De Taliban, verdwaalde restant van de Koude Oorlog

Waarom het bloedbad van Peshawar tot enkele ongemakkelijke bedenkingen leidt over de historische rol van de VS en Pakistan.

Te walgelijk voor woorden, dat is onze eerste bedenking bij de executie door de Pakistaanse Taliban van 132 kinderen in een school nabij Peshawar, terwijl er ‘Allah is groot!’ werd gescandeerd. De naam Taliban schijnt zoiets te betekenen als ‘theologiestudenten’: wat moet men zich voorstellen bij een godsdienst die dit soort leerlingen voortbrengt en in de 21ste eeuw tot dit soort acties inspireert. Benieuwd weerom hoe snel en hoe radicaal de moslimgemeenschappen in de beschaafde wereld hiervan afstand zullen nemen, want voorlopig is het weer zeer stil in die hoek. Alsof men meer de perceptieschade betreurt dan de 132 kinderlijken. Of erger, horresco referens: alsof er zelfs heimelijk gesympathiseerd wordt met deze strijders van de goede zaak.

Dat mag ons allemaal niet beletten om een en ander in een historisch perspectief te plaatsen, en uit te vlooien waar die godvruchtige Taliban eigenlijk vandaan komt. Een korte terugblik.

Van ‘freedom fighters’ tot terroristen

Afghanistan is een land dat geografisch en etnisch niet centraal te besturen valt. ‘Onherbergzaam’ is de naam die wij klassiek gebruiken voor zo’n droge steenwoestijn, heet in de zomer, ijskoud in de winter. Krijgsheren maken er traditioneel de dienst uit en liggen voortdurend met elkaar overhoop: stamoorlogen zijn de enige echte nationale sport. Eén economische sector floreert van oudsher: de kweek en handel van opium.

In de 19de eeuw raakte deze negorij in de Britse invloedssfeer, zonder dat de Engelsen er een echte beschaafd gewest van konden maken waar men thee drinkt en cricket speelt, zoals in Indië. Neen, de Afghanen bleven de ongenode gasten de rug toekeren, vochten op feestjes om een geitenkarkas, en bestreden tussendoor ook elkaar. Dat zou niet anders zijn met de Russische bezetting, we zijn dan al 1979, in volle Koude Oorlog. De toenmalige Sovjetleider Leonid Breznjew besliste het land binnen te vallen, na een mislukte politiek van Moskougezinde stromannen. Rusland heeft nu eenmaal graag volgzame satellieten aan zijn grenzen, dat is de hoeksteen van een defensieve strategie.

De Russen maakten echter dezelfde fout als de Britten: ze dachten de Afghanen te kunnen beschaven en transformeren tot met hamer en sikkel getooide bewoners van de Marxistische heilstaat. De geitenhoeders en kamelendrijvers lustten er geen pap van en bleven verknocht aan hun eeuwenoude ongeschreven, maar door de Koran gewettigde gebruiken. De grote steun aan het anti-Sovjet-verzet kwam echter van buitenaf, en wel van een andere grote broer die verder weg lag: de Verenigde Staten.

Onder invloed van zijn radicale adviseur Zbigniew Brzeziński, die een grootscheeps Russisch offensief richting Perzische Golf meende te ontwaren, ging president Jimmy Carter de Afghaanse moslimrebellen – die het koosnaampje ‘Freedom Fighters’ kregen – militair ondersteunen. Lokaal werden ze Moedjahedien genoemd, waaruit de latere Taliban zou ontstaan. Om de Amerikaanse betrokkenheid te verhullen gebeurde die steun via omwegen: de CIA kocht in alle uithoeken van de wereld Sovjet- en Oostblokwapens (!) op en leverde die aan de opstandelingen.

