De slutwalk, van onderuit bekeken

Kleine futurologie van de seksualiteit.

De coup-de-théâtre rond IMF-baas Dominique Strauss-Kahn en zijn fatale uitschuiver in het New-Yorkse Sofitel-hotel heeft echo’s veroorzaakt die het politieke schandaal ver te buiten gaan. Eerst leek het op een aflevering van een middelmatige hotelsoap, enkel goed voor de tabloids. Maar Straus-Kahn is een icoon van geld en macht, en dus werd het een breder verhaal van een arm kamermeisje van Afrikaanse komaf, belaagd door een geile (uiteraard blanke) superkapitalist. Ook dat is natuurlijk een cliché, maar gecombineerd met een karikaturale kijk op de Frans-libertijnse losbandigheid, jawel, gegrondvest op het ius primae noctis uit het prerevolutionaire tijdvak, leverde dat een aardige mix op van sociale verontwaardiging en soft-feministische oprispingen. Hoogtepunt hiervan was de manifestatie van hotelkamermeisjes die DSK eendrachtig en onder grote persbelangstelling kwam uitjouwen bij het verlaten van de rechtszaal. Aandoenlijk.

Het werd pas echt interessant toen, in het zog van de DSK-affaire, de sletten op straat kwamen: vrouwen en meisjes in hoerige outfit, fel beschilderd en rauwe kreten slakend… met de duidelijke boodschap dat korte rokjes niet wijzen op seksuele beschikbaarheid. Meteen kreeg de slutwalk een antropologische dimensie die alle politieke en sociale bespiegelingen ridiculiseert. Hoezo, slettig maar niet slets? Het is te gemakkelijk om dit fenomeen af te doen als een variatie op het liedje “als ze neen, zegt, bedoelt ze ja”. Veeleer lijkt het me een resolute afwijzing van oeroude codes, en een afkondiging van een nieuwe lichaamstaal die de klassieke prikkels (zichtbare bovenbenen, decolleté, hoge hakken, heupwiegen,…) omzet in verbodstekens.  Wat zijn de sletten met ons van plan, waar willen ze naar toe? Dit moet futurologisch uitgeklaard worden.

Keren we eerst even terug naar de ongecompliceerde zoogdierenseks: een mannetje dat een loops wijfje bespringt, eventueel voorafgegaan door enige gesnuffel en een paringsdans. Soms gaat het met enige dwang en zelfs risico op verwonding gepaard (bijvoorbeeld de olifantenstier die een koe kan verpletteren), soms wordt er onder rivaliserende mannetjes een robbertje gevochten, soms is de paring alleen voorbehouden aan het alfadier van de groep. De semiotiek blijft echter overeind: om en bij de ovulatie scheiden seksueel beschikbare wijfjes feromonen af, en sporen met allerlei lichaamstaal tot de daad aan,- signalen die als dusdanig ook begrepen horen te worden, zo heeft het moeder natuur gewild.

Lang verkeerden wij in de illusie dat deze paleo-biologie zou geldig blijven, weliswaar in een regelmatig geupdate versie. Het universum van de antropoloog Desmond Morris (“The naked Ape” e.a.), is zeer overzichtelijk, het speelt zich in de oertijd af. Heerlijk stabiele clichés waren het. De billen verdubbelen de borsten, en vice-versa. Parfum imiteert de geur van het loopse secreet. Hoge hakken doen de kont meer wiegen. Lippenstift doet de mond op een vagina gelijken. Enzoverder.

Weliswaar trad er doorheen de geschiedenis een raffinement van de seks op, die de voortplantingsfunctie volstrekt in de schaduw dreef (Don Juan, hofmakerij, techniek van de verleiding, goede manieren, hoofse liefde, Tristan en Isolde), naast een instrumentalisering (prostitutie, secretaresse die haar baas neukt, valstrikken en chantage zoals bij Julian Assanges), en zelfs een  virtualisering (porno, cyberseks, webcamera’s,…), maar over de basiscodes bestond geen twijfel: zonder een vochtige vagina geen penetratie. Tenzij in geval van verkrachting en andere pathologieën: zieke exemplaren die zichzelf uit de groep zetten.

Nadat de seksualiteit was losgekoppeld van de voortplanting, worden nu ook de seksuele signalen losgekoppeld van hun inhoud, hetgeen een enorme ruis veroorzaakt, een stortvloed van irrelevante/onleesbare cosmetica.

De codes waren gevarieerd, ze vergden kennis en initiatie, maar eens onder de knie was het wippen geblazen. Nog maar enkele jaren terug was het een verbreid gebruik in de supermarkt om met een komkommer en twee pompoenen in het karretje aan te geven dat men iets anders ambieerde dan het maken van een groenten- of fruitcocktail. Beide geslachten maakten gebruik van die code, het was discreet en duidelijk tegelijk. Nu snapt niemand het nog: probeer het, u zult van een kale kermis thuiskomen.

