Het dilemma van Lampedusa

Waarom migratie nodig is, en racisme nuttig

zigeuners   Neen, ik zou ook niet willen dat ze in mijn tuin neerstrijken. Waarom gaan die mensen toch ook niet gewoon ergens op een camping staan. Om dezelfde redenen dat echte wielerliefhebbers nooit het fietspad gebruiken?

Dat de socialistische burgemeester van Landen de karavaan wou verjagen met een luidruchtige discobar, illustreert alleen maar hoe diep xenofobie in ons zit, en hoe gecrispeerd de politiek-correcte dwangneurose ermee omgaat. Anderzijds intrigeert die zigeunerkaravaan me. Ze boezemt onbehagen in, maar ook nieuwsgierigheid. Voor een libertariër en aangeboren vreemdeling is identificatie haast onvermijdelijk: zijn we niet allemaal ergens zigeuners die met de verkeerde muziek worden onthaald?  Meteen een geschikte invalshoek om hete thema’s rond vreemdelingen en vreemdelingenhaat van hun ruis te ontdoen. Vooroordelen moeten niet gecensureerd worden, maar uitgediept. Dus ja: ze stelen, ontvoeren kinderen en laten een hoop vuilnis achter. Maar de afschrikking van de discobar hielp niet: de zigeunerkinderen dansten erop en kwamen met eigen cd’s af. Wie komt hier het sterkste uit?

 Migratie en soortveredeling

migratieIn heel het debat rond migratie, waarbij rechts (terecht) waarschuwt voor vervreemdingstrauma’s bij de inboorlingen, en links (even terecht) aanmaant tot enige solidariteit met de verworpenen der aarde, komt de politiek nooit toe aan de antropologische essentie. Deze is dubbel: enerzijds het evolutionaire nut van migratie op zich, en anderzijds de biologische evidentie van de xenofobie en zelfs het racisme.

Dat migratie van alle tijden is, is een open deur intrappen. Mensen verplaatsen zich nu eenmaal in de richting van wat ze als een betere plek aanzien. Zowat 60.000 jaar geleden trok de homo sapiens vanuit de Oost-Afrikaanse slenk richting Europa en de rest van de wereld. Allicht gebeurde dat in minstens twee golven, van telkens niet meer dan 10.000 exemplaren.

M168 (zie tekening) geldt als onze oudste stamvader. Hij verhuisde niet zomaar, uit een vakantiegevoel: waarschijnlijk was een fatale klimaatschommeling de oorzaak van de uittocht, de zgn. Afrikaanse ijstijd die ondanks zijn naam werd veroorzaakt door een “global warming” en een toenemende verwoestijning. Toen al. Belangrijk is ook dat die klimaatcatastrofe de intelligentie aanscherpte, bijdroeg tot de ontwikkeling van de taal en het strategisch denken, wat er uiteindelijk toe leidde dat de Afrikaanse homo sapiens de oudere Europese rassen verdrong.

Ontegensprekelijk gaat migratie gepaard met verdringing, waarbij gewoonweg het recht van de sterkste geldt.

Het was dus constant verhuizen geblazen, de idee van de sedentaire landbouwer/stedeling moet sterk gerelativeerd worden. De historische migratie-atlas toont een wirwar van trajecten, waaronder de Germaanse volksverhuizingen in het begin van de middeleeuwen (met verdrijving van de autochtone Kelten als gevolg) en de Europese migratiegolf richting Amerika in de 19de eeuw, als twee markante fenomenen die cultureel en economisch van enorm belang zouden blijken.

Lampedusa_2072421bOntegensprekelijk gaat migratie gepaard met verdringing, waarbij gewoonweg het recht van de sterkste geldt. De evolutionaire bonus van de migranten t.o.v. de autochtonen lijkt een constante, en is bijzonder vervelend voor conservatief-rechts. Het zijn namelijk niet de oude, versleten, honkvaste exemplaren die uitwaaieren, maar de jonge, fitte, sluwe roofdieren die, in onze tijd, ook wat geld voor de overtocht konden bijeenzamelen. De tocht in erbarmelijke omstandigheden zelf zorgt nog eens voor een selectie. Lampedusa is vandaag het Darwiniaanse check-point. Wat er uiteindelijk ter bestemming komt, zal zijn overlevingsinstinct en het daaraan gekoppeld strategisch inzicht verder perfectioneren. De autochtonen hebben dan nog de keuze tussen er zich mee vermengen of verdrongen worden. Als ze de kans krijgen zullen de aangespoelden uiteraard mee profiteren van de bestaande sociale zekerheid, maar dat hoeft niet: discriminatie en uitsluiting zal hen alleen maar sterker maken.

Redelijke xenofoob

brulkikkerZo bekeken zit het evolutionair perfect in elkaar en is migratie een vitaal onderdeel van rasveredeling. Maar er is ook een antropologische keerzijde. Zonder xenofobie en argwaan tegenover exoten kan een gemeenschap niet overleven. Denken we in de plant- en dierkunde aan de schade die ingevoerde soorten aanrichten aan het lokale ecosysteem. Bekend is het voorbeeld van de Canadese brulkikker (foto) die nu een ware ravage aanricht onder de inheemse kikkersoorten. Men spreekt over een “plaag” en probeert hen uit te roeien, tevergeefs. Biologen verkondigen hier eigenlijk een racistisch discours dat ze omwille van de politieke correctheid nooit zouden mogen toepassen op het menselijk migratiefenomeen.

