Over instincten, losse handjes , (slechte) smaak, en het einde van de wereld

In een vorig leven heb ik twintig troosteloze, vervelende maanden mijn broek gesleten op de VUB-administratie, bij wijze van burgerdienst. Dat was het alternatief voor 10 maanden schacht spelen. Nochtans waren er momenten van warmte in die ijstijd. Een ervan heette Rita (fictieve naam). We konden goed opschieten met elkaar, want we begrepen perfect in welk stuk we speelden. Rita was deftig getrouwd, maar tegelijk de vriendin (sommigen zeiden: de hoer) van het diensthoofd, een professor burgerlijke bouwkunde.

Hoe die relatie is ontstaan, daar heb ik geen weet van, maar wel begreep ik dat Rita, te laag geschoold om ooit hogerop te geraken in die Kafka-toren, het gewoon plezant vond om de professor rond haar vinger, en wie weet rond wat nog allemaal, te winden. Het was sport en spel in een door-en-door saaie omgeving. En per slot van rekening was hij ook de hoogste in rang. Macht die erotiseert?

Dozen Viagra

Het was ook in die tijd dat ik Desmond Morris begon te lezen en inzag hoe archaïsche gedragingen en structuren doorwerken in onze moderne samenleving. De samenhang tussen (mannelijke) macht en seksualiteit hoort daarbij. En sorry als ik nu feministen op de lange tenen trap: vrouwen en meisjes hangen rond de leider, ze zijn er biologisch toe geprogrammeerd, laten we het “instinct” noemen. In termen van evolutie is dat volkomen redelijk: de sterkste genen moeten doorgegeven worden, het alfadier mag dus met alle wijfjes paren, terwijl de rest gewoon toekijkt of zich aftrekt. Niemand van de andere mannen dacht er dus ook maar aan om iets bij Rita te proberen: ze hoorde toe aan het beste exemplaar én de hoogste in rang. Alleen de fitsten zullen surviven.

De macht ligt niet meer bij de sterksten, maar eerder bij lepe, seniele, soms zelfs achterlijke gamma-dieren, waar vrouwen zich dan uiteraard aan mispakken.

Dat biologisch gegeven lijkt nu echter flagrant in tegenspraak met wat we vandaag rondom ons zien. Jos Ghysen, zelfs in zijn beste tijd, een fit exemplaar?? Of Pol Van Den Driessche: zo’n ouwe snoeper,- daar heeft de evolutie toch niks meer aan? Of zelfs Dominique Strauss-Kahn, het absolute prototype van het seksuele roofdier, die overleeft toch enkel nog op dozen Viagra? Dun zaad van slechte kwaliteit druipt uit deze verhalen.

Er lijkt dus toch iets mis met de klassieke antropologische theorie, want de macht ligt niet meer bij de sterksten, maar eerder bij lepe, seniele, soms zelfs achterlijke gamma-dieren, waar vrouwen zich dan uiteraard aan mispakken. Exemplaren die bijvoorbeeld in een wolvengemeenschap al lang uitgestoten zouden zijn, wegens nutteloos en zelfs nefast voor het voortbestaan van de roedel en de soort.

Animal farm

De verklaring komt van de culturele antropologie, en wel in de theorieën van o.m.  Robert Leonard Carneiro (New York, 1927). De overgang van nomadische jagersgemeenschap naar sedentaire landbouwvestiging is in zijn visie cruciaal.

In de op dierlijke gemeenschappen lijkende jagerscultuur klopt de logica perfect dat de genen van de opperman moeten doorgegeven worden. Zijn natuurlijk leiderschap is gebaseerd op reële fitheid, intelligentie, mogelijk zelfs communicatieve vaardigheden om de groep samen te houden. Hij heeft dus ook een natuurlijk sex-appeal, door de vrouwen van de stam opgesnoven en beantwoord. Hier heeft de relatie tussen macht en seks echt zin.

Maar in de landbouwgemeenschap, ontstaan pakweg 10000 jaar geleden, zien we een ander soort opperhoofden opduiken. Het gaat dan niet meer om kracht, maar om het bezit van zoveel mogelijk varkens en koeien. Dit ontstaan van rijkdom en ongelijkheid, door Karl Marx veel later gedefinieerd als de “oorspronkelijke accumulatie van kapitaal”, brengt de grootbezitter aan de top van de hiërarchie. Hij is daar geraakt via netwerking, onderhandelen, bluf, diefstal, eventueel trouwen met de juiste partij,- alle mogelijke strategieën die zijn fundamentele biologische ongeschiktheid moeten verdoezelen.

Het oppervarken, Napoleon genaamd, is een niet mis te verstane verwijzing naar de moderne leider die in de jagersgemeenschap niet de minste kans zou maken.

