Zelfs zijn islamcriticisme is salonfähig, zijn flamingantisme (als lid van de Gravensteengroep) soft en academisch-abstract. Wim Van Rooy, zelf in ongenade gevallen bij de Humanistisch-Vrijzinnige Vereniging wegens te radicaal, karakteriseert hem daarom als “gematigd en braaf”, een toonbeeld van politieke correctheid in een middelmatig cultureel landschap.
Een ander interessant dissident geluid i.v.m. prof. Vermeersch kwam overgewaaid uit Nederland, via de blog www.catholica.nl van Erik Van Goor. In de tekst “De genade van Etienne en zijn vrienden” linkt hij het rabiate atheïsme van de ex-Jezuïet Etienne Vermeersch aan het recent weer opgedoken DeMorgen-artikel uit 1979, waarin de professor zich zeer welwillend uitlaat over pedofilie, “als er geen dwang bij is”. In datzelfde jaar was Etienne Vermeersch betrokken bij de organisatie van de pedomusical “Snoepjes” van het gezelschap “de Rooie Vlinder”.
Etienne Vermeersch, SKEPP en C° bedrijven het atheïsme als een omgekeerde religie, met een bezetenheid en geborneerdheid die veeleer doet denken aan, jawel, een religieuze sekte.

Zelf een rechts-katholieke fundamentalist, gaat Van Goor er dan in galop vandoor om het atheïsme van Vermeersch als decadent en immoreel te kwalificeren,- t.t.z. gericht tegen de ethische normen van de Joods-Christelijke cultuur die kindermisbruik niet gedoogt. Die normen hebben onze katholieke pastores in het nabije verleden dan wel feestelijk aan hun laars gelapt,- dacht ik zo bij me zelf.

Toch wil ik even op dit spoor verder gaan, maar dan meer in psychoanalytische zin. De hyperrationalistische papenvreterij van de ex-Jezuïet Etienne Vermeersch is namelijk zo extreem dat men hier een permanente afrekening met het verleden,- zijn eigen (katholiek) verleden, vermoedt.

Dat werpt dan een enigszins ander licht op de zo zelfzekere en zijn tegenstanders immer overbulderende professor: de vrijzinnige humanist gaat op een neurotische manier om met zijn voorgeschiedenis. Hij lijkt me een typisch voorbeeld van het Paulus-syndroom, genoemd naar de vervolger van Jezus die op weg naar Damascus door een bliksem werd getroffen en meteen de strafste apostel werd: wat men eerst hevig aanhing, wordt nadien even extreem en met even weinig zin voor nuance verguisd. En omgekeerd. De bekering gaat gepaard met een streven naar macht en status (op de univ was Vermeersch’ bijnaam ‘de dictator’). Het syndroom is kenschetsend voor een zwakke persoonlijkheid die, dikwijls onder een autoritaire ‘schelp’, het ene fanatisme door het andere vervangt, wanhopig op zoek naar zekerheid. We kennen zo een aantal gevallen: extreem-linksen die bij extreem-rechts belanden zoals N-SA voorman Eddy Hermy, ooit begonnen als  Amada-militant; of het geval van de Trotzkistische atheïst prof. Herman De Ley die nu de sharia in België wil invoeren; of die andere seminarist, Paul Goossens, die in 1968 ineens als “linkse studentenleider” opduikt.

Mei ’68, of het sexfeest na de vadermoord
De bekeerling overdrijft altijd, hij zet zijn fanatisme voort in het andere kamp en wil het verleden uitwissen. Zo komt prof. Vermeersch ertoe, in zijn boek “Atheïsme” (2010)  een aantal godsbewijzen uit de middeleeuwen te weerleggen. Maar wie zit daar nu in de 21ste eeuw op te wachten? Iedereen die ook maar enigszins bekend is met de scholastieke filosofie, weet dat die godsbewijzen met veel kunst- en vliegwerk in elkaar geschoten prietpraat zijn, daterend uit de tijd dat men ezels voor de rechtbank daagde omdat ze met de duivel zouden complotteren. In dezelfde zin is Etienne Vermeersch ook een militant lid en onvermoeibare tekstenleverancier van SKEPP (Studiekring voor Kritische Evaluatie van Pseudo-wetenschap en het Paranormale), een genootschap van vrijzinnige duiveluitdrijvers die een permanente klopjacht beoefenen op gelovigen van allerlei strekking, creationisten, telepatici, astrologen, mediums, kaartlezers, de homeopathie, en verder alles wat niet strookt met het enge wetenschappelijk positivisme, dat ook al uit de 19 de eeuw dateert. Vermeersch, SKEPP en C° bedrijven het atheïsme als een omgekeerde religie, met een bezetenheid en geborneerdheid die veeleer doet denken aan, jawel, een religieuze sekte.

