Over hoerenverbod en pornofilters: wanneer de politiek zich met de sekseconomie bemoeit

onderhandelingVanaf het ogenblik dat de blondkrullige Daisy –het moet het vierde jaar lyceum geweest zijn- voor mij haar bloes opende, in ruil voor de oplossingen van de huistaak, was het voor mij zonneklaar: vrouwen weten welke knopjes ze moeten bedienen.

Het idee om twee dingen te ruilen die eigenlijk niets met elkaar te maken hebben maar toch een gelijk gewicht in de weegschaal leggen, is het absoluut oermoment van de economie. Het geld komt achteraf, en is niets meer dan een hulpstuk voor de ruilhandel.

Dat het lichaam in die wereld van transacties een hoofdrol speelt, is niet meer dan normaal. Waarom zou een vrouw niet mogen te gelde maken wat de natuur haar heeft meegegeven? Idem voor mannen met of zonder hersenen: geen groter hoeren dan schrijvers en intellectuelen van alle slag, ik kan het weten. Het is daarbij zaak om uit de handen van de uitgevers/pooiers te blijven.

Het prostitutiefenomeen bestaat overigens al bij primaten: één uitgebreide ontvlooiingsbeurt levert een wip op. Maar de politiek schijnt zich met dit spel nu op een bizarre en bijzonder drastische wijze te willen bemoeien. Daarover straks meer.

 Prostitutie en economische utopie

Weinige tijd na Daisy’s boeiend voorstel begon ik Charles Fourier (1772-1837) te lezen, een utopisch denFourierker die een maatschappijmodel op poten zette dat dreef op geluk en lustvervulling. Zijn economisch model draait op alle mogelijke ruiltransacties tussen autonome individuen, waarbij ook de seksualiteit in de uitwisseling wordt betrokken. De mens is meester over zijn/haar eigen lichaam, en mag het ook verhuren.

Het bruto nationaal geluk wordt geproduceerd via deze permanente verhandeling van goederen en diensten, waardoor een individu zichzelf realiseert en inbedt in het grote geheel. Compleet egoïsme of altruïsme bestaat niet, men doet iets in ruil voor iets. Prostitutie is een metafoor voor de ideale economie. Het lichaam is een aspect van de uitwisseling en de sociale promotie. De perfecte harmonie als het ware tussen werken en ontspanning. Rijkdom is compleet onbelangrijk, autonomie is daarentegen een grondwaarde. Niemand wordt verplicht tot iets, de markt is een vrijplek waarin succes meer te maken heeft met de overdracht van goederen en diensten, dan met het bezit op zich.

In dat opzicht is de nieuwe drijfjacht op de hoerenstand een bizar verschijnsel, waar rechts-conservatieve en links-progressieve groepen elkaar vinden. De European Women’s Lobby wil elke vorm van prostitutie laten verbieden. Joëlle Milquet, vice-Eerste minister, minister van Binnenlandse Zaken en van Gelijke kansen, wil er eveneens korte metten mee maken. Zogezegd in naam van de vrouwenrechten. Of willen ze de bordelen zelf overnemen? Als politici zich met het seksleven gaan bemoeien, is het uitkijken geblazen. De nieuwe preutsheid, die zich inspireert op de Dutroux-affaire van midden de jaren ’90, lijkt zich te willen keren tegen elke vorm van sekseconomie. Edoch, het is niet omdat Roemeens en Albanees krapuul meisjes van ginder naar hier lokt met valse voorwendsels, dat alle hoeren slavinnen zijn. Prostitutie is daarnaast ook gewoon euh, een eerzaam beroep. De geschiedenis van de prostitutie is er een van uitbuiting, maar ook een tegengestelde, van emancipatie en women’s power. Denk aan de courtisanes van weleer, of de hedendaagse secretaresse die haar baas neukt en zo macht over hem verkrijgt.

In dat opzicht is de verschuiving vandaag ook interessant van de “klassieke”, uitbuitende prostitutie met bijbehorende netwerken, vitrines, pooiers enz. naar de zgn. escort-service en thuisontvangst: vrouwen (en uiteraard ook wel mannen) die op autoprostnome basis hun diensten aanbieden. Sommigen professioneel, anderen als bijklussende huismoeders. Deze happy hookers hebben een vrijheid die de gemiddelde loonslaaf niet bezit: ze werken wanneer ze willen, ze ontvangen wie ze willen, ze stellen zelf hun grenzen, ze vragen wat ze willen. Ze verhuren hun lichaam, en dikwijls ook hun geest, want de goeien onder hen zijn echte therapeuten en biechtmoeders waar men ook voor een gesprek terecht kan.