Later groeien de landbouwnederzettingen uit tot steden, en nog later tot staten. Alle zijn het vormen van een ontaarde gemeenschap, waarin de leiders macht uitoefenen die niet meer aan hun biologische status beantwoordt. Daarom moeten ze hun toevlucht nemen tot grootspraak, propaganda, naast uiteraard regelrechte dwang en repressie. George Orwell beschrijft zo’n gedenatureerde gemeenschap in de politiek-satirische roman Animal Farm (1945). Het oppervarken, Napoleon genaamd, is een niet mis te verstane verwijzing naar de moderne leider die in de jagersgemeenschap niet de minste kans zou maken. Vandaag herkennen we deze boerderijpatriarchen dan ook moeiteloos in de politici: lelijke, vunzige  mannetjesputters die het alfadier spelen en zowaar nog een soort “sex-appeal” verwerven ook.

Slechte smaak

We leven dus thuis, op de werkvloer, in de sportvereniging, op elk sociaal niveau, nog in het antropologisch paradigma van de jagende nomade, terwijl we dat al lang niet meer zijn, en onze biefstuk in de supermarkt gaan halen. Door de verlengde levensverwachting worden mannen aan de top ook oud,- ouderdom is zelfs een vereiste: we leven in een gerontocratie, de cruciale beslissingen die vandaag op deze planeet genomen worden, komen uit verkalkte breinen.

De cultus van het lichaam, de spierversterkers, fitness, e.d. brengen de jager niet terug, hooguit slechts een pastiche. Dat kan niet anders dan leiden tot regelrechte rampen, naast vertekende sociale relaties en perverse machtsverhoudingen. Waarvan de zgn. “ongewenste intimiteiten” maar een klein aspect zijn. Alleszins moet men dan de moderne affiniteit van vrouwen met macht als een universele vorm van slechte smaak karakteriseren. Een biologische absurditeit. Ze zorgt er ook voor dat het van kwaad naar erger gaat. Want als Jos Ghysen en Ireen Houben zich zouden voortplanten –wat de hemel behoede-, dan ontstaat er in plaats van een evolutie een devolutie: de slechtste, gebrekkigste exemplaren met de meligste radioprogramma’s geven hun genen door, en maken deze wereld tot een steeds slechtere plek.

Dat is in wezen het drama van de cultuur: 99% van wat zich in de bovenste regionen van de samenleving bevindt, is nefast voor het voortbestaan van de menselijke soort. De instinctieve afkeer van de “gewone man of vrouw” tegenover politici, maar ook kunstenaars, journalisten, etc, ook wel “het establishment” genoemd, berust op een natuurlijke reflex tegen die ongerijmdheid. De elite bestaat uit biologisch onwaardige individuen die via hun status wijfjes trachten te bemachtigen. Soms loopt dat catastrofaal af, dikwijls echter lukt die strategie,- kijk maar naar het typische fenomeen van de bejaarde BV die met een jonge vrouw trouwt. Terwijl het toch ondenkbaar is dat ze zo iemand van de straat zou rapen.

De politieke dynastieën, die alhier te lande zo welig tieren, wijzen op dezelfde fatale devolutie van biologisch niet te verantwoorden macht die letterlijk wordt doorgeërfd.

Vrouwen aan de macht?

Slut WalkHoe moet dit eindigen? Niet de “ongewenste seksuele intimiteiten” zijn het probleem, wel het pervers fenomeen van de macht op zich, waardoor juist de lelijkste, zwakste en domste exemplaren de hiërarchie domineren, en ons versneld de verdoemenis injagen. Een terugkeer naar het jagersbestaan is niet meer aan de orde: we zijn gewoon met teveel en het geheugen kan niet gewist worden, zelfs al zouden we alle boeken verbranden,- een oplossing waar ik lang in geloofd heb.

Dat is in wezen het drama van de cultuur: 99% van wat zich in de bovenste regionen van de samenleving bevindt, is nefast voor het voortbestaan van de menselijke soort.

Een rustige en gecontroleerde uitdoving van de menselijke soort lijkt de beste oplossing: onze rol op deze planeet is uitgespeeld. Voor die collectieve euthanasie zou het feminisme kunnen zorgen: vrouwen kunnen  de macht overnemen, bij wijze van curatorschap in een biologisch faillissement. Een alternatieve genenselectie, door het matriarchaat bepaald, kan dan nog enige leut opleveren, terwijl verdere overbevolking en mannelijk-seksuele aberraties vermeden kunnen worden. Lees dit aub niet als pessimisme: pas een collectieve catastrofe, als ultiem uitwerpsel van het mannelijk oppervarken, is het doemscenario.

Vrouwen aan de macht? Met plezier,- het zal wel de laatste bladzijde in de geschiedenis zijn. Alleen gewenste intimiteiten zijn dan nog aan de orde. Over and out!

Johan Sanctorum

Advertenties

10 Reacties op “Over instincten, losse handjes , (slechte) smaak, en het einde van de wereld

  1. vincent mulleman

    Bij mij thuis is de vrouw allang aan de macht en ik kan dit enkel als ‘ bevredigend ‘ bestempelen!

