De strijd tussen carnaval en vasten

"Omtrent het regime van Bart De Wever

Sinds het N-VA hoofdkwartier het bericht verspreidde dat de Pronokal®-kuur van Bart De Wever in generlei opzicht iets te maken heeft met de huidige verkiezingscampagne, ben ik me speciaal gaan interesseren in de relatie tussen politiek en diëtisme. Uiteraard interesseert een gezonde levensstijl ons allemaal, en wordt er sinds het lichtend voorbeeld van Michèle Obama terecht veel meer her en der in moestuintjes geharkt dan voorheen. Maar de analogie tussen de exponentiële N-VA-opmars en de hype rond het drastische proteïnedieet van haar voorzitter noopt tot een paar kritische kanttekeningen.

Wat fascineert de modale Vlaming, modderend in die fameuze “centrumrechtse onderstroom”, aan een politicus die 50 kg afvalt in zes maanden tijd, en zich via een pillenhandel à 9 Euro per dag transformeert van een gezellige dikkerd tot een streng ogende filister?  En… wat is de dieperliggende boodschap achter een bestseller die alle Vlamingen aanraadt om dit lichtend voorbeeld te volgen? Een paar denkpistes.

 

De dieetpionier als martelaar en profeet

De voortdurende nadruk die in de BDW-propaganda gelegd wordt op wilskracht en karaktersterkte (“Nil Volentibus Arduum”), maken het zgn. crashdieet tot een haast religieuze oefening in de zelfpijniging. Daarbij horen uiteraard ook atletische performances zoals de Antwerpse Ten Miles, met een hijgende De Wever aan de aankomst, die zich als een nieuwsoortige Caesar de toga laat omgorden, opschrift zie hoger.

We krijgen zo niet alleen een fysieke hermodellering, maar ook een mentale imago-verschuiving, van (ronde) levensgenieter naar (taaie) fundamentalist. Of, voor de kenners: van het pyknische type naar het leptosome. Dit laatste is een absolute voorwaarde om als leider ernstig te worden genomen: dikzakken zijn out.

Immers, maakten de Bourgondische frituurverhalen de N-VA-voorzitter eerst sympathiek en volks, ze begonnen zich naderhand tegen hem te keren. Op radicale 11-juli-vieringen werd hij weggezet als een karakterloze moppentapper en een Lamme Goedzak (zware belediging binnen de Vlaamse beweging). Het crashdieet is daarop een doeltreffende repliek: de face-lift is wel degelijk iconisch. Meteen vragen alle observatoren zich af of deze metamorfose Vlaanderen een nieuwe leidersfiguur oplevert, los van de piekende peilingen.

Het zou uiteraard flauw zijn om een Hitlersnorretje te tekenen op het uitgebeende gezicht van de new De Wever. Toch zal men onder de hardhandige wereldverbeteraars nooit een papzak aantreffen. De benige fysionomie van Robbespierre, Hitler, Verhofstadt, en nog een pak andere ongezellige lieden, om nog niet te spreken van Jezus, Mohammed en Ghandi, verraden een fanatiek-visionaire mind map, die via een lange weg door de woestijn gestalte heeft kregen. De strijd maakt de sterke sterker. Dat is de teneur van “Mein Kampf”, het is ook de boodschap van “Het regime van Bart De Wever”,- alle verdere overeenkomsten zijn toevallig.

Het vasten creëert echter niet alleen een charismatisch lichaam, maar zorgt ook voor een “visionaire” input. In de welbekende woestijngodsdiensten zoals het christendom en de islam hongert en dorst de profeet om te hallucineren en “boodschappen” van hogerhand te ontvangen. Nadien worden deze visioenen geboekstaafd en de basis voor een religieuze leer, inclusief de aan de gelovigen opgelegde imitatierituelen (Vasten en Ramadan) die aan de illuminatie van de profeet herinneren. In alle wereldgodsdiensten, behalve het boeddhisme, is magerte een teken van zuiverheid en sterkte. In die zin is het politieke diëtisme zonder meer een profane variant van het religieuze martelaarschap, dat naadloos overvloeit in charismatisch leiderschap. Dat verklaart ook het over-en-weer pendelen bij De Wever tussen Calimero en Schwarzenegger: martelaar en held zijn twee facetten van één charisma.

 

Het diëtisme als militante soberheidsideologie

Ten tweede, legt het politiek diëtisme de basis voor een soberheidsideaal dat de middenklasse moet verzoenen met een economische laagconjunctuur. Het tekent de nieuwe tijdsgeest: het gezelligheidsicoon Steve Stevaert kon nog uitpakken met een kookboek, zijn opvolger doet het met hongerrecepten.

De crisis, die volgens recente prognoses nog zo’n tien jaar zal aanslepen, zal ook de middenklasse aantasten –dé electorale vijver van de N-VA. Om op het ongenoegen daar rond te anticiperen, moet het inkomen- en koopkrachtverlies gekoppeld worden aan een matigheidsideaal, een positief verhaal van de strijd (eerst en vooral tegen zichzelf), het weerstaan aan de verleiding, en het beleven van de Stoicijnse apàtheia of gelijkmoedigheid. In wezen is dit schatplichtig aan de burgerlijke hygiëne- en gezondheidsmoraal van de 19de eeuw, maar ook aan, nu ja, de aansporing tot tucht en harding onder het nazi-oorlogsregime: “Harte Zeiten, Harte Pflichten, Harte Herzen”.

De Wever is beslist zijn tijd vooruit met het Grote Dieetboek: binnenkort loopt Vlaanderen vol met wandelende karkassen in streepjespakken.

Armoede moet beleefd worden als een deugd. Wat eerst een marginaal OCMW-verhaal was van steuntrekkende “profiteurs”, wordt nu een algemeen krimpscenario: de zeven magere jaren komen eraan. In die optiek past het beeld niet van een charismatisch politicus die suddert in zijn eigen vet: Lamme Goedzak is geen geldig icoon meer, de tering moet naar de nering.  Wat voordien vooral een vrouwenkwestie was –anorexia als gevolg van een schoonheidsideaal-, kan nu veralgemeend worden tot militante soberheidsideologie. Afgezien van de reële rantsoenering (die er nu al met de elektriciteitsbedeling zit aan te komen) en de daaraan verbonden nieuwe matigheidscultuur, moét iedereen ook vermageren om zich sociaal te handhaven. In tijden van schaarste, zoals de twee wereldoorlogen, werden dikke mensen immers gezien als “verraders” en parasieten. Het verband tussen slank en fit is tevens bepalend in het professioneel selectiemechanisme: het zijn de corpulenten die het eerst sneuvelen bij bedrijfsherstructureringen. Ze zijn ook het voorwerp van pestgedrag. In de rat race van de kwakkelende carrièremaatschappij, waar iedereen vecht voor zijn job, wordt dik geassocieerd met lui en weinig performant.

De Wever is dus beslist zijn tijd vooruit met het Grote Dieetboek: binnenkort loopt Vlaanderen vol met wandelende karkassen in streepjespakken. Het collectieve anorexiaproject bereidt ons voor op de buikriemtijd, maakt de schaarste legitiem en, fundamenteler nog, zorgt voor een nieuw disciplinair model van nauwkeurig te volgen voorschriften en verboden waaraan iedereen zich, op straffe van sociale uitsluiting, te houden heeft. Had men de Grieken een dieet kunnen verkopen, dan had Athene nooit in brand gestaan.  Dat brengt ons op het derde aspect:

Het diëet als postmoderne sharia

Ik wees al op de quasi-religieuze connotatie van de charismatische politicus die als levend skelet lijdt en leidt. Zijn visionaire weg naar de waarheid moet ons, zwakkeren, tot voorbeeld strekken. Mensen verlangen naar rolmodellen en zoeken houvast: als neurotische huisdieren verwachten wij een consistent geheel van regels, ook al overtreden we ze soms. Vermoedelijk is de wens om streng gedisciplineerd te worden uiteindelijk zelfs fundamenteler dan de wens om gezond te leven. Hoe strakker de regels, hoe beter het dieet, hoe confortabeler we ons voelen. Rekkelijkheid is voor losers.

Wat het doordeweekse recht al lang niet meer kan leveren, namelijk een set van voorschriften die iedereen volgt en die alle facetten van het dagelijks leven aangaan, wordt ons via het totaaldieet eindelijk weer bezorgd. Strenge én simpele, éénduidige regels: een postmoderne, Westerse sharia kan nu haar intrede doen.

In een laatste fase kan men van een regelrechte onderwerping spreken. Het crypto-fascistisch appèl van de collectieve onthouding, in naam van de volksgezondheid, levert alle lichamen uit aan het algemeen belang. U hebt geen recht meer op uw eigen lichaam, u hebt het maar in bruikleen. Deze metapolitieke usurpatie betekent een reële vrijheidsberoving onder een nieuw-autoritair gesternte, die alle levensgenieters vogelvrij maakt.

In die optiek moet het nu maar eens uit zijn met die libertaire voedselcultuur, waarin mensen dronken of niet dronken, rookten of niet rookten, soep met of zonder balletjes aten, zich op varkensvlees of op de Mechelse koekoek gooiden, twee of drie of vijf porties namen. Het is slecht voor de openbare orde, en voor de ziekteverzekering.

De Vlaamse eetcultuur, die verkeerdelijk “Bourgondisch” wordt genoemd, was daarentegen vooral eclectisch en regelloos. Bekijk het schilderij van Pieter Brueghel “Het gevecht tussen carnaval en vasten” (1559) en merk hoe de schilder, ondanks de dwingende christelijke moraal van die tijd, de tegenstelling tussen dik en mager, carnaval en vasten, als een politiek conflict ensceneert.  De controle op de maaginhoud (en meteen ook het buikgevoel) leidt tot fysieke magerte maar ook tot het opgeven van elke individuele zelfbeschikking.

We weten dus wat ons te wachten staat, wanneer een politiek leider de vasten aankondigt: na het eetvoorschrift volgen de denk- en spreekvoorschriften. Vergeet Big Brother: Pronokal of een van zijn 77 varianten komt eraan. In alle opzichten mogen we dan spreken van een geslaagde regimewissel.

Johan Sanctorum

Advertenties

48 Reacties op “De strijd tussen carnaval en vasten

  1. What a load of bullshit!… Door het een aan het ander te verbinden, ontstaan er verdachte correlaties. Deze tekst danst dan ook van het meest onwaarschijnlijke, naar het waarschijnlijke, en terug, zonder ook maar een beetje moeite te doen om een rode draad te trekken, zodat de vermoeide lezer toch een beetje houvast heeft.