De slettenmars deponeert Desmond Morris bij het groot vuil, samen met alle andere aspecten van de scientia sexualis, zoals Michel Foucault ze karakteriseert. Want gaandeweg ontwikkelde zich een vrouwelijke modelijn die wel de codes behield maar niet hun betekenis. Ze is dus wezenlijk “pervers”. Een rok, daar scharrel je niet onder, al is het ding daar ooit voor gemaakt. Zwaar aangekleurde lippen, dat is gewoon voor de fun, onnodig er iets achter te zoeken. Nadat de seksualiteit was losgekoppeld van de voortplanting, worden nu ook de seksuele signalen losgekoppeld van hun inhoud, hetgeen een enorme ruis veroorzaakt, een stortvloed van irrelevante/onleesbare cosmetica.

De seksuele moraal zelf komt daardoor in een vreemd flou artistique terecht, dat de erotische praxis zelf helemaal in de war stuurt. Andermaal is de kledingmode gangmaker. Een frappant voorbeeld is de seksueel getinte (of zelfs semi-pornografische) kinder- en jeugdmode. In het post-Dutroux-tijdperk heeft de heksenjacht op pedofielen onwaarschijnlijke proporties aangenomen. Zodanig zelfs dat een normale intimiteit tussen volwassenen en kinderen, laat staan tussen pedagogen en pupillen, haast niet meer mogelijk is. Dat nieuwe puritanisme vloekt echter met de uitdagende kledij die men bv. heel jonge meisjes opdringt. Ik spreek dan niet over gewone korte rokjes, maar over topjes met het opschrift “fuck me!” en voorgevulde beha’s voor zevenjarigen. Dat zijn toch zeer expliciete seksuele signalen, specifiek naar liefhebbers van jong vlees. De Britse conservatieve premier Cameron trok onlangs ten strijde tegen deze dubieuze pedo-mode, maar de druk van de reclame is enorm. Succesrijke kindvrouwtjes uit de show-bizz zoals Lady Gaga zetten verder de toon en inspireren fenomenen zoals het Junior Eurovision Songfestival, bestemd voor pubers en prepubers: een geweldige piepshow voor pedofielen.

Vagina dentata

De paradox van seksuele signalen die niet als dusdanig mogen begrepen worden, laat staan geconsumeerd, kan niet losgezien worden van een algemene virtualisering in de communicatie, eigen aan onze (post)moderne beeldcultuur. De schijn (het simulacre, dixit J. Baudrillard) regeert, niets is wat het lijkt. Zoals een halfnaakte hostess op een blinkende bolide in het autosalon ook niet voor consumptie bedoeld is, maar puur als lokmiddel, zo gedragen mensen zich steeds meer als een icoon, een verklede pop. Maar wanneer de hostess nog een commercieel duidelijk oogmerk heeft (namelijk het verkopen van meer auto’s), is het volstrekt onduidelijk wat iemand wil “verkopen” die hoerig gekleed is, zonder enige bijdoeling. Gewoon, zomaar. Jamaar.

De tooi wordt een gevaarlijk spel met verbroken conventies. Wat zich breed aandient, in alle maten en gewichten, is een vleeswarenetalage zonder ingang. Een theatrale sur-realiteit van niet-consumeerbare, frigide vampen, waarop mannen vergeefs hun strategie pogen af te stemmen. Zij worden mee in het theater gelokt, fantaseren, verzinnen nep-identiteiten, en liegen ook voluit als ze betrapt worden, zie D.S.K. Ontkennen is de boodschap (Bill Clinton: “I never, I repeat, I never had sex with that woman…”). Uitlokking inroepen helpt echter niet meer, want de spelregels zijn veranderd, en iedereen wordt verondersteld om de wet te kennen. Wie toch aan de verleiding toegeeft en de rok oplicht, wordt gecriminaliseerd (als verkrachter) of gepathologiseerd (als seksueel bezetene). Het is dus kwestie om de gevangenis of het gekkenhuis te vermijden. Meer zit er niet meer in.

De vrouw tooit en mystifieert, de man liegt en simuleert. Vanonderuit bekeken is de slutwalk een vrolijke begrafenisstoet met de fallus als trofee. De scientia sexualis is dood, maar ook de oeroude verbindingslijnen tussen de geslachten raken geblokkeerd. Onder het feminisme, als lineaire emancipatiebeweging, loopt een grondstroom met grote draaikolken, die iets helemaal anders blootlegt: een afwijzingsfront tegenover de (hetero-) seksualiteit, de klassieke erotiek, wellicht tegen de man zelf en zijn biologische voorbeschiktheid van roofdier, verleider, inseminator, bezitter.

De vagina dentata, het grote schrikbeeld van de fallus, doemt daarmee op: een getande kut die elke indringer ogenblikkelijk castreert. Deze tegenhanger van de mannelijke vampier, nu al vlot circulerend als amulet of broche, is vooral bedoeld als afschrikking en afvlakker van het mannelijk libido. Mogelijk zal het ook kunnen ingeplant worden in de vagina: een compleet messcherp kunstgebit, aan het spierstelsel gehecht, om ongewenste indringers deskundig en voor goed te neutraliseren.