Maar hoe houdt dat Paulussyndroom van de overijverige bekeerling verband met die vrolijke “Snoepjes”-musical en de pedofiele gedoogmoraal van onze expert-ethicus? Daartoe dienen we het betekenisvolle jaartal 1968 in herinnering brengen, en verwijs ik naar mijn lezing uit het jubileumjaar 2008 over deze beweging. De sterke libertijnse en erotomane ondertoon van de anti-autoritaire vloedgolf in Mei ’68 zou namelijk in een Freudiaanse zin kunnen verklaard worden, als een zelfbeloning voor de vadermoord. Het Alziend Oog is verdwenen, de seminaristen met kriebels in hun broek vieren de dood van God met een potje rampetampen. Voor meer details over deze link tussen vadermoord en groepssex, zie het baanbrekende werk van Siegmund Freud ““Totem und Tabu” (1913).

Het machtsvacuüm dat na de vadermoord ontstaat wordt inderdaad niet onmiddellijk ingenomen (dat gebeurt pas later, in de “mars door de instellingen”), maar gaat in eerste instantie gepaard met een sterke hedonistische consumptiedrang, wetenschappelijk vermomd als een wat-niet-weet-niet-deert-rationalisme. De wereld als snoepwinkel, alles is toegelaten, zolang het maar geen ongemak veroorzaakt. Als een kind van vijf niets voelt tijdens de penetratie, bv. door het te verdoven, is er niets aan de hand (zie hiervoor ook: “De betwistbare moraal van Etienne Vermeersch” van Herman De Dijn). Vanzelfsprekend gaf de sexuele frustratie, voortkomend uit de worsteling met het celibaat, voor mensen als Etienne Vermeersch en Paul Goossens een extra impuls aan deze libertijnse zelfbedieningscultuur.

Zo blijkt dat pedofiele nevenverhaal toch verband te houden met een geforceerd en dwangmatig instrumentalisme, volgend uit de leegte na de dood van God. Ik zeg het, zelf als ongelovige heiden: het atheïsme van de georganiseerde vrijzinnigheid deugt niet,- het ruikt teveel naar ressentiment en overcompensatie. Het wordt puur beleefd als feest-na-de-vadermoord, dat nu steeds meer uitdraait op een enorme kater. Elke moraal is hier voorwaardelijk en utilitair, on-Kantiaans. Uiteindelijk is er enkel de ontnuchtering, de tristitia post coitu, en een grijnzende professor die prijzen in ontvangst neemt. Zijn Jezuïtische bochtenwerk, om zijn zogenaamd gewijzigde visie op pedofilie vast te haken aan “nieuwe wetenschappelijke bevindingen”, is des te pijnlijker en ongeloofwaardiger.
De Mei’68-mythe is ondertussen al lang ontmaskerd door denkers als Michel Houellebecq en Bernard-Henri Lévy. De uitwegloosheid van de consumptiemaatschappij en de begeertecultus moet leiden tot een nieuw ascetisme van de rebellerende outsider. Maar professor Vermeersch is, zoals Paul Goossens overigens, op zijn élan doorgegaan, blijft onze meest invloedrijke intellectueel, en krijgt uit de handen van de paars gekleurde jury, met o.m. Eddy Boutmans (Groen!), Leona Detiège (SP.A) en Dirk Verhofstadt (Open-VLD), dus nu weer die fijne Prijs van het Vrijzinnig Humanisme. De plechtigheid gaat door in de Aula van de Gentse Univ op 21 juni. Dat is op een boogscheut van de plek waar de professor als toenmalig decaan “Snoepjes” liet opvoeren. Helemaal toevallig.

Advertenties

26 Reacties op “Een snoepje voor de professor

  1. Mijn respect voor jou (Johan) groeit.
    Prof Vermeersch is voor mij van zijn voetstuk gevallen, nooit vermoed dat uitgerekend hij ooit pleitte voor een pedofilie zonder dwang…
    Er bestaat niet zoiets als pedofilie zonder dwang, hoe je het ook verwoord het kind is de dupe.
    Ook vrijzinnigheid heeft grenzen.

  2. Een ongelovig heiden, is dat geen contradictie, of is dat zoiets als een klerikaal atheïst?

  3. Het is toch een feit dat er in de dagen dat Vermeersch zijn artikeltje schreef i.v.m. pedofilie dat er weinig onderzoek naar verricht was, tenzij door pedofielen zelf. Er was nog geen Peter Adriaensens, geen Dutroux, er waren nog geen internet-pedo-netwerken en schandalen in de kerk die uitkwamen, en er heerste toen een algemene sfeer van seksuele bevrijding. Vermeersch stelt in het artikel heel duidelijk het principe ‘geen geweld, geen dwang’. Het is te gemakkelijk hem af te rekenen op dit kleine artikel dat voor die tijd best redelijk bleef. Hij maakte toch geen reclame voor pedofilie ofzo? Pleitte wel voor een genuanceerde manier van denken hierover. Ook redelijk jonge mensen kunnen nieuwsgierig en zelfs zoekende zijn naar seksualiteit en voelen zich via de muziekindustrie heel vaak aangetrokken tot ‘sterren’ (volwassenen dus)… Dat laatste aanvaardt iedereen.