De geschiedenis van de prostitutie is er een van uitbuiting, maar ook een tegengestelde, van emancipatie en women’s power. Denk aan de courtisanes van weleer, of de hedendaagse secretaresse die haar baas neukt en zo macht over hem verkrijgt.

In feite zijn het kleine zelfstandigen, weliswaar grotendeels werkend in het “zwarte” circuit, maar dat kan veranderen als het (bij)beroep echt erkend wordt en misschien zelfs een kunstenaarsstatuut (actrice, danseres) kan krijgen. Ook dienstencheques zijn mogelijk om het sociaal nuttige werk van deze dames te legaliseren (in West-Vlaanderen spreekt men nu al over dienstenseks). Het pooierschap, de trafieken, en de handel in al dan niet blanke slavinnen hebben daarmee definitief hun tijd gehad. “Baas in eigen buik”,- dat was toch de leuze van de na-oorlogse vrouwenbeweging? Waar maakt Milquet zich dan druk over?

Ik zou zeggen: hoeren aller landen, verenigt u. Gooit uw pooiers buiten en zet de politici te kakken. Verras de puriteinen met een wereldwijde promo-actie. Toon het meesterschap over uw lichaam, laat zien dat het feminisme niet hoeft te eindigen in een zuur nonnenklooster.

Ik sprak tot hiertoe over “zij”, maar vrouwen die dit lezen mogen de bordjes rustig omkeren. Onlangs bekende een jonge student, Lyle Muns genaamd, dat hij bijklust als mannelijke prostitué. Het ontlokte een klein schandaal, omdat hij ook voorzitter bleek van de Vlaamse Scholierenkoepel (VSK), en aan de pers zelfs benadrukte dat hij zich kiplekker voelde in zijn parallelle bestaan. “Ik ben sekswerker, hoer, prostitué, tippelaar of hoe je het ook noemen wil. Ik verdien geld met seks en dat is goed.” Dat is een belangrijk statement, dat eigenlijk in de lijn ligt van Fourier en de libertijnse lusteconomie. Natuurlijk moest die jongen het zwaar ontgelden. Terwijl men hem tot ondernemer van het jaar zou moeten uitroepen.

Pornofobie, de nieuwe zedenpolitie en… de jacht op activisten

En dan is er de nieuwe heksenjacht op de pornografie. Onlangs kondigde de Britse premier David Colifantenameron aan dat elke internetverbinding van een pornofilter dient voorzien te zijn, zogezegd om kinderen te beschermen. Zo’n filter bestaat op de meest gebruikelijke systemen zoals Internet Explorer al lang, maar Cameron wil zichzelf blijkbaar opwerpen als behoeder van de goede zeden, en terloops ook controle trachten te verwerven op dat oncontroleerbare onding dat internet heet. Want daar gaat het om.

Als bij toverslag duiken van alle kanten voorstellen op om met die porno nu maar eens korte metten te maken, weer vanuit twee hoeken: een rechts-conservatieve-moralistische en een links-progressieve-feministische. Zelfs binnen de EU hadden die twee fracties elkaar gevonden om een pornoverbod uit te vaardigen. Voorlopig zonder resultaat.

Nu is “pornografie” een lelijk woord voor een tamelijk normaal verschijnsel. Het is van alle tijden, men vindt ze in prehistorische rotstekeningen, de Romeinen waren er meesters in. Zeker in een tijdperk dat de menselijke seksualiteit quasi-volledig is losgekoppeld van de voortplanting, is het logisch dat ze een iconische betekenis krijgt en ingepast wordt in de hedendaagse beeldcultuur.  Een taboe op het uitbeelden van menselijke seksualiteit in al zijn variaties blijf ik dus bevreemdend vinden in een verlichte samenleving. Terwijl het toch maar gaat om dingen die volwassenen (zelden of nooit minderjarigen, daar is de sector tamelijk strikt in) elke dag met elkaar doen, en waar niemand hoeft naar te kijken. Het heeft niet meer om het lijf dan een stel copulerende olifanten in een doordeweekse dierendocumentaire. Zij het dat het ons meer opwindt, maar dat doet Wagner of hard rock, al naargelang, toch ook?

De nieuwe kruistocht tegen de duivelse alliantie van pornografie en prostitutie maakt van seks (terug) een spook, iets verboden, terwijl het medium ervan bij uitstek, het internet, eindelijk onder controle wordt gebracht. En daar is het om te doen. Om macht en controle.