Het cliché “Mannen komen van Mars, vrouwen van Venus”, kan nu worden omgekeerd: elk terug naar zijn planeet, met dien verstande dat Venus de leiding in handen neemt voor de komende tien millenia.

Het maagdelijk ideaal van het vrouwenconvent krijgt nu nieuwe glans. Mannen zijn niet meer nodig, zeker niet voor de vrouwelijke lustbeleving, waar ze toch nooit om bekommerd waren: zelfs bij de cunnilingus bleven zij de garagist die onder de motorkap kijkt.

Een splitsing m/v van de antroposfeer lijkt onvermijdelijk, alles zal zijn eigen versie krijgen, een mannelijke en een vrouwelijke, met een minimum aan vertaling en uitwisseling. Dat is nog eens wat anders dan de splitsing van België. Met het imploderen van de heterosexualiteit zal niet alleen het overbevolkingsprobleem opgelost raken, maar zal het mannelijk geslacht ook geminoriseerd worden, zelfs in getal. Het aids-virus treft namelijk vooral mannelijke homofielen die via anale seks de ziekte overdragen. Alleen al uit veiligheidsoverwegingen zal het femdom zich afzonderen. Uiterlijk lijkt het wat op de strenge regels die in bv. de islam van kracht zijn, maar het gaat nu om een vrijwillige apartheid: eigen scholen, eigen zwembaden, eigen cafés, eigen TV-programma’s (die zijn er natuurlijk al lang), eigen literatuur, eigen cultuur. Het bordje “mannen niet toegelaten” zal doorheen de 21ste eeuw vrij algemeen worden. Deze nieuwe segregatie wordt dan alleen nog onderbroken voor commerciële doeleinden, en altijd zeer hygiënisch, we denken dan vooral aan de seksindustrie, overigens haast een pure mannenbehoefte.

Het cliché “Mannen komen van Mars, vrouwen van Venus”, kan nu worden omgekeerd: elk terug naar zijn planeet, met dien verstande dat Venus de leiding in handen neemt voor de komende tien millenia. De antropologische revolutie die zich al lang aankondigde, en die voorbereid werd door het feminisme in zijn verschillende sociale verschijningsvormen (de begijnen, blauwkousen, suffragettes, Dolle Mina’s,…) betekent allicht het ontstaan van een wetenschap en cultuur die in niets lijkt op de huidige.

Het matriarchaat wenkt: een tamelijk horizontale samenleving, doorkruist met spontane hiërachieën en gedomineerd door biologische processen die met de vrouwelijke hormonenhuishouding verbonden zijn. De microniveau’s zijn bepalend, de kalenders biologisch. Aan elk product is een stamboom van processen verbonden die bepalend zijn voor de kwaliteit en de eindbeoordeling.

De man heeft dan geen andere keuze dan zich op te sluiten in een subcultuur van homo’s, rukkers en eunuchen. De mannencultuur zal verschrompelen tot de afmetingen van een naar bier en sigaretten ruikende biljarttafel. Zelfs voor de voortplanting is hij niet meer nodig,- dat kan geregeld worden via kloning. Misschien is er voor hem nog een status voorbehouden van werkmier, lastezel, ja mogelijk zelfs wandelende dildo. Mannelijke pogingen om zich ongemerkt in de slut walk te mengen, of om via chirurgische ingreep te vervrouwelijken (transsexualiteit), zullen zeker toenemen, naast travestie, maar dit alles zal streng beteugeld worden met de vagina dentata, hét foltertuig van de toekomst.

Het is dus niet nodig om zich met politieke en maatschappelijke futiliteiten nog bezig te houden, als er antropologisch zoiets broeit. Snel zal de slutwalk de andere processies inhalen en ze naar de folklore verwijzen. Utopie of distopie? Geen van beide, het is gewoon wat het is. Het moment waarop alle boeken moeten herschreven worden, of misschien zelfs helemaal niet.

Johan Sanctorum

Advertenties

21 Reacties op “De slutwalk, van onderuit bekeken

  1. Bij het lezen van deze bijdrage van JS komt het besef bij mezelf pas goed mijn hersens binnenstromen te weten wat een ‘gelukzak’ ik ben, een vrouw lief te hebben die nooit hoofdpijn heeft en steeds een liefdevol handje helpt als mijn driftige wil groter is dan mijn kunnen. Waarschijnlijk nog een van de ‘oude’ waardevolle stempel.

  2. Rik Verboven

    Verbijsterend, wat kan ik meer zeggen, dat nieuw epistel van JS. Briljant verwoord zoals steeds, tamelijk onweerlegbaar, maar toch leg ik er me niet bij neer. Macho’s aller landen, verenigt u!!

  3. Nemo Xeno

    Tjonge nog an toe… Wat een stortvloed van woorden… Menig alina werkte weerom op de lachspieren… En de rest, och… nemen we er maar bij…

    We evolueren wel naar een matriarchaal model, en dat is maar goed ook!