Pakistan nam in deze strategie met verve de rol op van regionaal steunpunt. Het werd daarin ruim gedragen door de met de rebellen sympathiserende moslimbevolking, maar het leverde het land ook militaire VS-steun op in zijn wedijver met oervijand India. De Taliban kregen in Pakistan hun guerilla-opleiding en leerden daar de Amerikaanse hightechwapens bedienen. Tegelijk werd het religieus radicalisme gepromoot, als een belangrijke mentale stimulans die maakte dat men een krijger werkelijk alles kon vragen tot en met een zelfmoordactie. Bewust gebruikte Washington de Koranscholen en hun ‘theologiestudenten’ als anti-Sovjet-wapen, nog niet beseffende welke doos van Pandora men daarmee had geopend.

Na de Russische terugtrekking viel het land ten prooi aan een complete chaos, waarin de Taliban uiteindelijk triomfeerden en als een stuurloos geworden projectiel om zich heen sloegen.  De inval in 2001 van een door de VS geleide NAVO-legermacht bezorgde hen tenslotte een nieuwe vijand op het terrein waarop ze onklopbaar waren. Pakistan bleef de vluchtheuvel van die fanatieke groupuscules. Op 2 mei 2011 liquideerden Amerikaanse elitetroepen er Osama Bin Laden, het brein achter de aanslag op de Twin Towers. Een puur symbolische overwinning: Al Qaida was al lang uitgezaaid naar Irak en omstreken, de Islamitische Staat stond in de steigers.

Europa en de NAVO

Zo groeide een verdwaalde restant van de koude oorlog uit tot een planetaire splijtbom. De historische verantwoordelijkheid van de VS is hier enorm. Washington blijkt in de jaren ‘80 een politiek-religieuze stroming in het leven geroepen te hebben, die twintig jaar later verantwoordelijk zou zijn voor de grootste en bloedigste terroristische aanslag op Amerikaans grondgebied, ‘9/11’. Het zegt iets over het intellectueel niveau en het kortetermijndenken dat domineert in het Pentagon en het Witte Huis. We hebben hier te maken met klungelende presidenten, van Carter tot George Bush Jr., varend op een populistisch-paranoide veiligheidsdoctrine (war on terror), mondiaal bemoeizuchtig, met slechte raadgevers en een geheime dienst die opereert als een staat-in-de-staat, zie ook de huidige afluisterschandalen. Met zo’n bondgenoten heb je geen vijanden nodig.

Minstens even hachelijk is de morele vraag die Pakistan zichzelf moet stellen: in hoeverre heeft het land zelf deze adder niet aan zijn borst gekoesterd, die het bloedbad van Peshawar zou veroorzaken?  De prijs voor deelname aan het wereldwijde geostratego van de grootmachten is hoog, te hoog. Men zou zich kunnen afvragen hoe onze wereld er zou uitgezien hebben zonder de inval van de Sovjet-Unie in Afganistan en zonder het tegenoffensief van de VS, zonder de met valse voorwendsels goedgeprate invasie van Irak.  Zouden Bin Laden en Al Qaida groot geworden zijn? Zou 11 september 2001 plaats gevonden hebben? Vermoedelijk niet. Zouden we nu met een radicaliseringsprobleem zitten in onze steden? Ik betwijfel het. Zouden de 132 Pakistaanse schoolkinderen nog leven? Allicht wel.

De ultieme les van de Peshawar-tragedie zou voor ons, Europeanen, kunnen gelegen zijn in een kritische herziening van het NAVO-bondgenootschap. De Pentagon-logica is de onze niet. Wij hoeven de brokken niet op te ruimen die door Amerika worden gemaakt. En als het over democratie en mensenrechten gaat: de VS zouden misschien toch beter eerst voor eigen deur vegen, gelet op de lamentabele rechtspositie van hun gekleurde staatsburgers. Er vallen overigens per jaar meer doden door de kogel in het vrije Amerika dan in het achterlijke Afghanistan.