    NB: Toen Vili (13 jaar) & Mary (zijn juf in de lagere school) een relatie kregen en uiteindelijk 2 kinderen, vond de ene helft van Amerika dit een schande (en stopte men Mary voor 7 jaar in de gevangenis) en zei de andere helft ‘laat hen met rust, op liefde staat geen leeftijd’. Dat zei Vili en zijn moeder overigens ook. Toch was het pedofilie. We leren er best genuanceerd over denken. Anders durft de nanny binnenkort geen poep meer schoonvegen of pamper vervangen…

    In mijn ogen blijft Vermeersch een grote meneer. Wellicht de grootste die ik ooit in mijn leven heb mogen ontmoeten. Proficiat met de prijs, Etienne.

    (En ja, zonder de reclame die Vermeersch ooit maakte in HUMO’s eindejaarsvraagjes, had ik Wim Van Rooy nooit gelezen. Dus Wim zou beter iets bescheidener zijn op dat vlak. Vermeersch heeft in mijn ogen zijn nek al verder uitgestoken in het islamdebat dan Van Rooy. En hij wordt er ook minder emotioneel of hoopvol bij.)

    • peter calluy

      Zou het kunnen Mr Corneel dat Etienne Vermeersch & Wim Van Rooy complementair zijn inzake kritiek op de Islam. Daar waar Etienne Vermeersch gemakkelijker airplay krijgt dan Wim Van Rooy geeft u de indruk dat de ene ‘moediger’ is dan de andere. Ik kan u echter zeggen dat dit tussen beide heren niet echt speelt hoor. Trouwens, Mr Corneel, wat is uw bijdrage tot hier toe inzake kritiek op de islam ? En wie zou hier bescheidener mogen zijn ? Verder haalt de schrijver van bovenstaand rancunepamflet ene Erik Van Goor aan? Als u zijn geschriften leest zult u met mij kunnen vaststellen dat deze niet eens het onderscheid begrijpt tussen Atheïsme en secularisme en dus Paul Cliteur als een bepleiter van een atheïstische samenleving benoemd terwijl het natuurlijk een seculiere is. Inderdaad Corneel Etienne Vermeersch is een filosofische lefgozer, Wim is een literaire lefgozer. Beiden vragen ze onze aandacht voor de onverkwikkelijke evolutie waarin onze seculiere democratische rechtstaat wordt meegezogen. De auteur van het stukje hierboven echter, vraagt eerder om vooral niet op die vraag om aandacht in te gaan door de boodschappers/onderzoekers te culpabiliseren met een aura van Atheïsme. Alsof dat Atheïsme a priori verdacht en te wantrouwen is. Het vetgedrukte zinnetje zegt alles: Etienne Vermeersch, SKEPP en C° bedrijven het atheïsme als een omgekeerde religie, met een bezetenheid en geborneerdheid die veeleer doet denken aan, jawel, een religieuze sekte. Verdere commentaar overbodig.

      • En laat nu juist dat vetgedrukte zinnetje de meest rake beschrijving van het zelotisme van Vermeersch & Co bevatten.

      • Nu je het zegt, ik snap niet meer waarom ik ineens over Van Rooy begin in het vorige stukje… (Ik dacht dat Van Rooy ergens schreef dat Vermeersch te soft zou zijn, zo staat het me voor… maar waar was dat weer en waarom?) Maar alle respect voor beide heren, die elkaar mooi aanvullen en versterken. Over mijn eigen bijdragen in de kritiek op de islam kan ik hier helaas niet uitweiden, maar ze zijn er. Trouwens, de uwe respecteer ik ook. Vriendelijke groet.

  4. 1/ Mij werd in 2003 het lidmaatschap bij het Humanistisch Verbond ontzegd omwille mijn verzet tegen het multiculturalisme.

    2/ Na de homo’s kwamen in de jaren zeventig de pedofielen uit de kast. Al in 1966 ontving de debuterende schrijver Astère Michel Dhondt, wiens hele oeuvre een melancholische lofzang op seks met kinderen zou worden, de Arkprijs van het Vrije Woord. De linkse, radicale groepering de Rooie Vlinder haalde in 1979 de Nederlandse ‘pedomusical’ Snoepjes naar Gent. De voorstelling vond plaats in een auditorium van de universiteit op de Blandijnberg. De organisatoren moesten door de politie beschermd worden tegen rechtse betogers. Uit de Rooie Vlinders ontstond in 1981 de actiegroep Stiekum die zich tot doel stelde pedofilie uit de taboesfeer te halen.

    De strijd voor het recht op seks voor kinderen was na de emancipatie van homoseksuelen een logisch gevolg. Er werd onder andere campagne gevoerd met een affiche waarop een jongetje en een meisje in elkaars onderbroek tasten onder de titel Baas in eigen broek. Als men kinderen eenmaal had erkend als seksuele wezens, viel nog één taboe te slechten: het recht van het kind op seks met een volwassene. Wie bedenkingen uitte, kreeg te horen dat hij aan introspectie moest doen om de weerstanden binnen zijn geconditioneerd denken te onderkennen. Ik herinner mij dat een vriendin die moraalfilosofie studeerde me omstreeks 1980 een brochure over pedofilie gaf om mijn geest te verruimen. In Gent was de voorzitter van CGSO in die tijd professor Bob Carlier, seksuoloog en moraalfilosoof aan de RUG. Vandaag, met de onthullingen van misbruik binnen de kerk in gedachten, lijkt geen mens er nog bij te kunnen dat er ooit werd gesensibiliseerd voor de aanvaarding van seks tussen volwassenen en kinderen.