    Het ‘Romeins’ model loopt immers op zijn laatste benen, tot spijt van wie dit benijdt… De mannelijke macho zal ooit nog achteraan hinken… En met haar het conflictmodel, het model van ‘The struggle for life of the fittest’…

    Het feministenmodel is een super-mannelijk model. Dat is helemaal niet matriarchaal.

    Uiteraard zal het hetero-model overeind blijven staan… En rest is nu al ‘realiteit’ en zal zich steeds meer en meer laten doen gelden. Of we dat nu leuk vinden of niet.

    De beide geslachten hebben elkaar nog steeds niet écht gevonden. Dat is – denk ik – het hoofdprobleem. Seksuele opvoeding bestaat gewoonweg niet… alleen bij natuurvolkeren… en dan nog…

  4. Er is een verschil tussen besprongen worden en begeerd.
    Uiteraard schminkt het vrouwtje zich niet enkel voor zichzelf, sexy kledij is leuk, het zou triest zijn als mannen niet meer reageren, toen ik jong was vond ik het fijn als mannen me nafloten.
    Het is een spel verleiden en verleid worden.
    Korte rokjes en diepe decolletés bedoelen niet ik wil gepakt worden, wel wil ik bekeken worden, heerlijk toch als mannen je bewonderen?
    Echte mannen die de versiertoer opgaan begrijpen best dat niet elke vrouw meteen voor ze klaar ligt, die spelen het spel mee, een man heeft het recht het te proberen, een nee heeft hij, een ja kan hij krijgen.
    Zolang beide partijen de regels van het spel volgen is er geen vuiltje aan de lucht.
    Flirten is het allerleukste, je tast af, en wie weet?
    Ben je een slet omdat je je op je voordeligst laat zien? Nee!
    Wat zeker een punt is dat kleine meisjes niet als mini vrouwtjes gekleed moeten, integendeel, laat een kind zolang mogelijk een kind zijn.
    Verleiden is een kunst en die leer je pas als je hormonen daar aan toe zijn.
    Het is natuurlijk, het mag niet opgelegd worden.
    Een kind met een opgevulde beha, dit is kindermishandeling!
    Wat ben ik blij dat ik jong was toen de minirokjes opgang maakten, je voelt je supervrouwelijk, zelfs al kom je thuis op blote voeten, hoge hakken en godbetert die smalle neuzen, maar je had het er voor over.
    De jongens deden krèk hetzelfde, hoeveel keer kamden ze hun haar, ze droegen aandachttrekkende kledij, je wist welke muziek hun voorkeur had…
    Mannetjes en vrouwtjes, we gingen uit om te genieten van de wederzijdse aandacht.
    Zijn “sletten”marsen nodig? Nee want je bent geen slet omdat je je uitdagend kleedt. De vrouwen die zodra hun man de deur uit is in hun peignoir zelfs met krulspelden in hun haar, een man ontvangen in hun nog niet afgekoelde bed, en daarna met zuinig toegeknepen lippen boodschappen gaan doen waarbij ze misprijzende blikken op kortgerokte concurrentes werpt, is de hoer.

  5. Bezigheids Therapie

    Tof als ge zo uw brood kunt verdienen.

  6. Ik vind dat we vanaf nu elke gespierde vent met marcelleke, en een kontje dat zich aftekent in een goedzittende jeans, de kleren van het lijf mogen rukken, en hem, pistool tegen het hoofd, mogen dwingen om ons te beffen. Anders ga ik ook beginnen over perverse kledingcodes.
    Clara van den Broek

  7. Stefanie Rummens

    Groot gelijk Clara. Dit stukje van Sanctorum is bij nader toezien een goed geschreven pleidooi voor het sexisme. Ik weet dat het ondertussen in feministische middens circuleert als schandaalstuk.
    Ach, misschien is dit toch weer zo’n postmoderne Spielerei van Johan, ik weet het niet. Meent hij het echt, of is het om ons te choqueren? Wanneer gaat zo’n groot talent toch eens volwassen worden.

    Stefanie

  8. Nemo Xeno

    De zin van dit soort proza ontgaat me evenwel steeds wat. Het zegt ergens A om in feite B te zeggen, hoewel je dan steeds die B er zelf moet bij verzinnen wat steeds een wat hachelijke onderneming is. Het B-verhaal is slechts een mogelijkheid – een projectie, zeg maar – die elkeen dan zelf invult en waarbij je dan zelf meent dat je de intrinsieke bedoelingen van de auteur gevat hebt. Je bombardeert jezelf hiermee tot de kring van ultieme intimi die het allemaal wel en goed “gesnopen” hebben. Er is er maar één die grinnikt en lacht en buldert : JS.

