In Watou heet het kunst, in Merchtem vandalisme

MerchtemIn Merchtem (voor de Hollandse lezers: provincie Vlaams-Brabant, nabij Brussel) heeft burgemeester Eddie De Block (Open VLD) hoogst persoonlijk de jacht geopend op graffiti, aangebracht op het meubilair van zijn speelplein Ten Anckere. En met succes: een 12-jarig meisje werd bij de lurven gevat en na overleg met mama gesommeerd om de opschriften zelf te verwijderen.  Tegennatuurlijke handelingen dus, door een griezelpotentaat opgedrongen aan een prille tiener, en met toestemming van de moeder? Neen, in Merchtem wordt het als vandalisme gecatalogeerd, vallende onder de overlastwetgeving. Mag Anja (fictieve naam) even blij zijn dat ze er met een werkstraf vanaf komt, en niet met een opname in een instelling voor jeugdige delinquenten.

Zozo, vandalisme. Bekijken we even de foto, dan wordt duidelijk dat er hier eigenlijk van vandalisme of vernielzucht niet eens sprake is: het gaat gewoon om (wellicht collectieve) inscripties, nu ja, iets tussen groepscommunicatie, literatuur en street art. Dat laatste is dan weer een benaming voor de hobby van excellente lui die wél opschriften her en der mogen aanbrengen en er nog voor betaald worden ook.

In Brussel loopt er zo’n gebrevetteerde straatschilder rond, namelijk Vincent Glowinski, beter bekend als Bonom. Ooit deed hij hetzelfde als Anja: de publieke ruimte van een handtekening voorzien, van het type: “al wie dit leest is zot”. Maar sinds de politie hem betrapte en Bonom weer gewoon Vincent werd, maakt hij nu schilderijtjes in opdracht en fatsoeneert muren voor rekening van de overheid, om de lelijkheid van de stad te camoufleren. Meteen hebben we een treffende definitie van Kunst (met hoofdletter) bij de hand: Kunst ontstaat daar, waar vandalisme getransformeerd wordt tot decoratie. Het is maar hoe je het bekijkt. Bezondigden de sjofele kladpotters in de grotten van Altamira zich na een mislukte jacht ooit aan beschadiging van publiek patrimonium om hun frustratie te botvieren, dan worden ze nu in alle boeken als oerkunstenaars opgevoerd. U mag de grotten zelfs niet meer in, uit schrik dat uw adem hun konterfeitsels zou beschadigen. Overlast!

Zero-tolerance en clandestiniteit

Maar terug naar Anja eZorron haar oefeningen met zwarte stift, die binnen 10.000 jaar misschien ook beschermde kijkstukken zouden kunnen zijn, ware het niet dat de nijvere burgemeester De Block er anders over besliste. Eerlijk, ik wou dat ik een dochter had die op haar twaalfde een tuig op zo’n stom gemeentelijk speelplein als canvas gebruikt voor een ontboezeming. En zelfs had ze dat ding in de fik gestoken, dan had ik het nog als een politiek statement willen zien, zoals die andere Anja met haar hamburgertenten. Nu kan ik enkel hopen dat meer kinderen van de joints afblijven en naar de stift grijpen. Zich niet enkel aan goedkoop bier bezatten in de jeugdhuizen, maar ook schrijven, dichten, schilderen, en dan liefst via ondergrondse media en zonder permissie. Het Merchtemse gemeentebestuur moet dus vooral géén borden ter beschikking stellen van aankomende graffitisten: het is net de clandestiniteit die creatief talent aanscherpt en autonome ruimtes uittekent. Het verbod en zijn overtreding maken inherent deel uit van de publieke performance, gezien als kat-en-muis-spel met het systeem.

Dat heb ik al in het lang en het breed uiteengezet in het mini-essay “Tussen verbod en genot – de onverwachtse voordelen van Zero-tolerance”, waarvan ik u de volgende quote niet wil onthouden:

“…Laat dus 1000 berispende vingers opstijgen: ze zullen met evenveel opgeheven middenvingers beantwoord worden. Hoe meer overlastreglementen, des te meer men ze kan overtreden: de Zero-tolerance creëert méér kritische massa, méér subversieve verbeelding, méér autonomie.”

