Maandelijks archief: januari 2012

Afbeelding

Wat doen we met de oudjes?

Het is nu definitief: vanaf het 45ste levensjaar gaat het met ons mentaal snel bergaf, aldus het prestigieuze British Medical Journal. De “cognitieve vermogens” (geheugen, zin voor logica, begripsvermogen) laten het afweten, we worden vergeetachtig en verward.

Eigenlijk is dat een verbijsterende vaststelling, want het zijn uiteindelijk de 45+-ers die over deze planeet regeren. In alle maatschappelijke geledingen zwaaien ze de plak, terwijl ze aan een recordtempo hersencellen verliezen. Op alle domeinen falen ze dan ook, van Fukushima tot Wall Street: politiek, technologie, economie, milieu,- we gaan planetair regelrecht de verdoemenis in, zonder meer dankzij de gescleroseerde breinen. Ik noem het de ouderdomsparadox: hoe minder hersencellen, hoe meer macht.

Het “jeunisme”, de jeugdcultus die o.m. in de popcultuur hoogtij viert, is eigenlijk maar een mistgordijn voor dat wat men gerontocratie noemt: het complot van de oude(re) mannen,- ik zeg wel degelijk: mannen. Hoe hebben ze dat klaargespeeld?

 

“Kiemen van distopie”

Biologisch gezien komt macht enkel toe aan de exemplaren die het voortbestaan van de soort kunnen waarborgen, de alfa-dieren dus. Maar in de antroposfeer weten de oudere mannetjes, die biologisch afgeschreven zijn, zich te handhaven en hun eigen noodzakelijkheid te herdefiniëren, onder het mom van “maturiteit”. Macht is sowieso een compensatiefenomeen: omdat de biologische nuttigheid verdwijnt moet er een “levensverzekering” afgesloten worden die de groep belet om het nutteloze exemplaar te elimineren. Politici, zakenlui, wetenschappers, kunstenaars: het zijn beta en gamma’s die rondlopen met een alfa-sticker. Ze doen alsof ze macht hebben, en ze krijgen die ook echt.

Wat al zo lang sluimert als een “generatiekloof”, lijkt nu de afmetingen afgenomen te hebben van een oorlog tegen de seniliteit.

Al deze “excellenties” leven biologisch op krediet, maar ze zijn erin geslaagd om een fictieve meerwaarde af te dwingen. Hun hoge stand in de sociale hiërarchie berust niet op reële potentie, maar op blufpoker, een soort intelligentie van de domheid.

Dat is een pervers gegeven, het resultaat is dan ook catastrofaal. Maar aan het einde van de eerste decade van de XXIste eeuw verschijnt er toch iets dat lijkt op een opstand tegen het complot van de dementerenden. Wat al zo lang sluimert als een “generatiekloof”, lijkt nu de afmetingen afgenomen te hebben van een oorlog tegen de seniliteit. En kijk: uitgerekend op een van de hoogmissen van de gerontocratie, de top van het Wereld Economisch Forum in  Davos/Zwitserland (waar anders?), worden voor het eerst “kiemen van distopie” (sic) gesignaleerd, zijnde apokalyptische denkbeelden die onder jongeren sluimeren, en die leiden tot een regelrechte gerontofobie tegen de oude orde, het krakkemikkige systeem, maar vooral ook de fysieke vertegenwoordigers ervan. Occupy Wall Street, de Indignados en de Arabische Lente worden geciteerd. En het fenomeen is nog veel breder.

 

Generatie-oorlog

Met de vergrijzing en de kanteling van de pensioenspyramide (de actieven die betalen voor de gepensioneerden), zelf het gevolg van een stijgende levensverwachting, wordt het economisch nut van de ouderdom aarzelend uit de taboesfeer gehaald. Het recente opstootje tussen de jonge pensioenminister Vincent Van Quickenborne en de vergrijsde vakbonden had een existentiële dimensie, los van de economisch-financiële discussie. 

Het besef dat de 45+ers de wereld kapot maken door hun mentale degradatie, kan niet anders dan tot een distopisch denken én een opstand leiden bij de jeugd. 

Snel, ik verwacht de komende jaren, zal het debat gevoerd worden op het niveau waar het thuishoort: het cultureel-antropologisch niveau. Moeten wij echt koste wat kost zwaar investeren in medische en farmaceutische spitstechnologie om bejaarden in leven te houden? Anderzijds, als wij senioren “her-activeren”, terug in het economisch circuit halen, wordt de kans op ongelukken nog groter. Wat hebben we aan een gepensioneerde schoolbuschauffeur die een kind doodrijdt? De cultuurclash tussen oud en jong wordt onvermijdelijk, en ze heeft ook een eigen biologische redelijkheid. Het besef dat de 45+ers de wereld kapot maken door hun mentale degradatie, kan niet anders dan tot een distopisch denken leiden bij de jeugd. Zij moet de macht grijpen en de samenleving ont-scleroseren.

