Wie vermoordde Bart De Wever?

Over de zin en onzin van geschiedenislessen

SarajevoDe 100-jarige herdenking van het begin van Wereldoorlog I is om verschillende redenen groot nieuws. Eerst en vooral is 100 een rond getal, en moet er na het WK-voetbal en de Ronde van Frankrijk ook nog iets te beleven vallen. Dat gaat samen met een andere behoefte: de zomerse nieuwsschaarste en het heuglijk toeval dat die wereldoorlog uitgerekend begin augustus uitbrak, in volle komkommertijd dus. Ten derde laat dit het politiek en cultureel establishment toe om vrijblijvende pacifistische wolkjes rond te blazen die met algemene instemming worden opgesnoven.

Ten vierde echter is er de essentialistische pedagogie rond deze herdenkingsindustrie. Ze suggereert een logisch-dialectisch verloop van de geschiedenis, waar grootmachten en hun protagonisten het verhaal schrijven. Immers, volgens de klassieke lezing was de bewapeningswedloop toen, in 1914, dermate gevorderd dat de oorlog wel “moest” uitbreken. Van daaruit bekijkt men het exploot van Gavrilo Princip, de man die de fatale kogels op de Oostenrijks-Hongaarse troonopvolger Frans Ferdinand in Sarajevo afvuurde, maar als “een vonk die het kruitvat deed ontbranden”.

Een merkwaardig fatalisme. Ik stel voor om het eens andersom te bekijken: zonder Gavrilo Princip zou er nooit een eerste wereldoorlog geweest zijn, en hadden die grootmachten allicht via diplomatiek gepalaber elkaar verder het leven zuur gemaakt. Het geeft aanleiding tot talloze ‘wat als?”-vragen, ook wat het vervolg van de Europese soap betreft: Wat als die ene prof het been niet had stijf gehouden, en Adolf Hitler wél in 1919 tot de Weense kunstacademie was toegelaten? Kleine oorzaken, grote gevolgen. Of hoe machtig een individu wel kan zijn in de reeks gebeurtenissen die wij als “geschiedenis” omschrijven.

Meteoren, priemgetallen en lonely wolves

Individuele spasmen en ogenschijnlijke futiele nevenzaken dus. Ze vormen niet de aanleiding of het alibi voor zoiets als de Groote Oorlog, ze vormen zelf de energie die ons met het onverwachte confronteert. Binnen de tijdslijn van de geschiedenis, het grote verhaal dat ons in de boekjes wordt gepresenteerd, krioelt het van individuen die het voldongen feit doorbreken en de processie verstoren. Dat opent enorme perspectieven voor een existentialistische lezing: het individu heeft wel degelijk macht, niet alles is systeem. De aanslag, zoals deze van de Servische nationalist Gavrilo Princip, is het moment waarop het subject radicaal inbreekt in de veronderstelde logica van de geschiedenis. Hij had daar niets te zoeken en paste niet in het plaatje. Het scheelde ook niets of ze ging niet door. De aanslag is onvoorspelbaar en a-causaal, haast kwantummechanisch. Ze gebeurt gewoon, of ze gebeurt niet. In de klassieke oudheid werden ze onder de “meteoren” gerangschikt: verschijnselen die compleet buiten het bestaande paradigma vallen en als vallende stenen instorten op het in kaart gebrachte landschap.

WillemZo kan heel de moderne geschiedenis herschreven worden als een spookverhaal  van marginale deus-ex-machina’s. De moord op Pim Fortuyn (2002) in Hilversum  stond niet in de sterren geschreven, evenmin als deze op Willem van Oranje te Delft in 1584 (afbeelding). Lee Harvey Oswald, moordenaar van president Kennedy (Dallas, 1963), had quasi geen achtergrond, geen CIA-dossier, en geen opdrachtgevers. Ze kwamen uit het niets, letterlijk vanachter het hoekje, en plaatsen de machthebbers van alle tijden, uiteindelijk ook maar sterfelijke lichamen, voor een enorm probleem: ondanks alle veiligheidsmaatregelen en preventieve repressie kan één individu de geschiedenis bepalen en het politiek landschap hertekenen.

Angstwekkend voor de continuïteit van de macht is dat zowel Fortuyns executeur Volkert van der Graaf, als de man die Willem I ombracht, Balthasar Gerards, alleen opereerden, als priemgetallen. Ook al was de ene een linkse milieu-activist en de andere een fanatieke katholiek,- hun binding met organisaties en belangengroepen was quasi nul. Hun afspraak met de geschiedenis verliep niet volgens een confrontatie van ideologieën, wereldbeelden, of grote strategische agenda’s, maar als een botsing tussen individu en cultureel-maatschappelijk-politiek universum. Deze botsing is per definitie gewelddadig, maar in de regel ook éénmalig en onvoorspelbaar.