Conclusie: Eddie De Block is goed bezig, en stoute Anja nog veel meer. Boze vaders en laffe moeders vormen de perfecte basis voor een carrière van rebel m/v. Het is maar te hopen dat ze de juiste lessen trekt uit het verhaal, en niet vervalt in het brave maniërisme van de reguliere kunst, die overal (al dan niet virtuele) museale ruimtes afbakent en de kunstenaar in kwestie van een aureool en badge voorziet. Terwijl hij intrinsiek een voortvluchtige moet blijven, iemand die een merkteken nalaat en dan weer verdwijnt. Net duidelijk genoeg om de boodschap en het signatuur te lezen, maar nooit ergens lang genoeg vertoevend om gesnapt te worden. Zorro, in een contradans met de zero-tolerance!

Afdroomproducten

Ik kan hier niet genoeg mijn minachting uitdrukken voor de woord- en andere kunst die zich ophoudtWatou in toegelaten exhibitieruimtes, artistieke gedoogzones en museale reservaten. Jaarlijks kan men zich in Watou, een gat aan de Franse grens, vergapen aan kruisbestuivingen tussen beeldende kunst en poëzie. Dichtkunst alomtegenwoordig en onvermijdelijk, de trajecten zijn voorgetekend. Zowat elk huis, elk café, elke muur, elke stal, elke koe draagt een diepzinnig opschrift met het imprimatur van de vzw, waarachter overheidssubisides en een hele klad sponsors schuilgaan. De perfecte synergie van kunstambachten en alternatief toerisme. Welke ernstige dichter wil hier nu voor gek staan? Velen dus, het is echt dringen.

Kunst is dus onernstig geworden, het is een spel zonder inzet, op plekken waar het mag. In de limiet is elk boek, elke gedrukte dichtbundel, een aspect van die recuperatie. Het literaire circuit, de media en de uitgeverswereld houden zich bezig met het legitieme, sociaal en politiek aanvaardbare, en artistiek wederom verpakte afdroomproduct. Literatuur als slaapmiddel, kunst als verpozing.

In dat opzicht vormen de pretentieloze opschriften met zwarte stift, op die akelige groene wand in Merchtem, een echte verademing. Net te oud om op een schommel te zitten, aan de drempel van de puberteit, markeert ze een overgang, een afscheid, of het verlangen naar iets nieuws, onbekends. Of simpelweg een gevoel van het moment. Niks kunstendorp of nacht-van-de-poëzie of literatuurprijs van dit of dat. Gewoon doen, schrijven en verdwijnen. “Anja was hier”, en is nu weer elders, en zo steeds verder, hopelijk de parkwachters steeds een stap voor.

Advertenties

28 Reacties op “In Watou heet het kunst, in Merchtem vandalisme

  1. Goed bezig, kinderen van kindsbeen af aanleren dat er voor niets nog respect moet opgebracht worden. Bv. voor de vakmensen die hun best doen degelijke, veilig afgewerkte producten af te leveren, in een mooi kleurtje nog wel. Ook niet voor medeburgers die er belastingen voor betalen.
    Volwassen, ingevoerd gespuis snuiten hun neus met hun duim op één kant ervan, zonder zakdoek en met tuberculose bacillen. Verwondering i.v.m. het oprukken van vernoemde ziekte is dan ook ongepast.
    Besluit: Wees jij maar fier dat je dochter ook geen respect opbrengt hoor, we zien de resultaten om ons heen, ongeveer begonnen in ’68.
    Hoelang duurt het voor de ondertussen levende generaties gaan doorkrijgen wat ze veroorzaakt hebben?
    Goed bezig dus!

  2. Ik heb Watou meermaals bezocht. Een deel van de kunst raakte me diep, ook vanwege de schitterende omgeving en gekozen plekken voor de exposities. Een ander deel begreep ik in de verste verte niet. Dit leed werd afdoende verzacht door de aanwezigheid van restaurant het Hommelhof en de zalige bieren van Sint-Bernardus en het Hommelbier. De terugkeer naar mijn calvinistische grensprovincie viel me echter onveranderlijk zwaar.