Het kan niet zijn dat tachtigers bij ons medisch en farmaceutisch steeds weer opgelapt worden, terwijl op andere continenten het gros van de bevolking niet eens de 45 haalt.

 

Costa Concordia

Ondertussen kan de pret niet op onder onze gepensioneerden. In de TV-reeks De Benidorm Bastards zien we ze aan het werk, de vrolijke hangouderen, de zgn. babyboom-generatie die zich wentelt in haar parasietenbestaan. Een complete welness-industrie en een hele rist boekjes, genre Plus Magazine, een blad met ‘Alle informatie voor een boeiende generatie’, cultiveert het seniorenhedonisme, met aandacht voor die 1001 kleine ongemakken zoals rimpels, erectieproblemen en, jawel, geheugenverlies.

Ze maken goede sier op reusachtige drijvende luxe-resorts zoals de Costa Concordia, alwaar een zatte stripverhaalkapitein Schettino, het verstand op nul, het schip doet kapseizen. Jonge duikers wagen vervolgens hun leven om de oude karkassen op te halen. Er schuilt veel tragi-komedie in die katastrofe, net omdat het een verhaal betreft van ouderdom, glamour en domheid. Idee voor een collectieve euthanasietrip: een cruise naar de zeebodem? De gezonken Costa Concordia: het lijkt een grotesk symbool van een verbroken generatiepact.

 

God

Natuurlijk had Freud al die tijd gelijk, hoezeer hij vandaag ook wordt verguisd: God, de kwadratuur van de macht, is in wezen een potentaat-in-verval, een patriarch die zijn falende sexuele kracht compenseert met scheppingverhaaltjes. Vooral de absolute demiurg van het monotheïsme leek Freud een suspecte figuur: een slappe fallus die zijn eigen Viagra-retoriek uitvond, waarvan het Grote Boek niet meer dan een schaduw is. God is de dementerende tiran die eeuwig wil blijven en niet kan vertrekken. God heeft zichzelf een oneindig krediet toegekend, hij is de absolute Benidorm Bastard, vermomd als Machiavelli’s Principe.

God is de dementerende tiran die eeuwig wil blijven en niet kan vertrekken. God heeft zichzelf een oneindig krediet toegekend, hij is de absolute Benidorm Bastard…

God is de absolute parasiet die zelfs geen genoegen neemt met een luxe-sanatorium, maar die resoluut ons bestaan wil domineren, vanuit een tautologische premis die noch te bewijzen, noch te weerleggen valt. Hij is dus een mysterie, slim bekeken voor iemand met nog één hersencel. Want dat is natuurlijk ook een vermakelijke eigenschap van het brein: het herorganiseert zich telkens opnieuw, hoeveel hersencellen er ook afsterven en hoeveel verbindingen er ook dichtslibben. Zo worden en blijven we een God, in het diepst van onze gedachten, hoe dement ook. Zonder deze “tegennatuurlijke” regeneratie zou er van gerontocratie nooit sprake zijn.

De manier hoe religie functioneert, is dan ook exact de wijze hoe macht zichzelf sociaal consolideert in gezagsstructuren allerhande, vanuit een compleet gefakete hersenstructuur, met een compleet gesimuleerde intelligentie, die een compleet virtuele autoriteit oplevert.

 

Groene koekjes

Met dit alles op de achtergrond is de Occupy-beweging een intrigerende juveniele verwerping van alles wat de oudere generaties hebben opgebouwd en vandaag bemannen. Dat zal en moet zich op de schoolbanken laten gevoelen. Alleen een resolute pedagogische breuk kan de menselijke soort redden, –gesteld dat die al zou moeten gered worden: het verwerpen van de oude kennis, de maturiteit als argument, het leergezag van de senior vooraan de klas. Ontneem hem zijn rijbewijs en maak er groene koekjes van.

We gaan dan naar twee soorten discours: eentje dat ik literair-theatraal zou noemen, de retoriek van de macht die altijd opnieuw wil bevestigen, en het discours van de wetenschap, pardon: zeg maar fysica

99% van wat zich als “kunst” presenteert, is een vergrijzingsfenomeen en moet als aanstellerige nonsens gecatalogeerd worden

De eerste wordt helemaal ingenomen door de gerontocratie: politici, kunstenaars en kleinkunstenaars, wetenschappers (vooral menswetenschappers), economen, alle soorten koffiedikkijkers. Zij regeren vandaag,- zij maken de fantasmagorie uit van het ontbindende brein en zijn pathetische retoriek. Het fysische discours daarentegen ontmaskert constant die literair-theatrale baardenkomedie van de macht. Het is jeugdig en basic. Daarom moet ze zich ook keren tegen de literatuur-an-sich, en meteen tegen alle bezigheden die wij als “cultuur” aanzien, maar die eigenlijk de kluit belazeren. 99% van wat zich als “kunst” presenteert, is een vergrijzingsfenomeen en moet als aanstellerige nonsens gecatalogeerd worden.

