Een kus van de juf en een bank vooruit

rectoversoZopas ontving het tijdschrift rekto:verso de Vlaamse Cultuurprijs voor Podiumkunsten uit de handen van Vlaams minister van Cultuur, Joke Schauvliege. Wie? Toch niet die cultuurloze troela uit Evergem waar heel de Vlaamse cultuursector bij haar aantreden op schoot? Jawel dus. 12.500 euro plus nog een bronzen schouwgarnituur. Geen fortuin, maar toch een welgekomen injectie voor een tijdschrift dat overigens al ruim betoelaagd wordt door diezelfde Vlaamse cultuurminister, door ene Erwin Mortier nog niet zo lang geleden het Schouwvliegje genoemd. Ach, geld stinkt niet, zoals keizer Vespasianus al zei toen hij de belasting op pispotten invoerde.

Ons-kent-ons

Waarom dit tweemaandelijks (gratis, enkel in de rekken van de culturele centra te vinden) tijdschrift de podiumprijs kreeg, en niet één van de financieel naar adem snakkende theatergezelschappen in Vlaanderen, wordt niet duidelijk gemotiveerd. Wel is het duidelijk dat het blad stevig ingeplant is in het culturele establishment.

Behalve uit subsidies haalt het zijn inkomsten uit advertenties. Maar wie adverteert er zoal? De culturele centra en de grote (gesubsidieerde) gezelschappen, festivals etc. die door het blad kritisch bejegend zouden moeten worden. Daarnaast zijn er nog de “Vrienden van”, een steuncomité van maecenassen waarin we weeral, juist, dezelfde actoren vinden van het welbekende culturele veld. Culturele centra, festivals, gezelschappen. Zo passeert rekto:verso een aantal keer langs de overheidskassa.

Redactioneel dan. Vrijwel alle redactieleden zijn tewerkgesteld in een of andere (uiteraard weer gesubsidieerde, of als overheidsinstelling fungerende) instelling, genre Vlaams TheaterInstituut, De Brakke Grond, het S.M.A.K, BAM, tenzij ze als cultuurjournalist werkzaam zijn in bijvoorbeeld De Standaard (altijd goed voor een mooie column over recto:verso, zoals vandaag), of als docent aan de KUL of in het RITS. Ik bedoel gewoon: dit tijdschrift bezit een hoog ons-ken-ons-gehalte. Het “becritiseert” de culturele scène van binnenuit, als een institutionele participant, een economisch en professioneel gelinkte stakeholder. Of in gewoon Nederlands: een lid van de club.

Missionarishouding

Zo wordt de sector haar eigen kritische maatstaf, altijd met één oog gericht op de subsidiepotten. “Kritiek” wordt een leeg begrip, een passe-partout voor jongens en meisjes die eens wat anders willen, maar toch weer hetzelfde. Eén redactielid, een zekere Ervé De Patser, wordt trouwens uitdrukkelijk opgevoerd als gladde jongen, netwerker en subsidie-lobbyist. Een man die zijn gewicht in goud waard is.

Recto:verso mag zich dus met recht en reden “een tijdschrift van en voor de Vlaamse culturele sector” noemen. Voor mij niet gelaten. De druk- en papierindustrie moet ook leven. Toch verbaast de wereldvreemdheid van zo’n college me telkens opnieuw.

“Als tijdschrift voor cultuur en kritiek willen we bereiken dat de samenleving meer aandacht krijgt voor de kunsten, en de kunsten meer aandacht voor de samenleving”, zo luidt het in de missietekst. Mooie woorden, maar de confrontatie met echte subcultuur of tegencultuur, de buitenstaanders en niet-deelnemers, wordt nooit aangegaan, het blijft allemaal lekker binnen de tent van kunstenmakers, organisatoren, curatoren, directeurs, journalisten, critici en academici. Op de winkel letten, noem ik dat.

Onder de missionarishouding van de redactie zit dan ook een flinke dosis boboisme, elitaire aanstellerij en intellectuele navelstaarderij, tot op het Narcistische af. Dat komt wel meer voor in de door Joke Schauvliege beheerde sector die nochtans heel lelijke dingen over haar heeft verteld. We denken dan bijvoorbeeld ook aan Courant, het driemaandelijkse tijdschrift van het Vlaams TheaterInstituut, een compleet onleesbaar gewrocht van mensen die zich allemaal enorm belangrijk vinden en echt schijnen te denken dat hun gekraai in de kinderbox de wereld voor de barbarij behoedt. Telkens weer smijt ik het ding gedeprimeerd in de vuilnisemmer.

Cultuurbureaucratie

Uiteraard bloeit er, buiten de officiële en geaccrediteerde “cultuurkritiek” genre rekto:verso, nog een hele flora van tijdschriften, webmagazines en blogs die cultuur veel meer naar de keel grijpen, om de eenvoudige reden dat ze niet in de salons van Joke Schauvliege gesignaleerd worden, niet aan het subsidie-infuus hangen, en ook niet tot de onderhoudsnetwerken van kunstenaars, critici, media en politiek behoren.

Politiek? Jawel. Recto-verso bekent zich onomwonden tot de linkse zuil (ooit waanden we dit laatste begrip gedateerd) en heeft een associatie opgezet met de (ook weer allemaal van overheidssteun levende) mediapartners Apache, MO.be, StampMedia, De Wereld Morgen, en Kifkif. Een herkenbaar rijtje, ik moet daar geen tekening bij maken. Deze zogenaamd progressieve zuil wedt –en dat is een vreemde contradictie- nog het meest op institutionele verankering, overheidssteun en dus ook op een vaste navelstreng met de macht zelf. Een politiek-correct, regimevriendelijk conglomeraat van “linkse” (let op de aanhalingstekens) zeloten die cultuur en kunst graag zien als de emanatie van de maakbare samenleving, met de overheid als dirigent. En uiteraard is het flamingantisme in deze kringen altijd de kop van Jut: Vlaanderen deugt alleen als subsidiepot en melkkoe, de rest is een aangelegenheid van verstokte “zwarten”.

Ach, cultuurkritiek. Het is zoals met cultuur zelf: als de overheid er zich mee gaat bemoeien, verliest ze haar voornaamste bestaansreden, namelijk die van de fameuze luis in de pels. Het dissidente, weerspannige en onaangepaste. Net datgene wat niet te herleiden is tot het gekeuvel binnen de reguliere cultuurbureaucratie.

Het is een discussie die ik al in meerdere debatten heb gevoerd met o.m. mijn achtbare tegenstander Bart Caron, linksdraaiend Groen!-politicus en groot voorstander van een door de overheid beheerde en financieel gecontroleerde cultuursector. Er staat nochtans veel op het spel, de uitdaging is enorm. In mijn column De kunstenaar als huisdier” stelde ik de vraag, of een door het establishment doodgepamperde kunstenaar in onze tijd van grote veranderingen en wendingen nog enige relevantie heeft. De politieke tanker probeert altijd rechtdoor te varen, daarom is betoelaagde cultuur (en cultuurkritiek) iets als een toegelaten pers onder een dictatuur.

Ik geloof dus niet zo in zelfverklaarde kritische media en dito scribenten die helemaal met het systeem vervlochten zijn, en al helemaal niet als het over cultuur gaat. Prijzen blijven daarbij verraderlijke valkuilen: wie deelt ze uit, en waarom? Als een bewijs van goed gedrag en zeden?

Felicitaties en schouderklopjes alom dus, maar niemand voelt alsnog nattigheid. Een uitgebreide feestpolonaise zal de redactie en haar aanhang tot in Amsterdam voeren, meer bepaald het Vlaamse Cultuurcentrum De Brakke Grond, of wat dacht u. Ik wens recto:verso-voorman Wouter Hillaert rond deze onderscheiding nog aangename gevoelens en prettige momenten toe.