  3. Ik heb Watou eenmaal bezocht en me redelijk hard ge-ergerd. Ik begreep het meeste wel, zo moeilijk was het nu ook weer niet. Wat ik echter niet begreep was de zin van dit alles. Toen de zinmaker van dit alles, met als pseudoniem Gwij gevolgd door Mandelinck, geen centen meer dreigde te krijgen voor dit gebeuren, terwijl hij er veel van zijn eigen centen in had gestopt, is hij gestopt. Het zijn de centen die de wereld draaiende houden (vrij naar een lied uit de film Cabaret)

  4. Pingback: Graffiti: in Watou heet het kunst, in Merchtem vandalisme | ThePostOnline

  5. Misschien naar een genietparkwachterschap dingen?
    En een ander doordenkertje: Waarom vinden schrijvelaars andere vakmensen die iets scheppen dat mooi en nuttig is en nergens ooit bestaan heeft, geen kunstenaars? Ik noem maar iets: een prachtige houten fruitdroger die op zonnestralen werkt. Dat is wat anders dan klodderen, blad- en, of -muurvullen.

  6. Je verwart hier met plezier vandalisme met maatschappijkritiek. Was het maar maatschappijkritiek… ik vrees ervoor. Maar er is wel hoop, denk ik. Ik weet uit ervaring (leerkracht ASO/TSO) dat “het” voornamelijk vandalisme is, maar hier en daar zit er een lichtpuntje tussen. En het lijkt me in stijgende lijn te gaan (want verhouding kritiek/vandalisme) betreft.
    Tijdens het laatste stakingsmoment (nalv pensioen van leerkrachten) hing op een morgen een schotschrift aan de deur van het leraarslokaal: ‘schande dat jullie niet solidair zijn met de generatie die het zal moeten betalen’. Ook tijdens de lesuren werd er door sommige leerlingen driftig gediscussieerd… ongezien… Ja, sommigen hebben al door dat ze (en ik ook, wegens behorend tot de jonge generatie) de pineut zijn van de fratsen van oudere generaties.

  7. De fratsen van de oudere generaties? Welke bedoel je? Laat maar weten hoor!
    Die mensen hebben meestal wel hun leven lang gewerkt en afgedragen voor hun pensioen. En inderdaad, snotneuzen van nu zijn niet bereid noch geneigd om heel hun leven te werken en zouden met graagte die pensioenen wat verlagen om hun eigen inkomsten te vergroten. We kunnen de jongeren wellicht betalen voor hun gekladder? De b spoorwegen zijn daarmee bezig. Maar dat is dan ook een rode burcht die van voor tot achter in de faling zit.
    Het onnozele schotschrift op jullie leraarskamer en je gedogen om over die klucht tijdens de lesuren de boel naar hun hand te zetten, toont het juiste beeld. Daar zijn geen tekeningen voor nodig.
    Fratsen???

    • Eric Janssens

      Wellicht bent u een oude verzuurde zak die het verhogen of tenminste het behouden van zijn pensioen als enig levensdoel heeft, Gaardenier. Dat de toekomstige generaties tot hun zeventig zullen moeten werken om daarna in het beste geval nog enkele jaartjes van een armoedig pensioentje te kunnen overleven zal u worst wezen. Een generatie-egoïst noem ik zo iemand.

      • Van werken sterf je niet makker, en zeker niet op de wijze dat het tegenwoordig gebeurt.
        Vergeet je niet dat de meeste van die verzuurde zakken al een aantal jaren aan het werken waren op de leeftijd dat jij nog leraars aan het pesten was. Dat houdt in dat ze inderdaad zelfs een aantal jaren afdroegen, die ze volledig kwijt zijn.
        Dat de naoorlogse generatie bovendien haar erfenis meestal tussen veel meer broers en zusters moeten delen is nog zoiets. De moederskindjes zijn nu met 0,73/per gezin, dus dat scheelt ook al. Velen trekken dus de volle pot van wat hun beide ouders met hard werken bij elkaar kregen.
        Het enige dat je hen wél kunt verwijten is, dat ze voor de verkeerde partijen stemden en dat dikwijls ook nog blijven doen.
        Ze hebben een groot deel pensioentrekkers ingevoerd, daar knelt het schoentje. Wat denk je dat dat kost aan minder gelden om jou gewenste zekerheden te voldoen.