    • Ik heb het artikel herlezen en ik vind echt die BS niet terug. Ik vind dat de rode draad zelf overduidelijk is. Wel begrijpbaar dat dit moeilijk valt voor lezers die nog steeds blindelings in “DE politiek” geloven en die lui als “goden” aanbidden net omdat deze de kunst hanteren om telkens opnieuw de massa te misleiden door een schijn van nieuwe hoop te scheppen.

      • De nuchtere ‘Bart’ heb ik nog nooit vergoddelijkt, of bovenmenselijke krachten toegedicht. Bart De Wever is voor mij een toonbeeld van nuchterheid, of ‘gezond boerenverstand’.
        Wat ‘Bart’ zijn dieet betreft, kan ik kort zijn…
        De mens was te dik.
        Er was zelfs sprake van ‘morbide obesitas’, waardoor hij ieder moment dood kon neervallen. Het was dus geen modegril of politiek statement, maar deed het uit gezondheidsredenen.

        Dat extreemrechts-Vlaanderen hier garen bij spint, is eigenlijk te betreuren, omdat zo de feitelijke politieke argumenten op de achtergrond blijven.

        Als je niet meer kan geloven in het goede, dan kan je er maar beter een einde aan maken, want dan zal de rest van je leven toch maar een hel zijn.

        Zelf geloof ik in N-VA, en hun evolutie-politiek.
        Zeker nu deze partij tegen 2014 afstevent op een absolute meerderheid in Vlaanderen. (Dat geloof ik écht!)

        Hier kan jij een deel van uitmaken, als Vlaams-Nationalist, maar niet als extreemrechts-Vlaams-nationalist, omdat we de rest van Vlaanderen ook nog nodig hebben, en die Vlamingen niet gediend zijn van een extreemrechts discours.

  2. Prachtig artikel…dat niet veel goeds voorspelt. Politiekers zijn inderdaad intellektuele Psychopaten en het Asiel wordt door steeds meer zotten geleid!

  3. Grotesk verhaal, maar wel met een zinnige achtergrond. Het plaatst ook beter de toenemende arrogantie van BDW, zijn neiging om niet meer naar debatten te gaan of interviews toe te staan, enz.
    Sowieso zegt dat dieet me niets, ik heb het gelukkig niet nodig…

  4. Johan,
    Je provoceert graag en goed, maar dit….ik zie het verband echt niet. ik kan erin komen dat iemand die 140 kg weegt op een dag beslist dat hij daar iets moet aan doen, zoals zovelen voor hem. Of dat hij daar een boek moet over uitgeven is een andere zaak. Uit de reactie van de heer Schutte hierboven blijkt overigens hoe relatief het allemaal is. Het zijn ineens allemaal psychopaten, die politici, en dan nog wel intellectuele. Kom Kom…

    • Als de politici geen intellektuele psychopaten zijn, als het dan allemaal goeddenkende, goedhandeldende, verstandige mensen zijn, hoe komt het dan dat ze het BLOEIEND en WELVAREND Belgie uit de jaren 1960-80 in de miserie aan het duwen zijn? Hoe komt het dan dan een jong gezin niet meer rond komt, met moeite een huis kan kopen? Hoe komt het dan dat de Pensioenkassen leeg zijn? hoe komt het dan dat ze de belastingen blijven verhogen?…geef aan een Politieker de Sahara in beheer en binnen de 5 jaar ligt er geen korrel zand meer….een groot deel van de zandkorrels eindigen in de ogen van de Massa die weigert de zien dat Politici een bende klungelaars zijn die in de Prive niet aan de bak zouden komen!

      • Welke partijen hebben het BLOEIEND en WELVAREND Belgie in de miserie geduwd ? Dan is het nu de hoogste tijd om aan de huidige bekomen situatie en einde te maken !

  5. Dit essay (want dat is het) geeft een nieuwe visie op die fameuze “Vlaamse grondstroom” waar De Wever zich telkens weer op beroept, maar waar hij nu eigenlijk tegen in gaat. Het diëtisme is inderdaad een opgedrongen quasi-ideologie die verdere totalitaire ambities doet vermoeden.
    De Pronokal-hype doet hysterisch aan, ik snap niet waarom duizenden Vlamingen dit achterna lopen. Of ik snap het natuurlijk wel. Het is dezelfde reden waarom ze ineens allemaal voor de N-VA zijn. Griezelig.
    De referenties naar de nazi-ikonologie vond ik niet echt nodig in dit artikel. De teneur is zo sterk en overtuigend genoeg!

  6. Mooi. Aspecten van de dynamica van de Vlaamse onderbuik.

  7. Het leek me stilaan wat beter te gaan met Sanctorum.. Je dacht alle hoop is nog niet verloren. Waarschijnlijk neemt hij nu zijn Prozac of lithium met regelmaat… maar kijk…hij gaat weer flink uit de bocht.. ergens een hugocrampsbacterie opgedaan ? Ik vermoed dat ze bij VB nog wat van die zwarte boerkastof hebben liggen, om een dwangbuis te maken, en hem met zachtheid en liefde naar veiliger oorden te begeleiden. Ik wens hem in elk geval een spoedig herstel !

  8. Zoals te verwachten is het artikel van Johan zo diepgaand dat ze door de meesten niet of verkeerd zal begrepen worden. De uitdrukking: “rozen strooien voor de varkens” is mogelijks hier gepast. Adolf Hitler werd immers ook demokratisch verkozen en door het duitse volk aanbeden. Te durven beweren dat die man geen Intelligente Psychopaat was, zou meer dan een leugen zijn.

  9. De haat voor Bart De Wever en N-VA is zo hevig, dat extreemrechtse schrijvers, met een boven normale intelligentie, zich verlagen tot blinde-goed-gecamoufleerde haatproza, Die schrijvers, zoals Johan Sanctorum, gaan niet alleen intellectueel volledig uit de bocht, ze houden er volgens mij ook nog een ziekelijke paranoia aan over. Er is volgens mij maar één remedie om zulke schrijvers te genezen van hun waanbeelden, en dat is van achter het bureau vandaan komen, en even het licht gaan opsteken in het café op de hoek.

    • Het gaat hem hier helemaal niet over haat en haatproza, noch over ziekelijke paranoia. Het heeft dan ook geen zin om achter je bureau vandaan te komen en in het cafe om de hoek je licht te gaan opsteken over ‘wat’ de Emotieve, Gehersenspoelde, niet verder dan zijn neus kijkende massa van de politiek denkt. Had de massa een “heldere, klare en juiste lijk” op de politiek en de situatie van de belgische economie, dan werd Belgie nu niet geleid door een bende falende, narcistische klungelaars en was er geen Recessie!

      • Waarvoor doen we het? Voor de burgers, met al hun fouten en gebreken,.. voor niets of niemand anders. Luisteren naar gewone burgers geneest de vastgelopen cultuurfilosoof.
        Omdat gewone woorden soms de wijsheid in pacht hebben, en door hun kinderlijke eenvoud, niet te vatten zijn in geijkte filosofische opvattingen….

        Waarom laten we N-VA het niet eens proberen met de centrum-rechtse formule? . Dit is toch te prefereren boven de huidige marxistische bestuur van PS/SPa? Geef N-VA het voordeel van de twijfel…Werkt het na enkele jaren niet, dan kan je in alle hevigheid haatproza spuien. Of nog beter,,…dan doe ik mee.

      • U lijkt me – gedeeltelijk – toch wat wereldvreemd. “Gedeeltelijk” zeg ik wel want deels hebt u ook terdege gelijk.

        Maar toch ook even dit : er grenzen wel degelijk grenzen aan de economische groei. De Club van Rome heeft dat teeds geteld en met haar de Club van Boedapest (met de Dalai Lama – als spreekbuis van Tibet – als één van haar leden). Ik ben niet iemand die – koste wat het kost – als rijkste regio in de wereld aangemerkt wilt worden. Is dat nu het ultieme doel van de ‘centenflaminganten’? Ik hoop van niet! En ik ben daarom nog geen aanhanger van de marxistische heilsstaat! Ik ben daarentegen wel een eclectisch (of ‘syncretisch’) “politieke oplossingen”-denker die vanuit alle politieke families en allerlei beheersystemen fragmenten gebruikt om aan iets ‘eigenwijs’ te bouwen maar dat op het terrein ook moet bewijzen dat het wel degelijk werkt. Met utopieën zijn we niets!

        Ik ben liever een solidaire V-Vlaming met alle Multatuli-Volkeren in deze wereld die – jawel – ook de broekriem wel zal aanspannen.

        Maar misschien bent u dat ook en verdriet het u dat we als Vlamingen zelf niet kunnen kiezen met wie we solidair willen zijn én wenst u uw huwelijkspartner nog steeds zelf te kiezen in plaats dat deze ons wordt opgedrongen én zo dat we hierbij in een verziekt huwelijk alle middelen steeds zien wegstromen in een zwart gat…

      • Nemo, welbevinden, welvaart en materiële rijkdom, zijn verschillende zaken, waar ik het onderscheid wel kan maken.
        Daarom ben ik voorstander van welbevinden door inzicht en de uiteindelijk verlichting,…als ultiem streefdoel.
        Dus komt het materiële voor mij op de tweede plaats, en ik hoop dat de rest van de maatschappij, er in de toekomst ook zo over zal denken.

        Zoals ik uit uw vroegere schrijverijen heb kunnen ontwaren, ben je hevig voorstander van verlichting door theologie.
        Omdat dit een contradictie inhoud, kan ik deze visie niet delen.

        Ook het samengaan van alle V-Vlamingen is in mijn ogen utopisch, omdat ze niet de zelfde maatschappelijke filosofie aanhangen.
        Het centrum-rechtse en democratische N-VA is onmogelijk verenigbaar met het extreem-rechtse Vlaams Belang, dat de rechtse ideologische dogma’s belangrijker vindt, dan het spel van de democratie.

        Op dat punt zijn extreemrechts en extreemlinks spiegelbeelden van elkaar.

        Daarom geloof ik meer in een maakbare wereld, die personen, groepen, ideeën, projecten in de meest uiteenlopende vorm, alle kansen biedt, maar tegelijkertijd respect tonen voor de cultuur van land en streek.

  10. BDW is onherkenbaar geworden. Dat is een feit. De karikaturen van weleer lijken nauwelijks nog op deze ‘nieuwe man’ toepasselijk. Dat is maar goed ook. En dat is maar ‘goed meegenomen’ zal BDW himself wel denken.

    “Het gevecht tussen carnaval en vasten” is in onze tijd ook wel aantoonbaar. Schilders hadden toen ook reeds een boodschap. De Vlaamse Politicus laat zich zodoende lucide ‘afschilderen’ door het bespelen van vele ‘tekens’ die meerdere onderliggende boodschappen kunnen genereren.