“Iemand moet dus geschift genoeg zijn om uiteindelijk de trekker over te halen. Hij moet doen waar wij te laf en te welopgevoed voor zijn.”

De gruwelijke executie na een even gruwelijke dagenlange foltering van Balthasar Gerards, zelfs voor die tijd disproportioneel (ledematen met gloeiende tang afgeknepen, daarna met hetzelfde werktuig ontvleesd, gevierendeeld, onthoofd) moet men vooral zien als een uiting van perplexiteit en razernij omwille van de kwetsbaarheid van de machthebber en de almacht van de anonieme toeschouwer die zomaar hoofdacteur wordt. Balthasar gaf overigens geen kik bij heel de barbaarse afhandeling van zijn proces en de terechtstelling.

Ook vandaag is de impact van de eenzame wolf op de geschiedenis enorm. Hij wurmt zich tussen de coulissen en annuleert de geldende scenario’s. Zo kon de compleet onbekende en onbetekenende Yigal Amir op zijn dooie eentje de moeizaam verworven Oslo-akkoorden naar de prullenmand van de geschiedenis verwijzen, simpelweg door de toenmalige premier van Israël, Yitzhak Rabin, in 1995 af te maken. Dat opende de weg voor een spoor dat vandaag leidde tot Netanyahu en de mogelijke Endlösung van het Palestijnse probleem.  Niets wijst op een diplomatieke uitweg uit deze oorlog: alleen de dood van Netanyahu zou iets kunnen veranderen. Hij is het charismatisch middelpunt van deze tragedie. De tirannenmoord dus, als existentialistisch exploot voorbehouden aan de sociopaat. Een logica die ook opgaat voor de Syrische president Bashar Hafiz al-Assad en nog een hoop andere groten der aarde.

Het éénmanscommando: de strijd tegen de objectieve geest

SiegfriedIemand moet dus geschift genoeg zijn om uiteindelijk de trekker over te halen. Hij moet doen waar wij te laf en te welopgevoed voor zijn. Dat moment wordt door het systeem zelf als crimineel, pervers en amoreel beschouwd, terwijl het toch een vrijheidsniveau bevat dat voor ons, gewone stervelingen, normaal opgevoed en geconditioneerd, onbereikbaar is. Heimelijk jaloers zijn we op de eenzame terrorist. Want wie wil nu leven in een wereld waar alles toch is voorbeschikt en de (gewone) mens het lijdend voorwerp van de geschiedenis is?

Wie hier een romantisch motief ontdekt, zit er niet ver naast: de aanslagpleger offert zich op om de algemene, voorspelbare lijn van het verhaal te doorbreken. Hij is held en martelaar tegelijk. G.W.F Hegel noemt dit anarchische, eigenzinnige, ontregelende en catastrofale anti-subject van de geschiedenis de “subjectieve geest”. Vandaag uit hij zich als bommenlegger, maar hij broedt meestal onder de waterlijn, is continu bezig met zijn private mythologie, wikt, reflecteert, zet zijn eigen conceptueel schema op punt. Hij staat tegenover de “objectieve geest”, die de staat is, de instellingen, het systeem, waaruit het vaste scenario van de geschiedenis zich ontrolt. De individuele terreurdaad, als heldendaad en strijd van het romantische subject tegen de fataliteit van de geschiedenis, is het enige moment waarop het bestaan van het individu überhaupt zin heeft, tegenover de eeuwige soap van massa en macht.

Terecht voerde operaregisseur Ivo Van Hove in 2007 Wagners held Siegfried op als een autist en gewelddadige activist. Toen begreep ik het niet, nu wel: de limieten van het existentialisme liggen in het zelfmoordcommando. Niet Al Quaeda of de ETA of de vroegere CCC bij ons vormen het oermodel van subjectieve terreur (ze behoren uiteindelijk ook tot de protagonisten van het “grote verhaal”, ze zitten mee in het grote Hegeliaanse bad), maar wel de lonely wolve, de man met een missie maar zonder programma, en niet verbonden met politieke, culturele, economische of militaire netwerken.