      • Eric Janssens

        Beste Gaardenier, uw visie op de door u verdedigde generatie is compleet onrealistisch. De generatie van voor 1968 is gewoon een generatie van hedonisten waarvan een deel misschien hard gewerkt heeft, maar zeker niet allemaal. Mijn moeder, om iemand uit het onderwijs aan te halen, is op 22 beginnen lesgeven en op 52 gestopt, mét een volledig pensioen. Binnen enkele jaren is ze langer op pensioen dan ze gewerkt heeft. Wat heeft dat mens in de vorige 25 jaren gedaan? Op het strand in de zon liggen niksen. Denk je dat ze beseft dat voor dat luilekkerleventje van haar mensen heden en later zwaar (zullen) moeten betalen? Nop. En haar collega’s zijn van dezelfde soort. Degenen die meer integer zijn zijn bang om later hun kamer in het bejaardenhuis niet te kunnen betalen. Dat begrijp ik. Maar dan is het aan de regering om ervoor te zorgen dat de prijzen in homes betaalbaar blijven, en dat de woekerwinsten van privé-eigenaars (de uitbuiters van het vergrijzingsfenomeen) zwaar afgeroomd worden.
        Dat die generaties schuldig zijn door hun stemgedrag uit het verleden beaam ik. Maar kon jij weten dat Dehaene uit de politiek stapte in ’99 om nog beter zijn zakken te kunnen vullen, en dat Verhofstadt al zijn idealen uit de burgermanifesten één voor één zou verraden? Natuurlijk bestond vanaf begin jaren ’90 het VB-alternatief, maar het volk werd via pers en andere media dermate gebrainwashed dat het daar ver van wegbleef. Hoe dan ook aanvaard ik uw haat jegens de jongeren niet. Ze moeten veel langer naar school, wat ook niet altijd leuk is, hebben door de crisis geen vooruitzichten op een job, en blijven daardoor van hun ouders afhankelijk. Die afhankelijkheid voelen velen als vernederend aan. Ze weten verdomme dat ze zullen kunnen opdraaien voor de domheid en het egoïsme van de vorige generaties. Vooral in landen als Griekenland en Spanje is die wetenschap schrijnend. Want daar hebben de vorige generaties het nog bonter gemaakt. Een burgeroorlog tussen generaties ginds lijkt me dan ook tot de mogelijkheden te behoren.

      • En waarom zouden kinderen langer naar school hoeven te gaan? Loodgieter, draaier-frezer, lasser, tuinder, boom/groenverzorger, elektrieker, enz., daar kan je op je achttien een mooie basis van hebben in een school.
        Werk? Voor je van school komt, een pak aanbiedingen!
        Eventueel kan je bij VDAB of andere gelijkgeschakelde instellingen, nog een bijkomende, zeer doorgevoerde opleiding krijgen. En dan maar klagen dat je geen vakman meer kunt vinden?
        Zo?

  8. @gaardenier
    Ik zeg niet dat ‘jij’ fratsen uitgehaald hebt, maar toppolitici de laatste drie decennia wel. Over de periode daarvoor zwijg ik, want dat is voor mij tijd.
    ‘We’ weten al lang dat het huidige maatschappijmodel (pensioen, werkloosheidsuitkering, migratie) NIET houdbaar/betaalbaar is. Dat het op deze manier (bv. leerkrachten die eisen dat ze op 57 op pensioen mogen blijven gaan, ipv een verhoging te accepteren) zal leiden tot meer armoede voor iedereen.
    Ik stem ook telkens consequent voor mensen die beweren dat te zullen aanpakken, maar ik stel verkiezing na verkiezing vast dat er niet genoeg mensen dat doen. Maw er verandert nauwelijks iets. Dus moet geconcludeerd worden (ik doe dat nu, de geschiedenis zal dit misschien volgen) dat een generatie welvaart buiten gegooid heeft en ermee bezig blijft.
    In het onderwijs zijn er hopeloos veel begeleidende maatregelen om bijna-zonder-loonverlies-haltijds-te-kunnen- gaan-werken, want het is toch zo stresserend, meneer. Dat is iets van het laatste decennium, beslist door uw en mijn politici. Niet die van de jongeren, maar het zorgt ervoor dat er nu minder bespaard wordt dan er zou moeten.
    De generatie Eyskens, DeHaene, Tobback klaagt over de generatie De Wever, Beke dat ‘ze geen oplossingen’ kunnen maken. Maar ze blijven blind (en de generatie Beke zwijgt onbegrijpelijk) over het wangedrocht dat deze staat is geworden en dat de generatie Eyskens gemaakt heeft en doorgeeft aan de volgende generatie die het nu maar moet oplossen.