Advertenties

68 Reacties op “Een kus van de juf en een bank vooruit

  1. siegfried verbeke

    Heel goed gezegd, alhoewel was het Hemingway? die het beknopter zei: “als ik het woord cultuur hoor, trek ik mijn revolver”.
    We moeten toch een rijk klootjesvolk zijn dat we toelaten dat onze politiekers (van alle kleuren) de “cultuur”-sector blijven pamperen.

    • kan er misschien ook een ander cultuurbeleid worden gevoerd? anders dan met toelagen? Voer een scheiding in tussen kunst en staat, trek een begroting uit voor de sector en geef ze, naar analogie van de bedienaars van de erediensten, een loon. En laat de erkenning en de schouderklopjes beperkt tot de ‘onzen’ die de onzen kennen.

    • Het was de nazistische schrijver Hanns Jost die in het toneelstuk “Schlageter” de zin ” Wenn ich das Wort Kultur ho(e)re, entsichere ich meniën Browning” neerschreef.

  2. Juist,…geïnstitutionaliseerde cultuur/kunst is als pizza in een zelfbedieningsrestaurant. Je weet op voorhand dat het niet te vreten zal zijn, maar je eet het, omdat er niets anders is.

  3. wim van rooy

    In de opinie hierover door Wouter Hillaert c.s. in De Standaard wordt gewauweld over kritiek, échte kritiek, en si en la. Maar wie hier in de mainstream media échte kritiek wil laten horen, wordt geheid uit het venster gegooid. Hij of zij komt er gewoon niet in. Kritiek, Wouter? Laat me niet lachen: linkse mensen verdragen dat niet. Die spreken er alleen over. En als ze de macht hebben, krijg je bij wat minimale kritiek een enkeltje goelag. De geschiedenis staat er vol van. Wouter H is gewoon een deelnemer aan de pensée unique. Hij weet het alleen nog niet.

  4. Een stukje uit ‘de tijd van afkeer’ van Jean Clair. Ik heb geprobeerd het een beetje correct te vertalen. Mercy.
    “…het is goed en wel het spektakel van het bloed, de doodstrijd, het lijden en het uitwerpsellijke die de principiële aantrekking uitoefenen op de gotha van onze hedendaagse salons. Men had de artist maudit gekend, de martelaar, de heilige republikein, Van Gogh, Cézanne, Gauguin, Soutine, afgesneden oren, vergoten bloed, zelfmoorden van de maatschappij, de kunst als religie, als verlossing en als aflossing. Maar nooit had men durven denken ( is dit te wijten aan een lichtzinnig of onbezonnen woord ?) dat de kunstenaar zich de doodstraf laat opleggen én ondergaan, om te dienen als funderingssteen voor de Markt van de Hedendaagse Kunst.’

  5. Eric Janssens

    Hemingway heeft natuurlijk gelijk, maar met een gewoon revolvertje kom je er tegenwoordig niet meer, het uit de kluiten gewassen cultuurmonster vergt eerder de inzet van een intellectuele waterstofbom.
    Cultuur is gewoon een synoniem voor regeringspropaganda, dat wisten Hitler en Goebbels al. Dat daar ook cultuurkritiek deel van zou gaan uitmaken lag binnen de verwachtingen. Er zal dus een nieuwe term moeten gemunt worden om het werk van mensen te omschrijven die, zoals Sanctorum, de mechanismen ontmaskeren die voor de sterilisatie van de beschaving verantwoordelijk zijn.

  6. Veelzeggende vergissing. De slogan “als ik het woord cultuur hoor, dan trek ik mijn revlover” komt niet van Hemingway maar (lichtjes gewijzigd) van de Nazi-auteur Hans Johnst, in het stuk Schlageter (1933), opgevoerd ter ere van Adolf Hitlers 44ste verjaardag. Het is maar in wiens gezelschap ge wilt vertoeven…

  7. Die bronzen schouwgarnituur waarover U schrijft, is dat dan dat witte ding die de man in zijn rechterhand vasthoudt als een coupe? Het lijkt wel een soort hautain stuk sanitaire buis.
    En de cultuurprijs Vlaanderen in de kleuren van Venus – oh godin van de liefde wreek u – doet ronduit pijn aan de ogen, dat satijnen rode lintje is smartelijk.

  8. Karin, in 1929 schrijft Breton het Tweede Manifest van het Surrealisme. De eenvoudigste surrealistische actie bestaat erin met een revolver in de hand de straat op te trekken en op puur toeval de trekker over te halen op de massa. Tien jaar later krijgen we de ontknoping en de revolvers richten zich op de menselijke flanken.
    Het is soms moeilijk te achterhalen aan welke kant iemand zich staat.

    • aan welke kant ik ga staan is makkelijk te achterhalen; waar ik mij bevind daarentegen kan van vele factoren afhangen. In 1929 schreef Breton inderdaad het tweede manifest, alsof een nog niet genoeg was. Ik heb inmiddels het derde gelezen, daarbij Breton uit de beweging gezet en onder meer Queneau er terug in gehaald. Het gebruik van schietwapens is inmiddels niet langer schering en inslag onder ons; af en toe kriebelt het nog wel. ‘Als het hier niet opschiet, wil ik er wel eens op schieten’, roep ik dan. ‘Kom, Kalasnikova, laat je eens zien’. Dat is dan mijn paraplu, zie je. Kalasnikov was aanvankelijk een dichter. Toen echter erkenning en bijval uitbleven, is hij repeteergeweren, wodka en paraplu’s gaan maken. Zonder toelagen van het Ministerie van Cultuur maar wel met staatsteun uiteraard maar dat spreekt vanzelf

  9. Het Vlaamse cultuurwereldje is rot tot op het bot. Het bevat een mix van opportunisme, parasitisme en ondertussen ook nog stampen uitdelen naar al wat niet tot de linkse kerk behoort, en dus alle beschaving mist.
    Het best zouden we dat cultuurministerie gewoon voor een tijd afschaffen, zeggen we tien jaar. Wie dan nog over blijft, heeft misschien echt iets te zeggen. De rest is beunhazerij.

  10. Wel, ge kunt maar beter zorgen dat ge niet op de Gottbegnadeten Liste eindigt. Zoals Johan tegenwoordig bezig is maakt hij nochtans een goede kans.

  11. Misschien dat Assad straks veel vrije tijd zal hebben.

  12. Excuses, berichten kruisten zich. Assad dient in verband te worden gebracht met de afschaffing van het cultuurministerie van Belleman.
    Karin, zolang er zich nog mogelijke ontsnappingsroutes aandienen, dient men ze te nemen, of aan te leggen en uit te breiden, te perfectioneren. Ik hoop nog.

  13. Ter attentie van Karin: de “Gottbegnadeten Liste” was voor zover ik weet een lijst van de nazi’s waarop regimegetrouwe en dus “brave” kunstenaars werden genoteerd. Ik vind dat een vreemde term in verband met Johan Sanctorum, die juist pleit voor onafhankelijke kunstenaars en een dissidente cultuur die los staat van de macht en de burocratie.
    Volgens mij hebt u van zijn tekst niets begrepen, of wel ik niets.
    Mij lijkt die “Gottbegnadeten Liste” veeleer van toepassing op de kliek waartoe rectoverso behoort. Zij vallen in de prijzen, niet Sanctorum, wiens overlevingskansen ik laag noteer als er ooit nog eens bij ons intellectuelen de gevangenis in vliegen.
    Inderdaad, zoals u zegt: het is cruciaal om aan de juiste kant te staan. Aan wiens kant staat u eigenlijk?

  14. Het fascisme is er niet in geslaagd een eigen waarheid te creëren maar het heeft de eeuwige waarheid die door iedere nieuwe generatie werd doorgegeven, aangetast , ondermijnd. En misschien ook wel ernstig besmet.