Maar de biologische logica stopt niet aan de grens tussen mens en dier. De zogenaamde cultuurclash tussen allochtonen en autochtonen gaat over een conflict tussen genetische expansie en genetische conservatie: twee essentiële aspecten van collectieve overleving en soortbehoud. Groepen willen hun genetisch materiaal intact houden (“Ze pakken al onze vrouwen af, mijnheer”), terwijl andere groepen willen infiltreren, of azen op de uitheemse vrouwtjes om net inteelt te vermijden,- de zgn. exogamie. Oorlogen in de nomadische oertijd draaiden vooral daar rond. Het verhaal van de Sabijnse maagdenroof in de ontstaansperiode van Rome is typerend voor deze zoektocht naar exogene eicellen. Bij chimpansees gebeurt het nog steeds, en op bloedige wijze: wijfjesroof waarbij mannetjes van andere groepen worden afgemaakt. Bij de Yanomami-Indianen in Venezuela schijnt het fenomeen vandaag nog voor te komen.

Zonder xenofobie en argwaan tegenover exoten kan een gemeenschap niet overleven. Dit gaat over paarden van Troje en mogelijke fatale infecties…

Is het uitheemse te vertrouwen? Neen, natuurlijk niet. Het verhaal van de Canadese brulkikker is perfect transponeerbaar op menselijke schaal. Het gaat over paarden van Troje, vijandelijke infiltratie en fatale infecties.  Vreemdelingen kunnen dragers zijn van ziektes waarvoor de inboorlingen niet resistent zijn. Het Inca-rijk in het huidige Peru is vermoedelijk op die manier ten onder gegaan, na de Spaanse invasie in de 16de eeuw. Vandaag is het geval bekend van het SARS-virus, meegebracht vanuit Zuid-Oost-Azië. En uiteraard het HIV-virus dat in Afrika is ontstaan. Geen enkele campagne rond de witwassing van Zwarte Piet zal dat redelijk vooroordeel kunnen tegenhouden: de neger is fysiek onze meerdere en heeft een lange penis die onze vrouwen verwart. Tegelijk kan hij ziektes uit het zwarte continent meebrengen die via de geslachtsdaad heel onze stam om zeep helpen.

De vrees voor de vreemde groep en het zo verketterde wij-zij-gevoel (het zgn. vijandbeeld) is dus niet zo onredelijk.  De angst voor genetische degradatie en soortverdringing is de redelijke onderlaag van het racisme waar weldenkend-links zo tegen te keer gaat. In die kringen spreekt men dan over “de verdoken racist in ons”, als iets dat moet uitgebannen worden, terwijl het gewoon tot de menselijke conditie behoort en bepaalde biologische functies vervult.

JodenHeel de discussie rond identiteit is te herleiden tot die smetvrees, cultureel is het in se een belachelijk debat.  Identitaire volkeren zijn vooral met genenzorg bezig, waarbij uiteraard altijd inteelt dreigt. De Joden zijn vandaag, ironisch genoeg, wellicht het volk dat het meest zijn (superieur geacht) genetisch materiaal afschermt: in de staat Israël behoren de raszuivere Joden tot de hoogste sociale kaste met de meeste privileges. Die exclusiviteit maakt hen juist kwetsbaar voor contra-racisme tot en met de genocide.

Humanisten anderzijds zullen stellen dat de xenofobe rasbescherming vandaag biologisch niet meer terzake doet en dat we met teveel zijn op deze aardkluit om ons nog te kunnen afschermen. Dat klopt: de volgende wereldoorlog zal die demografische explosie zeker corrigeren, waarna er, zoals Einstein al voorspelde naast sommige apocalyptische SF-literatuur, er een nieuwe oertijd zal aanbreken met weerom groepjes nomaden van 100 à 200 exemplaren die zorg dragen voor hun genetische broncode en zich zeer wantrouwig opstellen tegenover concurrerende groepen. De originele tweetakt tussen migratie en xenofobie kan dan herbeginnen, alias het verhaal van M-168.

Singulariteit en soevereiniteit

Rossi1Op die manier ondergraaft de evolutiebiologie al enkele jaren de politiek-correcte waan van de zgn. sociale wetenschappen, de politicologie en de ethiek. Geen migratie zonder xenofobie, en vice versa. Zowel links als rechts hebben evolutionair een punt. U mag zelf uitmaken welke kant u kiest. Migranten tegen allochtonen, de exogamen versus de xenofoben. Evolutionair gezien kunnen we gewoon achterover gaan leunen en afwachten wie wint.

Wie echt niet wil meegaan in dit dilemma van Lampedusa, rest enkel nog een ontsnappingsroute via de totale individualisering: als de menselijke soort niet meer bestaat, heeft ook het racisme geen functie meer, en bestaan we alleen nog uit individuen met elk een specifieke broncode die we beschermen zonder dat de groep daarin tussenkomt.

Die theorie heb ik vroeger al ten berde gebracht rond het begrip “soevereiniteit”. Het gaat dan in politiek opzicht om een statenloze burger, die langzamerhand ook een niet-mens wordt, de verzameling met één element of singulariteit, een uniek exemplaar waarvoor in het Darwinisme geen plaats is. Zowel het Ik als de Andere is dan altijd enkel: collectieve vijandbeelden zijn hier onmogelijk. Het is een mogelijke overwinning op het groepsdenken: de idee dat we nog verder moeten uiteen groeien, om de Andere compleet te kunnen vatten.