    De grote angst, afkeer en afkeuring die het onderwerp pedofilie te weeg brengt heeft duidelijk te maken met de rolverdeling tussen mannen en vrouwen: vrouwen en kinderen horen bij elkaar en mannen hebben daarbij niets te zoeken. Het afwijzen van pedofilie heeft ook te maken met de instandhouding van ‘de hoeksteen van onze maatschappij, Het Gezin.’
    bron: Artikel ‘Vrouwen en pedofilie – Op een oude fiets moet je het leren’ door Marjan Sax & Sjuul Deckwitz; Homologie; Jaargang 12 nr. 5; september / oktober 1990

    De homo’s moeten tegenover de pedo’s dringend terug hun rol van grote broer opnemen. Nu we toch de periode van de grote eenmaking kennen is het een kleine moeite om daar de schaarse overgebleven ”militante” pedo’s bij te betrekken.
    bron: Artikel ‘Pedoseksuelen en de homostrijd’ door Staf Laenen; De Janet; mei 1990

    Het Centrum voor Seksuele Voorlichting, en de vrouwengroep ”Tegen Haar Wil” organiseren een themaweek rond seksueel kontakt tussen volwassenen en kinderen. Op donderdag 5 april staat een panelgesprek op het programma met als onderwerp: ”Pedofilie, seksueel misbruik of een mooie ervaring?” Met Theo Sandfort, Lut De Ridder, de pedogroep Stiekum, Bob Carlier en Vicky Claeys. […] Paddenhoek 1, Gent.
    bron: ‘Pedo’s in de jaren ’90’; RAF Nieuwsbrief (RAF staat voor Roze Actie Front); maart 1990

    Begin april organiseren wij een debat rond pedofilie en seksueel misbruik. In de dagen daarvoor zouden wij door middel van film of toneel de tema’s seksueel misbruik van kinderen en pedofilie willen situeren. Op dit moment zijn wij nog op zoek naar een film (of een video) waarin pedofilie gunstig belicht wordt, of minstens niet te negatief wordt voorgesteld. Ik hoop dat u ons enige titels kunt bezorgen en bij voorkeur ook de plaats waar deze produkties te lenen of te huren zijn.

    Bij voorbaat hartelijk dank.

    Met vriendelijke groeten,
    Carla Wingender
    bron: Brief van C.S.V. (Centrum voor Seksuele Voorlichting, België) aan MARTIJN; 8 februari 1990

  5. Een ontluisterend artikel, haarscherp verwoord.Ik heb altijd van die “second thoughts” gehad, als ik Vermeersch op zijn doordrammerige manier bezig zag. Nu weet ik ook waarom.

    L.B.

  6. Weer een schitterende analyse van Johan Allerheiligen, is dat nu geen goede vernederlandsing van Sanctorum, de genitief meervoud van Sanctus? Dominus vobiscum. Flectamus genua, ik zie het Vermeersch al prevelen. Op de foto van Etienne, aan het begin van het artikel zie je hem trouwens urbi et orbi de zegen geven, of is het de hostie die hij ter communie aanreikt voor zijn nieuwe geloofsgenoten van de linkse kerk.In het onlangs heruitgezonden “India voor beginners” stak hij zo mooi zijn tong uit om de hostie in ontvangst te nemen, een oude gewoonte.
    Tcch raar
    1° dat al die ex-Jezuïteen, Scheutisten en Dominikanen etc. zo goed “liggen” bij de PC spraakmakers en jury’s van dito prijzen. Je kan ze zo zien liggen in een pedofiele omarming, tenzij ze tegen hun geliefden staan te schurken in de dompelput van de agalev-stichter. Daar zag men allemaal geen graten in. Toen Alexandra Colen al twintig jaar geleden bij het katholiek onderwijs waarschuwde tegen het pedofiele gedoogbeleid werd haar “kwezelpraat” doodgezwegen.
    Linkse priesters vonden altijd al genade maar wie uittrad en alsnog op het goede linkse pad terechtkwamen, werd weer de hemel ingeprezen, of ze nu Vermeersch, Zinzen of Paul Goossens heetten. Twee vliegen in én klap: een zwartrok minder en de linkse kerk verrijkt.
    2° heel raar dat dezelfde lofbetuigers geen meedogen hebben met iemand van goeden linksen huize als Han Vermeer,Siegfried Bracke e.al. wanneer die naar het rechtse want nationalistische kamp overstapt. Stel je voor dat hij naar het VB was overgegaan! Was hij maar stevig links gebleven, hij had veel mogen uitvreten vooraleer iemand hem iets zou in de weg hebben gelegd. Zie maar Daniel Cohn-Bendit.
    3° raar inderdaad dat linksen met alles wegkomen, tot en met met pedofilie, zoals inderdaad Daniel. Die blijft lekker fractievoorzitter in Straatsburg.
    Zulke lieden riskeren geen vadermoord.
    De Egyptenaren hebben Mubarak in elk elk geval kleingekregen.