  15. Aan de kant van de vrijdenkers, dus zeker niet de uwe. En Johan zal zijn beloning na de door hem verhoopte regimewissel wel krijgen, een plekje binnen de rechtse zuil, juist zoals gebruikelijk binnen de linkse zuil die hij nu zo verkettert.

  16. De politieke en culturele bovenbouw zijn de pijlers van het regime en de machtsklasse.
    Daarom worden ze beiden met geld aan de leiband gehouden waarbij er geen onderscheid tussen linksliberalisme en rechtsliberalisme bestaat omdat beiden dezelfde zaak dienen.Met name een economische status quo in stand houden.

  17. Van cultus naar cultuur, van cultuur naar het culturele, van het culturele naar de cultus van het geld, afgegleden naar het latrineniveau.

  18. Hermy, de nagel op de kop.

  19. Lieve, hoop is goed, zolang hij maar niet zo groot wordt dat hij de uitgang verspert…

  20. Beste Johan, ons-kent-ons is in Vlaanderen bijna onvermijdelijk. We zijn te klein – en ook wel te kleinburgerlijk, maar dat gaat samen en niet enkel vanwege het vocabularium – om voor elkaar objectief te kunnen zijn. De belangen lopen door elkaar. Los hiervan, valt ons-kent-ons in de cultuur te verklaren door een welbepaalde, in wezen elitaire visie op kunst, dus een visie die de andere ‘officials’ insluit en alle anderen uitsluit. Dat zie je nu ook in de media: het is een gesloten club, alle kwaliteitsslogans ten spijt. Ik zou dus niet te veel heil verwachten van minder subsidie en meer liberalisme. Eddy (Bonte)

  21. Frans Depeuter

    Nog maar eens gefeliciteerd, Johan. Ik durf er mijn linkerbeen op te verwedden dat het Joke bang is van die elitaire culturo’s, die op haar kop zaten te pissen toen zij minister werd. En dat verbeterde er heus niet op toen zij de lof zong van Matthias Schoenmakers in plaats van Matthias Schoenaerts. Of toen zij de Vlaamse Cultuurprijs voor Muziek overhandigde aan de groep Yevgueni die ze Zjef Genie noemde. Of toen ze, in plaats van de nabestaanden van de onlangs overleden auteur Ivo Michiels te condoleren, telefonisch haar warmste gevoelens van medeleven betuigde aan de kinderen van… Ivo Mechels van Test-Aankoop, waarbij ze het o.m. had over diens “meesterwerk Het Boek Alva, een prachtig objet trouvé over de moeilijke omstandigheden waarin de luchtgeuzen destijds moesten opboksen tegen de Portugese overheersing”. Ach, die Vlaamse Excellenties van Cultuur toch. En wij die dachten dat we het ergste gehad hadden met Bert Anciaux, die in plaats van ‘De Avonden’ van Gerard Reve toch wel zijn ‘De Nachten’ gelezen had, zeker, en die vóór zijn ministerschap nog nooit van binnenuit een operagebouw had gezien. Joke blundert er nog lustiger op los. En om al die flaters te maskeren gaat ze als een poesjenel aan de touwtjes van de Tom Lanoyes en andere ons-kent-ons’ers bungelen.

    Frans Depeuter, redacteur van het literair kritisch-satirisch tijdschrift ‘Heibel’.

  22. Eric Rosseel

    Niet vergeten dat al eeuwenlang de kunstenaar/schrijver etc. deel uitmaakt van het “hof”. Het zijn in wezen “hovelingen”. Recto:verso en Schauvliege zijn maar producten van deze “evolutie der soorten”. Dat deze lieden zich “progressief” noemen ligt aan de basis van het gegeven dat, net zoals in Nederland, sociaaleconomisch “links” nu “rechts” is geworden (Wilders bv.). Dat soort hovelingen à la Mortier hebben nooit gewenst dat “cultuur” zou gedemocratiseerd worden. Dan hadden ze immers niemand om op neer te lijken. Hoe is het mogelijk dat mensen die denken in termen van Ancien Régime rangverschillen: a) als kunstenaar erkend worden; b) voor “links” doorgaan.

    In die zin ook t.a.v. Marc Dieventhaler: “Zeg iets dat het lezen waard is, in plaats van je belachelijk te maken met nietszeggende would-be hoogstandjes. Nu nodig ik je, hooggeachte vrijheidsstrijder en “totentrekker”, uit om weer je fascistische repliek te herhalen dat ik best meteen opgesloten word, zoals je elders publiekelijk deed.”

  23. robrecht vanderbeeken

    Rekto:verso willen ‘ontmaskeren’ op basis van de aantijging dat ze een afhankelijke poedel zijn, is wel héél gemakkelijk. Misschien moeten onze ‘onafhankelijke’ rechtse ‘cultuurliefhebbers’ en critici inhoudelijk eens proberen doorgaan op de vraag hoe kunst en cultuur en ook kunstkritiek dan gefinancierd moet worden, zonder overheidsgeld? De kunstmarkt dan maar? Politieke partijen? Nu wordt het blad met wijdbeense, kromme algemeenheden (en de gebruikelijke bruine drek van Van Rooy) weggezet. Mag het iets meer zijn jongens? Zo snel content, hapklaar, en giechelen maar? O boy.

    • Inderdaad. De nieuwe mandarijnen staan al klaar.

    • Eric Janssens

      U bent dus ook van het soort voor wie iemand schuldig is voordat hij een misdaad heeft gepleegd. Denken aan een zonde is ook zondig, zo staat het in de bijbel. Maar waar haalt u het idee vandaan dat er menigten rechtse debutanten staan te dringen om cultureel gerekruteerd te worden? Bewijzen, of ontwikkelt u in uw vrije tijd met de regelmaat van de klok dat soort paranoïde ideeën? Vooralsnog loopt cultureel Vlaanderen vol linkse poedeltjes die graag de reet van koningshuis & politiek likken. Eens die poedeltjes vervangen worden door rechtse windhonden zal u mij hier terugvinden om ook daartegen te protesteren. Maar niet op voorhand, want dàt is pas al te gemakkelijk.

  24. Pingback: Johan Sanctorum | Golfbrekers

  25. L. Van der Elst

    @robrecht vanderbeeken: De stelling over de inbedding van rekto-verso in, wat we maar “het milieu” of “de sector” zullen noemen, wordt in de tekst van J. Sanctorum wel behoorlijk hard gemaakt. Vind ik toch.
    Het gaat dus wel wat meer dan om “wijdbeense, kromme algemeenheden” (sic).
    De vraag over wie kunst en cultuur moet financieren, en of ze überhaupt wel gefinancierd moeten worden, is anderzijds legitiem en een groot debat waard. Maar dan wel niet alleen tussen de usual suspects.
    En ook ophouden met overal rechtse spoken te zien. Dat vind ik ook wel wat té hapklaar en gemakkelijk.

  26. Robrecht Vanderbeeken stelt dat het ‘hoofse’ gedrag van de huidige ‘linkse’ kunstenaar, genuanceerder is, en daarin volg ik hem.
    Alle kunstenaars bij het groot huisvuil zetten, is daarom zeker te kort door de bocht.
    Wat de huidige kunstenaar ontbreekt is eerlijke kritiek. Iets wat een blad zoals Rekto:verso zeker niet biedt, maar ze verder op een dwaalspoor brengt.

    Zo zie ik de meeste kunstenaars als een product van deze tijd, gekneed door links ‘progressieve’ idealen. Een regimewissel zou hen zeker soelaas brengen, omdat ze enkel dan, het allesomvattende creatieve licht kunnen zien.

    Dus de houding van; “het zijn linkse klootzakken – laten we ze maar tegen de muur zetten.” -is zeker niet de juiste houding.