Ook migratie is dan niet meer aan de orde, vermits zo’n soortloos individu altijd onderweg zou zijn.  We komen dan in het universum van de vreemdeling, de eeuwige nomade, de reiziger die alleen andere reizigers op zijn pad treft, nooit karavanen of massa’s. En vermits niemand op zijn plaats blijft, is het territoriumprobleem ook minimaal, een kwestie van niet op elkaar gaan zitten. Dat is dan weer een inzicht dat recent nog doorbrak in mijn essay over Aldo Rossi, de vloeibare stad en de nieuwe woon-wagencultuur.

Zo zijn we toch weer bij dat bizarre zigeunerverhaal beland. Hoe kleiner de groep, hoe moeilijker de xenofobie standhoudt. Men kan iemand afwijzen, maar dat is dan bijna een keuze die zich in de strikt-persoonlijke of erotische sfeer afspeelt van apolitieke discriminatie, zoals een man een vrouw afwijst of vice-versa, of net niet, hem of haar uitkiest.

Anti-architect Aldo Rossi gaf die buitenmenselijke vreemdeling de bijnaam Pinocchio. Iemand die komt en gaat. Bemin hem of haat hem. Pas als iedereen vreemdeling is, wordt de genocide geschiedenis.

 

 

 

Advertenties

19 Reacties op “Het dilemma van Lampedusa

  1. Vreemd, je verklaart jezelf een tegenstander van vakantie. En dus weg met het terrorisme, pardon het toerisme. Honkvast bezig in je tuin. En hier zie je ons ineens allemaal bewegen, in onze woonwagen. Nou vooruit met de geit maar welke kant ga je uit?

  2. Schitterend hoor, Johan!

  3. Greta Troubleyn

    mooie tekst alleen ben ik het niet eens met je stelling “hoe kleiner de groep, hoe moeilijker de xenofobie standhoudt” dit lijkt me net omgekeerd te zijn. Want komt onze xenofobie niet net voort uit de tijd dat er in dorpsgemeenschappen geleefd werd (kleine groepen) en men reeds scheef keek als een meisje of jongen met iemand uit een ander dorp verkering had?
    Net als alle groepen vermengd zijn xenofobie de wereld uit?. De extreem orthodoxe Joden die zich niet willen vermengen met andere volken, inderdaad een wereldvrede in de weg staan?
    Dat ze hun genetisch materiaal ook op andere wijze doorgeven toch wel duidelijk als je onlangs die jongen van een BAM moeder zag met de haakneus. Toch wel duidelijk Joodse genen leek het me en Joodse humor niet ver te zoeken 🙂

  4. Eric Janssens

    Deze tekst geeft louter een biologisch, basaal discours weer: in sé zijn we allen gelukzoekers én racisten. Het racisme keert zich tegen de gelukzoekers, de gelukzoekers beschouwen het racisme als een hindernis op weg naar hun geluk (of overleving). Dat zijn algemene uitspraken die via de evolutiebiologie wetenschappelijk gefundeerd worden.
    Ik vraag me echter af of er geen andere gronden mogelijk zijn om volkeren af te wijzen. Niet op basis van zelfzuchtige genen, maar op basis van morele en culturele achtergronden. Wanneer het bijvoorbeeld tot me doordringt dat meer dan 95% van de Somaliërs hun dochters seksueel verminken besluit ik automatisch, vanuit een morele reflex die wellicht cultureel bepaald is, dat ik geen Somaliërs in mijn omgeving wil, dat ze dus buitengesloten moeten worden (om die reden vind ik dat de Lampedusatoeristen uit dat soort landen zonder pardon teruggezonden zouden moeten worden). Is moraal in dit geval niet méér dan een strategie om genetische vermenging te voorkomen? Ik heb bijvoorbeeld niks tegen boeddhisten, bijvoorbeeld. Of indianen. Vreemd toch?
    Ik heb zelf, op basis van mijn morele aanvoelen, ooit een rangorde van volkeren opgesteld. Wellicht komen daar wat onwetendheid en bevooroordeeldheid bij kijken, maar ook een inzicht in de religiositeit, de ecologische levenswijzen, de morele houdingen en de ideologieën van deze volkeren. Bovenaan stonden de vernoemde indianen en boeddhisten, ergens tussenin hingen de christelijk en joods geïnspireerde rationalistische westerlingen en helemaal onderaan (in de hel, zou Dante zeggen) vond ik dan de Arabieren met hun racistische en genadeloze islam. Al deze verschillende groepen hebben dierlijke genen en toch gedragen ze zich anders, vind je bij sommige volkeren veel meer agressie dan bij andere. Zou er dan toch niet heel veel cultureel bepaald zijn? In elk geval kan niet gans de geschiedenis, wellicht slechts een miniem deel ervan, vanuit de genenbiologie verklaard worden.

    • “Al deze verschillende groepen hebben dierlijke genen en toch gedragen ze zich anders, vind je bij sommige volkeren veel meer agressie dan bij andere. Zou er dan toch niet heel veel cultureel bepaald zijn?”

      Misschien begrijp ik deze zinnen verkeerd, maar ik had als tweede zin eerder verwacht: “Zou er dan toch niet heel veel genetisch bepaald zijn?”