  7. Waar het je die foto gevonden! Zo (vanzelf)sprekend. De barak is moe van moebarak maar wij kunnen blijkbaar nog een tijdje voort met onze meesterdenkers. We leggen ondertussen ‘goddank’ enig ascetisme aan de dag hier in onze marge, waar we onze handen op het hoofd van onze kinderen leggen en niet elders.
    Toch wel dit: Vermeersch kan wel aardig argumenteren, je kan hem makkelijk volgen tot net voor zijn besluiten. Dank ook Johan dat je De Dijn erbij citeert.

  8. “Als een kind van vijf niets voelt (door verdoving) dan is er niets aan de hand” Wat een onzin. Hypocriete bedoening en zichzelf eruit praten. Uit wat? Uit schuld natuurlijk. Die personen zijn zonder enige schaamte of schuldbesef, zoals criminelen. Zonder enig respect voor de ander, laat staan voor zichzelf. Dergelijke individuen ook nog eens lauweren is er over.

  9. eric rosseel

    Helemaal akkoord. Heb er zelf altijd net zo over gedacht. In wezen een tragische figuur, in de ongunstige zin van dat woord dan wel.

  10. jan vanhaelen

    Zeer degelijke analyse, Johan.
    Vermeersch: bah!
    Skepp : walgelijke bedoening!
    Ik weet waarover ik spreek; maar ik weet niet of zij weten waarover zij spreken.

  11. Ik heb die tekst van Erik Van Goor eens doorgenomen. Wat een flauwe bedoening om de christelijke moraal goed te praten is me dat. Bij elk citaat van Vermeersch kan ik enkel concluderen: Vermeersch heeft gelijk. De kerk zit al meer dan 1000 jaar verkeerd over tal van zaken i.v.m. seksualiteit (homofilie, celibaat, overspel, masturbatie…) en stuurt die visie niet of nauwelijks bij. Terwijl Vermeersch in amper 1 artikeltje een misschien een iets te tolerant standpunt inneemt dat eigenlijk nog redelijk te verantwoorden viel in die tijdsgeest én met de beperkte stand van het onderzoek toen. En hij is bereid zijn visie bij te sturen na meer feitenkennis zoveel jaren later. En daar maken jullie jullie druk om? Spijkers op laag water zoeken, noem ik dat. Natuurlijk is Vermeersch kwaad op de kerk. Zij hebben dan ook gezworen helemaal geen seks te hebben: dus zeker niet met kinderen. Bovendien is het machtsmisbruik van de bovenste plank omdat ze hun slachtoffers eerst jarenlang getraumatiseerd hebben met de schrik voor hel en verdoemenis (en wellicht ook nog daarna). Het ergste van al is dat Daneels -zelfs met de neus op de feiten- doet en altijd deed of zijn neus bloedt. Wie daar niet boos over is, is niet goed wijs. En ik zou hier zelfs niet eens over pedofilie spreken. Dit is puur kindermisbruik: te beginnen met kinderen wijs te maken dat er een god is die alles ziet en hen naar de hel kan sturen. Vergelijk het kindermisbruik in de kerk eens met gevallen als Vili & Mary (een relatie waarbij Vili en zijn moeder instemden) of een jongen van 20 die verliefd wordt op een meisje van 15… Wie hier even boos over is als over het misbruik in de kerk, is ook niet goed wijs. Conclusie: over pedofilie denk je best heel genuanceerd, anders zwijg je er beter over. Wie zet het meest aan tot genuanceerd denken over dit thema (of het thema seksualiteit in het algemeen)? De kerk of Vermeersch?

  12. De kerk dan maar.

  13. ’t ware vermakelijk als het niet zo triest was en triest als het niet zo vermakelijk was. Toen knack Vermeersch als leidend intellectueel uitriep, was ik diep, zeer diep beschaamd. Ni dieu ni maître? dan zijn er geen leidende intellectuelen. Is het dan niet beter de dolende in de woestijn, als Philip van Loocke wat steun te geven, dan Etienne? A bas Lïnfame? Maar men sacraliseert tot in het absurde. Wie iets te zeggen heeft, krijgt m’n luistert oor, mén speurende ogen, maar valt het tegen en er blijkt teen discussie mogelijk, dan is het over. Ronald Commers gaf behoorlijk les, introduceerde ons in het denken zonder valse pretenties en soms met een scherpe repliek. Dat is me bijgebleven. Professoren met sores? Die vielen door de mand. Laat Etienne nu maar genieten van de lof van zijn volgelingen, maar hopelijk vergeet hij niet een haan aan Asclepios te offeren, voor zijn genezing, als hij ooit nog genezen mag van zijn zelfgenoegzaamheid.
    En toch, gun hem zijn succes want men lijkt algauw zo naijverig en dus is het beter er verder over te zwijgen. Laat hem hoogachten die het behaagt, maar verder zwijgen, er zijn heus wel betere bronnen voor wijsheid, zelf denken bv.