Met die porno is overigens iets vreemds aan de hand. Hoewel ze op het internet weelderig bloeit en volgens de statistieken favoriet nr 1 is, kijkt niemand ernaar, behalve professor Vermeersch en ondergetekende, en uiteraard enkel ter documentatie. Wat er dan te zien is? Ach, best vermakelijke en bijwijlen zelfs inspirerende gymnastiek. Zogenaamde “perversiteiten” (bijvoorbeeld drie mannen op een vrouw, of een man die zich tot schijtens toe laat masseren) vind ik eerder grappig dan aanstootgevend. Die mensen werken trouwens hard om dat voor mekaar te krijgen, het zweet loopt van hun lichamen. Eigenlijk gaat het om een vorm van body-art, een uiting van moderne kunst die voor de verandering ook voor de gewone man toegankelijk is, en waar eigenlijk cultuursubsidies voor zouden moeten vrijgemaakt worden, al heeft de sector dat niet nodig, want ze maakt winst en levert een boel producten gratis,- een vrijemarktmirakel op zich waar vele bedrijfssectoren én cultuurindustrieën een voorbeeld aan kunnen nemen..

Maar zo zien Cameron en C° het dus niet. De nieuwe kruistocht tegen de duivelse alliantie van pornografie en prostitutie maakt van seks (terug) een spook, iets verboden, terwijl het medium ervan bij uitstek, het internet, eindelijk onder controle wordt gebracht. En daar is het om te doen. Vreemd genoeg legt men een veel grotere tolerantie aan de dag voor geweld en sadisme in films en games: een videospel waarin men zo snel als kan zoveel mogelijk tegenstanders moet koud maken, wordt helemaal niet als “obsceen” of “pervers” beschouwd.

Het is zonneklaar: niks vrouwenrechten, de nieuwe moraalridders hernemen de Christelijke vijandigheid tegen het lichaam, én willen de vrijheid van woord en beeld aan banden leggen. Een stevig libertijns verzet is aangewezen tegen deze nieuwe vormen van bevoogding, waarin  morele hypocrisie en machtslogica een monsterverbond hebben gesloten. Een beetje schrijver kan zich hier niet anders outen dan als pornograaf: iemand die de censuur overtreedt en zijn eigen lichamelijkheid en lustbeleving tot onderwerp maakt. Kwetsbaar en uitdagend tegelijk.

Dit wordt een van de discrete burgeroorlogen in de 21ste eeuw. Opvallend is overigens hoe klokkenluiders en dissidenten niet alleen gecriminaliseerd worden, maar ook als seksueel-geperverteerd worden weggezet. Zweden, ooit een liberaal-denkende natie, werpt zich steeds meer op als politiek-correct en pornofoob gidsland met een benauwelijke reglementering van de seksualiteit, altijd onder voorwendsel van de vrouwenrechten te verdedigen, ook als die vrouwen zelf in de sekshandel willen gaan.

Prostitutie is er compleet verboden, ook de porno staat op de tocht. Dat schept enorme mogelijkheden om lastverkopers onschadelijk te maken. Tegen internetactivist Julian Assange loopt in Zweden een schimmige aanklacht wegens verkrachting (volgens het rapport ging het gewoon om een gescheurd condoom), wat hem een internationaal aanhoudingsmandaat opleverde én de mogelijkheid van de VS om hem wereldwijd op te jagen.

Tot slot, misschien wilt u nog weten of de transactie met Daisy doorging. Het antwoord is: neen, want de huistaak ging over differentialen en integralen, en daar had ik echt niets over in aanbieding. Dat puntje toen toch bij paaltje kwam, bewijst dat echte onbaatzuchtigheid nog bestaat, hetgeen de grootste moraalridders onder u tevreden moet stemmen.

Advertenties

10 Reacties op “Over hoerenverbod en pornofilters: wanneer de politiek zich met de sekseconomie bemoeit

  1. Pornofobie? Daar lijkt het dus op. Geweld in vele kleuren… Maar de libertaire sfeer van de communes, maar ook van de huizen van plezier en de handschoenenverkoopsters – leerde ik van Emants en Mann – waar meisjes discreet jongens inwijdden. Uw betoog steun ik dus wel. Ad Verbrugge schreef onlangs over de liefde, dat in ons land blijkbaar niet relevant is.