      Dat “cultuur” doorslaggevend is op vlak van gedrag lijkt me empirisch makkelijk te onderbouwen. Hoe groot de invloed van de genen is, dat ligt wat moeilijker. Recent is er een boek verschenen van wetenschapsjournalist Nicholas Wade -“A Troublesome Inheritance”- dat gaat over de invloed van genen op gedrag, een taboe-onderwerp, getuige ook weer hoe het boek onthaald is. (Johan Sanctorum zegt: “Op die manier ondergraaft de evolutiebiologie al enkele jaren de politiek-correcte waan van de zgn. sociale wetenschappen, de politicologie en de ethiek.” Dat is inderdaad wat de evolutiebiologie al (langer dan enkele) jaren doet. Met heel weinig resultaat overigens! De evolutiebiologie wijst op het intellectueel corrupt zijn van de politieke correctheid in de menswetenschappen zoals de sociologie, waarna de politieke correcten de evolutiebiologie ten grave dragen als zijnde racistisch en seksistisch en meer van dat fraais. Gewoon omdat zij dat kunnen.)

      Ik kan me voorstellen dat genen een invloed hebben op gedrag, al zal het dan eerder over de “bandbreedte” gaan, waarbinnen zich het uiteindelijke gedrag -onder invloed van cultuur, conditionering, opvoeding, religie, etc.- nestelt, eerder dan een onoverkomelijke causale relatie.
      Dat culturen ook zullen selecteren op bepaalde soorten gedrag, waardoor genen die bepaalde cultureel gewenste gedragingen faciliteren meer zullen voorkomen, en dus de groep qua gemiddeld gedrag in een bepaalde richting kunnen duwen.

      • Eric Janssens

        ‘Misschien begrijp ik deze zinnen verkeerd, maar ik had als tweede zin eerder verwacht: “Zou er dan toch niet heel veel genetisch bepaald zijn?”

        Neen. Omdat ik ervan uitga dat agressie een universeel en natuurlijk gegeven is, kan je ervan uitgaan dat bij de mens culturele factoren die agressie kunnen sublimeren, kanaliseren, temperen, wakker maken of stimuleren. Tot die culturele factoren die de agressie van de christenen in de middeleeuwen opriepen behoorden zeer zeker de eerdere islamitische veroveringstochten in het Midden-Oosten en Europa. Anderzijds, wat de Arabische profeet deed was alle agressie van zijn onderdanen, die elkaar voordien in stamverbanden bevochten, te unifiëren en naar buiten te richten. Die geniale strategie was de basis van het succesvolle islamitische expansionisme. In die tijd had je veel meer lichamelijke, gebundelde agressie nodig om als legerleider landen te kunnen veroveren. Het is die bundeling waarvoor de profeet en zijn teksten hebben gezorgd.
        Mijn stelling is dat agressie algemeen is, maar dat cultuur bepaalt wat met die agressie gebeurt.

  5. Pingback: Johan Sanctorum: wie wil er brulkikkers? | Golfbrekers

  6. wim van rooy

    Het verschil met vroegere migraties ligt in het feit dat er vanuit goedmenselijke ethiek en allicht met de beste bedoelingen (als men echter bijvoorbeeld Stéphane Hessel leest, is zelfs dat dubieus) na de tweede wereldoorlog kaders werden geschapen waarin men poogt de natuurlijke xenofobie af te remmen. Toen de Mongolen de Arabische wereld bezetten, of de Germanen de Keltische, was er niemand om ze ethisch tot de orde te roepen (al zullen er ook toen al wel christelijk angehauchte mensen of denkers zijn geweest om de barbaren hartelijk te verwelkomen….). De neiging door de linkse narcist om elke vorm van zelfbescherming tot racisme om te toveren, zal ons duur te staan komen. Ook de continue feminisering van de man draagt ertoe bij dat we weerloos worden. Maar, Johan, ik ga toch niet achterover leunen, al was het maar uit biologische zelfbescherming. Mijn overlevingsgenen zijn nog in orde.

    • @wim van rooy: kan u ingaan op wat u zegt over Stéphane Hessel? Ik heb hem niet gelezen, en weet niet precies wat u bedoelt.

      • Greta Troubleyn

        Is het een waan – een pinokkio verhaal – of een hypothese -?
        Ik vrees dat het weleens een sterke illusie kan zijn te denken dat je genen om te overleven in orde zijn. Op korte termijn wellicht maar daarom niet op lange termijn.
        1. de vraag wie eerst de kip of het ei is geen vraag meer.
        2. XX het begin – XY een fout / mistake of evolutionair win/win 😉
        3. genen zijn manipuleerbaar en dit kan en zal verder in de toekomst niet tegengehouden worden en onomkeerbaar worden.
        4.Nu kom ik op gevaarlijk terrein – maar de vrouw heeft doorheen de geschiedenis heel wat impact om al dan niet bepaalde genen te laten overleven, zowel op bewust niveau als op onbewust in volgende generaties –
        a) op wrede wijze door rechtstreeks vermoorden – vergiftigen (heden toch een fenomeen dat zich weer meer voordoet?)
        b) overdragend naar volgende generaties en dit kan zowel onbewust als bewust, zodat volgende generaties geen kinderen meer krijgen of de genetische vorm (noem het bewust geen afwijking) van homofilie ontwikkelt, waardoor normaal gezien ook de voortzetting van genen van één bepaalde man stopgezet worden.