    • Karel Kiliaen

      “Toen Knack Vermeersch als leidend intellectueel uitriep, was ik diep, zeer diep beschaamd.” Hoezo beschaamd? Enige argumentatie ontbreekt wel. Uw bijna fysieke afkeer van deze zelfstandige denker, Etienne Vermeersch, aan wiens hielen Allerheiligen zelfs niet kan raken, laat staan ene Bart Haers, is voelbaar in uw niets “terzake” doende reactie. Ben jij volgeling van Ronald Commers? Wie is dat nu weer ? Ni Dieu ni maître , en jawel zelf denken dat heb ik je hier alvast niet zien doen.
      PS. Onderhavige commentaar bevat evenveel, hetzij dus even weinig argumenten als uw eigen commentaar. Maar waarom u beschaamd was, is mij een raadsel, al zal het wel met uw katholieke indoctrinatie te maken hebben, vermoed ik en niets met intellectuele eerlijkheid. Ach ook Socrates had fans en vijanden…

      • Kijk es, als je de deur hebt laten dicht van vallen van een instituut, dan heb je geen zin om andere heilige tempels te betreden. Ik vond het beschamend dat men ueberhaupt een leidende intellectueel zocht. Sanctorum is wie hij is, soms ad rem, soms naast de kwestie. Vermeersch was toen ik studeerde volop prof, maar er waren er andere, zoals Rudi Doom, over de de gedachtenwereld van de rijken die rond 1500 naast de Europese bestonden, er was Ronald Commers, Abicht en er waren in de vele buitenlanden Sloterdijk, Bernard Henry-Levy, Levi-Strauss… Zelf denkende, leerde onder Ludo Milis mij, was en is niet altijd zo gemakkelijk, maar het kan ook boeiend zijn. Overigens, als Ronald Commers niet kent, of aan Libert van der Kerken, De Dijn, Louis van Geyt, nova et vetera proeft, dan besef je dat het geen zin heeft voor die ene zoveel meer en excessieve waardering op te brengen. Hij is gewoon one of them. Dus; nee, ik ben geen volgeling, maar ik kan welgemeende waardering opbrengen voor mensen die iets te melden hebben en dat grote aandacht en zorg doen, zonder hen blind te volgen. Ni dieu ni Maïtre is de slagzin van de Gentse studentenvereniging “‘T zal wel gaan”, eerbiedwaardig in ouderdom en qua opzet. Maar ja, u kan blijkbaar niet begrijpen dat een veelzijdige opleiding en vorming ertoe leidt dat je niet de eerste de beste goeroe moet volgen. En als u Abicht, de haan van Asklepios had gelezen, dan had u ook begrepen dat het niet de schuld is van Vermeersch is dat hij door Knack werd verkozen. Verder hou ik mij nuttig bezig in de bibliotheek en het leven.

  14. Vermeersch moest onderscheiden worden als de grootste “standup”-filosoof der Lage Landen :-))

  15. Over Vermeersch en de zgn. erotomanie van de 68-ers wil ik iets kwijt. Vele mensen toen hebben een sexuele bevrijding ervaren en een tijdperk van vrijheid op dat en andere vlakken in gang gezet. Of het nu een gevolg was van vadermoord of niet, feit is dat de huidige generaties nog mogen genieten van dit vrije klimaat, iets dat moslims, hindoes, joden etc. ontberen (met alle psychologische rampen vandien). Als ik verplicht werd te kiezen tussen een leven in de jaren ’50 van de vorige eeuw of een leven in België anno 2011, dan zou ik het wel weten. Ondanks alle onvermijdelijke excessen die telkens aan bevrijdingen en revoluties (en hier doel ik NIET op de religieuze reactionaire revolte die Egypte momenteel teistert) eigen zijn. Ook het intellectueel rechtvaardigen van pedofilie was zulk een exces. Pedofilie zelf daarentegen kan je moeilijk rechtstreeks aan de mei ’68 beweging linken vermits het van alle tijden is (zie het leven van de profeet Mohammed, ook werd het reeds door Zola in de 19de eeuw beschreven). En verder, uit de interviews met ‘slachtoffers’ van pater Versteylen blijkt dat niet alle jonge mensen van handtastelijkheden door oudere mannen (of vrouwen) trauma’s oplopen. Ik kan me voorstellen (als jongen had ik zelf zulke dromen) dat jongens ernaar verlangen in de liefde ingewijd te worden door een mooie, zachte, ervaren vrouw. Naar ik me herinner heeft bijv. Jef Geeraerts op die heerlijke wijze met de liefde kennis gemaakt.
    Daarom ook beschouw ik me i.t.t. Sanctorum, helemaal niet als een rebellerende asceet, want dat ruikt nu juist weer naar het omgekeerde van wat de generatie Vermeersch deed. Gaat u een vrouw van in de twintig die een vijftienjarige jongen inwijdt in de liefde lynchen of stenigen of zo? Het nieuwe puritanisme, al dan niet onder invloed van de toenemende islamisering, kan me eerlijk gezegd gestolen worden, net als de islam, het katholicisme en de rabiate vrijzinnigheid zelf. (Overigens heeft de latere voorzitter van het Humanistisch verbond, dhr. Pinxten, in zijn cultuurrelativistische verdwazing, ooit gesteld dat een westerling die kritiek uitoefent op de nefaste traditie van het sexueel verminken van jonge meisjes in Afrika zich te buiten gaat aan een vorm van neokolonialisme. Zo’n uitspraak vind ik nog veel erger dan dat artikeltje van Vermeersch, daar het een uitspraak betreft die slaat op het lot van miljoenen meisjes per jaar. En wie anders dan verlichte westerlingen zou intellectueel en moreel in staat kunnen zijn deze meisjes te verdedigen? Nietwaar, meneer Pinxten? P.S. In Egypte werd volgens een rapport van UNICEF 97% van de jonge meisjes sexueel verminkt. Moebarak heeft door een strenge wet hieraan een einde willen stellen, waarop het domme, Egyptische volk deze wet aan zijn laars heeft gelapt. Is dat wat ze in Egypte momenteel vieren: de vrijheid om opnieuw over hun dochters te kunnen beschikken? )