  27. robrecht vanderbeeken

    Bon, Rekto:verso zou een slippendrager van de macht zijn, Hillaert op kop. Noem mij dan eens één stuk in andere media die zo loeihard het wanbeleid van Schauvliege hebben aangepakt als deze?

    http://www.rektoverso.be/artikel/assepoester-het-onbetamelijk-ware-verhaal

    De reeks over de cultuursteden was ook uniek, nergens lees je dat. Niet de minister, maar de jury gaf deze prijs.

    Een blad of persoon de mond willen snoeren omdat er ‘afhankelijkheid’ met de sector of overheid is, is gewoon een galactisch zwaktegebod. Ten eerste, de cultuursector is klein, dus vanzelfsprekend gaat het inzake de redactie om mensen die in kunstonderwijs of de sector actief zijn. Wat wil je anders? Dat boekhouders en voetballers over kunst schrijven? Ten tweede, als je afhankelijkheid als een ultiem principe van wantrouwen neemt, dan moet ik je wel consequent zijn en al onze proffen, als ons wetenschappelijk onderzoek via het FWO (allemaal overheidsgeld, allemaal insiders die elkaar kennen) op het stort gooien. Goed bezig!

    Om even naar hetzelfde niveau af te zakken. De auteur had nog een eitje te pellen, waarschijnlijk een gerateerde tekst ofzo, maar men mag op zijn minst dan toch verwachten dat hij een punt van kritiek maakt dat wat minder slaapverwekkend is. Of nog: Rekto:Verso pakte N-VA op de korrel, inzake hun hoogontwikkelde cultuurschepenen. Tja, dat heeft dit clubje niet zo graag?

    http://www.rektoverso.be/artikel/annemie-charlier-%E2%80%98inzetten-op-participatie-van-andere-culturen%E2%80%99

    http://www.rektoverso.be/artikel/willy-van-geirt-%E2%80%98cultuur-moet-volkser-aangepakt-worden%E2%80%99

    • Robrecht Vanderbeeken… Dat N-VA de zelfverklaarde cultuur-elite soms eens op de korrel neemt, is een kwestie van oorzaak en gevolg. Als die zelfverklaarde cultuur-elite, af en toe een gericht schot onder de N-VA gordel geeft, kan je van N-VA niet verwachten dat ze zich stilletjes laten naaien.

      Natuurlijk zullen kunstenaars steeds gesubsidieerd worden, maar dat is nog geen reden om hun historische broodheren(de traditionelen) naar de mond te praten. Enige neutraliteit is hier op zijn plaats, omdat in een normaal land links en rechts afwisselend aan de macht komt.

      • robrecht vanderbeeken

        @Vissers: ik zeg toch niets over de manier waarop N-VA de kunstwereld bekritiseert? Waar begin je over? Net andersom: dat dit krantje N-VA in zijn bestuurlijke onkunde aan de kaak stelt. Lees de interviews. Als u daar kan achterstaan, dan zegt dat vooral veel over u.

        Kunnen onze kunstenaars dan niet neutraal zijn? Zijn ze allemaal bekocht? Wat een fantasie. Wat je bijvoorbeeld wel hebt, zoals bij Kortrijk Vlaandert, zijn kunstenaars die duidelijk een Vlaams-nationale opinie hebben, wat hun goed recht is, maar dat dan loochenen omdat ze er niet voor durven uitkomen, en dan werk maken dat zogezegd over propaganda gaat, en misleidingen. Ondertussen uiten zij hun vaandelliefde in confetti-tapijten zoals Gerry de Smet. Ziedaar: de Vlaamse helden.

      • Robrecht Vanderbeeken, je bent al even ongenuanceerd in je betoog dan de met bruine-drek-overgoten-Vlaams-belangers…

        Ik ben inderdaad Vlaams-Nationalist, die de Vlaamse historische cultuur zéér belangrijk vindt(zoals ook de rest van de wereld), dit in tegenstelling met het gros hedendaagse Vlaamse kunstenaars die de Vlaamse cultuur, eerder minacht.

        Iedere politieke partij moet kritiek kunnen verdragen. Maar moet deze kritiek worden gegeven door een blad, voor en door kunstenaars? Dat deen en gene partij een andere cultuurvisie heeft is een realiteit, die de huidige kunstenaars maar beter onder ogen kunnen zien, anders zie ik velen onder hen in de toekomst rekken vullen in de supermarkt.

        Als kunstenaars zoals Tom Lanoye gepolitiseerde kritiek geven, kunnen ze ook weerwerk verwachten van politici, die zulke politieke amateurs als Lanoye rauw lusten.

  28. Om met het laatste te beginnen, mijnheer Vanderbeeken, gij grote fan van rekto-verso. Ik weet niet of J. Sanctorum een eitje te pellen had met het tijdschrift omwille van “een gerateerde tekst”. U weet het blijkbaar ook niet, en dat is toch ook wel een galactisch lage kniestoot aan het adres van de auteur.
    Ten gronde: boekhouders en voetballers die over kunst schrijven… lijkt me nog zo’n gek idee niet, dan lezen we misschien toch eens iets anders dan het gewone geneuzel van “experts” en vrienden-van-vrienden.
    Laten we misschien toch maar eens nadenken over de wenk van de auteur, dat de cultuursector vooral met zichzelf bezig is. Ook als ze zogenaamd de woorden “verbreding” en “participatie” in de mond neemt, vanuit een goedbedoeld paternalisme.
    Dus nadenken en misschien eens een zinnig debat voeren, meer niet.
    En het hilarische feit dat rekto-verso gesponsord wordt door de cultuurinstellingen die het zou moeten kritisch evalueren, en zo “een paar keer langs de overheidskassa passeert” zie ik ook nergens weerlegd. Heb het ondertussen gaan checken: het klopt. Goe bezig.

  29. robrecht vanderbeeken

    Als u kan lezen, zag u staan: ‘om even naar hetzelfde niveau af te zakken’. De vergelijkende verloskunde is u blijkbaar ontgaan?

    Verder blijft u uw loophole herhalen: dat dit krantje langs meerdere kanten middelen verzamelt en dus afhankelijk is van de sector/overheid, en zo – stel u voor één halftijdse kracht kan betalen – zou een reden tot wantrouwen zijn? Wat doet u dan met academici? Of negeert u alles wat niet in uw kraam past om dan Pavlov-gewijs nog wat te trollen op internet? Veel plezier verder.

  30. robrecht vanderbeeken

    @Vissers. Het klopt niet dat kunstenaars tegen de Vlaamse cultuur zijn, zij zijn dat immers zelf. Men is terecht huiverig voor het wegkapen van een cultuurbeleving door een nationalisme dat dit politiek op een heel platte manier wil recupereren. Cultuur eindigt waar nationalisme begint.
    Rekto:verso is ook helemaal geen blad door en voor kunstenaars, de redactieleden zijn academici en journalisten. Je kan op zijn minst moeite doen om een beetje bij de feiten te blijven.

  31. Robrecht Vanderbeeken De Vlaamse kunstenaars zijn de verpersoonlijking van de Vlaamse cultuur????
    Cultuur en identiteit is iets wat groeit over verschillende generaties, een historische basis heeft, en sterk gerelateerd is aan de levensomstandigheden van een wel bepaald gebied.

    Dat de Vlaamse kunstenaar zich van die Vlaamse identiteit moedwillig heeft losgemaakt is enkel te betreuren.

    De Vlaamse cultuur van bier, koers, konijn met pruimen, de Vlaamse kermis, en tegenwoordig ook de ‘plat Vlaams’ sprekende Ali,.. dat is iets tastbaars, iets wezenlijk, iets oers, iets waar je op kan verder denken, bouwen en creëren.

    De Vlaamse Primitieven hebben op deze manier gedaan, en dat waren heus geen nationalisten, maar Vlamingen die trots waren op hun volkse culturele erfgoed. Het gros van de Vlaamse kunstenaars bedient zich tegenwoordig van een soort van mondiale smelt-cultuur, die voor niemand nog emoties oproept, behalve dan voor de linkse culturo’s zelf, die bladen zoals Rekto-verso nodig hebben om de broodnodige zelfverheerlijking, omdat niemand anders het voor hen doet.