    Het is een bepaalde soort stijloefening waarmee je tezelfdertijd alles en niets zegt. Het legertje hoera-roepers heb je dan vanzelf. Die hebben hun goeroe intussen gevonden en volgen JS tot op de maan. En aan de boeh-roepers geef je intussen het unheimlich gevoel dat ze ‘the point’ nu nét niet gevat hebben en je dan maar veel eerder gereserveerd en veilig – de eigen woorden wikkend en wegend – kritiek geeft. Er is dan altijd wel iemand die je nadien komt zeggen dat je er niets van begrepen hebt.

    Een codetaaltje voor ingewijden, dus met een curriculum filosofie achter de rug en die toespelingen maken zoals men in het TV-programma de Simptons al evenveel knipoogjes maakt naar ‘allerlei situaties’ die je als media-verorber dan maar dient te kennen! Wie dan geen TV heeft begrijpt maar 1/10de van wat er staat. Of een soort sofisme ten top!

    JS laakt een aantal zaken maar komt zelden met oplossingen vóór de proppen. In die zin is hij enorm conformistisch want zowat alle maatschappijcritici doen dit tegenwoordig (al sinds heel zeker al de jaren ’90 want sindsdien focus ik heel aandachtig op dit fenomeen). : ze zijn tegen dit en tegen dat maar ‘how’ : kom niet met een duidelijk beschreven alternatief af, he…Want dan ben je echt wel ‘af’. Dat hoort niet. Dat is té link, en misschien té… sectair…

    Persoonlijk hou ik veel liever van een transparant engagement, desnoods een enorm ecclectische benadering van aangesneden problemen en waar misschien geen enkele partij of levensbeschouwing haar jongen nog in terugvindt. Tot daar an toe, dan. In feite naderen we toch het post-ismen dito post-ideologieen tijdperk waarbij we eens eerlijk moeten gaan zoeken naar de parels en briljanten in zowat alle levensbeschouwingen, -ismen, religies met al hun denominaties, politieke partijen en allerhande afscheurende groupuscules…

    Je riskeert dan wel om steeds te worden opgemerkt als de exponent van de tegenpartij want zowat elke optie lijkt a priori al ‘politiek ingekleurd te zijn’. Voor de ecclecticus himself is dat niet zo maar maak dat eens diets aan diegene die tegenover hem staat en enkel maar de iegen wij-groep erkent als enigst legitieme levenskeuze.

    JS kiest duidelijk voor een andere benadering. De boodschap lijkt vooral in de periferie te liggen van wat hij zegt. Maar – zoals ik reeds zei – is dan dan niets meer dan mijn toedichting, een aanvulling waarop hij lijkt te anticiperen.

    Ik hou liever van transparante blauwdrukken met een missie-tekst, desnoods ook met het transparant maken van allerlei leemten in die voorgestane optie maar die dan – via een vergelijkend onderzoek met andere opties/oplossingen – het “minst slecht” scoort.

    JS is een nar van de non-conformistische conformiteit en is een enigmatisch speculant die het blijkbaar toch wat moet hebben van de speculaties van zijn lezers. Het is heel zeker een succesformule. Dàt wel!

    Zo liggen er nog honderd thema’s als kogels in de pijplijn-loop van een imaginair geweer, klaar om afgeschoten te worden.

    En de inschrijvingen voor een shuttle-cruise naar de maan van JS worden er zeker niet minder op. Reis naar de maan van Méliès indachtig.

    Ooit zullen we moeten intekenen, maanden op voorhand om een glimp te kunnen opvangen van zijn nieuw soort proza sofismen ten top. Of toch niet…. Immers : JS is een grote liefhebber van Facebook en Twitter e.d. waarbij elkeen totaal gratis zijn fratsen kan lezen.All for free… and nothing for the machine!

  9. Blij dat iemand het opmerkt… Kan het er niet meer mee eens zijn.

  10. Koen Duchatelet

    Ik wil hier toch wel even mijn bewondering uitdrukken voor de analyse van JS. Neen, ik ben geen epigoon en ik volg Johan niet naar de maan. Ik ben filosofiestudent en pik links en rechts dingen op die me waardevol en blijvend lijken.
    Bij mijn weten is JS ook niet actief op Twitter, ik snap niet waar die Nemo Xeno over lult. Zo’n reacties kun je beter deleten.
    In essentie plaatst dit stuk belangrijke issues als feminisme, vrouwenemancipatie en Womens Lib in een nieuw, verrassend perspectief. Confronterend, dat wel. Niet iedereen kan daar tegen, dat is duidelijk.
    Ik zou natuurlijk kunnen muggenziften en beweren dat Desmond Morris ook al lang ingehaald is door hedendaagse antropologen zoals Robert Parkin. Maar dat is kritiek in de marge.
    Aan de VUB-kunstgeschiedenis werd dit jaar Sanctorums essay “De engel, de maagd en de koorddanser” behandeld. Volgend jaar mag men, wat mij betreft, best zijn Slutwalk op het menu zetten.

    K.D.

  11. Nemo Xeno

    @ K.D. : het is een kanttekening over een zekere schrijfstijl van JS,en zeker geen aanval op gemaakte ‘argumenten’. Uiteraard zegt hij waardevolle zaken over vrouwenemanicapie, feminisme enzovoort. In wat hij daarover schrijft val ik hem zeker niet af… Ik kan daar zeker tegen. Waarom ook niet?