Uiteindelijk prolifereert deze destructieve singulariteit zich doorheen alle geledingen van de samenleving, in grote en kleine momenten. Macht en status vormen zijn mikpunt. Hij is de man die plots uit het publiek treedt en een schoen gooit naar de president, een taart smijt, een kostbaar doek in het museum met bijtend zuur overgiet. Hij is de onvindbare saboteur die het oliereservoir uit de kerncentrale van Doel liet leeglopen (augustus 2014). Of de man die in 2009 Koningin Beatrix wilde overhoop rijden, een mislukte poging overigens waarbij acht omstaanders stierven.

Ook met woorden kan men verwarring zaaien. De hedendaagse filosoof zou ik een “zachte terrorist” willen noemen. Hij maakt geen geschiedenis, gaat niet mee in het grote debat, noch levert hij een bijdrage aan de maatschappij. Hij stoort gewoon. Hij floept overal op waar dingen op orde staan, om ze dooreen te schudden en in chaos achter te laten. Hij infiltreert de literatuur als pornograaf en verdwijnt dan terug langs de achterdeur, voor hij zelf een icoon wordt.

De democratie als automatisering van de geschiedenis

parlementUiteraard is deze redenering voor een gezonde geest niet vol te houden. Terecht walgt u van de gedachtegang die de terrorist legitimeert als een vrijheidsheld en inbreker in de fataliteit van de geschiedenis. Terecht prefereert u de moraal, het recht, en de daaraan verbonden repressie, om te vermijden dat iedereen zomaar een kroonprins kan neerknallen en zo een wereldoorlog kan veroorzaken..

Hoe zou het systeem zich immuun kunnen maken tegen deze dreiging van de eenzame wolven? Dat kan alleen wanneer de macht zijn gezicht verliest, en er van tirannie geen sprake meer is, evenmin van machthebbers of machtsiconen. De macht hoort dan iedereen en niemand toe. Daartoe is een waarlijk geniaal systeem uitgevonden: de democratie en het kiesstelsel.

In een democratie heeft de kiezer altijd gelijk. Behalve in België, toen het Vlaams Belang won, worden verkiezingen gezien als de volautomatische afstemming tussen de individuele burger met zijn eigenbelang, en de instellingen, de rechtstaat. Anders gezegd: tussen de subjectieve en de objectieve geest. Wie de verkiezingen wint, heeft ook gelijk, en mag de knopjes van het systeem bedienen.

De democratie is in die zin ook doordrongen van historisch determinisme: het simpele feit dat iemand of een partij een meerderheid haalt, legitimeert hem ook om “geschiedenis te schrijven”. Zo wordt de geschiedenis een product van de volkswil, waaraan niet te tornen valt. Op die manier heeft Bart De Wever ook gelijk en mag en zal hij een centrumrechtse regering op de been brengen, met het oog op de ontvouwing van een confederale Belgische architectuur (het separatistische pad is al een tijdje opgegeven). Tot zover het gelijk van de meerderheid.

In dit stelsel is de verkozene des volks geen machthebber meer maar een afgevaardigde, letterlijk een volksvertegenwoordiger. Bovendien, en dat is essentieel, is elke verkozene vervangbaar,- het heeft dus niet de minste zin om hem fysiek te liquideren. Schiet hem dood, en zijn kloon komt tevoorschijn. Het systeem blijft hoe dan ook intact. Deze vervangbaarheid, samen met het mantra “De kiezer heeft altijd gelijk”, maakt van de macht een volautomatisch systeem, zonder subject, en herdefinieert de geschiedenis als een verhaal dat wij allemaal meeschrijven, als burger, kiezer, consument.

Het ideaal is dan de volksafgevaardigde als kleurloze, niet-charismatische bureaucraat die zelfs geen symbolische macht uitstraalt. Maar daar wringt nu juist het schoentje: heel het kiesstelsel steunt op individuele marketing, image-building en personencultus. Mensen met veel stemmen achter hun naam worden minister: het charisma is en blijft een duurzaam element voor machtsopbouw. Dus blijven politici schietschijven, en geraakt de automatisering van de geschiedenis niet voltooid. Het manco van de democratie –de personencultus- betekent dat macht nog een gezicht heeft. Gelukkig maar, denkt de anarchist, en hij poetst zijn geweer op.

Een kwestie van tijd

De WeverEn zo kom ik bij de (heden nog niet plaats gevonden) aanslag op Bart De Wever, N-VA-voorzitter, Antwerps burgemeester, en licentiaat geschiedenis (ook niet onbelangrijk). Antwerpen dus, de stad waar die verguisde Siegfried in première ging, in 2007, het jaar van het eerste verkiezingssucces van de N-VA (toen nog in kartel met CD&V). Regisseur Van Hove moet hier toch een voorgevoel gehad hebben: Bart moet en zal het pad kruisen van zijn executeur.