De idee alleen al dat de CIA ook vandaag compleet onder de waterlijn wereldwijd allerlei schimmige constructies opzet, zogezegd in naam van vrijheid en democratie, moet ons tot de grootste argwaan nopen. Een onafhankelijk Vlaanderen zou hier de status van de Belgische NAVO-vazal kunnen overstijgen en een koers van neutraliteit,- ik spreek liever van ongebondenheid,- aanhouden. Het absoluut vermijden van geïmporteerde conflicten hoort daarbij, evenals het verwijderen van alle gevaarlijke rommel die hier niet thuis hoort.

Dat doet er me aan denken: al meer dan vijftig jaar liggen er kernbommen op de luchtmachtbasis van Kleine Brogel, die minstens tien keer de kracht van de atoombom op Hiroshima hebben. Officieel mogen we zelfs niet weten dat ze er liggen, hoewel de VS onlangs hebben aangedrongen om ze te ‘moderniseren’. Vanuit welk strategisch oogpunt is onbekend, tenzij de Amerikaanse wapenindustrie een zetje in de rug nodig heeft.

Nogmaals: dat maakt onze belangen niet uit. De nieuwe Europese republieken moeten zich durven afkeren van het Amerikaans militair dictaat. Een onderling bondgenootschap, gebaseerd op intelligente diplomatie, wordt dan een reële optie. Voor de Koude Oorlog weer een hete wordt.

Advertenties

2 Reacties op “De Taliban, verdwaalde restant van de Koude Oorlog

  1. De Pakistaanse linkse schrijver en historicus Tariq Ali toont in zijn boek ‘Clash of Fundamentalisms: Crusades, Jihads and Modernity (Verso Books, 2002)’ aan de hand van documenten aan dat de VS een inval van de Sovjets in Afghanistan bewust hebben uitgelokt door het land vol te stouwen met wapens. De Russen voelden zich hierdoor bedreigd en vielen Afghanistan binnen.
    De VS zijn dus van in den beginne, vóór de Russische invasie, verantwoordelijk voor wat er in Afghanistan is gebeurd. Kwalijk brein achter de ganse operatie was Brzeziński, Nationaal veiligheidsadviseur onder Jimmy Carter, die zich later tot een soort vredesapostel ontpopte.
    Het interview in Le Nouvel Observateur, waarin Brzeziński deze operatie toegeeft en rechtvaardigt dateert uit 1998:
    “Q: When the Soviets justified their intervention by asserting that they intended to fight against a secret involvement of the United States in Afghanistan, people didn’t believe them. However, there was a basis of truth. You don’t regret anything today?
    Brzezinski: Regret what? That secret operation was an excellent idea. It had the effect of drawing the Russians into the Afghan trap and you want me to regret it? The day that the Soviets officially crossed the border, I wrote to President Carter: We now have the opportunity of giving to the USSR its Vietnam war. Indeed, for almost 10 years, Moscow had to carry on a war unsupportable by the government, a conflict that brought about the demoralization and finally the breakup of the Soviet empire.
    Q: And neither do you regret having supported the Islamic [integrisme], having given arms and advice to future terrorists?
    Brzezinski: What is most important to the history of the world? The Taliban or the collapse of the Soviet empire? Some stirred-up Moslems or the liberation of Central Europe and the end of the cold war?”

    Voor de geïnteresseerden: Brzezinski is eveneens voormalig bestuurder van Amnesty International.