    Kunt u er wel tegen dat er kanttekeningen worden geplaatst? Blijkbaar niet, gezien uw wens tot het deleten van datgene wat u stoort of niet eens terdege begrijpt.

    Het feminisme holt trouwens enkel het mannenbeeld achterna en tracht het te copieren ipv écht matriarchaal te gaan doen. Ik heb intussen mijn buik vol van 2000 Rooms-keizerlijk paternalisme…

    U hebt blijkbaar mijn voorgaande reactie niet gelezen. Dat is het grote nadeel van fora… Men leest maar voor de helft wat er staat… lijkt wat op chatten… wegwerp-communicatie, dus… een half gelezen woord, direct een reactie erop en that’s it… Leve de fora!

    Ik ben trouwens ook een ex-VUB-er…

    Het lijkt allemaal wat op de al te snelle reacties zoals op “Van heksenjacht tot pharma.be” : allemaal mensen die heel snel op hun paard zitten… en in hun vooringenomenheden niet (meer kunnen) lezen wat er in de (vorige én verdere) reacties écht te lezen staat…

    Leren ze in uw afstudeerrichting nog echt wel cursief lezen?

  12. Annick christiaens

    Ik denk niet dat de “fond” veel veranderd is, alleen de stijl.
    Een meisje, een vrouw kleedt zich ( +- om op te vallen) met de bedoeling om de man, die zij idealiter in haar hoofd heeft, niet mis te lopen enerzijds en haar medesoortgenoten te overklassen in “aanlokkelijkheid” om niet het onderspit te moeten delven als die “idealiter man” voorbij zou komen, anderzijds.
    Dat de hedendaagse uitdagende kledij zodanig hoerig is, dat ze alle mannen interpelleert, maakt dat het niet mislopen van de “idealiter man” wel veel moeilijker wordt.
    Want enerzijds moeten al die mannen, die niet welkom zijn, begrijpen dat deze “over de top outfit” niet voor een lustdoeleinde bedoeld is, terwijl, diegene, die wel welkom is, moet snappen dat hij het wel zo mag opvatten. Knap lastig maken de meisjes van vandaag hun leven. Want dikwijls is de over de topoutfit bedoeld om aan andere vriendinnen te tonen hoe inventief men wel kan en mag zijn vandaag in kledij.
    Als je bedenkt dat ten tijde van Zweig (De wereld van gisteren) het ongewild ontbloten van een enkel, door uit een koets te stappen bv, de meeste jongens aanspoorde tot appelflauwtes en het schrijven van ellenlange liefdesverzen, dan begrijp je dat er een deftige evolutie plaatsgreep in sommige outfitcodes. Maar ook toen wou die vrouw niet dat alle jongens, die haar enkel bij toeval zagen, zich zomaar konden aandienen.

    Je zou het best es mogen omdraaien, wat trekt vrouwen of meisjes aan in jongens/mannen outfit ? Machomatig wordt er gedacht dat het vertoon van opgespannen spierbundels het beste effect heeft. Maar Hemingway schreef es in een kortverhaaltje, hoe een vrouw hem vertelde dat de handen van mannen zo belangrijk waren, de vorm, maar vooral de manier van bewegen of kracht zetten. Mogen alle meiden, die “in bekoring” gebracht worden door een enkel paar handelende handen, allemaal een zekere respons claimen? Zeer waarschijnlijk niet.
    Het is dus best mogelijk dat deze slutwalken die “gelijkheid” nastreven: Wij niet, jullie dan ook niet.

    Annick Christiaens

  13. Nemo Xeno

    @ Annick : dit snap ik dan wel weer helemaal. Het is voor een man ook niet altijd eenvoudig om “gepast” te reageren. Vanuit een oud rollenpatroon wordt (werd?) gesteld dat hij finaal het initiatief moet nemen nadat de vrouw het initiatief heeft genomen om er mooi uit te zien, op te vallen (evenwel voor de man dan die zij op het oog heeft of waarop zij valt)… Dat de andere man die ze dan niet in gedachten heeft dan de kans loopt om een blauwtje op te lopen is dan maar zo… De (steeds) afgewezen man – met daartegenover de grijsrug die vele vrouwtjes behaagt – verzeild daarmee in de marge.

    Het is evenwel ook onfair – als tegenreactie van deze afwijzing – om een dame te gaan verslijten als ‘slet’ of ‘hoer’ omdat ze er wat opvallend bijloopt… Ik vind het enorm hypocriet dat mannen bepaalde vrouwen als ‘slet’ verslijten en intussen wel hun eigen grillen erop botvieren… en in feite zelf ‘de hoer’ zijn… Je moet geen aandachtige waarnemer zijn om zulks te kunnen zien. En hoever je kunt gaan om op te vallen is dan weer een ander verhaal, of toch niet helemaal? Waarschijnlijk is er een grens waarbij je jezelf op heel glad ijs waagt en dat is voor een vrouw misschien weer heel moeilijk om te weten wat dat dan moet inhouden.