Het is ondenkbaar dat niemand van zijn politieke tegenstanders ooit in zijn diepste binnenste zou gedacht hebben “Kon de man toch maar eens doodvallen…”. Toen hij in februari van dit jaar op de intensive care terechtkwam wegens complicaties aan hart en longen, vielen zijn politieke concullega’s over elkaar heen om hem spoedig beterschap te wensen,- terwijl ze net het omgekeerde dachten, zo gaat dat meestal. Zijn dood zou voor een hoop lieden de ultieme oplossing zijn.

Afgezien daarvan lopen er hier en daar vast een paar Gavrilo’s rond die De Wever naar de andere wereld wensen, ik zeg maar wat: een Belgische ultrapatriot, een linkse extremist, een moslimfanaticus. In de limiet mogelijk zelfs een eco-fundi. Alleszins is het een eenzaat met een extreem geëlaboreerde privé-ideologie, hoogstens losse banden met een organisatie, en zich bewust van een historische missie. Het profiel dus van Balthasar Gerards, Lee Harvey Oswald en, jawel, Gavrilo Princip.

Geen enkele politieke tegenstander zal het wagen om hem als moordenaar in te huren, daar zouden de media toch achter komen. Het Shakespeariaans complot zal niet plaatsgrijpen, De Wever hoeft de Iden van Maart niet te vrezen. De dader zal het dus zelf doen, ooit, alleen, autonoom. Met een pistool, een mes, of een bomlading. Maar mogelijk is het ook een vrouw, een verpleegster/gifmengster die de foute fatale medicatie toedient. Hij/zij zal opduiken, als een meteoriet, aangetrokken door het charisma van de onvervangbare voorzitter, die zijn opvolging niet geregeld krijgt, veroordeeld is om zichzelf op te volgen, en zo steeds zichtbaarder wordt, steeds meer manifeste macht, steeds meer schietschijf.

De titel van dit essay “Wie heeft Bart de Wever vermoord?”, lijkt u allicht voorbarig en alleszins grammaticaal onjuist want vandaag is hij nog springlevend. Ik schrijf het dan ook niet vanuit het heden, maar vanuit de toekomst, en vanuit het idee dat we vanuit die verre toekomst wellicht ooit kunnen terugkeren in de tijd en de geschiedenis beïnvloeden. Vandaag is dus een product van morgen. Terwijl wij altijd dachten dat het omgekeerd was.

“We begrijpen niet wat er gebeurt, hoeveel geschiedenisles we ook volgen, want het is maar vanuit de toekomst dat het heden zijn logica krijgt.”

Dat geeft een nieuwe dimensie aan de zogenaamde meteoren: het zijn projectielen die vanuit de toekomst het verleden sturen. Ergens zit daar dus in het jaar 3020 misschien wel een planetair Directorium dat via een technologie van het tijdreizen in staat is om in te grijpen in ons heden. Mogelijk sturen zij de Gavrilo Princips-en op ons af. Daarmee zou de realiteit van de toekomst zijn eigen voortbestaan maximaliseren en ingrepen in het verleden uitvoeren die zijn continuïteit bevorderen.

De aanslag op Bart De Wever is dus een kwestie van tijd. Hij zal niet te vroeg komen en niet te laat. Wie moet gaan zal gaan, en wie niet moet gaan blijft, of het nu een heilige betreft of een schurk. Het verklaart waarom Hitler steeds maar weer die aanslagen overleefde (hij had blijkbaar nog dingen te doen, vanuit de toekomst bekeken), maar ook waarom onze goede vriend Gavrilo Princip, na een mislukte poging die augustusdag in 1914, beteuterd een café was binnengegaan en heel het zaakje al had opgegeven. Tot hij bij het buitenkomen plots oog-in-oog stond met zijn doelwit, de kroonprins, waarvan de chauffeur een verkeerde weg had genomen. Teveel om toeval te zijn: Frans Ferdinand moést eraan, de Groote Oorlog was voorbeschikt, hij stond inderdaad in de sterren geschreven, maar dan via de interventie van de lonely wolve, de man die uit de toekomst in het heden opduikt, de onverklaarbare meteoriet als projectiel en gezant,… de terrorist als futuristische Messias.