    Johan Sanctorum heeft ook een boodschap. Is ze populistisch? Ik meen haast van wel. Wil hij immers niet de Bourgondische libertariër hierbij vrijpleiten om mee te doen aan de ‘vasten’? Ik heb zo die indruk, jawel. Is nu de ‘Spartaanse VB-er’ plots getransformeerd in de Lamme Goedzak? Ik weet het niet. Misschien is dat een subliminaal teken dat men juist moet weten in te schatten.

    Wat BDW gewoon wil zeggen is dat “er en limiet is aan de groei”. Men moet zich leren ‘limiteren’. Dat is het enige wat er – naast het volgen van het dieet door de heer BDW vanuit strikt persoonlijk gezondheidsoogpunt – gedaan moet worden door iedereen ofschoon ik de man in kwestie nu wel wat té mager vind. Soms is hij bijna niet meer te herkennen op een groepsfoto. Hij valt niet eens meer op… Hij verdampt in het niets zoals België gaat verdampen… BDW gebruikt de semiotiek (leer van de tekens) op een vernuftige manier.

    JS wilt dat gegeven doorheen dit artikel even in de verf zetten en haalt er – heel terecht – Breughel bij met dat veelbetekend schilderij.

    Vlaanderen heeft iets met visueel taalgebruik en met de troef van de gecondenseerde visualisatie én met beeldcultuur. Het is niet voor niets dat we een volk van schilders, (strip/cartoon)tekenaars zijn die – ook zelfs in het gebruik van de verbale taal – heel sterk visueel kunnen kenschetsen wat ze met het oog (en de geest) waarnemen… Iemand had daar eens een heel interessante (cultuur)theorie over (daarover later wel eens meer)…

    Het kapitalisme beleeft – na de val van het communisme – een zware crisis. Het beurssysteem is er de spil en achillespees van. Het systeem zelf moet nu “inbinden” en dat beurssysteem is toe aan een bezinning ‘ten gronde’.

    Dat een neoliberaal persoon zulk (politiek veelbetekenend) (vermagerings)gebaar stelt – via inderdaad het strikt volgen een “streng regime” – vind ik bijna opmerkelijk.

    Het artikel van JS is zeker niet té ver gezocht. Die vermageringskuur is OOK een politiek statement. Het gaat om “inbinden” en om “wilskracht” en om de noodzaak tot “transformatie”. Finaal willen sommigen toch totaal iets anders. Sommigen kiezen voor revolutie. BDW kiest voor radicale evolutie, desnoods mét het aanspannen van de broeksriem. Het doet pijn maar wie mooi wil zijn moet lijden! Dat zal wel het adagium zijn van esthetische chirurgen.

    Maak jullie zich maar geen illusies : ooit zal er weerom gerantsoeneerd moeten worden en “de broeksriem aanbinden” zal dan genoodzaakt MOETEN omdat de zeven magere jaren zijn aangebroken.

    Reduceer de wereld tot “één huis vol mensen” of tot slechts “één klein eiland met schaarste van goederen/levensmiddelen”. Je ziet dan meteen dat er – per individu – moet ingebonden worden. Wordt een libertariër beangstigd door de ‘solidaire act’ die ook van hem zal worden gevraagd? Of is diegene die dan zorg draagt dat elkeen ‘het zijne/hare’ krijgt dan (vooral dan voor de gulzigaards die meer voor zich willen) een ‘totalitaire persoon’? Tja…. Hoe men wereldvreemd ka worden door al te lang te leven in een ondoorzichtig gemaakte politiek binnen complexe samenlevingen….

    Ik snap dus de heisa die Johan Sanctorum hier als VB-er maakt niet helemaal… of toch wel?

    Raar dat – nu ook ineens VB-ers – totaal ten onpas -schermen met het linken van BDW aan Hitler. Dat Verhofstadt elke vorm van ‘wij’ of ‘natie’-denken verdacht wilt maken (hij maakt daarmee ook de Francofonen verdacht) om zodoende de partij van BDW in een kwaad daglicht te plaatsen kan ik – gezien de angst van de traditionele partijen – nog begrijpen. Maar dat de spookschrijver van het Vlaams Belang nu zo gratuite BDW aan Hitler koppelt vind ik… er wat dik op liggen… Plots dus solidair met de traditionele partijen, me dunkt. Ik zou hierbij al evengoed veel te kort door de bocht kunnen gaan door te stellen dat Hitler een vegetariër was en dus… een ‘groene jongen’. is.. om daarmee ‘Groen!’ in verlegenheid te brengen. Te belachelijk voor woorden, natuurlijk!.

    JS verliest zich wel meer in dit soort van oud-Grieks sofistisch gemijmer (of is het ‘gewauwel’ of ‘gestamel’) omdat ook voor zijn partij het uur nu nabij is gekomen. In die zin vormt hij “koor” met de traditionele partijen.

    Maar het is toch altijd wat lachen geblazen voor bepaalde one-liners die ansich toch steeds schitterend zijn. Daarom heb ik besloten om blijvend al zijn bijdragen te lezen.

    Je kan er natuurlijk ook weer veel dubbele bodems in zien omdat dit artikel geschreven werd door iemand die de dialectiek toepast en daarmee ergens ook ‘de leer van de dubbele waarheid’ beoefent waarbij elkeen maar moet vissen naar de… juiste interpretatie van hetgeen nu echt bedoeld werd.

  11. @Jan Vissers: de kritiekloze adoratie voor Bart De Wever heeft een zodanig peil bereikt, dat ook deze episode in onze geschiedenis weer zal beschreven worden als een lachwekkende én tragische manier van hoe de Vlamingen altijd weer in dezelfde stront terechtkomen. Sieg Heil!

    • Het antwoord van de heer Jan Vissers werd u intussen al gegeven door hemzelf en dit door zijn repliek op de heer Francis Schutte (zie boven).

      En nu u even van repliek bedienen :

      België is – met haar voorrechten-cultus van een welbepaalde taalgemeenschap – in feite een “politiek incorrect land” omdat het nog steeds niet ingehaakt heeft op de “dekolonisatie” die wereldwijd al decennia geleden is aangevat. . Vanwaar uw adoratie voor een out-of-time en oubollge staat die in de XXI-ste eeuw geen plaats meer verdient. De New York Times heeft dit intussen allang begrepen. U voert een achterhoede-gevecht van… Dinosauriërs…

      U stelt het wel juist dat de emancipatorische Vlaamse Beweging nét vóór en tijdens WO-II (en ook erna in de gedaante van het Vlaams Blok/Belang) in de stront blijft stappen van extreem-rechts maar hebt u ook wel oog voor alle andere alternatieven die zo moeizaam weerklank vinden in de Vlaamse en Waalse pers… (In de buitenlandse pers zal het wél lukken!).

      Geef mij maar de Zwitserse Communautaire Vrede.

      België is een historische miskleun. Het is niet anders. Zwitserland behoeft geen surreale poppenkast om alle anomaliën – dewelke dit land rijk is – te verdoezelen.

      Zwitserland hanteert heel gewoon de “common sense”-afspraken oftewel datgene dat in dit onhebbelijke land België steeds wordt getorpedeerd nml. de wijsheid uit het historische ‘Compromis der Belgen’ dat door de pers nauwelijks wordt vermeld omdat dit de vinger op de waarlijke open wonde zou leggen.

      De Francfonie van Quebec heeft openlijk afstand genomen van de arrogante Belgische Francofone. Wist u dat? Of wordt u zulks niet verteld door de Vlaamse pers?

      Voor mij is het duidelijk : noch een oud-koloniale staat met gepriviligeerden noch een nazi-rijk behoort tot mijn keuzes…

      En het is al evenzeer een enorme – door de media gedwee – in stand gehouden mythe om te geloven dat België de enige staat(svorm) aanlevert waarin drie taalgemeenschappen vreedzaam kunnen samenleven. Ik zou zeggen ‘integendeel’… Immers : indien België zich in 1830 gekopieerd had aan Zwitserland dan voerden we vandaag niet eens dit – in feite totaal zinloze – gesprek.

      Doe zoals in Zwitserland : Respecteer elkaar en leer elkaars taal… Geen privileges. “Elkeen is gelijk voor de wet”. Is dat nu niet net een oude Belgisce zegswijze? Maar is dat wel zo? Wordt er – door het geknoei met de grondwet – nu net niet bepaalt dat sommigen meer mogen dan anderen?

      En maak van Brussel een echt drietalige stad.!Dat zou je van elke ‘goede Belg’ mogen verwachten tenzij ‘Belg’ synoniem blijft voor iemand die een oudkoloniale logica blijft verdedigen. Daar wringt nu net dat hevig-knellend schoentje.

      Niet elke “Vlaamse Defensie”-reflex is een ‘sieg heil’-verhaal!!! Dat wilt het FDF u graag doen geloven en met hen de Francofone per en met haar de Vlamingen die daarin allemaal gedwee meelopen… als kiekens zonder kop! Raar toch dat Wallonië niet een cordon sanitaire heeft gespannen rond de rascistische FDF-partij terwijl Vlaanderen al heel lang begrepen heeft om zulks te moeten doen met het Vlaams Blok/Belang.

      Is het Francofoon Blok/Belang – met haar suprematie-denken – niet even (crypto)nazistisch?… Of staat soms het ‘Frans’ boven alle ander taal/cultuur-gemeenschappen verheven zodat hun even “verdomd nationalisme” eufemistisch dan maar aangemerkt wordt als ‘chauvinisme’?

      Jammer dat Wallonië zich op sleeptouw laat nemen door die FDF-ers.

      Madame Non voert mooi toneel op met haar Robin-Hood-achtige eigenwaan om de postkoets met de schatkist van het Rijke Noorden (= de grote Boze Vlaamse Zwarte Wolf) te bestelen in het voordeel van het arme zuiden. Wat een voorstelling!

      Het is niet omdat het Vlaams Belang al wat ‘Vlaams’ is gemonopoliseerd heeft dat ook elke Vlaamse en gezonde defensie-reflex verdonkermaand moet worden… ‘Sieg heil’, zegt u bij iemand die eens met de vuist op tafel durft te slaan
      Hebt u enige zin voor nuance?

      Ik bepleit al heel lang de optie van de alternatieve staat “GERONA”/”NAROGE” (op identiek hetzelfde landsgebied van het huidige België) en van de stadstaat Brüxsel maar welk persorgaan heeft naar dat voorstel oren? Ja; misschien wel de New York Times!