    In het spel van behagen, ‘lokken’ t.w. afhouden en/of aantrekken worden we niet echt opgevoed… Bij bepaalde natuurvolkeren worden zowel vrouwen als mannen geinitieerd in “dat behagen van het andere geslacht” door eigen seksegenoten met ervaringen diensaangaande en om zodoende deelachtig te worden gemaakt in dat ‘aantrekkingsspel’ en vormt dat een integraal onderdeel van hun cultuur dito opvoedingssysteem… Op dat punt staan we nog steeds nergens. Al onze praatshows en magazines hieromtrent ten spijt.

    Mijn grootouders waren nog van die generatie dat ze enkel tijdens de huwelijksnacht moesten ontdekken hoe de vork in de steel zat. Nadat het huwelijk dan ‘geconsumeerd’ was vroegen omstaanders ‘hoe het geweest was’. Dat men dan als omstaander meer dan eens een pandoering in het gezicht kreeg hoeft dan nog niet eens zo te verwonderen. Seksualiteit was op en top zonde én op die nacht moesten dan de schelpen van je ogen vallen. Tja, dat is het helemaal niet.

    En anderzijds enkel lessen geven over voorbehoudsmiddelen en voor de rest dan maar ‘op stap laten gaan’ is al evengoed een tekortkoming. Niet alleen dit artikel, maar ook de slutwalk ansich en nog zovele andere signalen in onze samenleving wijzen op die enorme leemte. We staan op dat punt nog nergens.

    De machoman die de vrouw neemt en daarbij alleen aan zijn eigen behoeften denkt en weinig attent is voor de vrouw zelf is vandaag nog even goed schering en inslag. De penetrante gerichtheid van de man wordt ingegeven door zijn eigen bevredigingsaandrang. Dat vrouwen elkaar dan beter aanvoelen hoeft dan ook niet eens zo veel te verwonderen… ‘How’, hoor ik sommigen al roepen… Wat wil je hiermee gezegd hebben? Dat vrouwen beter weten wat ze echt verlangen en het is aan de man die vrouwgericht is om te weten wat dat is.

    De sletwalk is volgens mij geen protest tegen de man ansich maar wel tegen zijn gedrag en loopt wel ergens het gevaar om te verstranden in een soort omgekeerd evenredig “hypermannelijk feministisch model” dat als revanche die mannenwereld dan maar een broodje van eigen deeg presenteert en dus – gebiologeerd door die mannenwereld – niets meer doet dan een verwerpelijk model gaan copieren… waardoor de echte matriarchale wereld niets meer is dan een illussie, wat ik persoonlijk jammer vind. Ik denk dat dit het punt is dat JS tracht te maken.

    Dat dit artikel eventueel de gemoederen her en der heeft opgehitst getuigt van een enorm hiaat en deze leegte wordt niet opgevuld door ‘siliconen’ en allerlei balast die de leegte op dat vlak alleen maar groter doet aanvoelen.

  14. Hendrik Algoet

    Eindelijk eens een zinnige bijdrage aan het debat, van Annick Christiaens.
    Ook columnist Tom Naegels ging hier verder op in:
    http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=OU3BCDD0&word=Tom+Naegels

    …min of meer parallel zelfs met J. Sanctorum, wiens analyse ik zeer grondig en verreikend vind.
    Die tussenkomsten van Nemo X. daarentegen, dat is zever naast de kwestie, oeverloos langdradig, nodeloos rancuneus tegen de auteur, en altijd een beetje reclame ook voor zichzelf en zijn warrige theorieën. Sorry, dit moest me even van de lever.
    Keep up the good work, JS.

  15. Nemo Xeno

    In feite gedraagt de ‘gewone man’ (de ‘hetero’, zeg maar) zich vaak als een ‘homo’ (= iemand die ergens in de eigen seksualiteit is blijven steken en enkel gericht is op de eigen seksualiteit) en is de ‘echte homo’ diegene die de vrouw meer kan waarderen vanuit haar echte vrouw-zijn en dit soort man zich zodoende in feite als een soort “lesbische man” ontpopt, zeg maar.. Is dit een provocatie? Misschien wel… en niet in het minst een opstekertje om eens goed over na te denken. “Tja, dat zullen die macho’s niet graag gehoord hebben. Met hun macho-gedrag richten ze zich in feite tegen zichzelf in een goed verborgen zelfidentiteit die ze tot op heden nog niet ontdekt hebben 😉

  16. Nemo Xeno

    @ Hendrik : Nodeloos rancuneus tegenover JS? Hoe komt u erbij? U leest gewoon niet wat er staat…

  17. Nemo Xeno

    Raar maar waar : mijn bijdragen worden gecatalogeerd als ‘zeveren’ en ‘lullen’ maar geen enkel van deze personen is in staat om puntsgewijze tegenargumenten aan te voeren. Die hebben ze ook niet.