        Dus verkrachtingen om je genen verder te laten gaan, hebben geen zin.
        Want als in een eerste overlevingsfase het voor de vrouw belangrijk is om kinderen te krijgen en er rancune blijft met betrekking die genen, zal zich dat in latere generaties door genetische afwijkingen en geen kinderen meer laten gelden??? Dus mannen hebben er alle belang bij om goed voor hun vrouwen en kinderen te zorgen. Want enkel bij die vrouwen hebben ze het meeste kans op slagen over verschillende generaties heen. 😉 🙂
        Verre van volledig of sluitend maar dat laat ik dan verder over aan de profs 😉
        Het recht van de sterkste tevens een denkpiste of geloofspiste waar addertjes in het gras schuilen en illusies kunnen zijn – verleden -heden en toekomst. 😉

      • Greta Troubleyn

        Aansluitend de bedenking, betwisting “Recht van de sterkste geldt”
        zeker voor de mannen met betrekking Lampedusa.

        Als recht van de sterkste heerst bij de (al dan niet moedwillig) omgeslagen boten, zouden kinderen en vrouwen het eerst afvallen, voornamelijk jonge alleenstaande mannen de meeste kansen.
        Verder hoef ik voor de slimme mannen niet aan te vullen of denk dan maar na over de betwisting “recht van de sterkste geldt”.

  7. Wat hierboven geschetst wordt is een darwinistische jungle visie, iets van voor de tijd dat Spinoza schreef: “doel van de staat is de vrijheid”.
    Ook etaleert het een postmodern nihilisme, waar geen plaats is voor sociale verzekeringen en gezondheidszorg en ouderenzorg.
    Ik kan echter niet begrijpen hoe de massale inport van mensen met een laag IQ<85, genetisch tot een verrijking kan leiden, die bovendien door tribale inteelt praktijken ongecontroleerd agressie gedrag vertonen en archaïsche en anachronistische culturen aanhangen.
    Deze mensen zijn niet, en zullen ook na vele generaties niet, kunnen functioneren in een democratische westerse hoog technologische maatschappij, denk alleen aan de rol van de vrouw.
    In de 16e eeuw en later zijn er hier in Amsterdam vele immigranten aangekomen, maar die bezaten of kennis, of geld, of handelscontacten, of skills.
    De huidige import leidt slechts tot verarming, verruwing, verdomming, onvrijheid, en gigantische kosten die niet zijn op te brengen.
    Daarom hebben we marines, om die bootjes uit het water te blazen, wanneer het bekend wordt dat je niet gered wordt maar verzuipt is het spoedig afgelopen.
    Overigens is het een imperialistische eis een ieder hier toe te laten en zo de ontwikkeling van de herkomst landen te blokkeren.
    Marx heeft nooit gezegd:"proletariërs aller landen verenigt u in de randstad Holland."

    • Sanctorum zei: “Op die manier ondergraaft de evolutiebiologie al enkele jaren de politiek-correcte waan van de zgn. sociale wetenschappen, de politicologie en de ethiek.”

      Dit jaar is het boek The Bell Curve van Murray & Herrnstein 20 jaar oud. Het boek gaat over de rol van IQ in het creëren van maatschappelijke klassen. Het zijn vooral de laag-intelligenten en de hoog-intelligenten -de beide staarten van de Gauss-curve van IQ- die de maatschappij voor problemen stellen. Een heel relevant boek, maar natuurlijk volkomen genegeerd in de menswetenschappen. Of eerder verketterd.
      Wat het IQ is van de gastarbeiders en hun kinderen -IQ is in heel grote mate erfelijk bepaald- daar zal je wel geen onderzoek naar mogen doen. Nochtans is het twijfelachtig dat die selectieve migratie -want dat is de migratie van die gastarbeiders uiteraard geweest- destijds volkomen los stond van ‘IQ’. Als ik mag gokken, dan zal het gemiddeld IQ van die gasten als groep beduidend lager gelegen hebben dan het gemiddeld IQ van de gastheren als groep. (Als de Nederlanders als grootste volk ter wereld plots veel mensen over de vloer krijgen die gemiddeld 10 centimeter kleiner zijn, en die mensen krijgen ook meer kinderen, en lichaamslengte is grotendeels genetisch bepaald, hoe kan je dan anders dan beweren dat “dé Nederlander” kleiner aan het worden is?)

  8. Migratie kan dan misschien van alle tijden zijn, migratie zoals die zich nu voordoet, waarbij een onophoudelijke stroom van economische gelukzoekers zich van de wieg tot het graf, en in hun generaties, aan de tiet van de sociale voorzieningen komen vastzuigen, is nog nooit eerder vertoond. Er is dus geen scenario voorhanden om te voorzien wat daarvan op lange termijn de gevolgen zullen zijn, behalve dan de totale economische collaps, en (burger)oorlogen à volonté. De 60 miljoen doden van WWII zullen erbij in het niets verzinken.