    Rekto-verso is een blad voor en door linkse kunstenaars, waar meestal de socialistische loftrompet klinkt. Academici en journalisten die aan het blad participeren, onderschrijven -zoals u ook- de mondiale smeltkroes-cultuur, en verketteren daarmee hun eigen volkse roots.

    Tussen haakjes ‘nationalisme’ is geen vies woord, zolang men er op een normale en gezonde manier mee omgaat…,maar dat kan je ook van het socialisme zeggen.

  32. robrecht vanderbeeken

    De aap komt uit de mouw: koudwatervrees voor andere culturen en evoluties in de eigen cultuur. De conservatieve kramp, snelvriezen die traditie dan maar, of op sterk water. Nee, cultuur is ontmoeten, conflict, veranderen, en dat maakt elke cultuur in wezen intercultureel. U zal dat ontkennen, maar dat geeft u daarom nog geen gelijk. Dat u de Vlaamse primitieven hier laat opdraven als ‘Vlamingen’ is echt wel hilarisch. Historisch ook heel correct alweer. Ik onthoud: Claus, Lanoye, Boon, De Keersmaeker, Jan Lauwers, Josse de Pauw, Borremans, Tuymans, … dat zijn volgens u geen cultuurdragers. Wie blijft er over? De performancekunstenaar Bracke? Het is inderdaad een trauma van de Vlaamse beweging dat kunstenaars sinds de tweede wereldoorlog duidelijk het nationalisme afwijzen. Daar zijn redenen voor, weet u. Zij doen dat ook in het belang van onze Vlaamse cultuur. Voor u dus.

  33. Johan Sanctorum

    Heb deze discussie met de grootste aandacht gevolgd, zeker ook de interessante opmerkingen van de heer Robrecht Vanderbeeken die hier de verdediging van Rekto:verso op zich neemt. De rest van de redactie verkeert waarschijnlijk nog teveel in feestroes.
    Puntsgewijs:

    – Uiteraard spreekt de positieve vooringenomenheid van de heer Vanderbeeken, gezien zijn betrokkenheid als medewerker aan Apache.be, DeWereldMorgen, en aan Rekto:verso zelf. Een lid van de club dus, weert zich als een duivel in het wijwatervat, ik stel het gewoon vast.
    Blijkbaar zijn die cultuurcritici niet gewoon om zelf met kritiek om te gaan. Worden dan heel nerveus en soms ook wel grof.

    -Veel storender is dan ook de hautaine toon en het nauwelijks verholen meerderwaardigheidscomplex dat men hier ontwaart. Tegenbedenkingen worden gekwalificeerd als “slaapverwekkend”, “een galactisch zwaktegebod” (bedoeld wordt waarschijnlijk: “zwaktebod”), maar ook wel gewoon als “drek”, afkomstig van mensen die “trollen” op het internet, enz.
    Dat is een algemeen euvel van, excuseer, de Vlaamse culturele en academische elite, die alleen zichzelf au serieux neemt, vanuit een linksdraaiende pensée unique. Tersluiks wordt de N-VA in het bad getrokken, als exponent van de nieuwe Vlaamse domheid. Vanuit het dogma “Cultuur eindigt waar nationalisme begint” worden niet-conforme meningen weggezet als “rechts”, minderwaardig, impertinent en cultuurloos. Rekto:verso, plus aanhorigen, baadt in die gelijkhebberigheid. Het levert een hoogst onaangename mix op van intellectueel suprematisme en ideologische borstklopperij.
    Ooit las ik van de heer Vanderbeeken een kritisch stuk over de arrogantie van de SKEPP-intellectuelen (dat ik overigens compleet onderschrijf). Die arrogantie manifesteert zich nu opnieuw, in een ander debat, maar eigenlijk vanuit dezelfde academische eigenwaan. De critici bekritiseerd, stel u voor!

    – Ik besef anderzijds ook wel de ongemakkelijkheid van mensen als Robrecht Vanderbeeken, fan van (de ook door mij aangehaalde, zie de link in de column naar het essay) neo-Marxistische filosoof Slavoj Žižek. Inderdaad, wat doen we met de elites die de hegemonie op cultuur opeisen? Wat is de revolutionaire kracht van kunst (en kunstkritiek) die in leven wordt gehouden door het systeem? Wat doen we met de “moderne” franje- en decorcultuur van Fabre en De Keersmaeker, mensen die zich als “progressief” etaleren maar tegelijk met een koninklijk lintje rondlopen?

    – Tot slot valt me steeds weer de humorloosheid, het gebrek aan zin voor ironie en (zelf-) relativiteit op bij weldenkend-links in Vlaanderen. Er bestaat een conservatieve kramp, inderdaad, maar er bestaat ook een progressieve kramp. Het is allemaal zo serieus, rechtaan-rechtdoor, en stekelig als er eens een onaangename wind opsteekt. Het is misschien symptomatisch dat er in Vlaanderen niet één links-satirisch blad bestaat, De Zwijger van Johan Anthierens moet het laatste geweest zijn.
    Ga eens voor de spiegel staan, Robrecht, en trek je mondhoeken eens op. Bekijk het toch ook een beetje als een enorme grap. Lees die foto, en merk hoe Wouter Hillaert er lullig bij staat, inderdaad als een schooljongentje dat zonet een zoen van de juf heeft gekregen. En bekijk Joke, hoe ze in haar handjes klapt, maar ook denkt: ik heb die jongen in de saccoche.
    Joke is zo stom niet als ze eruit ziet, en beelden zeggen soms meer dan duizend woorden.
    Zo, en nu maar weer eens flink afgeven op dit nieuwe “galactische zwaktegebod”.

    https://visionairbelgie.wordpress.com/2011/12/12/de-kunstenaar-als-huisdier/

  34. Eric Janssens

    Kan u mij misschien vertellen waar zich die andere culturen bij Claus, Boon en Borremans bevinden (Tuymans heeft wel al eens, na de resem nazi’s een zwarte Congolees geschilderd, dus die hoort niet in het rijtje thuis :-)? Waardevolle kunst is noch het één (vlaams), noch het ander (multicul), noch links, noch rechts. Het is wel dom een deel van je eigen identiteit te verketteren in de hoop internationale uitstraling te verkrijgen. Dat deed geen van de belangrijke Vlaamse kunstenaars, te beginnen bij Van Eyck, over Breughel en Rubens tot later Ensor, Van Ostaijen, Elsschot of Delvaux. Zelfs Lanoye doet het niet, die gaat er in mijn ogen wat te prat op Vlaming te zijn.

  35. Inderdaad, meerderwaardigheidscomplex, arrogantie en humorloosheid van Vlaamse culturele en academische elite.

    Ik ga akkoord met Jan Vissers wie schrijft dat de kunstenaar eerlijke kritiek ontbreekt. Maar daartegenover heeft eerlijke kritiek een eerlijke kunst nodig. En daar valt één en ander over te zeggen. ‘Onze’ kunstenaars gebruiken wel zeer ‘gesloten’ procedures, waar de kritiek op af botst als water op een eend. Interpretatie heten sommigen dat. Nu zou dat onaantastbaar systeem bedacht zijn door ‘onze’ kunstenaars. Of zou het iemand anders zijn? Als er al een nieuwe kritiek moge komen, noem die dan ‘against interpretation’ naar een oeuvre van Susan Sontag.