Epiloog: Almacht en absolute geest

ColliderHet Directorium wikt en beschikt. We begrijpen niet wat er gebeurt, hoeveel geschiedenisles we ook volgen, want het is maar vanuit de toekomst dat het heden zijn logica krijgt. Wie hier de schaduw van God ontwaart, zit er niet ver naast: misschien is elke religieuze ervaring en geloof in een oppermacht wel te herleiden tot deze über-complottheorie over het Intelligent Design 2.0. Niet de schepping is de crux, wel het moment waarop een transhumaan wezen van een verre toekomst de techniek machtig is om in het verleden in te grijpen, maar ook het inzicht bezit om de ‘-“juiste” ingrepen te doen. Hegel noemde de synthese van subjectieve geest en objectieve geest, de absolute geest, waarmee hij kunst, religie en filosofie bedoelde, de momenten waarin het bewustzijn tot zichzelf komt en de geschiedenis “noodzakelijk wordt”. Vergeet echter die filosofie en de kunst, dat zijn maar bezigheidsterapieën. De absolute geest is gewoon het wereldbrein op tijdstip x, dat achterwaarts de geschiedenis (her-)schrijft. Voor ons amper te vatten, voor onze verre nazaten de logica zelve.

Deze ultieme complottheorie, die ergens ooit het pad van de fysica zal kruisen, is vandaag pure science-fiction en mag vooral niét algemeen aanvaard worden, anders zouden we allemaal op zoek beginnen gaan naar die interveniërende mollen, en zou de theorie zichzelf falsifiëren. Dus mag en zal u het niet geloven, en moeten de believers voor gek verklaard worden. Onmogelijk anderzijds om ons tegen die logica te verzetten en iets te doen wat niet zou passen in het scenario: alles wat wij doen of niet doen, alles wat gebeurt of niet gebeurt, is een stap naar de realisatie van het door de Almacht gewilde en gefabriceerde script.

Het idee heb ik niet van een SF-fantast maar van een fysicus, Dr. Holger Bech Nielsen, onderzoeker aan het Niels Bohr Instituut in Kopenhagen, die er zich over verbaasde dat de Large Hadron Collider in Genève, die het Higgs Boson moest produceren, steeds maar weer defect liep, soms door allerlei stomme oorzaken zoals een vogel die in de installatie vloog. Verklaring van Nielsen: het Higgs Boson màg niet gevonden worden, en het is de toekomst die het project saboteert. Een toekomst die men zelfs God mag noemen (“Well, one could even almost say that we have a model for God”). Waarna de man door de voltallige wetenschappelijke elite voor gek werd verklaard.

In ons verhaal over de kortgesloten geschiedenis en de kracht van de meteoren past de theorie perfect. En zo krijgt het verhaal ook iets van een slapstick, door de soms onwaarschijnlijke bokkensprongen die het “lot” maakt om te laten gebeuren wat moet gebeuren.

De journalistieke vraag is dan alleen nog wie door die Almacht zal worden uitgezonden om de burgemeester van Antwerpen alsnog uit het kosmische script te katapulteren. Ik formuleerde een paar hypotheses rond Breivik-achtige figuren die in Vlaanderland ronddolen. De meest waarschijnlijke optie echter is, dat ondergetekende door het Directorium van de toekomst werd uitverkoren om deze veredelde onzin bijeen te pennen, teneinde Bart De Wever bij lezing zo in lachen te doen uitbarsten dat hij zich dodelijk verslikt (foto). Via deze perfecte moord hebben de subjectieve en de objectieve geest zich helemaal verzoend tot de absolute wereldgeest, en is mijn bijdrage aan de geschiedenis een feit. Van een happy-end gesproken.

Advertenties

17 Reacties op “Wie vermoordde Bart De Wever?

  1. […Of hoe machtig een individu wel kan zijn in de reeks gebeurtenissen die wij als “geschiedenis” omschrijven.] …
    “Qui a USÉ Jean Jaurès, Gavrilo Princip, Volkert Vandergraaf, BDW … ?” – … niet alles is systeem ?.. – “A quinze ans “ILS” étaient déjà usés …”

  2. wim van rooy

    Wat een domme en lichtzinnige romantiek. Staat interessant maar is nonsens. Het individu over wie sprake is inderdaad een sociopaat; daarmee koketteren is grenzeloos naïef en gevaarlijk. Hier wordt een soort privé-fascisme vertolkt.