      (typ in de google – zoekmachine : ‘Nemo Xeno GERONA/NAROGE’ én/of ‘Nemo Xeno Stadstaat Brüxsel’ en/of ‘Nemo Xeno Plan X/Y/Z”… Ik ga mezelf niet steeds blijven herhalen. Veel leesgenot…

      • Correctie :

        Wordt er – door het geknoei met de grondwet – nu net niet bepaald dat sommigen meer mogen dan anderen?

  12. @ Jan Vissers

    “… (ik zou een) “hevige voorstander (zijn) van “Verlichting door theologie” schrijft u.

    Er bestaat van elk ding een ‘verlichte’ vorm.

    U kan onmogelijk mijn Godsdenken en – nog minder – een ‘theo’-logie hiervan op deze website terugvinden. Misschien heb ik daartoe heel povere aanzetten gemaakt maar het totale verhaal blijft u toch bijster. Dat is ‘voer’ voor een eigen blog op het WW-Web. Ik heb u waarschijnlijk op een totaal verkeerd been gezet met ‘aanzetten’ die u het verkeerde doen vermoeden.

    Men is immers niet gewoon om Verlicht te denken over het concept ‘God’ en men is nog veel minder in staat om syncretisch en eclectisch te denken. Misschien is dat het hoofdprobleem wat u nu met mijn persoon hebt. Ik kan u ook niet kwalijk nemen dat uw denken over God grotendeels – of zelfs geheel – bepaald lijkt te worden door de vele onhebbelijkheden en onverdraagzame onverteerbaarheden van allerlei soorten ‘God’-smensen zoals deze zich op deze aardbol profileren. Een mens zou voor minder op de loop gaan. Maar zoals ik reeds zei – ga ik hierop – binnen de website van Johan Sanctorum – niet verder in. Het gehele antwoord hierop is immers een “Magnum Opus”-levenswerk; zodoende… nog even geduld 😉 Hét komt eraan!

    En finaal moeten we het niet eens zijn over het feit of u een adeïst/atheIst bent en ik me wel beschouw als een deïst. Dat is immers een privé-aangelegenheid van ons beiden.

    Voor de ‘Res Publica’ zal ik steeds de scheiding van ‘levensbeschouwing en staat’ voorstaan : ik zeg dus niet alleen de scheiding van ‘kerk en staat’ maar bepleit ook de scheiding van ‘loge en staat’, ‘tempel en staat’, ‘synagoge en staat’, ‘moskee en staat’.. Ik ben als Godgelovige een vrijgeest of een ‘vrije denker’ maar geen ‘vrijdenker’… Zelfs al ben ik als deïst ook een theïst (iemand die – naast het geloof in een scheppende God – ook gelooft in een zich openbarende God; hoewel ik daarover ook wel 1001 vragen heb) dan zal dat iets zijn dat elk individu zich enkel in totale vrijheid tot zijn of haar levenskeuze maakt. Militerende godsdiensten die actief ‘missioneren’ is iets wat ik niet voorsta. Om die rede sta ik argwanend naar elke vorm van bekeringsijver die kinderen – of volwassenen – wordt opgelegd. Ik ben – wat dat betreft een ‘liberaal’; t.w. dat elkeen vrij moet kunnen kiezen welke concrete inhoud aan de levenszingeving wordt gegeven. Ik ben geen nihilist en al evenmin een voorstander van het sociaal darwinisme ofschoon ik de “evolutie der dingen” wel aanvaart. De rest leg ik wel eens uit op een afzonderlijke ruimte.

    Ik bepleit ook niet direct het samengaan van de N-VA met het Vlaams Belang. Die twee zijn pas – op basis van heel wat politieke keuzes (zowel inhoudelijk als tactisch) – een contradictie in termini…

    En ik geloof ook in een totaal maakbare wereld…

    Ik denk dat er wat ruis zit op uw interpretaties van mijn teksten 🙂

    • Het is goed mogelijk dat we elkaar hier niet goed begrepen hebben.

      Maar godsverering en verlichting, blijft bij mij een ongerijmdheid.

      -De mens, die als evenwichtig verlicht wezen, overtuigd is van zijn innerlijke kracht, kan onmogelijk overtuigd zijn dat hij die kracht van een opperwezen verkregen heeft.

      Op het moment dat de Verlichte mens, een moment twijfelt aan de kracht die hem de verlichting geeft, is hij de verlichting kwijt.-

      Geloven in God = twijfel Geloven in jezelf = kracht

      • Godsdienst als cultureel kenmerk, zeg maar folklore, daar kan ik wel in meegaan.

      • Politiek(verering) blijft bij mij ook een ongerijmdheid.

        Geloven in een politieker = twijfel geloven in jezelf = kracht

      • Blijkbaar is ” ‘God = twijfel’ én ‘geloven-in-jezelf = kracht’ ” iets dat u als dusdanig zo aanvoelt en beleeft. Ik voel en zie dat volledig anders, waarschijnlijk omdat mijn ‘Gods’-concept – én de beleving daarvan – totaal anders is van wat ze u steeds voorgehouden hebben. Ik heb me van veel overlast moeten bevrijden om daarna pas klaar te kunnen zien in wat alsnog authentiek en boeiend blijft in iets dat ‘achterhaald’ lijkt te zijn in de hypertechnisch-moderne wereld… ml. geloven in een ‘Schepper’. Kunstenaars zijn hierbij disgenoten en – als schepselen – mede-artiesten van iets dat ons gekende Universum ver overstijgt.

        Toch snap ik uw aanvoelen wel : immers besef ik dat vaak ‘Geloven-in-God’ synoniem stond (of nog steeds ‘staat’) voor ‘de Vreze Gods’ en voor ‘immobiliteit’ (mensen die immobiel op hun knieën zitten en met in elkaar verstrengelde vingers gebeden prevelen) en waarbij je alles maar passief over je heen moet laten gaan. Ik snap dat zulk soort godsdienst eeuwen het imago over God heeft bepaald maar dat is noch mijn God noch mijn godsdienst.

        Mijn Godsgeloof valt dan ook wat ‘uit de toon’ in het koor van hetgeen al te vaak over God gedacht wordt. Mensen creëren zich een God naar hun eigen beeld en gelijkenis en de godsdiensten – en hun bedienaren – laten vooral zichzelf bedienen vanuit een oud-Romeins paternalisme (=eerst allen onder de voet lopen en imperiaal inlijven en hierbij dan ‘caritas’ beoefenen langs het achterpoortje.

        Het is allemaal veel genuanceerder maar daarover – pas later dan – meer op mijn eigen blog.

      • OVER DE MAAKBARE WERELD :

        Bedenkt dat alle mensen jouw liefje zijn (t.w. dat je enkel het beste wenst voor hen allemaal als waren ze allemaal cellen van je eigen lichaam ) : hoe ziet de maakbare wereld er dan uit? Hoe organiseer je dan de samenlevingen zodat al die mensen – waar je dan allemaal van houdt – (relatief) gelukkig kunnen leven binnen evenwel de vele beperkende gegeven condities op aarde (en dewelke ook determinerend zijn in het ons gekende heelal) en alle afhankelijkheden waaraan we onderworpen worden.

        Bedenk hierbij dus ook dat genetische gebreken, ziekten, fyisiche ongelukken, ouderdom(skanker) en de dood vaste ingrediënten blijven van ‘de menselijke conditie’ en dat welbepaalde regio’s aardrijkskundig rijker zijn dan anderen en dat mensen elkaar soms (technisch : cfr. taal én interpretatie) niet begrijjpen en dat mensen ook steeds fouten zullen maken…. (het rijtje van moeilijk-doeners – ‘spelbrekers’ zou he kunnen zeggen – is nog veel langer maar dit kan vandaag volstaan 😉

        En geef ook levenszin aan diegenen die we in onze samenleving vaak als ‘losers’ aanmerken : gebrekkigen/gehandicapten of mensen met een ongeneeslijk-chronische ziekte.

        Dat antwoord hierop is hét ESSAY dat ik voor mezelf maak. Het resultaat van gzo’ ESSAY doet je botsen met ultieme levenszingeving.

        Hoe gemeenschappelijk zijn onze geïndividualiseerde beZINksels nog en hoe ageren we op deze leegte én vereenzaming van individuen die nauwelijk nog zoiets als een ‘gemeenschap’ vormen? Er is immers geen gemeenschappelijke begeestering dan enkel maar ‘eigenbelang eerst’ van mensen die in termen van ‘hoger-lagen’ denken en vooral door de media een vaag samenlevingsgevoel verkrijgen. De ‘Glazen Bol’ inde huiskamer als geestes’gleichschaltungsmiddel dat de mensenbrein-golven op elkaar moet afstellen.

        En voor het maken van dit ESSAY hoeft u niet eens in een godheid te geloven . Doe deze OEFENING eens en waag u aan dit PROBEERSEL.

        Ik geloof wel in een AFTERLIFE, iets wat alle culturen (=gemeenschappen rond één samen gedeelde Cultus) – tot de Industriële Verlichting de straten heeft ‘verlicht’ – vaak gemeenschappelijk hadden.

        Maar misschien gelooft u ook in een soort eeuwig leven in een soort eeuwig universum waarin we steeds opnieuw herboren worden en waar het universum zelf ‘god’ is en wij daarin allemaal ‘kleine goden’ zijn. En/of een GodUniversum dat zich niet bekommert over alle ‘individuen’ en alles terug doet geboren worden. Ik zie dat persoonlijk allemaal nog totaal anders maar dat zou me te ver afvoeren van het oorspronkelijk artikel ‘hoewel’ het toch het thema van de ‘vasten’ aangekaard heeft.

        Vanwaar het ascetisme in zowat alle soorten ‘geloofsystemen’? (Ook het boedhisme kent zulks). Vanwaar al die – ‘levens’-vreemde noties die in feite haaks staan op het naturalisme (t.w. de harde wetten van de natuur die door de nuchtere exacte wetenschappen in kaart worden gebracht)?

        Ik geloof dat ons – door ons gekende universum – niet echt ‘representatief’ is voor noties omtrent een ‘God van Liefde’. Maar dat zegt niet over die God maar allemaal maar iets over onze conditie die is wat ze is. ‘Theologieën’ hebben verklaringen willen geven (bvb. de zondeval uit het Christendom) om dat – vanuit geloof (dat nooit bewezen kan worden) – te staven. Dat zijn allemaal levenszingevings-‘mythes’ maar adeïsten/atheïsten hanteren ook maar hun eigen mythen waardoor ze betekenis én zin trachten te geven aan het vele onzinnig-lijkende in deze wereld…

      • Jan Vissers

        Nemo, DE MAAKBARE WERELD, moet volgens mij gemaakt worden, door mensen van alle pluimage, en die op een organische manier samen-klitten tot een cultureel-intelectueel-materieel geheel.