    Hetzelfde gebeurde tijdens mijn opwerpingen in de tekst “Van heksenjacht tot pharma.be”.

    Jullie zitten veel te snel op jullie paard en lopen allemaal het risico om nooit het onderscheid te kunnen maken tussen medestanders en tegenstanders en gaan dus in jullie voortvarendheid te keer tegen… schimmen… en schaduwen van het eigen ‘ik’…

  18. Marianne van der Werff

    Een waar genot om de scherpzinnige waarnemingen, analyses en vrijzinnige conclusies van JS te lezen ! Ze (kunnen) openen precies de luikjes die onze levensvensters nog gesloten hielden. Even knipperen met de ogen, en zie dat de dag al aangebroken is. Nu nog afscheid nemen van gisteren, en dan echt wakker worden….

    Wat JS terecht ziet is dat we in een overgangstijd leven waarin een wezenlijke verandering plaatsvindt in de verhouding tussen de seksen. De aangehaalde revolutionaire feministische akties betekenen eenvoudigweg de gangbare vrouwbeelden ontdoen van de oude codes om plaats te maken voor herontdekking van wat het wezenlijk vrouwelijke is, met en zonder sex. En dit is de evolutie waar we deel aan hebben, onze individuele en collectieve levensontwikkeling die in gang wordt gezet door de pijnlijke bewustwording van de missing link, het vrouwelijke principe in man en vrouw en samenleving. Het gaat om het opheffen van een moeilijk te vatten onbegrip, dat veel invloed zal hebben op toekomstige politieke en maatschappelijke keuzes.
    Wanneer het vrouwelijke weer ingeschakeld wordt, zal ook het mannelijke een oorspronkelijker karakter kunnen herkrijgen. Is dat ook al gaande ?

    Ik zou het woord matriarchaat echter liever niet gebruiken voor de feminisering van de samenleving, daar het de schijn wekt dat vrouwen zouden gaan heersen zoals de mannen deden tijdens het patriarchaat, en dat roept onnodig weerstand op. Een beeld van gelijkwaardigheid en diversiteit, de en/en-akseptatie, dat er voor zal kunnen zorgen dat ieder de eigen levensruimte beheert en vrijwillig deelt met anderen, kan aanlokkelijk zijn.
    “….een tamelijk horizontale samenleving doorkruist met spontane hierarchieen” (JS), een ei dat nu uitgebroed wordt (en niet meer alleen door de vrouwen, gelukkig …) zal een nieuwe menselijkheid tot leven brengen. Als Doornroosje ontwaakt….

  19. Nemo Xeno

    Elke man heeft vrouwelijke aspecten en elke vrouw heeft mannelijke aspecten. In New Age-kringen – en in vele ‘esoterische genootschappen’ sinds eeuwenlang al – wordt daarover al heel lang veel milder en echt ten gronde genuanceerd gedacht.

    De huidige generatie is hieromtrent – ondanks de seksuele revolutie van de jaren ’60 – nog steeds ‘rooms’ gebiologeerd in al haar reactiepatronen en ‘Vlaanderen loopt hierbij op kop’.

    Ook de omgeving – en zelfs de voeding – spelen bij die gemeenschappelijke sexe-kenmerken een grote rol. En niet in het minst de sociale rollen die via media worden ‘opgedrongen’ bepalen ons ‘sexe’-gevoel (= hoe we ons zouden moeten voelen en dat niet noodzakelijkerwijze datgene is wat we echt zijn).

    We hebben steeds beide aspecten in ons. Het zou eens moedig zijn om dat gewoon te erkennen. Zonder dat gemeenschappelijke gegeven zouden de mannen en de vrouwen helemaal naast elkaar leven.

    Het gehalte aan ‘gemeenschappelijke kenmerken’ is allemaal genetisch bepaald en wordt ook tevens gemoduleerd door de concrete levensomstandigheden. Daar is niets mis mee. De wereld is groot genoeg. Er is plaats voor iedereen. Paniekreacties zijn hierbij katalysatoren van een onmacht om de veranderingen te omhelzen.

    Het zal nog een tijdje duren vooraleer elkeen hierin vrij en vrank zelfstandig zal staan, bevrijd van allerlei vooroordelen…. en het zal nog enige tijd duren vooraleer allerlei discriminaties (gebaseerd op het denken dat men beter is dan een ander) overboord zal gooien… Elke vogel zingt zoals hij gebekt is en elkeen is wat hij is. Daar heeft een ander niet over te oordelen.

    Actie en tegenreactie – ook op het vlak van de beide sexen (en alle mixvormen ertussen) – hebben al te vaak de wezenlijke onzin om het stilstaande balanspunt tussen die uitersten maar niet te vinden.

    Wees hierin (in deze discussie over de sexen) ook weerom eccletisch en zodoende dus – voor velen dan – genoodzaakt dan maar totaal ‘onbegrijpbaar’ (op bepaalde fora dus een ‘zeveraar’ of wat dan ook).