    Wim van Rooy merkt terecht op dat de linkse jongens geen gram kritiek verdragen, dat kritiek een enkeltje goelag betekent. ‘Onze’ kunstenaars passen terecht in dat systeem van kritiekloosheid, onaantastbaarheid en humorloosheid. Ze lijken er zelfs voor gemaakt. Of is het omgekeerd? Ab ovo…

    Robrecht vanderbeeken, u verdedigt de neutraliteit van ‘onze’ kunstenaars met een vraagstelling ( wat veelzeggend is), ‘kunnen onze jongens dan niet neutraal zijn’. Laat me niet lachen. Neen kunstenaars zijn niet neutraal, nooit geweest, zullen het nooit zijn. Maar ze zijn ook niet links en niet rechts zoals Eric Janssens terecht opmerkt. Principieel toch niet, waren ze zijn tegenwoordig niet zo prinselijk gericht.(Eric Janssens, het is misschien net begonnen met dat matje van zebrahuid.) U haalt de reeks over de cultuursteden aan, was ook uniek, zo schrijft u. Kijk, onder Mussolini bijvoorbeeld, werden veel unieke werken gemaakt, over de graanslag, de vruchtbaarheid van de moederschoot, sociaal geïnspireerde gedichten… aangepast aan fabelachtige subsidies (de rest kon creperen) en een verblijf in Gardone. Zie d’Annunzio, daar bestaat ook zo’n prachtige foto van.

    Dit gedoe is pas beëindigd met een oproep van Croce.

    Inderdaad, Jan Vissers, het gros van de Vlaamse kunstenaars bedient zich van arte facten die geen emoties oproepen, behalve bij ‘linkse’ (of wat dan ook) culturo’s die rekto-versos nodig hebben ter zelfverheerlijking.

    Een kus van de juf en een bank vooruit: Abyssus abyssum invocat.

  36. aan robrecht van der beken

    Pardon ? Ik erger me zo langzamerhand dood aan de pensée unique en de intellectuele inteelt van een klein clubje intellectuelen, kunstenaars journalisten, opiniemakers etc. van linkse signatuur die er in Vlaanderen perfect in geslaagd zijn om elkaar in stand te houden door wederzijdse kritiekloze bewieroking. Op die manier bepalen ze dus gezellig onder elkaar wat Kunst is met een grote K, en dus ook wat commercieel succesvol is én wat in aanmerking komt voor royale subsidies. Ons kent ons, en de commercie is nooit veraf. En wee de “cultuurtrut die hen durft tegen te spreken.

    Het gaat overigens nog veel verder. Die club gedraagt zich zo langzamerhand als een intellectuele oligarchie van linkse obediëntie. Ze gebruiken hun publieke bekendheid en maatschappelijke status om ongegeneerd aan partijpolitiek doen door over van alles en nog wat, niet gehinderd door feitenkennis, hun “meningkje” te spuien. Daarbij worden ze genereus ondersteund door bevriende “journalisten” die hen royaal en kritiekloos toegang verzekeren tot de media.
    Op die manier herleidt die oligarchie het “maatschappelijk debat ” tot een diarree van gratuite meningspuierij.. Wat me hierbij enorm stoort is dat die oligarchie ervoor gezorgd heeft dat haar mening over een aantal maatschappelijke problemen verheven wordt tot de enig moreel oorbare. Wie hun opinie betwist wordt niet gecounterd met feiten en argumenten, maar met gemoraliseer. Dat komt het beste tot uiting in de reactie van de “cultuurwereld” op als wat Vlaams en Flamingant is. Ongegeneerd worden er permanent intentieprocessen gevoerd en wordt er volop aan stemmingmakerij gedaan (de geur van de jaren dertig…)De feiten zijn van geen belang.
    In dit “debat” is de houding van veel kunstenaars daarenboven dubbelzinning : zij mogen uiteraard hun mening uiten en aan partijpolitiek doen. Maar bij reactie van de politieke tegenstander hierop zet de betrokken kunstenaar-politicus ineens weer zijn hoed op van kunstenaar. Wat dan tot de absurde conclusie leidt dat bv een partij als de NVA en Dewever de kunst en de kunstenaars niet lust en respecteert, warmee men het zoveelste intentieproces voert : ach, eigenlijk zijn al die flaminganten halve nazi’s en als die baas worden wordt de artistieke vrijheid net als onder Hitler aan banden gelegd. Voilà sè !

    Onze Vlaamse oligarchie schiet dan ook telkens in een collectieve kramp als iemand nog maar het woord “Vlaamse identiteit” laat vallen. Die bestaat niet, ofwel wordt ze systematisch geridiculiseerd en geassocieerd met verkrampt, boertig, provinciaal etc. Die oligarchie beseft niet dat ze niet alleen zélf deel uitmaakt van de Vlaamse identiteit, maar dat ze die ook zelf mee heeft vormgeven. Ze ontkennen en ridiculiseren dus ook zichzelf, wat wijst op een onvoorstelbaar gebrek aan zelfvertrouwen en zelfrespect.
    Het is werkelijk een vorm van intellectuele verbeulemansing. Men laat zich godbetert niet langer meer verfransen, maar men beschouwt de categorie “Vlaams” duidelijk moreel en intellectueel als minderwaardig ten opzichte van de categorie “Belgisch”, ” Frans” of “internationaal”.

    Het wordt tijd dat kunstenaars als Lanoye, Verhulst en vele anderen eindelijk de intellectuele eerlijkheid opbrengen om te erkennen dat ze zonder die verfoeilijke Vlaamse Bewegers waarop ze vandaag met theatrale minachting neerkijken, zich als kunstenaar nooit hadden kunnen ontwikkelen tot op het niveau dat ze vandaag bereiken. Want zonder de duur bevochten cultuurautonomie annex royale Vlaamse subsidievetpotten was Lanoye nu een worstendraaier om den brode die niet verder was gekomen dan nu en dan een stukje patronagetoneel in de parochiezaal van Dorpegem. Om maar te zwijgen van heel die zelfingenomen bende die zonder de royale subsidies van die “Vlaamse heikneuters” zondermeer de hongerdood waren gestorven. Bon, alleen varkens schijten in hun eigen kot. En geloven al die verlichte geesten zoals Verhulst en Bert”zwarte komedie” Verhoye die asiel zijn gaan zoeken in het “vrije Wallonië”, en die de Dansaertstraat de intellectuele en aristieke navel van de wereld vinden nu écht dat ze ze van het tolerante en genereuze La Belgique annex Brusselse francofonie ooit vanzeleven die mate van artistieke ruimte en genereuze ondersteuning hadden gekregen. Mon oeuil !

    • robrecht vanderbeeken

      Blijven gaan Becu, wie weet raakt u nog eens een nagel. Ik onthoud: ‘wie mij geen gelijk geeft, en de vlag niet groet, is een nestbevuiler’. Mooi zo. Vlaamse cultuur ten voeten uit.

      • Uw cliché-reactie is een perfecte illustratie van mijn stelling : de nagel op de kop dus. Overigens is het van mijn legertijd geleden dat ik een vlag gegroet heb : een Belgische dan nog. Onder de kundige leiding van een sergeant-Beotiër die mensen, net zoals U, op autoritaire toon enkel met de achternaam aansprak, mijnheer Vanderbeeken.

  37. robrecht vanderbeeken

    @Sanctorum, goed dat u even afdaalt om wat kleuterkunfu te komen spelen. Wie kan er hier niet tegen kritiek zeg? Op welke grond beweert u dat ik niet tegen kritiek kan? Ik verneem het graag. Dat is het probleem met de sompige loopgravenoorlogjes die u speelt: u mag toeteren, luid, als men er dan op wijst dat het luchtkastelen zijn, schiet de verdediging in gang, het zou maar ironie zijn etc. U haalt meteen alle vooroordelen uit de kast, tegen links, academici, Zizek, en weet ik wat nog. Tjonge.

    De redactie van Rekto:verso kent mij als ‘Rob klop’, omdat ik daar al met regelmaat kritiek binnen gooi. Maar intellectuele eerlijkheid is essentieel, weet u: dit blad heeft, in de persoon van Hillaert, al ijzersterke dingen gedaan. Dat u dat niet weet, of niet wil inzien, is uw probleem.