De fysica is, in de Nietzscheaanse zin, een jonge, “Fröhliche Wissenschaft”, een rede die alles ontluistert maar die wellicht ook als enige de fatale schipbreuk kan afwenden. De fysica is biologisch en compromisloos. Er moet daarbij onvermijdelijk gespeeld worden met scenario’s die de paradox van de ouderdom oplossen. Rationeel en bezonnen. Scenario’s die ouderen vrolijk laten gaan. Ik wees al op de mogelijkheid van funeral cruises. Het lijkt makaber, maar mensen moeten weer leren sterven, met stijl, anders hebben ze ook nooit geleefd.

Dit alles natuurlijk gezegd zijnde, vanuit het feit dat ook ondergetekende de 45 ruimschoots gepasseerd is, en het verlies aan hersencellen misschien compenseert met pathetische tirades.

 

Johan Sanctorum

 

 

 

 

 

 

 

Een glijmiddel met een reukje aan

De Belgische Neanderthaler rukt wereldwijd op

Grote verslagenheid in het kamp van Rick Santorum, de ultra-conservatieve presidentskandidaat in de VS. Heeft de man van de strijd voor God, huwelijk en vaderland, en tegen de zedenverwildering zijn handelsmerk gemaakt, dan blijkt er iets mis met zijn familienaam. Wie daarop googlet, vindt immers als eerste zoekresultaat niét een bio van de republikeinse politicus, maar een tamelijk onappetijtelijke encyclopedie-omschrijving van “Santorum”, zijnde “een mengsel van glijmiddel en uitwerpselen, als bijproduct van anale seks.”  Een vertrouwd fenomeen allicht voor homofielen en liefhebbers van sodomie. En laat de puriteinse Rick Santorum nu juist de heilige oorlog verklaard hebben aan dit soort perversiteiten!

Nomen non est omen, maar toch: in een supergemediatiseerde democratie als de Amerikaanse sleur je een foute naam als een vervelende ballast mee, denk maar aan de treiterige woordspelletjes Obama-Osama die de huidige VS-president tot op vandaag te beurt vallen. En het idee alleen al dat een verre voorvader van Rick Santorum een expert zou zijn geweest in hogervermelde activiteiten, en dat genealogisch wou vereeuwigen…

De man van Spy

Ik ken nu mensen, ook in Vlaanderen, die blij zijn met een c in hun familienaam, u wellicht ook. Het verhaal toont alleszins aan, hoe ver politieke moddercatch wel kan gaan. Het woord “Santorum” bestaat namelijk zelfs niet in die speciale medische betekenis, maar is gewoon het bedenksel van een chagrijnige homofiel die de presidentskandidaat een hak wou zetten. Met de hulp van een aantal kompanen was het een koud kunstje om de nepterm helemaal bovenaan te krijgen op de zoekrobot van Google, waar ze zich van geen kwaad bewust zijn. Leve het internet en de vrije informatieverspreiding!

Maar de gore uitsmijter van het verhaal komt nu. Dan Savage, zou heet de roddelnicht, vond zijn grap zelf zo geslaagd, dat hij Rick Santorum voorstelde om de kwalijke webstek af te sluiten… mits betaling van 5 miljoen dollar. Afpersing? Hoe komt u erbij: leve de vrije markt en de wet van vraag en aanbod!

Beeld u inderdaad in wat voor een bloeiende bedrijfstak dit ookbij onszou kunnen worden, en dan denk ik vooral aan riooljournalisten zoals Tom Cochez. Eerst leugens verspreiden, en dan geld vragen om ze recht te zetten, kassa verzekerd.

In afwachting kan dit soort fantasten zeker al terecht bij de toeristische dienst van Jemeppe-sur-Sambre. U hebt hem ongetwijfeld ook in de krant gezien: de man van Spy, zijnde de “Belgische Neanderthaler”, waarvan de knoken in een Waalse grot nabij Jemeppe werden ontdekt, en die nu in het plaatselijk museum te bezichtigen is als een realistische reconstructie, nota bene door twee Hollanders in elkaar gestoken.

Natuurlijk rammelt het verhaal wetenschappelijk aan alle kanten: in de media wordt deze vriendelijk ogende holenmens (ze hebben hem de glimlach van Sean Connery meegegeven!) opgevoerd als “onze verre voorouder”, terwijl elke antropoloog u kan bevestigen dat de Homo Neanderthalensis een uitgestorven tussensoort is, waar de Homo Sapiens niét van afstamt.  De man van Spy is dus een doodlopende tak van de evolutie. Temeer daar er uren in het rond geen vrouw van Spy te bekennen valt.