  3. Patrick Eggermont

    Wie een klein beetje dieptepsychologie kent, weet dat er in ieder van ons een sociopaatje huist…
    Soit, de aanslag waarop gealludeerd wordt, zal zich in het echt nooit voordoen. De spanning is er immers van af!
    Een mooie aanvulling in het rijtje van zogenaamde sociopaten (vroeger ook wel ketters), niet te vergeten : de Maagd van Orléans! Niet onbelangrijk is dat de Parijse Sorbonne in Frankrijk een zeer belangrijke rol speelde in de aanklacht tegen en de veroordeling van Jeanne d’Arc. In wezen was het enige “gerechtelijke” argument voor haar veroordeling een Bijbels kledingvoorschrift (bron : Wikipedia), waarna ze op de brandstapel terechtkwam (30 mei 1431).
    Het betreft hier ongeveer dezelfde periode (1404-1438) waar in Noord-Italië het totnogtoe niet ontcijferde Voynichmanuscript ontstond…
    De eeuw ervoor raasde nog de Zwarte Pest door Europa (1347-1351) waardoor naar schatting een derde deel van alle Europeanen, destijds enkele tientallen miljoenen, het leven liet. Bij de Joodse families waren er toen minder besmettingen. Het gerucht werd verspreid dat de waterputten en waterbronnen vergiftigd werden door Joden om zo de christenen om het leven te brengen. In werkelijkheid leefden de Joden hygiënischer dan de andere mensen waardoor ze minder snel besmet werden. Naar aanleiding van dit verhaal werden de Joden vervolgd…
    ’s Lands glorie en vreemde historie, allemaal op ’t internet!

  4. Michel Bockstael

    Een citaat (kan het niet beter zeggen): “Het idee dat grote historische gebeurtenissen bepaald worden door het toeval, is in hoge mate schokkend, hoewel het aantoonbaar waar is. We kunnen moeilijk denken aan de geschiedenis van de twintigste eeuw, met inbegrip van de grote maatschappelijke bewegingen in die eeuw, zonder aandacht te geven aan Hitler, Stalin en Mao Zedong. Maar er is een moment in de geschiedenis geweest, net voordat een eitje bevrucht werd, waarop het mogelijk was dat het bevruchte eitje dat later Hitler zou worden, tot een meisje zou uitgroeien. Er was een kans van een op acht dat de twintigste eeuw het zonder een van deze drie grote schurken had moeten stellen, en het is moeilijk denkbaar dat de geschiedenis in dat geval net zo zou zijn verlopen. Het bevruchtingsmoment van deze drie eitjes had beslissende gevolgen voor de geschiedenis van de eeuw en maakt het idee dat langetermijnontwikkelingen voorspelbaar zijn tot een lachertje,” Daniel Kahneman, Ons Feilbare Denken, Uitgeverij Business Contact, Amsterdam/Antwerpen, ISBN 978 90 470 0060 0.

  5. Gemma Elisabeth Huisman

    Geweldig geschreven , heb tijdens het lezen zoveel gedacht dat ik bijna struikelde..:) Simpel gezegd , een klein steentje in een plas brengt grote gevolgen. Tevens vond ik jouw beschrijving van tijd minstens zo geniaal, want in de spiralende concepten boeddhisme en enkele andere wetenschappelijke pogingen zeker terug te vinden. “Alles is er al ” zoals een wetenschapper (naam ontschoten) in -van de schoonheid en de troost- eens melde. Dank!!

  6. Erik Tjallinks

    Wat een magistraal essay! Zwak puntje: Vanuit de toekomst kan niet in het heden worden ingegrepen, met het doel om die toekomst het verloop te geven, dat leidt tot de toestand in de toekomst op het moment waarop ingegrepen wordt in het heden, anders zou er niet de situatie ontstaan waarin de ingrijper zich op het moment van ingrijpen bevindt. Heb geboeid zitten lezen. Maar de geschiedenis wordt door veel meer bepaald dan door lonely wolves, het is bv. de vraag of de moord op Kennedy van zo grote invloed is geweest.

  7. Pingback: Alles en niets | Stanislas Atlantis

  8. “Zo kon de compleet onbekende en onbetekenende Yigal Amir op zijn dooie eentje de moeizaam verworven Oslo-akkoorden naar de prullenmand van de geschiedenis verwijzen, simpelweg door de toenmalige premier van Israël, Yitzhak Rabin, in 1995 af te maken” Is dat wel voldoende bewezen, was hij niet gemanipuleerd door de Mossad die geen vrede wil in Israël?