    http://www.sourcewatch.org/index.php?title=Zbigniew_Brzezinski

  2. Patrick Eggermont

    Ooit gehoord van de uit Litouwen (een vroegere Sovjetrepubliek) afkomstige Lithuanian Special Operation Forces ofte LithSof, die (vanaf 2007) in Zabul, een provincie in ’t zuiden van Afghanistan rondtoerden op de Taliban buitgemaakte ‘death bikes’? Daarop konden ze de Taliban heimelijk goed naderen en werden aldus hun beduchte tegenstander. Ze deden ietwat denken aan een gewapende Borat, fictieve journalist uit Kazachstan en alter-ego van een Britse komiek in gelijknamige film en tv-series, die op een militaire basis ging rondslenteren in Flip Flop sandalen en ondergoed. Precies bergbewoners die zich nooit scheren en soms lange tijd geen bad nemen… ‘Booze and glory’! Enkel voorzien van kogelvrij vest en wapenuitrusting bolden ze de basis uit en droegen zelfs geen T-shirt. Ze zagen er een beetje ‘nuts’ uit, maar aan de zijde van Mr. Big Brother waren ze geliefd omdat ze graag vochten, als ondersteuning goed van pas kwamen en door hun gewaagde escapades werden ze tenslotte … levende legendes. Met de vele andere NAVO-partners was het verschil groot. Wanneer echter een land het bijna een halve eeuw moet stellen met een ‘Soviet boot’ in de nek, dan weet de eerste generatie van ‘free soldiers’ er wellicht wat vrijheid voorstelt en dat je er soms moet voor vechten (sic)… Inmiddels vond een rotatie plaats met een herschikking van de troepen binnen LithSof. Het ging er ietwat professioneler aan toe! http://www.kam.lt/en/news_1098/news_archives/news_archive_2011/news_archive_2011_-_07/new_shift_of_lithuanian_special_operations_forces_squadron_aitvaras_begins_duty_in_afghanistan.html?pbck=0

    Een tijdje geleden maakte een leider van de Taliban in Pakistan bekend dat hij trots is op de veroveringen van IS in Syrië en Irak. http://www.volkskrant.nl/dossier-islamitische-staat/pakistaanse-taliban-is-trots-op-veroveringen-van-is~a3762260/
    Hij roept de extremisten op om geduldig te zijn, de eenheid te bewaren en de rivaliteiten te vergeten. IS heeft ondertussen een nieuw front geopend en Derna in Libië, vlakbij Egypte veroverd. Derna ligt aan de Middellandse Zee, slechts 200 mijl van Europa! Verder controleren ze ook de noordelijke provincie van Syrië. Woensdag was nabij het IS-bolwerk Al Raqqa de eerste F16 neergestort! De piloot, een Jordaniër werd door Syrische jihadisten uit het water gehaald en gevangen genomen. Ze zouden het gevechtsvliegtuig hebben neergeschoten met een hittezoekende raket. Daaropvolgend werd door de coalitie dan donderdagnacht het IS-bolwerk gebombardeerd. De Belgische piloten die deel uit maken van het luchtoffensief, komen enkel in actie boven Irak. Hier wordt gevochten in Bagdad en een zelfmoordterrorist met Iraaks legeruniform en een bomvest vol met kogellagers, pleegde een aanslag. De coalitie die actief is in Syrië bestaat uit de V.S., Jordanië, de Verenigde Arabische Emiraten, Saoedi-Arabië en Bahrein. De ‘Coalition of the Willing’, uitsluitend actief in Irak, bestaat uit Australië, België, Canada, Denemarken, Frankrijk, Groot-Brittannië, Nederland en de V.S. ‘The Network of Death’ daarentegen bestaat bijna een half jaar en heeft met wel twaalf terreurorganisaties in verscheidene moslimlanden reeds een alliantie! Zo werd in Algerije de Fransman Hervé Gourdel nog gekidnapt en gegijzeld door Jund al-Khilafa die banden heeft met IS. Een actie van meer dan 1500 elitesoldaten (!) mocht niet baten. De onthoofding was een feit : n° 4 op het dodenlijstje. Als eerbetoon organiseerde de moslimgemeenschap in Parijs toen ‘une manif’ met de slogan : “L’islam, c’est la paix, l’islam, c’est l’amour”…
    Et dans la Belgique? Ce n’est qu’un début, continuons le combat? Tegen de Jihad wel te verstaan, want ‘no more brothers war’ daar aan het radicaal islamitische front!!!