        Zo krijg je hechte gemeenschappen van burgers, zoals die ook bij de oer-mens te vinden was….Het leven in stammen.
        Dus kleine geografische entiteiten, waar iedereen elkaar kent.

        Aan welke regels die gemeenschappen moeten voldoen, wordt in grote lijnen door hunzelf bepaald, door aard en consensus.

        De gelovige mens bv. kan hier zijn geloof belijden, en zo een persoonlijk welbevinden creëren.

        Het overkoepelend orgaan, dat kan bv. Europa zijn, die er op toeziet, dat die groepen of individuen elkaars vrijheden en cultuur respecteren, en ook die cultuurbeleving actief steunen.

        Het enige wat een hogere overheid dan nog hoeft te doen, is feitelijk zorgen dat het licht brand, en het water stroomt, en toezien op de basis-rechten van haar burgers/(cultuur)gemeenschappen.

        Dit lijkt zeer utopisch, maar dit is volgens mij de enige uitweg, uit het materialisme en een grote stap naar het
        persoonlijk welbevinden,… en voor sommigen onder ons verlichting.

  13. Goldonomic, als democraat moet je geloven in politici die jij gekozen hebt, anders geloof je niet in de democratie.

    Het alternatief is een dictator, die zal zeggen wat jij moet, en niet moet doen.

    • Ik ben geen democraat. Democraat zijn betekent immers “geloven” in die leiders die er in geslaagd zijn de “domme, kortzichtige, in brood en spelen gelovende massa” met propaganda te misleiden.

      Democratie is de wet van de domme en eindigt steeds in Fascisme en in een dictator…of in communisme (Stalin, Lenin). Herinner je, Adolf Hitler was ook democratisch verkozen !

      Trouwens, de DEMOCRATIE zoals die bestond ten tijde van de Grieken, keert zich elke nacht om in haar graf…Wat de politiek nu democratie heet, is er zelf geen flauw afkooksel meer van.

      En bijgod, “waarom” zou ik de wet van de meerderheid moeten aanvaarden omdat het de meerderheid is?

      Als de democratische meerderheid beslist dat je van de ravijn moet springen…spring je dan ook?

      • Dat onze democratie verworden is tot een afgrijselijk tienkoppig monster, daar ben ik het volledig met je eens. Maar…

        De democratie heeft de eigenschap om zichzelf steeds opnieuw uit te vinden, omdat de macht nog steeds bij de burgers ligt, waardoor er vroeg of laat toch een meerderheid opstaat, die de democratie weet te herstellen.
        Vanaf dat punt zijn verkozenen opnieuw echte vertegenwoordigers van het volk, die kunnen weggestemd worden als ze niet voldoen.

        Een democratie overboord gooien is in mijn ogen geen optie, omdat er gewoon geen andere bestuursalternatieven zijn waar de burger het laatste woord heeft.

        Linkse en rechtse dictators hebben het geprobeerd, om te goed te besturen, maar steeds was er dezelfde uitkomst;
        Veel macht voor de dictator en zijn naasten, en een arme bevolking, die meestal zwaar onderdrukt werd.

        Dat sommige van die dictators democratisch verkozen waren is juist, maar vanaf ze dictator werden, hebben ze hun kiezers in de steek gelaten, en daarmee de democratie.

        Democratie betekend ook letterlijk ‘volksheerschappij’, iets wat voor mensen zoals u en ik, heilig zou moeten zijn.

    • Ik ga toch wel gedeeltelijk mee in de repliek van Goldonomic.

      “Democratie” is – heel zeker – het minst slechte beheerssysteem maar toch lijdt de meerderheid van deze wereld armoede.
      Gefragmenteerde democratie leidt tot deze armoede. En er zijn vele vormen van democratieën. Elke vorm heeft specifieke sterkten en zwakten.

      Noch politici noch een systeem zoals ‘democratie’ moet je onvoorwaardelijk voor onfeilbaar nemen. Doe je dat wel dan is dat blijkbaar vanuit een soort godsdienst-drang/nood (al was het dat jezelf en jouw (politieke) voorkeurmensen hierbij als goden beschouwt).

      We zijn allemaal feilbare mensen in vergankelijke landen en in een vergankelijk universum en daaraan verandert de zogenaamde ‘soevereiniteit’ niets.

  14. jeetje, dit keer is hier een zeer boeiend debat op gang gekomen. Het heeft wel de zaak ver achter zich gelaten; oké, BDW was te dik, nu wordt hij schriel. Los daarvan probeert Johan Sanctorum hier een cultuurverschijnsel in te ontdekken. Het lukt hem (weer eens) maar of het daarmee zo’n vaart zal lopen laat ik minstens in het midden, ik zou zelfs zeggen: leve de buikriem tot ze barst

  15. Ik heb vooral een beetje zitten glimlachen. Waarschijnlijk was dat dan ook de enige doelstelling van dhr. Sanctorum.

  16. Ja, inderdaad wat een lange discussie…
    Ik zie het anders. Zeker sinds ik “Het zachte monster” van Simone las. Niet-behoudsgezinde politici moeten véél meer MOEITE DOEN. Er daar is BDW duidelijk mee bezig. Eerst was hij volks om het VB stemmen af te snoepen, dan dik om de liberalen in te pakken, en nu dun om groen-links nog wat uit te dunnen. BDW DOET MOEITE!
    En dat hij tegelijk visionair de komende magere jaren tegemoet gaat is meegenomen. Ik las in de laatste van Peter Sloterdijk over het VOORBEREID ZIJN en de TRAINING: “Het woord van Jezus ‘Want aan ieder die heeft zal gegeven worden’, is geen bewijs voor het bestaan van een vroege vorm van kapitalisme in Galilea maar een van de oudste formuleringen van de cirkel van geluk, die in de sociologie ook bekend is onder de naam ‘Matteus-effect’. Wie kan, waait het nog meer kunnen zomaar aan.” BDW KAN!

  17. Politiekers zijn allemaal “dezelfde honden met een andere kleur van halsband” die als het moet hun (overleden) kind, zoon, vader of moeder verkopen om toch maar aan de macht te kunnen komen ! Het wordt idd. dringend tijd dat men de Politiek zoals ze nu wordt bedreven (door inteligente psychopaten) AFVOERT ….

  18. Briljant.

  19. Sorry, wou zeggen:
    Briljante vorm van filo-satire, ik heb er van genoten. Natuurlijk zal de N-VA-falanks dit niet in dank afnemen. Getuige daarvan de zure reacties van bv. de heer Vissers. Het valt me op hoe weinig mensen in staat zijn om hun gekleurde bril af te zetten, om gewoon te lezen, te mijmeren en te genieten.

    • Jan Vissers

      Zelf denk ik de ultieme oplossing gevonden te hebben hoe we heel extreemrechts Vlaanderen heel gelukkig kunnen maken….of niet.

      Laten we even dromen……
      Extreemrechts Vlaanderen koopt ergens een onbewoond eiland in de stille oceaan en dopen het Nova-Flandria .
      Dit eiland is werkelijk prachtig, wuivende palmbomen, azuurblauwe baaien, en prachtig zandstranden….kortom het is een parel van schoonheid.

      Na het ingericht te hebben met alle mogelijke luxe, en klaar is om bewoond te worden, vragen ze alle extreem rechtsen om naar Nova-Flandria te verhuizen.

      Het enige probleem is, nog een charismatisch leider zoeken, die alles in goede banen zal leiden. Sommigen vinden Filip Dewinter een goede keuze, anderen komen met Gerolf Annemans op de proppen. Hoe dan ook, na een tijdje gekibbel, wordt het dan toch de derde hond die met het spreekwoordelijke bot gaat lopen,…het wordt Anke Van Dermeersch. ’t Is een schoon madam, en als ’t moet kan ze ook heel ferm zijn.

      Na weken op het idyllische eiland te hebben vertoeft, en iedereen al een mooi kleurtje heeft gekregen, rijzen er toch vragen over wie wat gaat doen in Nova-Flandria. Want zo’n god ganse dagen op het strand te liggen nieks doen, is niet echt een levenswijze voor een rechtgeaarde extreemrechts Vlaams nationalist. – De oplossing! – We gaan het aan Anke vragen.

      Aangekomen in de ambtswoning van Fuhrer Van Dermeersch, staat ze de helden van het nieuwe vaderland al op te wachten.

      “Wel mannen”: begint ze, – zonder dat haar gasten een woord gezegd hebben. – ” Ik heb de oplossing, hoe we dit eiland nog paradijselijker kunnen maken.” “We gaan allemaal iedere dag op het strand de Vlag hijsen van Nova-Flandria, terwijl we in volle borst onze nationale hymne zingen.”

      Verbaast kijken de gasten haar aan, en besluiten toch maar niets te zeggen, omdat ze toch de Fuher is, en uiteindelijk toch het laatste woord moet hebben. Dat ‘laatste woord’ had ze vroeger ook al toen ze nog gewoon senator was, dus de mannen verlaten te ambtswoning, zonder hun vraag gesteld te hebben.

      Na maanden, de ene na de andere verordening van Fuhrer Van Dermeersch te hebben opgevolgd, heeft een groep mannen er genoeg van, en willen Anke weg.
      De opstand wordt geleid door Gerolf, en plant een ware paleisrevolutie, waarna hij de macht zal grijpen, en belooft aan zijn strijdmakkers:, ‘een beter eiland onder de zon’.

      Toch had Anke de revolutie zien aankomen, en had haar bodyguards tot de tanden bewapend, om te voorkomen wat zou kunnen gebeuren.

      Het ergste gebeurd,… Gerolf laat het leven, en de ‘coup d’etat’ is mislukt. Na vele pogingen laat ook nog Filip Dewinter en Bruno Valkeniers, ook het leven.
      Na vele pogingen om haar af te zetten blijft Anke the Iron Lady van Nova-Flandra!

      ’s Avonds liggen de mannen op het strand te mijmeren….
      Hadden we niet beter in het Vlaanderen van Bart De Wever en de N-VA gebleven, die hadden we na enkle jaren nog kunnen wegstemmen….