    • Laten we niet vergeten dat Mevrouw Vogels vindt dat besnijdenis in onze ziekenhuizen moet gebeuren. Dan gebeurd het hygienisch volgens haar. Samen met Temmerman die zonder probleem maagdelijkheidsattesten ronddeelt is er geen reden voor moslimmannen om hun vrouwen nog meer te onderdrukken. Het links ongedierte (waar zoontje Sanctorum ook deel van uitmaakt) heeft deze door en door racistisch en immorele houding nog niet eens door. Johan zou dan ook een beetje kritischer t.o.v. zijn zoontje zijn i.p.v. uitspraken die 30 jaar oud zijn op te halen.

  16. Het is verbazend om in uw reactie te lezen dat U Joden op een hoopje gooide met hindoes en moslims. Ik kan niet anders dan u adviseren om u beter te informeren. Nu ziet het er naar uit dat u redeneert vanuit een vooroordeel. Zoals Ludo Abicht, die onlangs verkondigde dat preutse Joden de liefde bedrijven door een gat in een laken. Volgens mij dient deze verlichte broeder en grote jodenkenner met jezuietenstreken dan ook met recht en rede genomineerd te worden voor de volgende prijs van standup-filosoof der Lage Landen.

  17. Ook ik ben niet zo gek van die Vermeersch, maar SKEPP kan ik wel smaken. Hun recente actie om collectief zelfmoord te plegen kon op mijn sympathie rekenen, want het ontmaskert de sjoemelaars die handelen in verdund water(!).

  18. Erna Vandeneynde

    Het is een strenge analyse voor Etienne Vermeersch, maar het is goed dat zo’n sacrosancte intellectueel eens van zijn voetstuk wordt gehaald.
    Johan doet dit met de stijl die hem eigen is: niet altijd genuanceerd, maar wel vlijmscherp.
    Bijvoorbeeld over de term “pedofilie” bestaat veel verwarring. Het aanranden van een vijfjarig kind is iets helemaal anders dan sex tussen een rijpe tiener en een meerderjarige. Zelf ben ik als zestienjarige puber “ingewijd” door een oudere man, maar het was een heerlijke ervaring en ik kan dat in de verste verte geen pedofilie noemen, hoewel strikt juridisch strafbaar. De wet is hier helemaal niet conform met de realiteit.
    Boeiend vind ik wel de link tussen atheïsme en de gedoogmoraal van een rationalist. Zo had ik het nog nooit bekeken. Vermeersch, de “oude snoeper”? Pas maar op, Johan, of je hebt een proces aan je broek!

  19. Ik denk dat er vanaf nu twee kampen zijn: het “kamp Vermeersch” en het “kamp Sanctorum”.
    Dat is goed voor de polemiek en voor de cultuurstrijd in Vlaanderen. Moge de beste winnen!

  20. @ Corneel
    @ Eric
    @ Erna

    Hierbij kan ik me volstrekt aansluiten bij de reactie van beide heren én van deze dame.

    Er is kindermisbruik. Dat is één zaak.

    Er is gechanteer met de gekruisigde, de hel enzovoort door de roomse kerk. Dat is een andere zaak.

    Er is dan de wansmakelijke combinatie van roomse kerk en kindermisbruik. Loyauteitsmisbruik is de geheimzinnige link tussen beide.

    Er zijn mensen “in dit alles” die wegvluchten – of blijven steken – in een kinderlijke fase of die door fysische ziekten zodanig geisoleerd zijn geraakt dat ze doorheen hun emotioneel leven innig het kind in zichzelf – en dus ook reeele andere kinderen – beminnen (en dat ook tevens wederkerig is)… of die niet in staat zijn om een relatie aan te knopen met volwassenen en zodoende ook blijven steken in een onvolgroeide ‘kinderlijk emotioneel leven én dus ook het seksuele belevingsluik hierin (ze hebben immers nooit iets anders gekend en missen dus elk ander referentiekader… het enige dat ze dan tegen hebben is hun ‘fysische leeftijd’)…

    Er zijn maar weinig evenwichtige studies over ‘pedofielen’… Dit onderwerp is nu verworden tot een container-term die bewust allerlei mensen bij elkaar in één cel stopt omdat de wereld totaal niet in staat is “het onderscheid der dingen” te maken…

    “De gaskamer in!” is in feite hetgeen gescandeerd wordt in de harten van de mensen.