    Ik wijs u er gewoon op dat u gedram en getrap op de persoon gewoon ridicuul watertrappelen is. Ik heb al dikwijls met genoegen uw schrijverij wat gevolgd. Altijd wat sentimenteel, maar kom, ieder zijn stijl, en ik apprecieer de vrijpostigheid. In dit geval is de zaak simpel: u dwaalt.

    U zal het niet graag horen, maar politici of Schauvliege doen zelfs niet eens de moeite om uw gestamp te volgen. Maar voor Wouter Hillaert kijken ze wel uit, terecht. U kan er nog wat van leren, inzake de zoektocht naar impact. Ben ik nu als volgende aan de beurt voor een bolwassing? Ik kijk er naar uit, hysterici onder elkaar.

  38. Johan Sanctorum

    “In dit geval is de zaak simpel: u dwaalt. ”
    Ik ben echt onder de indruk!

  39. robrecht vanderbeeken

    Ik gaf u al de link naar de tekst over Musical van Vlaanderen. Rekto:verso zou een schoothondje zijn? Leg dit dan eens uit? Best gevaarlijk woefje dan toch. En zo hoort dat: een discussiecultuur heeft kritiek nodig. Die moet dan wel ergens over gaan natuurlijk. Als u dan toch achterdochtig wil zijn: het beleid heeft rekto:verso nooit een levensvatbare ondersteuning gegund. Men dacht dat dit kritisch initiatief wel vanzelf zou doodbloeden? 10 jaar later weet men beter, deze vrijwilligers houden vol, en worden steeds beter. Ja hoor, het kan nog veel beter, hoor ik u denken. Helemaal eens.

  40. L. Van der Elst

    @r. vanderbeeken: “Zo leren de ketters maar zij dwalen”?

  41. Tiens, als minister Schauvliege echt schrik heeft van die mijnheer Hillaert, en ze geeft hem een prijs, dan zou ik in zijn plaats denken: “Timeo Danaos et dona ferentes”. Of: kijk een gegeven paard vooral goed in de bek. Quod non.
    Of zoals Lieve Watteeuw het verwoordde: Abyssus abyssum invocat.
    Genoeg Latijn, het gezond verstand zegt hier genoeg.

  42. robrecht vanderbeeken

    @Maaike. De minister overhandigde de prijs alleen, het is de keuze van de jury. Schauvliege heeft dat dus niet te beslissen en besliste dat ook niet. Bovendien gebruikte Rekto:Verso de prijs om zo in de media een punt te maken: nood aan echte kritiek. Normaal schrapt De Standaard sowieso elke verwijzing naar media als Kif kif of De Wereld Morgen. Nu moest men hun lezers er wel attent op maken dat er ook onafhankelijke – van de persgroepen en reclamebonzen – media zijn. Dat was uniek. Dank u Rekto:Verso

  43. Dag lieve vrienden van Johan, en Johan zelf,

    Hier is het schaapje van op de foto, die met dat beeldje, de dweil van Joke, aangenaam! Belangwekkende lectuur lees ik hier. En dat zeg ik zonder ironie. Jullie kijk fascineert me, ik zou hem alleen graag beter willen leren begrijpen. Zullen we samen eens een goeie gespreksronde doen, maar dan live? Face to face? En desnoods een publiek moment, als we vinden dat ons gesprek vruchtbaar genoeg is om te delen met anderen? De tragiek van dit soort discussies is dat het zo makkelijk schieten is, en dat niemand ook maar een gram van zijn eigen ideeën afdoet. Mail mij, Johan of co, op wouter.hillaert@rektoverso.be, ik meen het.

    Om intussen al een paar misverstanden uit de wereld te helpen, in het flauwe vermoeden dat jullie uitgesproken meningen over rekto:verso niet altijd gevoed zijn door ons tijdschrift ook echt te lezen:

    1) Ik ben het met het gros van jullie eens dat er een gebrek aan zelfkritiek is in de cultuursector, zoals in wel meer sectoren. Dat spreekt al jaaaren uit meerdere van mijn artikels, en af en toe laat ik ook graag inwonenden met zelfkritiek aan het woord, zoals Luc Delrue van Museum M: http://www.rektoverso.be/artikel/‘onze-instellingen-lopen-achter-de-feiten-aan’. De werkelijkheid ligt nu eenmaal iets genuanceerder dan we ze altijd maar weer denken te kennen. Lees gerust ook http://www.rektoverso.be/artikel/zijn-we-niet-bezig-onszelf-overbodig-te-maken. Het zal niet jullie visie zijn, maar zelfkritisch is ze wel…

    2) Ik ben het met het gros van jullie eens dat meerdere culturele stemmen niet op de juiste manier het debat aangaan met bv N-VA. Storm zaait storm, het resultaat blijft vaak waterachtig. Clichés zijn zo onproductief.

    3) Rekto:verso publiceerde al interviews met Vlaams Belang (http://www.rektoverso.be/artikel/ik-zou-eens-shakespeare-willen-zien-door-shakespeare), met Jean-Pierre Rondas (http://www.rektoverso.be/artikel/een-nieuwe-renaissance-zou-geen-kwaad-kunnen), met N-VA-woordvoerder Joachim Pohlmann (http://www.rektoverso.be/artikel/de-ronde-tafel-van-vlaanderen), met Karel De Gucht (http://www.rektoverso.be/artikel/europa-aperta-karel-de-gucht-meets-peter-de-caluwe), … Nu kan je over deze stemmen veel zeggen, maar niet dat ze allemaal passen in jullie mal van ‘rekto:verso laat enkel dezelfde linkse stemmetjes aan het woord’.

    4) Dat rekto:verso, net als de hele cultuursector, elk Vlaams-zijn zou ontkennen, wordt spijtig tegengesproken door ons laatste nummer, getiteld ‘de verbeelding van Vlaanderen’: http://www.rektoverso.be/dossier/de-verbeelding-van-vlaanderen. We hebben daarin gepoogd om Vlaanderen en hoe het door kunstenaars of in pakweg Code 37 wordt verbeeld, naar de kern van onze aandacht te schuiven. Omdat ook wij Vlamingen zijn, we moe worden van clichés en taboes aan weerszijden van ideologische grenzen en en graag mee gestalte geven aan een alternatieve verbeelding van deze geboortegrond. Veel leesplezier!

    5) De cultuursector en rekto:verso zijn niet zomaar twee handen op één buik. Lees bv het artikel over Jan Fabre dat heel binnenkort op onze site verschijnt, dat zegt al veel. Hier over Wim Delvoye: http://www.rektoverso.be/artikel/wim-delvoye-en-de-strategie-van-de-radicale-medeplichtigheid. Hier over Jan De Cock: http://www.rektoverso.be/artikel/jan-de-cock-repromotion. Hier over metakunst in theater: http://www.rektoverso.be/artikel/kunstschennende-heeren. Hier over Guy Cassiers: http://www.rektoverso.be/artikel/het-krampachtige-theater-van-cassiers. Hier over de vrije kunsten: http://www.rektoverso.be/artikel/de-verbodstekens-van-de-vrije-kunsten. Doe een beetje moeite, het zal lonen.