  20. Evert Vd E.

    Ik snap niet waarom iemand schrijft dat de rode draad in deze tekst onduidelijk is. Het is buitengewoon helder, afgezien natuurlijk van de typische groteske beelden en stijlfiguren à la Sanctorum.
    Kan men het Vlaams Belang (en meer nog het vroegere Blok) zien als een belichaming van het volksfascisme (zelfs spreken ze over volksnationalisme), dan is de N-VA de nieuwe spreekbuis van het kleinburgerlijke fascisme.
    Met, zoals Sanctorum exact aangeeft, een duidelijke neiging naar autoritarisme (de leidersverering), extreem neoliberalisme, en dan nog wat belegen conservatieve prietpraat over identiteit om alles aan elkaar te plakken.
    De massahysterie die zich nu rond de figuur van BDW aftekent, en waaraan nu zelfs de Vlaamse linkerzijde begint deel te nemen, is van een ziekelijk gebrek aan kritisch vermogen.
    Er staan ons nog boeiende tijden te wachten…

    • Jan Vissers

      Als er dan toch een ‘massahysterie’ of ‘leidersverering’ zou bestaan rond de figuur van Bart De Wever, dan is het enkel omdat kopstukken van andere partijen, niets te zeggen hebben, of ze niet goed uit hun woorden komen.
      De houding van extreemrechts Vlaanderen is ook te betreuren, omdat ze het enige alternatief aanvalt, wat de Vlamingen in 183 jaar gekend hebben.
      Franstalig België bibbert bij het zien van zoveel electoraal geweld. En extreemrechts beperkt zich er toe, samen met de traditionele partijen, dit nieuwe project te bekladden en te kleineren,… of tendentieuze stukjes te schrijven over een boegbeeld, met of zonder overgewicht.

      Klein,… héél klein.

    • Het extreem neoliberalisme is inderdaad een heel groot probleem. Ik koppel daaraan het fenomeen van ‘centenflamingantisme’ dat terdege populistisch (kan) word(t)(en) uitgebuit. Dat doet het Vlaams Blok/Belang vooral. Dat is een groot probleem en dat zal ik nooit ontkennen.

      Anderzijds is er niets verkeerd aan responsabilisering. Om deze responsabilisering zomaar gelijk te stellen met ‘centenflamingantisme’ lijkt me toch wat eerder uw probleem maar ergens snap ik uw bezorgheid wel. Ik deel dezelfde gevoelens op basis van vele onduidelijkheden over de N-VA-politiek (vooral op het vlak van haar neoliberaal discours). Gaan ze – omwille van deze responsabilisering – ook (samen met de Waalse Beweging) een gelijkaardige partij (Alliation Nouvelle Wallonie) oprichten? Ik zie het hen nog doen.

      Maar soms moet men kiezen tussen (het aanpakken van) de pest en de cholera. De pest is finaal dodelijk voor iedereen en tegen de cholera hebben we aan antidotum dat – meer chirurgisch – kan worden ingezet om haar ‘nefast’ in te dijken. Ik snap dat zo’n keuze niet steeds gemakkelijk is. Ik heb het daar ook heel moeilijk mee.

      En er is ook wel degelijk een plafond aan de groei en de grondstoffen én levensmiddelen zijn – mondiaal bekeken – inderdaad schaars. Om volgens onze Westerse levensstandaard te leven werd berekend dat we hiervoor 2,5 aarde nog hebben. Onze levensstandaard vind ik evenwel geen wereldnorm. Het debat over levensstandaards is meer dan nodig! Heel wat regio’s kunnen gezapig overleven zonder de ideefix als zou de hoogtechnologiche verzorgings-/consumptie-staat aan de top moeten prijken van hun idee om een gemeeschap te kunnen vormen. Dat soort van ‘slechts één levensstandaard is levenswaardig’ is een ideefix! Het kan allemaal totaal anders zolang het niet wordt gedwarsboomd door bepaalde machten en zulks tijdens het momentum dat deze ook tevens haalbare alternatieven worden opgebouwd!

      De nationale democratieën kunnen immers het onevenwicht tussen Rijk en Arm niet zomaar bezweren. Dat probleem moet supranationaal aangepakt worden. Maar hoor ik dan al geen lieden roepen : stop het totalitarisme? En wie roept zulks het hardst? En waarom?

      Er is wel degelijk nood aan wereldwijde solidariteit en de vorming van MULTATULI-Gemenebesten is meer dan ooit nodig! Maar we moeten leren uit de gemaakte fouten van het verleden. Meestal zijn de leiders van ‘utopische projecten’ allemaal finale zakkenvullers. Dat is – ansich – iets dat men nooit mag verontachtzamen. Men moet dat gegeven dan maar gepast remediëren in een “beter project” dat daardoor wel kan werken. En dit omdat men de sociale rechtvaardigheid mondiaal steeds moet blijven proberen als een ultiem project. En dat is niet hetzelfde als het creëren van een mondiaal marxistische ‘heilsstaat’. Noem dit – tot op heden ongeziene alternatief zonder precedenten (maar met inachtname van het gevaar van allerlei dystopia) – maar een “eclectische gedurfde aanpak” die wel het verschil maakt tussen utopieën en dat wél wilt leren uit de fouten van het verleden bij alle politieke families! Het moet maakbaar zijn met de huidige middelen en techologieën. Dat is dé uitdaging!

      En of nu dhr. BDW – en het N-VA – zulks ‘mondiaal sociaal rechtvaardigheids’-verhaal al kunnen smaken weet ik echt (nog) niet! Misschien wel, misschien niet. Ben ik naiëf hierin? Misschien wel. Ik weet het (nog) niet. Kunt u me hierbij helpen, soms?

      En de libertariër is hierbij voor mij een persoon met een onduidelijk profiel. Is dat diegene die – wat die mondiale sociale rechtvaardighheid betreft – steeds finaal zal roepen : ‘houdt de totalitaire DIEF’? Die ‘dief’ zorgt er wel voor dat elkeen het zijne/hare krijgt! Maar is zulk soort dief wel de Waalse Robin Hood in de figuur van “Madama NON”? Mooi geprobeerd maar door de alliantie van Wallonië met het rijke “Bourgois-Bruxelles”-se FDF verspeelt het zulke mooie eigenwaan. Zonder die Alliantie misstaat die Waalse Robin Hood-figuur niet helemaal!

      Wat “identiteit” betreft is het wel zo dat elke gemeenschap (en dat heeft niets met ‘bloed en bodem’-denken te maken) doorheen haar manier van het gemeenschappelijk aanpakken van problemen (die oplossingen vragen) ergens een ‘identieke solidariteit’ verwerft. Noem zulks voor mijn part maar ‘identiteit’. De leden van zo’n gemeenschap krijgen iets ‘gemeen’ met elkaar. Ze reageren wat identiek op dezelfde vibraties… Of dat nu eilandbewoners zijn of mensen die leven in een kustgebied of in de woestijn maakt niets uit. ‘Humor’ is vaak de lakmoesproef (de katalysator) van de aanwezigheid van zo’n gegroeide identiteit. Zo heeft de droge Britse humor bv. te maken met de wijze waarop deze gemeenschap – die tezamen een natie vormt – op een gelijkaardige manier de bult in een tapijt tracht weg te trappen. En dat levert altijd wat komische situaties op waarop o.a. cartoonisten en politieke cabaretiers inspelen en die dan humoristisch uitgebeeld worden. Zonder het ‘nefast’ van elk soort identiteit was er geen humor. Of met andere woorden : een ‘identiteit’ zal er altijd wel zijn. Verhofstadt ijlt door te menen dat de wereld kan zonder… ‘identitaire gemeenschappen’. Zelfs de utopische gemeenschap die hij zich vóór ogen houdt heeft een… identiteit!

      Het probleem met die ‘identiteit’ is vooral wanneer ze ge-“ism”-iseerd wordt maar dat is voor alle politieke families hetzelfde ‘grote zeer’. Kapitaal hebben hoeft niet persé het probleem te zijn. Maar als dat kapitaal verwordt tot kapital-ISME – met woekerende beursmechanismen e.d. – dan zit het met een groot probleem waar het finaal aan zal bezwijken. Hetzelfde geldt eveneens voor individualISME, socialISME, communISME, nationalISME enzovoort… Dat laatst vernoemde ISME attendeert aan het ‘wij’-gevoel m.a.w. aan gemeenschappelijke ervaringen van een groep mensen die daardoor ergens ‘bij elkaar horen’ als sociologische groep. Uiteraard zijn er vele andere socio(logisch te determineren)-groepen die deze ‘identiteitsgroep’ doorkruisen (en zodoende die ‘identiteit’ ook wat relativeert). Zonder dat verwordde ‘ISME’ (isme = ‘dat wat er steeds teveel aan is’) is een sereen “wij-gevoel” perfect verdedigbaar. Maar het Vlaams-nationalISME is geen groter probleem dan het francofoon-nationalISME. Ik hoor maar weinig N-VA-kritische Vlamingen ooit het FDF aanvallen of het apartheids-nationalISME van de – in België – bevoorrechte Francofonie die toch overal zeurt dat ze – op haar wenken – in haar taal moet kunnen worden bediend. Hun ‘identiteit’ wordt nooit blijkbaar in vraag gesteld – en dus nooit gelinkt met ‘eng nationalISME’ – door een deel van de voor de koloniale staat België ‘sympathieke Vlamingen’ (lees eerder de voor hun kolonisatie genoodzaakte omgeturnde ‘Flamands du service’). Hoe hypocriet!

      Die leidersverering vind ik – als ze al zou bestaan – er wel “over” en vind ik als kritiek – die ten dele totaal ongepast is – ook “er ver over”. Immers : Bart De Wever stelt bepaalde zaken gewoon zeer helder. Hij blijft rustig en komt steeds ontzettend goed uit zijn woorden en dit tegenover steeds weer dezelfde onzin dat in koor – en als te aanvaarden en niet tegen te spreken dogma – door vooral de Vlaamse pers EN BLOC steeds opnieuw wordt voorgesteld. Dat soort getreiter maakt hem populair én tot iemand die de wrevel van “defensieve Vlamingen” (die geen tegenoffensief betrachten : daar dromen alleen VB-er van) belichaamt. Hij krijgt daarmee ook wel Vlaams BLOKKERS mee wat een eigenste imago-probleem oplevert. Ook de ex-VB-ers die nu in het N-VA opkomen zorgen voor dit “CONTRA EN ‘BLOK’ “-imago. BDW brokkelt daarmee wel het VB als partij verder af (dat is zijn grote verdienste) maar laat – door zo’n gevoerde politiek – wel knabbelen aan zijn imago in het ( voor zijn tegenstanders) bedenkelijke ‘voordeel’ (wat echt wel een groot nadeel is) van een daardoor opgebouwd “totalitaire soft-BLOKKER”-imago die hij daarmee in de geesten van de anti-“N-VA”-ers doet ontstaan. Hoe hij zulks gaat oplossen weet ik niet. Wat er ook van weze : met BDW is er eindelijk eens iemand die – wat heel het communautair probleem betreft – ‘een kat een kat durft te noemen’. Hij voert daarmee slechts een (neoliberaal) billijk discours dat ook op Internationale Bijval kan rekenen. Dat laatste is nooit het oogmerk geweest van het VB. Die gaan ervoor om zo slecht mogelijk bekeken te worden (zelfbeeld van de underdog). Ja, BDW krijgt daarmee de allure van een ‘Mijnheer NEEN’ als finaal antwoord op ‘Madame NON’ die ik als ‘Ijzeren Dame van Wallonië’ evenmin in vraag zie gesteld worden door al die Vlaamse N-VA-criticasters. Dat maakt dat soort van Vlamingen dan weer wat hypocriet (lees : als mensen die selectief verontwaardigd rondlopen én daarbij dus het ene aanvallen (de N-VA) en het andere – van diezelfde aard (FDF en bondgenoten) – totaal gerust laten).