Vanwaar dan deze fabel? Omdat de Walen daarmee pogen te bewijzen dat zij de echte autochtonen en legitieme erfgenamen zijn van het gebied dat vandaag België heet. Het is een formidabel stukje pseudowetenschap, gefabriceerd door de PS-studiedienst, het best werkende bedrijf in Wallonië: de Vlamingen moeten zo hoog van de toren niet blazen, want de wieg van onze beschaving staat aan de oevers van de Sambre. Se non è vero, è ben trovato, zeggen ze in de taal van Elio Di Rupo. Sinds het dogma van de Onbevlekte Ontvangenis en de “Histoire de la Belgique” van Henri Pirenne zijn we zoveel amusante geschiedenisvervalsing niet meer tegengekomen.

Nuttige idioten

Maar er is nog meer. Door een prehistorische replica van de oerbelg te reconstrueren, weliswaar via een wetenschappelijk leugentje-om-bestwil, komen wij ook wereldwijd in beeld als museumattractie met een hoog masquottegehalte. Hier lonkt een patriottistische imagocampagne om de binnenlandse Neanderthaler te promoveren tot internationaal uitleenobject. De Oude Belg dus, in zijn non-identitaire gedaante van niet al te snuggere, maar vriendelijke en vooral zeer flexibele ondersoort die altijd lacht, ook als er niets te lachen valt. De Belg als grijze muis die zelfs door geen enkele kat wordt opgemerkt. De Belg als piepschuimen schertskoning, wanneer de echte machthebbers verder palaveren in de coulissen. Of zeg maar gewoon: een nuttige idioot.

U denkt aan Herman Van Rompuy? U zit er niet ver naast.

Naar aanleiding van de benoeming van Peter Praet tot hoofdeconoom van de Europese Centrale Bank, bezingt De Standaard op 5 januari breedvoerig onze nationale Belgische kwaliteiten, die ook Herman Van Rompuy tot het hoogste Europese ambt brachten: de “bereidheid tot compromis”, de gave “om andere culturen te absorberen” (!), het talent om niet op te vallen, en vooral: de gave om “te weten wanneer men moet praten, maar ook wanneer men moet zwijgen”. Dat laatste schijnt dan ook zowat dé reden geweest te zijn waarom Peter Praet in de prijzen viel: ondanks zijn naam kan hij vooral zijn mond houden. Emotionele intelligentie heet dat tegenwoordig. In tegenstelling tot flapuit Paul De Grauwe, intellectueel minstens twee klasses hoger dan Praet, en ook kandidaat voor diens functie, maar met minder “emotionele intelligentie”: De Grauwe zegt gewoon altijd wat hij denkt, iets wat in Berlijn, Parijs en zeker Londen maar matig van Belgen geapprecieerd wordt.

De nauwelijks verholen minachting, waarmee iemand als Van Rompuy wordt bejegend in de buitenlandse pers,  weerspiegelt dan ook exact de reële perceptie: we zijn en blijven de internationale risée. “De Belg als bruggenbouwer”, kopt De Standaard euforisch. Terwijl eigenlijk “De Belg als glijmiddel” een juistere maar tegelijk politiek-incorrectere titel ware geweest.

Peter Praet, afkomstig uit de MR-stal van Didier Reynders die hem tot directeur van de Nationale Bank katapulteerde, wordt dan ook door Europa gekwalificeerd als, jawel, een kleurloze compromisfiguur omdat Merkel en Sarkozy het elkaar niet gunden. Het is exact de manier hoe Herman Van Rompuy op de presidentiële stoel is terecht gekomen: als een dummie. “Internationaal kende niemand hem”, wijsneust Paul Goossens in hetzelfde artikel, waarmee hij eigenlijk aangeeft dat men net zo goed het paard van Herman De Croo tot EU-president had kunnen maken, met een lichte verwijzing naar de Romeinse keizer Caligula.

De man van Spy maakt dus internationale carrière. En ik weet niet of ze Sean Connery de toelating gevraagd hebben om zijn fotogenieke smoel te verbinden aan de heropstanding van de Belgische Neanderthaler. Het zou me verbazen, wellicht zit de man er al even erg mee verveeld als Rick S. met die internetkwakkel. Connery wordt namelijk nog regelmatig gesignaleerd in Schotse kilt en is lid van de separatistische Scottish National Party.

“Quelle connerie!”, zullen ze in Jemeppe-sur-Sambre uitgeroepen hebben. Zuurzoete wraak van de glijmiddelsector? Toch maar uitkijken met die kilt bij het bukken, Sean.

Johan Sanctorum