  9. Patrick Eggermont

    Als ik hier schrijf : “LAAT MAAR RUISEN WAT RUIST!”, is dit dan een voorbeeld van ‘collectieve dynamiek’ (cf. 21 juli-toespraak van Zijne Majesteit)??? M.a.w. word je er een goede – al of niet visionaire – Belg van??? Eerder een atypisch dan typisch voorbeeld, maar toch!
    Multiple-choice : na enige empathie is de inhoud van de boodschap te duiden als
    a/ nihilistisch,
    b/ multicultureel,
    c/ pseudo-intellectueel,
    d/ literair hoogstandje.
    Volgens het eerste (van de 5) communicatieaxioma’s van Paul Watzlawick gaat het hier alvast over digitale taal, in tegenstelling tot de analoge taal waar je meer zeggingskracht hebt en je ook meer signalen kunt geven aan de ontvanger : ‘das geschriebene Wort’ versus ‘das gesprochene’, zeg maar ‘die großen Redner’ versus ‘die großen Schreiber’…
    Er is sprake van congruent gedrag (ik stel hier de vraag omdat ik werkelijk iets wil weten) dan wel discongruent gedrag (ik stel de vraag om te tonen hoe slim ik wel ben).
    De ruis katapulteert me in cultureel opzicht naar de piramides van Abraham Maslow en meer recent David Pinto.
    De westerse culturen zijn veeleer G, d.i. grofmazig (Maslow) in tegenstelling tot de niet-westerse culturen die eerder F, d.i. fijnmazig zijn (Pinto).
    Beide piramides hebben als basis de primaire behoeftes. Pas wanneer aan lagere behoeftes is voldaan, kan worden overgegaan tot hogere behoeftes. Bijv. iemand die door een museum loopt (zoeken naar schoonheid) en honger (fysiologische behoefte) krijgt, zal proberen iets te eten voordat hij verder kan gaan met het zoeken naar meer schoonheid. Zekerheid, acceptatie, erkenning en uiteindelijk zelfontwikkeling brengen je naar de top van de piramide van Maslow. Behagen groep, goede naam en tenslotte eer tooien daartegenover de moslimcultuurpiramide van Pinto. Volgens Pinto zijn culturen nooit geheel G of geheel P.
    Dissonanties worden geïnduceerd door onderlinge verschillen tussen de cultuurmodellen.
    Volgens de hoogleraar emiritus David Pinto is ‘het niet meer dan logisch dat migranten zich in de praktijk zullen moeten voegen naar de normen en waarden van het ontvangende land. Dat is een natuurlijk gegeven voor migranten in welk land ter wereld dan ook.’ Hij wil overstappen van de mislukte integratie van niet-westerse migranten in Nederland naar participatie en zich niet meer schuldig maken aan doelgroepenbeleid (ophouden met gescheiden zwemmen, bekostigen van feestjes en religieuze manifestaties, niet langer bekostigen van belangenorganisaties voor bepaalde groepen migranten). Pinto was lijstrekker van OMA, een Amsterdamse afsplitsing van de ouderenpartij 50plus en is overigens de mening toegedaan dat de potentie van een heel belangrijk deel van de bevolking niet wordt benut…
    (http://www.spleiderdorp.nl/2012/02/david-pinto-overheid-moet-stoppen-met-integratiebeleid/ en vervolgens http://www.parool.nl/parool/nl/5/POLITIEK/article/detail/3570067/2013/12/31/David-Pinto-De-jeugd-wordt-hier-verheerlijkt.dhtml)
    De hier besproken cultuurmodellen worden aangereikt als oplossingen voor (sociale) problemen.
    Volgens de zienswijze van de Amerikaanse wetenschapsfilosoof Thomas Samuel Kuhn evenwel zijn wetenschappelijke modellen in een bepaalde kring van wetenschappers weliswaar gemeengoed, doch niet vrij van maatschappelijke en cultuurhistorische invloeden! Sterker nog : de kritische discipline van het wetenschappelijk denken acht hij minder belangrijk dan de vele toevallige factoren die bij de opbouw van een (wetenschappelijke-) kennismodel een doorslaggevende rol zouden spelen.
    Ook Karl Raimund Popper (Wiener Schule versus Frankfurter Schule) betwist niet het effekt van begrippenkaders, buitenwetenschappelijke invloeden of de sociologische kontekst waarin wetenschappelijke theorieën ontstaan. De taal speelt voor hem een niet te onderschatten rol bij het verwerven van objectieve kennis, die voor hem gelijk is aan de waarheid. Naast ‘wereld 1’ van de ‘Body’, ‘wereld 2’ van de ‘Mind’ bestaat de zogenaamde “derde wereld” van de objectiveringen die in toenemende mate autonoom is!
    Van Popper is bekend dat hij een aanhanger was van de westerse sociaal-democratie. Of hij dit nu ook nog zou zijn, valt sterk te betwijfelen… Er waren immers de ophefmakend publicaties van enkele vooraanstaande SPD-politici. Het boek van de bestuurder van de Deutsche Bundesbank Thilo Sarrazin bereikte eind oktober 2010 een oplage van 1,2 miljoen (zie daaromtrent het interview met Die Zeit “Zijn Moslims dommer?” : http://www.de-stek.info/forum2/index.php?topic=20878.0).
    Sarrazin kon voor de opvattingen die hij naar buiten bracht trouwens op bijval rekenen van oud-bondskanselier Helmut Schmidt.
    Berlijns districtsburgemeester Heinz Buschkowsky bekritiseert al jaren de gezins- en onderwijspolitiek. Hij acht die grondig fout en eist daartoe een ‘Paradigmenwechsel’ in de Bundesrepublik. Het kindergeld vindt hij voor het grootste gedeelte inefficiënt besteed en zou beter worden aangewend voor de voorschoolse opvang en onderwijsinfrastructuur. Hij komt op voor zijn district, Neukölln, dat door sommigen wordt bestempeld als de Europese Bronx : grootstadsproblematiek met gentrificatie, stadsvlucht en sociale segregatie alom! Duitse bewoners zijn gevlucht voor het alsmaar sterkere aandeel van de immigranten, en zelfs onder de immigranten zelf voltrok zich ook de vlucht uit het’ buitenlandersgetto’. Met elke verhuiswagen verlieten niet alleen de meubelen het stadsgedeelte, maar ook en vooral sociale en economische competentie. Juist onder de immigranten was deze aderlating pijnlijk. De besten vertrokken : die met een voorbeeldfunctie, die zorgden voor de sociale controle in hun eigen etnische groep. Zij, die als representanten van ouders en eigenaars verantwoordelijkheid droegen. Zij waren het die de scholen in het zuiden van het district opbelden, om te informeren hoe hoog het aandeel buitenlanders er was om op basis daarvan te beslissen, waar de eigen kinderen naar school zouden kunnen worden gestuurd! De open ruimte in het Noordelijk districtsgedeelte werd natuurlijk onmiddellijk aangevuld met nieuwe Duitse multi-probleemfamilies, die reeds generaties werk bezorgden aan maatschapelijke werkers en jeugdbeschermers, ofwel ‘verse’ immigrantenfamilies : pas aangekomen asielzoekers of een jonge familie met per vliegtuig aangevoerde importbruid of -bruidegom. Niet alleen moest voor de nieuwe jonge migrantenfamilie opnieuw van nul begonnen worden betreffende integratie, ook het bevolkingsgedeelte waarvan de integratie reeds op gang was gekomen, werd alsmaar slapper. De verandering van de open ruimtes in het noordelijke gedeelte van het district werd nauwelijks opgemerkt, maar was overdag toch duidelijk zichtbaar… Deze evolutie dateert van midden de jaren 1990. Voor het merendeel van de bevolking ongebruikelijke manieren van doen, werden evident. Voetbalvelden werden als ideale plek om te picknicken uitgekozen, waarbij ze dan tegen hun zin zwichtten voor de trainingen en de oefenmatchen die daar vanaf 16.00 u doorgingen. Daarop volgde de migrantenexplosie in scholen en jeugdclubs…
    Het kindergeld bekijkt Buschkowsky als een middel tot sociale disciplineren van de schoolspijbelaars : “Komt bijv. het kind niet naar school, dan komt ook het kindergeld niet op de rekening!”
    Het maatschappelijk werk is onder zijn impuls veel actiever geworden, o.m. werden in 6 maanden tijd enkele honderden ‘stadsgedeeltemoeders’ van Turkse en Arabische afkomst opgeleid, die bij meer dan 4000 families tientallen keren op huisbezoek gingen. In 2011 kregen de eersten reeds een getuigschrift van maatschappelijk werkster. Dit initiatief vond reeds navolging in de rest van Duitsland.
    Hij heeft de nodige stappen ondernomen zodat de wachtlijsten voor leerlingen aan de muziekacademie konden worden afgeschaft en dat elke nieuwe student over een muziekinstrument kon beschikken. Verscheidene kleine musea werden samengevoegd. Een kleine ‘Opernbühne’ voor rond de 300 bezoekers werd in een voormalige koestal ingericht! Het cirkusleven heeft hij nieuw leven ingeblazen met het zogenaamde Projekt MitMachZirkus, gericht op sociaal benadeelde jongeren uit de lagere school. Gedurende een week leren ze er de basis van het artistiek turnen. Op zaterdag mogen ze dan tenslotte hun kunsten demonstreren voor familie en verwanten.