      Of : anders gesteld : hoe de Vlamingen zich als een ‘meervoudige persoonlijkheid’ blijven opstellen om niet het cachet ‘nazi’ of ‘fascist’ opgeplakt te krijgen. Heel het WO-II-collaboratie-verhaal achtervolgt nog steeds de Vlaamse Beweging ( en zelfs ook de meer Belgitude gerichte – serene “Vlaamse (defensie) Reflex”)-uiters. En het Francofoon Blok/Belang snoept daarvan hoewel het vernis op haar imago in het buitenland ook ferme barsten begint te vertonen. Immers : “buitenlandse waarnemers” doorzien al dat soort chantage-mechanismen. Zelfs ook de meest hevige nazi-bestrijders (zullen in) zien (in) dat ‘suprematie’-gevoelens (van de Francofonie) soms tot “overacting contra-suprematie”-daden kan leiden (suprematie-denken à-la Vlaams Blok/Belang). België lijdt aan zulks soort syndroom. Dat noem ik het PsychoNationaal Syndroom van Belgiê.

      Door dat optornen tegen deze Francofone kolonisatie van die – door vooral dan één persoon – duidelijk “BELICHAAMDE” Vlaamse tegenstroom (die niet steeds Vlaamsnationaal is) genereert deze – onterecht als V-tegenstroom(BLOK) de indruk als zou ze een “totalitaire reactor” zijn. Dat is een (deels) foutieve (of toch deels ook wat correcte) voorstelling die evenwel (massa)mediaal ‘gekoesterd’ én ‘aangestuurd’ en zodoende ‘gecultiveerd’ wordt.

      Niet alleen is de flamingant – historisch gezien – het “enfant terrible” van de Belgische staat (dewelke door haarzelf werd gebaard : sic!) – maar op dit ogenblik wordt nu een figuur zoals BDW iemand die (willens nillens) – door zijn sereen-kordate optreden – ‘totalitair’ zou gaan ogen. Ik ken de mens BDW daarvoor veel te weinig om te weten of hierin een reeel gevaar schuilt. En vandaar dus dan de terechtwijzing van BDW door Johan Sanctorum? Maar JS kan zich van dit gemaakte verwijt ook niet vrijpleiten. Hij is immers de nieuw aangeworven ‘ideoloog-filosoof’ van het Vlaams Belang die enorm totalitair (doet) optreden in die partij zelf en een puristen-zuivering laat doorvoeren.

      En nog iets : iedereen die kordaat zijn/haar nekt uitsteekt riskeert immers zulke soort beeldvorming. En men doet er ook alles aan om tot zo’n beeldvorming bij te dragen en deze te bestendigen!

      Tja : hoe een verblind land haar eigenste steenpuisten genereert en dit omdat er een ontsteking is (én zulks omdat er iets is dat niet pluis is en dat er niet thuis hoort).

      Neem de oorzaak weg! Is dat nu zo moeilijk?

      Of – om in het verhaal van JS te blijven : de steenpuist heeft haar pus laten wegdraineren en diens gestalte wordt minder zichtbaar terwijl hij zelf ook de broeksriem predikt…
      Misschien is rantsoenering ook “wereld”-levens-noodzakelijk!

      De ‘overdruk’ van het “fysische blazé” (als iets waarvan cartoonisten alleen maar kunnen smullen) is nu weggevallen. Nu kan het echte werk beginnen. “De genezing is in zicht!”. Uiteraard is dat allemaal slechts politieke propaganda-taal…

      Het is maar hoe je het ‘Carnaval en Vasten’-verhaal zelf voorstelt, niet? JS heeft enkel maar ‘zijn verhaal’. Met alle commentaren tezamen worden meerdere verhalen opgerakeld. Dat is toch mooi, niet?

      Het grote probleem blijft dus vooral het neoliberalisme van – tot op heden – alle V-partijen.
      U staat hierin zeker niet alleen met uw TERECHTE kritiek.

      Maar toch ook even dit in één adem te benoemen : “men bijt niet in de hand die je voedt”. Wallonië kiest – of ze dat nu wil of niet – toch ergens voor dat koloniserende FDF-verhaal. Zonder dat bondgenootschap met het FDF begrijp ik de Waal maar al te goed. Immers : de “koeter’-Waal en de “boertige” Vlaming hebben meer dan “zulke gelijkenis” met elkaar gemeen. Ze worden beiden evenwel uit elkaar getrokken door de perfide FDF-politiek dat een typisch Oud-Brabants – en dus ook een typerend “Ancien (Régime)-Bruxelles”-se – verhaal is. “Blijf daarbuiten, Wallonie, en speel dat spel niet langer mee!”, zou ik adviseren. U hebt het Vlaamse geld nog broodnodig en wij behoeven als Vlamingen daarvoor niet – als “dank” – gekoloniseerd te worden. Neen : dank u!!! Dit soort huwelijks-‘liefde???’ gaat me – en gaandeweg (ons, Vlamingen) – veel te ver. Dat is gewoonweg wansmakelijk. Is hier een vrederechter in de zaal die dat eens aan hun verstand kan brengen of een buitenlander die onze binnenlandse situatie extrapoleert naar hun eigen land om aldaar dan te bevragen wat de landgenoten van deze buitenlander zouden vinden als ze de rol van de Vlaming kregen toebedeeld? Sommige buitenlandse journalisten doen dat ook.

      “België” is een ziekte (noem de ziekte gewoon maar oubollig, out-of-time “kolonialisme” met gepriviligeerden als voornaamste katalysator) en waarbij genoodzaakt her en der wat geamputeerd moet worden om het echt vreedzaam samenleven (tussen drie taal/cultuur-gemeenschappen) nu echt eens gaan mogelijk te maken..

      Amputeer alle Machiavelliaanse “verdeel-en-heers”-mechanismen én ook alle suprematie-gevoelens dito privileges.

      Vlaanderen mag zich hierop (en tegen dit alles) – vanuit een Internationaal Kader geruggesteund – verdedigen om geen “bedreigde diersoort” te worden. Dat zou ‘Groen!’ toch gaandeweg ook moeten gaan inzien.

      Ik vrees wel dat na al dat geamputeer er nog weinig ‘België’ overblijft. Daarom opteer ik voor het GERONA-project.

      Of – zoals ik reeds hierboven in een andere commentaar aanmerkte : een “Vlaamse Defensie”-reflex is niet steeds een ‘sieg heil’-verhaal. De Francofone kolonisatoren (zij die zonder blikken en blozen een offensieve Francofonie-annexatie-campgange voeren ook al is ze ‘bedekt’ en dus ‘doortrapt’) bedienen zich graag van deze verkeerde indruk en ze spreiden die verkeerde indruk graag uit over geheel Vlaanderen (en over de ganse wereld). Toch heeft ze van de “Francofonie van Quebec” al het deksel op de neus gekregen. Neen : nu even heel eerlijk (ongeacht de reeds veel te lange monopolisering van het ‘Vlaamse’ door het Vlaams Blok/belang) : zonder de collaboratie tijdens WO-II en zonder het naoorlogse Vlaams Blok/Belang was de Vlaamse Beweging een pacificale en totaal emanicipatorische – eerder ‘linkse’ – beweging geweest (en/of gebleven) en bestond bijgevolg (hoogst waarschijnlijk) – in een gedekoloniseerde wereld – België allang niet meer!!!

      En nu cultiveert én etalleert deze Francofone kolonisator – samen met ‘Les Flamands de Service’ – de ‘totalitaire Vlaming’. Wie zich – ook zelf gewoon maar wat Vlaams-defensief verdedigt is dus… ‘totalitair’…. Volgt u nog? Tja : hoe precies een (doel)gerichte repressie (vooral reeds lang vóór de WO-II ingezet door welbepaalde machten of is dat mijn schizofrenie?) toch kan werken in het voordeel van een eigen aangestuurd zelfvervullingsprofetie-effect, niet? Dus : zeg ik : ‘amputeren maar al die manipulatieve rotzooi!’

      Maar ‘amputerend snijden’ is nooit zomaar ‘niks’. Je hebt daarvoor wel gedecideerde mensen nodig – zowel diegene die de amputatie ondergaat als diegenen die ze uitvoeren – en die beide partijen kunnen best wel argumenteren wat ze doen en waarom ze zulks willen doen. Ze moeten het ook eerst unaniem eens zijn over de grootte van het kankergezwel en over het alsnog goede weefsel dat moet blijven. En misschien komt dit soort van draconisch ingrijpen heel ‘BESLIST’ over : vandaar de connotatie met ‘totalitair’ en/of ‘fascisme’, waarschijnlijk.

      Tja… een onafwendbare muiterij – bewerkstelligd door wangedrag van de kapitein – is maar succesvol als iemand daaraan ‘gestalte’ geeft en alles in goede banen leidt. Hierbij moet deze persoon zich ook – vanuit de muitende basis steeds – laten corrigeren. De ‘muitende hoofdman’ kan immers een aantal persoonlijke (politieke voorkeurs)wanen gaan vermengen met het echte ALGEMEEN BELANG (van die levensreddende genoodzaakte muiterij). Indien hij oog en oor heeft voor zo’n gefundeerde kritiek – en het debat steeds open houdt – kan hij worden ontheven van het predicaat ‘totalitair’.

      Maar laat BDW zich corrigeren door directe en indirecte (of door formele en informele) raadgevers op allerlei ‘té persoonlijke politieke voorkeurtjes’? Dat moet de toekomst uitwijzen. Binnen een democratisch stelsel kan hij daarvoor snel electoraal worden afgestraft. En als hij een absolute meerderheid kan verwerven dan handelt hij vanuit deze democratische volkswil. Zolang hij geen uitsluitingsmechanismen gaat gebruiken (die de anderen wél steeds én alleng gebruiken) is er geen probleem. Dat heeft met ‘fascisme’ niets te maken.