  9. Eric Janssens

    Als ik De Wever was zou ik me door deze tekst en haar schrijver bedreigd voelen. De subtiliteit waarmee Sanctorum zich aandient als eventuele kandidaat-moordenaar van de voorzitter van NVA maakt het natuurlijk moeilijk een klacht tegen hem te verantwoorden, maar ik acht het wel mogelijk dat deze tekst onderwerp van onderzoek kan worden zo de voorspelling die erin gedaan wordt uitkomt.
    Overigens lijdt dit simplistisch en irrationeel geredeneer tot een vergeten. een vergeten namelijk van het gegeven dat de belangrijkste wereldgebeurtenis van het laatste decennium niet door een lone wolf werd veroorzaakt, maar door iemand die helemaal niet de bedoeling had de toekomst, en dus de geschiedenis, naar zijn hand te zetten, machthebbers te doden en wereldoorlogen ter ontketenen. Op 17 december 2010 stak de Tunesische markthandelaar Mohammed Bouazizi uit wanhoop en wrok jegens de overheid zichzelf in brand. Wat volgde waren in eerste instantie straatprotesten tegen corrupte machthebbers. Over een groot deel van Noord-Afrika plantten de protesten zich voort en ontaardden al gauw in islamistische rebellieën die als doel hadden de aan hun troon geroeste despoten te verdrijven en fundamentalistische regimes, sharia incluis, te installeren. De hulp die, omwille van het eigenbelang, sommige Europese leiders (Sarkzoy) aan de extremisten boden was fundamenteel en noodlottig. De Arabische Ellende joeg als een onheilspellende stroom door tal van Arabische steden en mondde uit in massageweld in Libië, Egypte, Syrië en Jemen. De wapenleveranciers beleefden hun mooiste tijden. Wellicht zou zonder de ingeving van Bouazizi zelfs van het nieuwe en ultrafascistische IS-kalifaat geen sprake zijn.
    Bouazizi was geen anarchist die geschiedenis wou schrijven. Hij was een man die wou eten, geen Prinzip, van der Graaf of Gerards of een andere banale (al dan niet ingehuurde) misdadiger. Toch staat hij nu symbool voor het noodlot dat steeds toeslaat zonder te verwittigen en dat iedere zelfverklaarde Nostradamus ronduit belachelijk maakt.

  10. Grotesk en hallucinant. Weer schitterend geschreven maar o zo politiek-incorrect. Sanctorum, jij gaat toch eens tegen de lamp lopen. Het is genoeg dat één geschifte Pipo dit leest, en ze kunnen je aanklagen wegens uitlokking. We zullen ons maar al klaarmaken om een kollekte te organiseren… 🙂

  11. Kristine Verelst

    Ik begrijp de commotie niet goed, als zou Johan met deze tekst haast een “strafbaar feit” plegen. Zie de hilarische reactie van Eric Janssens, die haast tot censuur en vervolging aanzet. Moet er geen zand zijn? Het is gewoon een steengoed essay met een, toegegeven, ietwat provocerende titel, en met verreikende conclusies die tot op een ontologisch niveau reiken. De zijnsvraag dus, in een futurologisch perspectief: kan het dat de dingen die nu gebeuren, via gedropte “spookindividuen” door de toekomst zijn bepaald, om te realiseren wat moet gerealiseerd worden?
    Deze theorie van de “Sanctorische causaliteit”, zoals Erik Tjallinks ze doopte, past wonderwel in een andere hypothese, nl die van het “multiversum”, het idee dat er schier ontelbare universa zouden bestaan. Gavrilo Princip heeft in ons universum doel getroffen, maar op dat moment “ontstond” er ook een alternatieve wereld waarin dat niet zo was. Deze doorgaande vertakking leidt tot een uitdijende “boom” van universa die aan de strikte causaliteit voorbijgaat, vermits je altijd een dubbel hebt van ja en neen, plaats gevonden of niet. Terugkeren vanuit de toekomst kan, maar altijd binnen één universum.
    Anderzijds zouden door paranormale contacten ook “sprongen” of “lekken” tussen die werelden mogelijk zijn. Dat verklaart sommige dromen en randervaringen, herinneringen, visioenen…