  2. Het is niet de eerste keer dat het Verenigd Koninkrijk zich in het land van censuur waagt. In de jaren 80, toen nog geen sprake van het internet, bestond een verbod op wat men ‘video nasties’ noemde. Het ging dan vooral over horrorfilms met een hoog visceraal gehalte. De lijst van verboden films was natuurlijk uiterst selectief(bv. geen Salo van Pasolini, toch ook geen lachertje). Ze zullen het nooit leren.

  3. Prostitutie is het oudste beroep ter wereld…ik heb en zal nooit begrijpen waarom men het niet daarbij gehouden heeft. Welke idioot moest nadien het 2de oudste beroep ter wereld (politiek) uitvinden????

  4. Heerlijk, grotesk stukje. En vol ironische adders. Ik was bijna helemaal mee, tot het voorstel kwam om dienstencheques in te voeren voor dames die aan huis komen.
    Maar het is natuurlijk al lachend dat men de waarheid moet zeggen. Hier kunnen al die puriteinse politiekers met hun dubbele agenda’s, en zuurpissende feministen een poepje aan ruiken!

  5. Karina Uyttersprot

    hilarisch, maar tussen droom en daad staat ….

  6. Ed Van Gasse

    Als zinnig mens ben ik natuurlijk tegen censuur en al helemaal tegen de mediatisering van geweld. Maar ik ben er ook van overtuigd dat de radicalisering van porno veel (jonge?) mensen onrealistische verwachtingen doet krijgen en bizarre verlangens kan doen ontstaan, en dat de partners van de pornokijkers daar vaak serieus mee gesjareld zijn. Ik zou de mannen de kost niet willen geven die het toch wel erg flauw vinden dat hun echtgenotes niet (allemaal) staan te springen voor anale seks, iets dat uit de huidige porno niet meer weg te denken valt. Soms problematisch voor de relatie. En daarenboven een pijnlijke (!) zaak…

  7. zeer zinnig stuk. Stel trouwens vast dat er tegenwoordig over tal van maatschappelijke zaken meer gemoraliseerd wordt dan er geanalyseerd en geargumenteerd wordt op basis van feiten en doelstellingen Vooral de linkerzijde blinkt uit in het systematisch moreel categoriseren van zo goed als elk maatschappelijk probleem : de sociale zekerheid wordt niet langer aanzien als een verzekeringsstelsel, maar benaderd met de morele term “solidariteit”. Rond migratie en integratie cirkelen voortdurend de termen “discriminatie” en “racisme”. De doelstelling van onderwijs is wordt verengd tot. “gelijke kansen”. De positie van de vrouw wordt benaderd met “glazen plafonds” en “gender equality” De opkomst van een partij als de NVA wordt nauwelijks op feitelijke basis geanalyseerd en becommentarieerd : ze wordt door haar tegenstanders in essentie als moreel laakbaar afgeschilderd . Nationalisme wordt systematisch verward met fascisme, het streven naar een eigen staat wordt “gevaarlijk separatisme” en de kritiek op de economische transferts vertaalt men als “egoïsme en een aanval op de interpersoonlijke solidariteit”. De kritiek van Nva volksvertegenwoordiger Dedecker op het Dexia schandaal werd niet weerlegd met feiten, maar beantwoord met een dagvaarding wegens “laster en eerroof” waarbij Dedecker , verkozene des volks nota bene, zonder pardon werd weggezet als een immorele en schaamteloze leugenaar. En zo kan ik nog een tijdje doorgaan. Wat mij buitenmate stoort is dat die morele normering bijna exclusief bepaald wordt door een zeer kleine groep van altijd weer dezelfde opiniemakers, journalisten, politici en “deskundigen” van grosso modo dezelfde obediëntie, die onbeperkt toegang krijgen tot de media terwijl de tegenkritiek nauwelijks wederwoord krijgt. Op die manier belanden we zo langzamerhand in Moslimanië, een zogezegd democratisch land maar zonder serieus vrij openbaar debat : kritiek op de gevestigde orde wordt niet weerlegd met feiten en argumenten, maar met gemoraliseer waarbij één partij de morele spelregels bepaalt. Trouwens Johan, wanneer mag je nog eens een bijdrage plegen op “de Redactie”. Lijkt me lang geleden. Of ben je eruit gezwierd door de ayatollahs van de Politiek Correcte Moraliteit ?

  8. Wie laatst lacht best lacht!

  9. Pingback: Hoerenverbod en pornofilters | ThePostOnline

  10. Hans Becu heeft me de woorden al uit de mond gehaald. Ik beaam ze. Eindelijk een beetje na-denken en niet na-praten!