    Gedogen, boel naar de hand zetten? Er werd bij mij nauwelijks gediscussieerd (er moet namelijk gewerkt worden binnen mijn vak, fysica), maar bij andere mensen wel. Die verrast waren door de (gefundeerde) afkeuring de ze kregen (m.n. een vakbondsman, een gematigd man overigens). Ik was NIET verrast, tenzij in positieve zin, het was nl inhoudelijk correct, “boek erop” wat die jongeren te zeggen hadden, al horen veel 50+ers dat niet graag.
    Je kan ook proberen je hoofd in het zand te steken en doen alsof de jongere generatie niet gefrustreerd aan het geraken is, maar dan word je toch op een ochtend wakker waarbij je je afvraagt: “vanwaar dat bommetje in het Leuvens treinstation” (bv.)

    En als er discussie is, dan kan je hen tenminste bewust maken van problemen, want sommigen hebben er wel oor naar. Ik vertel in de klas al sinds 2003 dat het kernenergie-probleem in België niet aangepakt wordt en heb haarfijn de bochten van de regering voorspeld (lln schoten me naar de maan voor mijn kritiek, maar diezelfde (oud)lln geven me nu gelijk). Ik vertel dat NU tegen jongeren die 6 jaar waren toen de eerste beslissingen hierover genomen werden. Zij stellen NU vast dat de prijzen omhoog schieten, want hun ouders zagen er genoeg over. En zij beseffen NU goed dat als zij binnen 5 jaar consument worden ze misschien gruwelijke prijzen zullen moeten betalen omdat een zogezegd ‘groene generatie’ de kernenergie uit ons land wilde verbannen ten voordele van zon en wind (wat we dus geen van de twee hebben). Dus zij grommelen terecht, net als ik. Maar ik had tenminste nog stemrecht op dat moment.

    Gedogen, boel naar de hand zetten? Denk je dat zo’n les niet altijd besloten wordt met hun vraag “waarom deden ze dit in hemelsnaam als dat allemaal geweten is’, met het klassieke antwoord van mijn kant: ‘Geen idee, ik zeg het al jaren en velen weten het, maar nog meer mensen vinden het blijkbaar ok? Binnen 2 jaar is het jouw beurt om te gaan stemmen. Doe er iets aan als het je ergert.”

  9. Ik ben geneigd Sanctorum gelijk te geven, en te gaan voor het dissident potentiaal van de jonge generatie. De jeugd is niet nihilistisch, misschien wel veel idealistischer en compromislozer dan wij ook waren. Hoewel je niet kan spreken over “de jeugd”, het gaat altijd over enkelingen. Maar als leerkracht moraal herken ik me hier wel in. De opstand tegen het systeem, de politiek, de banken en de financiële sector, het leeft enorm. Op artistiek vlak moet dat zich ook in statements ontladen. Bloempotevenementen als Watou vallen dan in het niet. Het gaat om leven, overleven, echtheid, integriteit.

  10. Geef ze nog een beetje extra zakgeld, de spuitbusfabrieken moeten toch ook draaien, nietwaar?
    Ik ben ook leraar, en heb mijn diploma nog gehaald terwijl ik reeds jaren hard werkte.
    Wij hadden geen televisie, muziekinstallatie, computers en internet op alle kamers, koelkasten en diepvriezers, microgolfovens, elektronische was- en droogautomaten, slimme telefoons, veegplanken, enz., maar hebben daar stuk voor stuk hard voor moeten werken.
    Ook voor meubelen en ander huisraad, laat staan nieuwe fietsen, brommers en auto’s.
    Nu ja, voor de rest zijn het echte sukkelaars hoor, dringend pamper- en ontspannend muurkladschilder -verlof geven. Het kan niet zoet genoeg zijn.

  11. Tof stukje. Stout en ad rem.
    Weer eens goed gelachen, vooral ook met de reacties van de Gaardenier, een levend fossiel en wellicht laatste overblijfsel van de Vlaamse hardwerkende politiek-correcte fatsoenscultuur.

  12. Aan de dochter van Johan Sanctorum:

    Als je eens behoefte voelt om stevig tegen je papa in te gaan en protest aan te tekenen, dan moet je hem eens een hele maand lang (of langer) heel nauwgezet gehoorzamen!