    Buschkowski, he’s got the guts!

  10. Hans Becu

    Nooit in de geschiedenis van de migratie werd migranten zoveel sociale, medische en materiële bescherming gegeven, wat de natuurlijke selectie die er bij vorige migratiegolven was volledig opheft. De gezinshereniging, collectieve conditieloze regularisaties, dubbele nationaliteit etc. maken het daarenboven mogelijk dat atypische profielen migreren. Geen intelligente, taaie overlevers, het type dat de VS groot maakte, maar passieve migranten met allesbehalve een ondernemende mentaliteit, vaak mensen met uiterst beperkte intellectuele en fysieke mogelijkheden. Neem taalkennis : een vreemde taal leren is allesbehalve evident en zeker niet aan iedereen gegeven, maar is essentieel voor het overleven van de migrant. In Europa spreken honderdduizenden migranten de taal van het gastland niet, dus werken ze niet, ze functioneren maatschappelijk totaal niet, maar toch overleven ze. Allesbehalve Darwinistisch die migratie : voor de eerste keer in de geschiedenis is migratie mogelijk zonder “survival of the fittest “, wat overigens niet de sterkste betekent, maar degene met het grootste aanpassingsvermogen. Het is net dat onvermogen om zich aan te passen dat zo bedreigend is omdat ze ons sociaal weefsel ontwricht, en een onhoudbare financiële belasting van onze sociale zekerheid veroorzaakt. Daarenboven leidt dit type van migratie, zeker bij Moslims, tot een algehele segregatie, waardoor vermenging via huwelijk nauwelijks voorkomt. Bij alle vorige migratiegolven ontstonden er gemengde huwelijken, zodat tussen autochtoon en migrant uiteindelijk een pacificerend gemeenschappelijk belang ontstond : kinderen en kleinkinderen, en een gemeenschappelijk patrimonium. Vandaag is dit nauwelijks het geval. Daarenboven is die niet-vermenging en de neiging om zich enkel binnen de eigen beperkte migratie-gemeenschap voor te planten evolutionair allesbehalve gunstig, en waarschijnlijk een onderbelichte factor, zeg maar taboe, in de discussie over de oorzaken van de onmiskenbare sociaal-economische achterstand van vele migranten. Enfin, hier komt hommeles van, en het wordt hoogtijd dat de migratiediscussie ontdaan wordt van het gemoraliseer over discriminatie, racisme en xenofobie, of gerationaliseerd wordt met containerbegrippen als “multiculturaliteit” of kretologie als “superdiversiteit”,maar zonder taboe’s bediscussieerd en aangepakt wordt in termen van haalbaarheid en realiteitszin. En dat is en blijft een bewuste politieke keuze, in eerste instantie op Europees vlak, waar het hoogtijd is om de migratiepolitiek aan te passen. Er is nog wat werk aan de winkel, vrees ik.