  2. Ik kan de visie van Johan Sanctorum niet zonder meer afschrijven, in die zin dat we inderdaad vaak denken in een pseudodarwinistisch denkkader. Merk op dat Charles Darwin zelf product was van een redelijk incestueuze huwelijkspolitiek en daar zelf ook nog eens een schepje bovenop deed door met een nicht te huwen. In het algemeen kan men stellen dat de eigenheden van de soort, van de apensoorten waar we verwant mee zijn wel degelijk blijven doorwerken. De naakte aap is dus nog zo gek niet bedacht. Maar er is een probleem met de verdere uitwerking, want we hebben doorheen de afgelopen 3000 jaar in de samenlevingen die elkaar zijn opgevolgd wel geleerd agressie en andere attitudes onder controle te krijgen. En meer dan wenst aan te nemen, is dat gelukt. Natuurlijk hadden sommige diensthoofden wel eens een lekkere bijzit, maar hoe vaak stoorde dat echt te werking? Ik denk, maar men zal mij naïef vinden, dat de misbruiken, in de jaren zeventig, tachtig, maar ook later niet zomaar in de soortkenmerken besloten liggen. We zijn als diersoort namelijk zozeer mislukt dat we heel succesvol zijn geworden.
    Als we de zaak goed bekijken, dan moeten we precies proberen te aanvaarden dat we geen dieren meer zijn en dat we op onze instincten niet meer kunnen vertrouwen. Is dat een ramp? Het begin van het einde? Eerder het einde van het begin.

    • Wim Haes

      Graag een definitie van 1)een darwinistisch denkkader en 2) van een pseudo-darwinistisch denkkader. De biografie van Darwin is compleet naast de kwestie.
      Naakte aap dus ok, maar er zou een probleem zijn met de nadere uitwerking? Welk probleem? Welke nadere uitwerking ?
      Citaat: “Als we de zaak goed bekijken, dan moeten we precies proberen te aanvaarden dat we geen dieren meer zijn en dat we op onze instincten niet meer kunnen vertrouwen.”
      Hoezo we zijn geen dieren meer? Sinds wanneer? En waarom zouden we moeten proberen dat te aanvaarden? Beetje last van uw religie???

      • Eric Janssens

        Ik denk dat dhr. Haers minder last heeft van het christelijk geloof dan van een blind vooruitgangsoptimisme dat reeds in de twintigste eeuw schipbreuk heeft geleden en waarin nog slechts een aantal merkwaardige geesten een houvast menen te vinden. Onder die merkwaardige geesten tref je sowieso ook wel wat feministes aan die een robotman (de gewone huis-tuin en keukenversie volstaat meestal!) verkiezen boven een door zijn dierlijke instincten gedreven, tot ongewenste intimiteiten geneigd zijnde mannetjesputter. Ongelijk kan je ze natuurlijk niet geven. Wie verkiest er nou niet een rustig, vredevol bestaan boven één vol hobbels? Zonder mannen zijn tenminste die verdomde relationele ruzies de wereld uit. En kinderen kan je krijgen na aanvraag aan een universitair labo in Brussel of Gent. Toch zijn het dan weer vooral vrouwen die langs een achterdeurtje supermacho’s van het bovenste knoopsgat uitnodigen. Volgens mijn ervaring bevinden zich de meeste en meest fanatieke voorstanders van de islamisering van Europa onder Westeuropese vrouwen. Begrijpe wie kan! Wellicht slagen ook vrouwen er niet in hun dierlijke instincten om zeep te helpen, en steken die onderdrukte instincten in geperverteeerde vorm de kop weer op. Gewoon een Freudiaanse verklaring voor een opvallend maar te weinig bestudeerd fenomeen. Iemand zin om het verder uit te werken?

  3. Mmm…jij kan meer dan één avondje tempelieren samen met de Unabomber, zo lijkt me, Johan. Een beetje zoals Wilders met Breivik. Herken ik hier “groenrechts”?

  4. Prachtig, volwassen en precies artikel dat elke vorm van (dwaze) politiek en Media-geilheid sublimeert.

  5. Daniel Deblaere

    Buitengewoon a-seksueel proza. Met andere woorden: Stof tot nadenken.

  6. Eric Janssens

    Aan het collectieve doemscenario, zoals door het mannelijke oppervarken uitgedacht, zal door de moslims nog een laatste hoofdstuk toegevoegd worden, ten einde het feest van strijd en pijn dat geschiedenis heet – Joyces ‘De geschiedenis is een nachtmerrie’ is daarop een variant – nog wat te verlengen. Maar ten slotte, en dat zal de epiloog van het boek van de geschiedenis worden, triomfeert de vrouw. Er zijn wetenschappelijke berichten dat door de wereldwijde vervuiling van water, land en lucht de mens onverbiddelijk feminiseert. Het testosteron wordt langzaam een uitstervend hormoon, tegenwoordig nog vooral in zuiderse volkeren werkzaam, maar ook zij zullen er in the long run aan moeten geloven. En dan zal het gezeur van de Houbens dezer wereld voorgoed van de baan zijn. Was het maar al zover, ik popel!

  7. Prachtig artikel. Het zou me niets verwonderen dat er “daarom” een “homosexuele leider” is in België. En dat de “homosexuele minister van Nederlandse Financiën”, Jan Cornelis de JAGER, “daarom” nu de problemen van WILD-ers heeft opgelost met een begrotings-akkoord met D66 en GroenLinks…

  8. Rene Schaerlaeken

    Loepzuivere ponering !