    • Eric Janssens

      Sommige mensen kunnen heel erudiet klinken, maar doorheen de regels lezen lukt hen blijkbaar niet. Sanctorums herhaaldelijk gezeik over De Wever lijkt telkens weer een slecht doorslagje van de columns van ene Camps in De Morgen. Bij Camps kan ik me nog kwaad maken, die is gelieerd aan De Wevers politiek-correcte vijanden. Sanctorum is van een ander pak een laken, hij begint meer en meer op een ietwat snuggere, haatdragende moslim te lijken. Moslims zijn mensen die, bij gebrek aan kritisch denkvermogen, als laatste ontsnappingsroute voor hun frustraties dreigementen gebruiken. Ik geef toe; het dreigement aan het adres van de Wever is subtiel gebracht, zo subtiel zelfs dat Sanctorums hofhouding het niet in de gaten heeft en niet verder komt dan wat wollig gedweep met geleerde woorden. Misschien kunnen de heren en dames de tekst eens herlezen, dat zou kunnen helpen.

  12. Marc Tiefenthal

    Dit is in elk geval een topsanctorum waarvoor iedereen, de geest der geschiedenis incluis, het hoofd moet buigen. Wij, de lezers van het sanctorum, zullen niet verrast zijn als het nieuws meldt dat de Pezewever overleden, vroegtijdig en in vreemde omstandigheden.

  13. ‘Wie vermoordde Bart De Wever?’, schrijft Sanctorum in de titel. Even verder verwijst hij ernaar: ‘De titel van dit essay “Wie heeft Bart de Wever vermoord?”, lijkt u allicht voorbarig en alleszins grammaticaal onjuist want vandaag is hij nog springlevend.’

    Dat is – zeker in een essay over tijdreizen – onnodig verwarrend en waarschijnlijk gewoon slordigheid. Moet volgens mij overigens zijn: ‘Wie zal Bart De Wever vermoord hebben?’ Dat heet de onvoltooid verleden toekomstige tijd. BDW zal die tijd wellicht kennen als futurum praeteriti. Ach wat!

  14. Patrick Eggermont

    De ‘lonely wolve’ hoeft zich in Vlaanderen niet al te veel zorgen te maken – tenminste wanneer die er als gevolg van zijn politieke actie niet het hachje bij inschiet – .
    ‘No Future’ is hier geen topic!
    De federale overheid heeft op het fenomeen van Breivik-achtige figuren die in Vlaanderland ronddolen bijtijds weten te anticiperen met een spiksplinternieuw FPC (federaal forensisch psychiatrisch centrum).
    Volgens De Tijd is het FPC vergelijkbaar met een psychiatrisch ziekenhuis, maar met een hoge graad van beveiliging. Het complex heeft een 6,5 meter hoge muur en camerabewaking, maar ook een transparante draadafsluiting in de minder beveiligde afdelingen en geen traliewerk in de kamers, om de geïnterneerden geen te gesloten gevoel te geven (sic).
    “Vanaf 2016 zullen we in Gent en Antwerpen 450 geïnterneerden kunnen behandelen in een therapeutisch kader,” aldus voormalig Minister van Volksgezondheid mevr. Laurette Onkelinx.
    Of er ook werd gedacht aan het voorzien van PlayStation3 is niet helemaal duidelijk!
    ’t Zal er in elk geval beter vertoeven zijn dan in Baghdad Central Prison!!
    (http://en.wikipedia.org/wiki/Baghdad_Central_Prison#mediaviewer/File:AbuGhraibAbuse-standing-on-box.jpg)

  15. Patrick Eggermont

    Wie heeft er de hand in de geschiedenis?
    Dat valt moeilijk te zeggen!
    Over zijn hand schrijft Hendrik Marsman alvast het volgende :
    “het staat niet in mijn hand gegrift ;
    en een hand is een leven, een lot ;
    ik lees slechts in fijn scherp schrift
    – en dit geldt voor vroeger en later –
    weinig liefde en wijn, veel water,
    soms een racket, een zweep, maar
    stellig nimmer een zwaard.”
    (uit ‘De hand van den dichter’)
    Misschien kent iemand het verhaal van een jonge man die de foor bezoekt en van de gelegenheid gebruikt maakt om er zijn toekomst te laten voorspellen. Hij treedt de tent van een waarzegster binnen en vraagt haar om zijn handpalm te lezen. Ze zegt hem wie hij is en wat er voor hem nog in het verschiet ligt. Hij luistert naar wat ze te zeggen heeft, haalt opgelucht adem, staat recht en pakt zijn biezen. De waarzegster loopt hem achterna en roept dat hij nog moet betalen. “Indien u een echte waarzegster was, dan had je geweten, dat ik niet ging betalen,” antwoordt de jonge man, waarna hij zich snel tussen de menigte uit de voeten maakt.