    • Eric Janssens

      Zeer knap comment. Het is zo dat onder invloed van de massale instroom van moeilijk of niet-inpasbare migranten ook de karaktereigenschappen van de autochtone bevolking zijn veranderd. Ik ervaar als markthandelaar in gemeentes met weinig of geen migranten een optimisme, betrokkenheid en vriendelijke spontaniteit die in gemeentes met meer migranten bij de autochtone bevolking niet meer terug te vinden zijn. De door de politieke EU-elite georganiseerde massa-instroom heeft een rampzalig effect gehad op het karakter van oorspronkelijke bevolkingsgroepen. Enerzijds hebben die af te rekenen met de agressie, criminaliteit en onaangepastheid van de instromers, anderzijds met de constante stroom aan moralistische veroordelingen en verwijten vanwege politiek-correct links en van de politieke kaste in het algemeen (uitzonderingen, die geboycot werden en worden, niet te na gesproken).
      Van de helft van de mensen die in mijn straat zijn komen wonen versta ik niks van wat zij zeggen. Dat was zes jaren geleden helemaal anders. En de tendens zet zich door. Volgens De Wever leven in Antwerpen momenteel 172 verschillende nationaliteiten naast elkaar. Niemand verstaat niemand, behalve wat kennissen uit de eigen kleine etno-kring. De Wever heeft tijdens zijn 11-julispeech gezegd dat alles beter is dan oorlog, maar in de huidige situatie zijn gewelddadige conflicten niet meer te vermijden.

      • Robert Putnam (VS): meer diversiteit vermindert het vertrouwen binnen en tussen groepen: “In recent years, Putnam has been engaged in a comprehensive study of the relationship between trust within communities and their ethnic diversity. His conclusion based on over 40 cases and 30.000 people within the United States is that, other things being equal, more diversity in a community is associated with less trust both between and within ethnic groups.”

        E Pluribus Unum: Diversity and Community in the Twenty-first Century: “Ethnic diversity is increasing in most advanced countries, driven mostly by sharp increases in immigration. In the long run immigration and diversity are likely to have important cultural, economic, fiscal, and developmental benefits. In the short run, however, immigration and ethnic diversity tend to reduce social solidarity and social capital. New evidence from the US suggests that in ethnically diverse neighbourhoods residents of all races tend to ‘hunker down’. Trust (even of one’s own race) is lower, altruism and community cooperation rarer, friends fewer. In the long run, however, successful immigrant societies have overcome such fragmentation by creating new, cross-cutting forms of social solidarity and more encompassing identities. Illustrations of becoming comfortable with diversity are drawn from the US military, religious institutions, and earlier waves of American immigration.”

        Hier bij ons in West-Europa ben ik helemaal niet optimistisch over de lange termijn. Het soort migranten dat naar hier komt helpt niet alleen niét onze rekeningen te betalen -wat er ook moge beweerd worden over de “verrijking” en “ze zullen onze pensioenen betalen”- maar zal een bijkomende kost zijn. En ondertussen krijgen we er nog eens een geleidelijke culturele transformatie erbovenop.
        Hier is er niet alleen maar “diversiteit”; een van de onderdelen van de “diversiteit” bij ons is de snelgroeiende *islam*. Een levensgroot verschil met de VS.

  11. Akkoord over de hele lijn, Hans Becu!

    “Er is nog wat werk aan de winkel, vrees ik.”

    Mijn vrees is dat er niet “nog (heel) wat werk aan de winkel is”, maar dat het (nu) al “Fucked Up Beyond All Repair” is.

    (In Flanders Fields: Jos De Man over de twijfelachtige toekomst van de democratie) “Meer en meer landen voeren immigratiebeperkingen in. Maar hier is de oude wijze man, die de grote tijd nog heeft meegemaakt, werkelijk uitgesproken pessimistisch: “Betekent dit dat de benarde situatie in Duitsland en Europa ingrijpend zal gewijzigd worden? Het antwoord in neen. Duitsland heeft eerder al, net als bijvoorbeeld Nederland en Denemarken, beperkingen uitgevaardigd op gezinsmigratie. Overal in Europa, behalve in het door marskramers bestuurde België en het van politieke correctheid dol geworden Zweden, staan herzieningen van het asielrecht op het getouw. Veel zal het niet uithalen. Om drie redenen: Ten eerste, de EU en de Europese gerechtshoven zullen de pogingen van de naties om schoon schip te maken blijven dwarsbomen. Ten tweede, de illegalen uit Afrika zijn niet te stuiten zolang er geen fort Europa wordt gebouwd. Ten derde, zelfs zonder bijkomende inwijking is de toekomst van Europa al door de demografie beslecht.” (p.254)”