      Fascisme betekent gewoon : “gebundelde pijlenbundel die onbreekbaar is”. Dit soort ‘ISME’ wordt vooral een probleem wanneer het zich opwerpt als besluitvormingsysteem voor ‘om het even wat’. Elke soort van “besluitvormings-ISME” heeft – enkel als het fragmentair wordt gebruikt binnen segmenten van het samenleven – wel degelijk zijn heilzame werking. Ik kan me een hulpverlenings-organisatie – zoals het Rode Kruis – op het terrein enkel maar efficiënt voorstellen als ze ‘met gebundelde pijlen-kracht’ in rampscenario’s kan optreden. Daar is haar BESLISTE aanpak – met gebundelde krachten – op haar plaats. Toch is dat geen “fasc”-ISME.

      Effe een bedenking in de marge : wat je ook doet : het predicaat ‘fascist’ of ‘totalitair’ krijg je steeds opgeplakt als je met – sereen doch kordate – eigen syncretiche of eclectische oplossingen komt aanzetten. Je breekt daarmee immers met alle oude politieke families en je isoleert je daarmee omdat je niet meegaat in de vele “oude politieke”logica (en al hun netwerken) maar daarmee voorkom je ook wel dat je gebonden wordt aan al hun gegenereerde dystopia (en hun – al dan niet officieel erkende -genociden en holocausten). Het corrumperen is dus het eerste wat “politici”-omgevingen doen. Dat solo-schap kan de oude politieke families driest en zeer ‘stout’ maken. De logica van het “Ha, je denkt dat je beter bent dan een ander. We zullen je eens een lesje leren” is dan nooit veraf! Ze maken je onschadelijk door spontane of genavigeerde ‘karaktermoord’. Het eerste wordt gebruikt als je al iets op je kerfstok hebt en het tweede, wel ja, daar wordt je naar gedreven. Finaal wordt je onschadelik gemaakt in het voordeel van de grote STATU QUO. En als dat allemaal niet werkt rest alleen nog de immense zwartmakerij, laster en haat.

      Terug naar dat zogenaamde ‘fascisme’ : leer eens wat meer genuanceerd én eclectisch na te denken over allerlei politieke families en fracties én over allerlei besluitvormingssystemen, beste mensen! Het wellens-nietes-spelletje van eng particratisch-denkende mensen (in het toch maar enge België) – en die het rijke pallet aan alle mogelijke politieke opties én politieke besluitvormingssystemen blijkbaar niet voldoende kennen – is soms wel echt vermoeiend om te aanhoren.

      Kijk gewoon eens buiten dit land hoe aldaar gelijkaardige problemen – mét succes – worden opgelost!

      Dit land België is niet het Nirwana! Leg jullie dogma’s (omtrent deze zo gekoesterde Ideefix) eens voorgoed af, a.u.b. !

      Immers : de “Zwitserse Communautaire Vrede” is het enige dat als voorbeeld kan gesteld worden en dat tot navolging strekt. En of dit Zwitserse alternatief een N-VA-verhaal is (of nog zal worden), weet ik ook (nog) niet. Ik blijf zelf ook wel op mijn hoede om te menen dat het N-VA hiervan zomaar het voortouw gaat nemen. Maar misschien doet ze dat wel.

      Kies dus – in de opgang naar 2014 – voor een GERONA-alternatief en stop daarmee deze Belgische Surreale Nonsense voor eens en voorgoed en stop daarmee dus ook het gecultiveer van ‘totalitaire personen’ en hun lamlendige “noodzaak” die we kunnen missen als kiespijn’! En stop met haar eveneens het suprematiedenken van het Francofoon Blok/Belang én van het Vlaams Blok/Belang (dat aan de wieg ligt van alle communautaire problemen in dit land).

      En stop – ook eens in één en dezelfde beweging – het nefaste fenomeen dat er steeds in en doorhee onze Westerse politieke systemen aan ondergronds geleidde/genavigeerde politieke mislukkingen gewerkt wordt van “de legislaturen die democratisch verkozen aan zet zijn”. Zo’n morbide en perfide werkwijze is immers aan te merken als het ‘nefast’ van de “particratische belangen-democratie” en hun bedenkelijke ‘politieke marketing’-werkzaamheden ((lees : de contra-propaganda én allerlei monsterlijke dwingelandijen die manipulatief ‘hun ding’ doen om enkel maar de eigen groep (=het eigen klein belang) in het zadel te houden)). Een ware RES PUBLICA (= ALGEMEE BELANG) zet zich daarboven en tracht zo’n mechanismen door een zelfdefensieve Aikido-aanpak steeds in het zand te doen bijten.

      Deze nefaste zaken zorgen voor de voornaamste anomaliën van deze pestbuil die “België” is geworden. Dit kankergezwel (en het gezonde weefsel) moeten eerst – via een terdege consensus terzake – aangemerkt worden. Dat is niet (of mag nooit) de visie (op basis van inzicht op de reële pathologie) van slechts één persoon (zijn).

      Men moet dus eerst de in elkaar vergroeide tweeling (drieling) uit elkaar halen en daarna dan autonoom doen overleven.

      En na deze effectief scheidende operatie kan – als daar nog nood aan zou zijn – een nieuw-Confederale Prothese, genaamd GERONA, overwogen worden. Dat is een optie die dan maar – in consensus met de verschillende intussen autonoom geworden ‘naties’ – moet genomen worden. Misschien groeit direct na de scheiding gaandeweg de notie – én de effectieve mogelijkheid – om op eigen benen te staan maar misschien is/wordt de liefde pas welgemeend na de scheiding. Siamese tweelingen kunnen wel degelijk zonder elkaar verder leven maar het is zeer geraadzaam om elkaar heel geregeld terug te zien… om elkaar nu eens ten volle te kunnen aanschouwen en nu eens zonder – door een genetische fout – aan elkaar geplakt te zitten. Misschien doet nu nét die scheiding ‘helen’. Maar ik zou toch advisere om dan voor de formule van de LAT-relatie te kiezen.

      Het enige probleem is nu dat de ene de scheiding wilt en de andere dat niet wilt. Om het probleem wat complexer te maken is het nu net ‘koppige’ hoofd dat deze scheidende operatie niet wilt en die als bedweter aan het andere hoofd diens wil opdringt maar die als koppigaard – komisch genoeg – tezelfdertijd ook wel meer afhankelijk is van die andere helft die nu net wat meer naar “eigen adem”-ruimte snakt. en die toch wel wat aan deze ‘koppige’ dwingelandij wilt ontkomen. Dat is het “HOOFD”-probleem.

      En een tweede probleem wordt gevormd door dat er maar één gemeenschappelijk hart is. Dat is dan de ‘troef’ van de eerste om te zeggen dat ze “innig samen moeten blijven”. “Joepie” denkt de eerste en “Jeetje” slaakt – steeds een groot deel van – de tweede.

      De ‘interne spanning’ wordt evenwel wat ondragelijk. Men moet alsnog aan een scheiding beginnen denken.

      Op een later later moment kan dat gemeenschappelik hart voor beiden gezamelijk blijven bonzen (als was het maar om van daaruit stamcellen te plukken waaruit een nieuw hart kan worden gevormd). Dat is evenwel nog toekomstmuziek. Maar niemand kan op dit ogenblik voluit aaspraak maken op dat hart. Dat is het COMPROMIS. Dus : om geen van beide te bevoorrechten zoekt men naar twee donorharten om deze lichamen alzo – eventjes dan toch – afzonderlijk te doen overleven. Het andere oorsponkelijk-gezamelijke hart wordt dan wel even afzonderlijk in leven gehouden en dit om bij te springen als één van de donorharten het begeeft. Dat gemeenschappelijke hart moet steeds nieuwe zuurstof krijgen en voeding van anderen…

      Voor dat tweede probleem zijn er echt wel oplossingen. En voor dat eerste probleem – een HOOFD-probleem dus – moet enkel maar ‘suprematief pus’ gedrainneerd worden. Dat probleem zit tussen de oren. Het kan gemakkelijk verholpen worden. Het is niets meer dan zoiets als de sinussen proper maken.

      O ja, net vergeten om ook nog te vertellen : de ene was een kettingroker en de andere wenste geen sigaret aan te raken.

      Om kort te gaan : zowat alles lag anders. Tja; het één en ander gaf wat samenklusterings-moeilijkheden. Toch raar voor een Siamee Tweelig, niet?

      Ach : laten we heel eerlijk zijn : de tweeling was geen spontane, echte Siamese tweeling maar het was eerder het broedsel van een ‘MonsterVerbond’… Het zag er ook wel uit als een Monstertje… Maar het hield zich – ‘Spiegeltje, spiegeltje aan de wand’ – steeds opnieuw voor dat het de schoonste van alle landen was… Met deze – steeds opgewarmde – surreale waan heeft het nooit willen (in)zien hoe lelijk het wel oogde.

      Ga dus naar het OperatieKwartier en weet wat de verschillende organen van de gehele natie willen.

      Amputeer het slechte en behou het goede en overleef als GELUKKIG GESCHEIDENEN en leef daarna alsnog als samen blijvende – maar eerder met een LAT-relatie-optie – en overleef dus dan ook als ANDERS-VALIDE! Of moet ik zeggen “beter als voordien”-valide.

      Het leven is toch te mooi om het zomaar bij ziekte EN VRAC te vergooien. Er bestaat terdege nog een menswaardig leven na de amputatie.

      En misschien zal je ooit zeggen :

      ‘waarom heb ik deze amputatie nooit eerder laten uitvoeren?’ !!!

  21. Vissers, wordt het geen tijd dat ge wat broodjes gaat smeren? Dat gaat u misschien beter af dan flauwe slaapverhalen te verzinnen.

    • Jan Vissers

      Heeft er iemand zijn huiswerk gedaan?

      Ik vond het best grappig, zoals jij de tekst van JS zeer grappig vond.

  22. Achter en onder het politieke steekspel van de dag, schijnt er zich een intellectuele confrontatie af te tekenen tussen historicus Bart De Wever en filosoof Johan Sanctorum. De ene N-VA-voorzitter, de andere blijkbaar gelinkt aan het VB.
    Dat kan boeiend worden. En het zou mooi zijn, moest De Wever tijd kunnen vrij maken om even geestig en erudiet te replikeren.
    Vraag is dan weer, wat een intelligent iemand als JS doet in het gezelschap van creaturen als Filip De Winter.

    • “Vraag is dan weer wat een intelligent iemand als JS doet in het gezelschap van creaturen als Filip De Winter”….

      Ja, Gargantua : deze vraag stel ik me reeds vanaf het begin toen ik deze website heb ontdekt…

  23. @ Jan Vissers

    U schreef : “Nemo, DE MAAKBARE WERELD, moet volgens mij gemaakt worden, door mensen van alle pluimage, en die op een organische manier samen-klitten tot een cultureel-intelectueel-materieel geheel (enzovoort)”.

    Ik ben het daarmee eens.