    Wisten jullie dat heel wat ‘pedofielen’ ofwel :
    1. een laag IQ-profiel bezitten (grenzend aan het IQ van kinderen) of dat ze
    2. een enorm sterke moederband hadden/hebben en/of
    door de omstandigheden des levens hypersterk matriarchaal denken § voelen en waarin elke vorm van ‘penetratie’ totaal wezensvreemd is aan hen en ze niets meer wensen dan innig te gaan omhullen en naar niets anders hunkeren dan te kunnen omarmen en zelf omarmd te worden (= mensen met een zwaar hechtingsprobleem, al dan niet lijdend aan – een typisch vrouwelijke – selfsilencing)

    Het bewust gehanteerde containerbegrip “pedofiel” is nu zoiets als “de moderne heks”, klaar om allemaal – zonder enige vorm van onderscheid – op de brandstapel te worden geworpen door lieden die niet eens weten waarover ze spreken en waarbij vele machten bewust dit containerbegrip hanteren… : Dutroux, systematisch en vele jaren aan een stuk misbruikende pastoors, IQ-arme lieden, her en der een verloren gelopen – door ziekten en handicaps geisoleerde emotioneel – gekwetste persoon die emotioneel in de knoop ligt met zichzelf en met anderen worden dus doorheen heel deze heksenhamers-sfeer – in de wereldgemeenschap van de XXIs-te eeuw – direct of indirect systematisch gedemoniseerd en worden allemaal over één en dezelfde kam geschoren en alzo behandeld… omdat nul-tolerantie ook meteen het verstand op nul plaats en lynch en eigenrichting hoogtij kunnen gaan vieren…

    Dark Age of the XXI-century…

    Als je durft te differentieren dan ben je aan het ‘goedpraten’ of dan ben je – indien je zelf een dader zou zijn – aan het ‘rationaliseren’… of het ‘minimaliseren’…

    Geef mij toch maar een man zoals Vermeersch, hoewel ik het ook aardig moeilijk heb met al die scherpslijpers aan de scepsis-kant in zijn ressentiment… Op dat punt volg ik Johan dan wel weer…

    “Pedofilie”, zeggen jullie? Het eerste wetenschappelijk boek over dat onderwerp moet nog worden gepubliceerd.

    In alle afgelopen jaren wordt – op basis van de vele kranten- en tijdschrift-artikels omtrent misbruik in de kerk – niet eens veel wijzer over de aard en het wezen van diegenen die met deze duivels-term worden gebrandmerkt…

    Ooit al eens met “17-jarige grote kinderen” gesproken die totaal minzaam en diep-innig met kinderen omgaan op een wijze dat ze door die kinderen zelf als één van hen worden begroet?

    Ooit mensen ontmoet die door hun entourage geestelijk werden verminkt op seksueel vlak door een slavenmoraal en die finaal versukkelen in een straatje waarin niemand wilt versukkeld geraken? Ga je deze mensen op een trein naar een dodenkamp sturen?

    Ooit al mensen ontmoet die in één mens zowel het één als het andere geval belichamen?

    Waar is de wereld mee bezig?

    Dit is geen pleidooi voor ‘pedofilie’ maar wel een pleidooi voor een samenleving die kan luisteren naar hartverscheurende verhalen die alle stereotypen omtrent ‘zogenaamde onmensen’ met één gebaar de lucht doen invliegen.

    Wie zijn die mensen? Wat hebben ze meegemaakt in het leven? Wat zien ze in kinderen? Wat zijn hun echte diepste verlangens? Hoe is hun band ermee? Hoe voelen de kinderen hen zelf aan? En is dat allemaal wel zo “-filisch” als dat de wereld dat wilt gezien hebben? Wat is het kwalijke gevolg van deze demonisering door mensen die echt niet weten waarover ze praten?

    Maar jullie denken aan de donkere man achter de boom in het bos… de viespuik… Stereotypen alom!

    Doe de volgende oefening. Ga jezelf eens aangeven als zogenaamde pedofiel en je zal de moderne justitie en de psychiatrie leren kennen vanuit haar meest verderfelijke en bedenkelijke sfericiteiten. Het wordt gaandeweg totaal onbelangrijk of het al waar is of niet, en of er al strafbare feiten werden gesteld… Finaal ben je al schuldig van zodra je bij hen hebt aangeklopt en dan baadt niets nog…

    De vele vooroordelen verduisteren zodanig hun geest dat ze zelf gaan hallucineren in de roes van hun meest verderfelijke heksenwaan…. al hun analyse-instrumenten ten spijt… waarbij ze alleen hun eigen angsten, spoken en kwelgeesten tegenkomen…

    De post-kerkelijke samenleving culpabiliseert minstens even erg dan datgene wat vroeger de kerk heeft gedaan. Er is dus echt niets nieuws onder de zon.

    Zo’n mentaliteit helpt noch de ‘pedofiel’, noch een dader en al zeker niet de slachtoffers… Of dacht u van wel, soms?

    Over ‘overcompensatie’ gesproken?

    Johan : bezin een beetje vooraleer je zelf Groot-Inquisiteur wordt over mensen waar je geen jota van begrijpt.