    6) Wat betreft die banden tussen redactieleden en cultuurhuizen: die zijn er, zeker. Daar maken we geen geheim van, ze staan dan ook open en bloot op onze site, daar valt niets over te verbergen. Zulke banden gelden voor heel veel mensen die met enige expertise ergens over proberen spreken, in heel veel sectoren. Ik geloof dat zelfs de houder van deze blog banden heeft of heeft gehad met meerdere politieke partijen, en hopelijk hebben ze hem daarvoor ook betaald. Maar voor ons geldt hetzelfde als voor hem: dat impliceert daarom niet automatisch slaafsheid of ‘ons-kent-ons’, wel integendeel. Soms doet je dat juister kritiek geven. Van de hand van de redactrice die bij kunstensteunpunt BAM werkt: http://www.rektoverso.be/artikel/oproep-tot-non-conformisme-waar-zijn-kunstenaars-mee-bezig. Van onze ex-medewerker die nu bij het SMAK werkt: http://www.rektoverso.be/artikel/levenskunst-op-sterven-na-dood. Van onze ex-medewerker die op het Rits werkt: http://www.rektoverso.be/artikel/authority-inc. Zelf publiceerde ik als freelance theatercriticus voor De Standaard eerder deze week inderdaad een ‘column’ op de opiniepagina’s van ‘mijn’ krant. Lees eerst even wat er over de kranten in staat, en bel dan eens terug. Veel applaus heb ik er bij de werkgever niet voor gekregen.

    7) Onze advertenties komen voornamelijk van cultuurhuizen? Dat klopt. Houdt ons dat tegen om te schrijven wat we over hen vinden? Nee hoor. Lees bijvoorbeeld http://www.rektoverso.be/artikel/reeks-het-vlaamse-cultuurbeleid-afrika-deel-i-congo, en vooral de reactie van de KVS. Allemaal handjes op één buik in de cultuursector? Nee hoor. Ervé De Patser is trouwens een fictief personage, Johan. Dan weet je dat. Jep, humor bij ‘links’. Sorry.

    8) De subsidies van rekto:verso bedragen sinds dit jaar 53.000 euro (voorheen bedroegen ze 29.000 euro). Die volstaan precies voor de drukkosten van 5 nummers per jaar op telkens 15.000 ex. Dan hebben we daar nog geen auteurs mee betaald, geen communicatie mee verzorgd, geen distributie mee betaald, geen illustratoren mee verloond, geen vormgever, geen boekhouder, … Een kantoor is er niet. Alle redacteurs bij rekto:verso werken volledig vrijwillig, en dat doen we graag. Enkel onze zakelijke kracht wordt één dag per week betaald. ‘Ruim betoelaagd’? Ik denk het niet. En al zeker niet in vergelijking met ‘financieel naar adem happende toneelgezelschappen’. Hun subsidiebedrag bedraagt minstens 4x, maximaal 60 x het bedrag voor rekto:verso. Geen erg, hoor. Wij zijn tevreden mensen.

    Maar zullen we dan eens afspreken? Dit is een open hand.

  44. Johan Sanctorum

    Geachte mijnheer Hillaert alias het schaap op de foto,
    Ik weet niet wie u allemaal bedoelt met die “vrienden”, want zoals elk stukje schreef ik dit persoonlijk en in mijn eigen naam. Al prijs ik me natuurlijk wel gelukkig om een trouwe en gestaag uitbreidende lezersschare, die het natuurlijk ook wel lang niet altijd met me eens is, stel u voor.
    Ik heb u ondertussen ook per mail geantwoord dat ik altijd te vinden ben voor een goed gesprek, zolang het maar niet is om de waarheid ergens in het midden te laten neerdalen, want zonder tegenstellingen geen polemiek.
    En gezien ik geen eurocent subsidies krijg, ze ook niet vraag, en de kans onbestaande is dat ik van de cultuurminister ooit een prijs ontvang, hoef ik ook helemaal geen communicatie te verzorgen.
    Zodoende, beste groet

    Johan Sanctorum

  45. Wouter Hillaert, dat kan allemaal goed zijn wat je schrijft,…maar Vlaams Nationalisten moet je niet.

  46. Mijnheer vanderbeeken, spreekt U liever in eigen naam. Ik heb uw leestips niet nodig om mij een mening te vormen over hysterie, een mening die al vrij grondig gevormd is trouwens. Herleest U het einde van uw eigen tekst , 14:43, waar u zich – naar iedereen toe – veralgemenend uitlaat. Ik moet dat niet.

    Maar dat doet hier weinig ter zake. U kan misschien beter reageren op mijn reactie van 11:19 waar ik het woord tot U richt.

    En dat zijn de woorden die Apelle de schilder richtte aan een schoenmaker die kritiek leverde op de voorstelling van een sandaal om van daaruit de gehele kompositie te bekritiseren: Sutor, ne supra crepidam.

  47. robrecht vanderbeeken

    U hoeft zich niet zo aangesproken te voelen mevrouw, ik had het over Johan en mijzelf.

  48. Goed om te weten zeg.

    • robrecht vanderbeeken

      Wat kan het banale toch mooi zijn. Ik sleur er Freud niet bij om mij er hier uit te praten, ik hanteer zijn begrippenkader om iets uit te leggen. Zijnde: schrijverij en hysterie, en hoe dat een ook een methode van opiniemakerij is. Zonder hysterie zou het leven doodsaal zijn mevrouw. Maar niet alle hysterie vermaakt, dat is net wat hysterici zo hysterisch kan maken, in een logica van ontkenning bijvoorbeeld, enzovoorts.

      Mooi dat u intussen de moeite nam eens iets van Rekto:verso te lezen en er over na te denken. Daar doen die vrijwilligers het dus voor, ja, ook uit liefde voor de kunst in Vlaanderen (waar?).

      • Schrijverij, hysterie en de methode van opiniemakerij.
        Waarvoor Freud allemaal niet dient zeg.
        Probeert u Freuds’ begrippenkader eens voor schrijverij, hysterie en Bekeringswerk. U bent goed op weg.
        Ik lees eigenlijk niet voor deze of gene vrijwilliger. Dus, uw vervolg uit liefde kunt U beter alleen afbreien.
        Redelijk banaal, inderdaad.

  49. Wouter Hillaert,

    Met veel andacht heb ik uw artikel ‘Wim Delvoye en de strategie van de radicale medeplichtigheid’ gelezen. Ik constateer dat U een handige compilatie heeft gemaakt van een hoop gratuite uitspraken en strategieën van W.D. Nergens tref ik een serieuze denkpiste, geen kritiek, geen analyse. Een wel klinkende waterval van de kinderlijke uitspraken van W.D. die u aaneenplakt tot een soort betoog dat wel zeer vaag blijft.

    Waarmee u eigenlijk alleen maar kritiek suggereert. Maar dat is geen kritiek. U komt weliswaar tot een conclusie: “Waarmee alles gezegd is over Delvoyes strategie van de radicale medeplichtigheid: radicaal en medeplichtig, maar (kritische) strategie: nee!

    Waarmee u het niet beter kon hebben verwoord. U kritiek betreft uw eigen titel. Wat is het punt?

    Soms zet een zinnetje dan wel weer aan het denken, zoals: “…En dat is alweer gênant, want ook de mening van figuren als Jean Clair, de directeur van het Picasso museum, Jean-Marie Le Pen, of Brigitte Bardot, die in Un cri dans le silence schrijft dat “kunst stront is geworden in de letterlijke en de figuurlijke betekenis”.

    Waar haalt u dàt vandaan? Ook hier weer een compilatie, deze keer van drie totaal uiteenlopende figuren! Waarom sleept u Jean-Marie Le Pen en Brigitte Bardot bij een uitspraak van Jean Clair? Poogt U hiermee één van de enige zeer hoog gecultiveerde kritische stemmen af te zwakken. Of gewoon zijn intellect te negeren?

    Verder heb ik geleerd uit deze tekst dat Wim Delvoye, net als Mijnheer vanderbeeken, er Freud en Lacan bijsleurt wanneer er zo niet onmiddellijk een antwoord kan geformuleerd worden dat ruggengraat heeft.

  50. P.S.Verder richt ik mij uiteraard tot de auteur.
    De cultuursector en rekto:verso zijn niet zomaar twee handen op één buik? Ja goed, maar doe dan een beetje moeite om dat te beargumenteren of te bewijzen.