  13. Bellentrekker, ik ben nog steeds Vlaamsgezind, niet politiek onberispelijk noch fossiel en ik werk nog altijd hard, zij het niet meer in het onderwijs. Hoogstwaarschijnlijk kan ik je nog gemakkelijk een flinke draai rond je oren geven en een stamp onder je inktpot. Bovendien zijn er nog heel wat meer dan ik en voorlopig vinden we niet dat jullie aan ons pensioen behoren te zitten. Werk zelf wat meer en wat harder en laat je niet ringeloren door je vrouw en kinderen, want dat lijkt enkel de gemakkelijkste weg.
    De evrouwcipatie van de man heeft veel bijgedragen tot het totaal negeren van enig respect, vooral t.a.v. vaders en leraars dan. Welnu, we zien de resultaten. Denderend hoor, wat een toekomst!
    Fratsen? Ha, tot de miljardste!

  14. Gelukkig heeft de jeugd nog de inzet om iets te willen veranderen aan een maatschappij die zich van hen soms te weinig aantrekt ? Het toont wel aan dat er nog betrokkenheid is. Als we dit nu kunnen ombuigen in een positieve waardering voor wat ze wel goed vinden door b.v. stickers, dan kan het bestel misschien eens nadenken over het stadslandschap van morgen. Neo-urbanisatie als dialoog dus. Ik denk daarbij ook aan minderheidsgroepen als rolstoelgebruikers. Als die de muur van een restaurant waar ze goed ontvangen zijn en geen problemen gehad hebben “bekladden” met een sticker ‘Goedgekeurd door een rolstoelgebruiker’ dan heb je eindelijk eens een eerlijk kwaliteitslabel. Ombuigen werkt m.i. beter dan bestraffen om recidive te voorkomen (waarom anders alternatieve sancties, die trouwens nog steeds te weinig gebruikt en onderbouwd worden).

  15. Geloof je zelf in die ronddepotdraaierij?

  16. Het zuurgehalte is hier aanzienlijk de hoogte in gegaan, sinds de intrede van de heer Gaardenier. Het gaat bij hem al lang niet meer over het onderwerp van het artikel (kunst, creativiteit, graffiti, de revolte van de jeugd), maar over zijn pensioen. Hilarisch… hebt u echt geen andere plek om uw gal uit te storten?

  17. De interessante (en uiteraard provocerende) steen die J. Sanctorum hier ik de kikkerpoel werpt, leidt tot een bijkomende bedenking, die al in de reacties werd geopperd: misschien krabbelen die kinderen wel op de speeltuigen omdat ze niet om aan te zien zijn. Ik ben toevallig wonende in Merchtem, en ik kan u verzekeren: de smakeloze, saaie lelijkheid van die dingen, de perkjes, het zogenaamde straatmeubilair, is stuitend. Misschien is dat ook wel een “statement” van Anja en haar vrienden…

  18. “Het verbod en zijn overtreding maken inherent deel uit van de publieke performance, gezien als kat-en-muis-spel met het systeem.”
    Dit onderwerpje is duidelijk een poging om anarchisme op een voetstuk te plaatsen.
    Nu, als dat de bedoeling is, goed bezig hoor. Mei ’68 publiek en daarmee is de NVA toon gelijk gezet.
    Ze zullen dus krijgen wat ze verdienen, de NVA en al haar loze beloften.

    En ja, eerlijk gezegd, ik zag het ook onmiddellijk op die eerste foto, wat een lelijkheid zeg! Gelukkig is die rotzooi nu mooi bekladderd!

  19. Beste vriendjes, schrijf een wens naar NVA-Klaas en vraag het hem eens mooi:
    -Waarom apen onze kinderen de onopgevoedheid van aangespoelden na? (Met hun ouders voorop)
    -Hoeveel jaren zou iedereen hier vroeger kunnen met een dik pensioen gaan, moesten er partijen zijn die de aangespoelden en hun onmiddelijke rechten zouden inperken.

  20. Waar blijven die diepgaande, zeemzoete en onverzuurde antwoorden ?

  21. Jammer, dit forum verdient beter dan gestalkt te worden door een verbitterde oude zeur die blijkbaar overal NVA-spoken ziet.
    Ik ga nog wat profiteren van het mooie weer, doei!

  22. Dat noemt men de vlucht vooruit, laffe Vlamingen eigen.

  23. En tegenspraak hebben ze dan wel graag van dochters, leerlingen, enz?
    Leugenaars!

  24. Pingback: Johan Sanctorum: In Watou heet het kunst… | Golfbrekers