Helfie, help u selfie

Alleen al het feit dat een regerende partij van de Verandering uitpakt met een goed-gevoel-campagne, bewijst dat de resultaten mager zijn.

Er is al veel inkt gevloeid over het nieuwe N-VA-kenteken, zijnde de opgestoken hand ter vervanging van het V-gebaar. Dat was ook de bedoeling: zo’n campagne viseert vooral de ‘talk of the day’ te zijn, net na een betrekkelijk nieuwsluwe Paasvakantie, waarbij enkel 900 verdronken bootvluchtelingen ei-zo-na de pret bedierven. Het gonst daarbij op facebook en twitter van de ironische commentaren en parodieën: ook mooi meegenomen.

Maar tegelijk verdient deze tekenwissel met begeleidende emo-filmpjes ook wel een diepere analyse. De eerste vaststelling is tegelijk de belangrijkste: dit gaat niet over inhoud maar over perceptie. De partij worstelt met een imagoprobleem van ‘hard’ en asociaal. Tegelijk associeert niemand in Vlaanderen nog die ‘V’ met het woord Verandering, bij een partij die zich perfect wist in te kapselen in het Belgische status-quo.

Om daaraan te verhelpen wordt niet de politieke koers gecorrigeerd, laat staan een intern ideologisch debat gehouden, maar worden wel professionele marketeers ingeschakeld om iets aan dat imago te doen. Dat herinnert aan de gouden tijd van de spin doctors, de Noël Slangens en Jan Callebauts die beeldmatig heer en meester waren over hoe een partij zich profileerde, als gold het een frisdrank of een automerk. Vandaag is dat voor de N-VA Erik Saelens van het marketingbureau Brandhome.

Iets voor scouts

Het was indertijd ook Saelens die de N-VA de gele kabouter aanpraatte,- al bij al toch een knullig symbool. Zoals achteraf bleek omdat hij nog een enorme stock van die in Duitsland geproduceerde dingen had liggen. Meteen ontsierde dat object tal van Vlaamse voortuinen die sowieso toch al niet in smaak excelleren. Een nogal dubbelzinnige link tussen het postmoderne N-VA-flamingantisme en de klassiek-Vlaamse kneuterigheid. Niet voor mensen met een fobie voor kitsj.

Maar nu dus het nieuwe begroetingsteken. Het feit alleen al dat een partij nog uitpakt met een fysiek herkenningsgebaar, is een relict van het eerste deel van de 20ste eeuw. Het suggereert volgzaamheid, consensus, discipline, groepsgeest. Iets voor scouts en andere uniformhobby’s. Bij een partij komt het over als een gebaar van ‘ik-denk-niet-na-want-de-leider-doet-dat-voor-mij’. Partijen zijn sowieso op hun retour, en disciplinepartijen nog meer. Het feit dat de N-VA desondanks deze obligate lichaamscode resoluut wil uitspelen, bewijst dat ze de Vlaming ook fundamenteel ziet als iemand die in het gareel wil lopen. Ik mag er niet aan denken hoe die hand dan verder kan evolueren. In een volgende fase gestrekt naar boven, de vingers aan elkaar gelijnd? Help eens, Charles Chaplin.

Voor de rest wemelt het in deze kaboutermars van déja-vus. In de weg liggende bomen opruimen, een auto met panne voortduwen: het is al zo dikwijls als beeld gebruikt voor het idee van ‘wij timmeren aan de weg’. Bijzonder ongelukkig zijn ze bij de CD&V omdat de sfeer en taal van de campagne zo goed lijkt op hun filmpjes met krek dezelfde beelden. Dat is ook weer niet toevallig: de N-VA wil dé centrumpartij worden in Vlaanderen (of is het al), alias de CVP in haar glorietijd, en moet het dus hebben van de softe, haast melige toon rond eendracht en verbondenheid. Dus moest Erik Saelens wel gaan shoppen. Van grote creativiteit getuigt het allemaal niet, evenmin als het gelanceerde woord ‘helfie’ (koosnaampje voor wie klaar staat voor anderen). Dat woord bestond al, zij het in een andere betekenis van…  iemand die hulpeloos op zoek is. Tja. Het kan nu moppen gaan regenen over sputterende motoren, achteruitversnellingen en gammele politieke vehikels die richting autokerkhof worden geduwd. Of over bloedzuigers die opduiken tijdens de aangekondigde bloedgeefactie (‘roodshow’).

Bij een neoliberale partij, die ook nog even snel ‘sociale volkspartij’ wil heten, krijg je dus zoiets. Anders gezegd: het is niet omdat de N-VA met gemak zo tussendoor één miljoen Euro kan spenderen aan een ‘feel good’-campagne, met vooral tweedehandsmateriaal, dat de Vlamingen onder de indruk zullen zijn. Ik hoop voor Saelens en C° zelfs dat deze actie niet verzandt in hoongelach vanuit de Vlaamse onderbuik en zijn sociale media.

Mantelzorg

Want wat is namelijk het probleem? Dat de poging om de perceptie bij te sturen, zoals dat heet, nogal vloekt met de realiteit. Teveel mensen ondervinden al aan den lijve dat het sociaal bergaf gaat, en dat je met goed gevoel geen brood op de plank krijgt. Campagnes rond geluk en samenhorigheid krijgen dan snel iets lachwekkend en zelfs cynisch. Ook daar zijn legendarische voorbeelden van. Helemaal in de nadagen van het Derde Rijk, april 1945 toen de Russen al voor Berlijn stonden, liet propagandaminister Joseph Goebbels nog soldaten van het front weghalen om mee te spelen in een groteske historische film die de mentale kracht van de Duitsers dik in de verf moest zetten. Goebbels’ redenering: ook al stort alles in, als de moraal er is, komt alles goed. Maar toen waren er dus nog geen sociale media.

Niet dat ik Saelens en zijn opdrachtgevers met dit grote voorbeeld zou willen vergelijken. Maar een partij die bezuinigingen in de sociale sector als ijskoude topprioriteit heeft gesteld, en daar ook prat op gaat, moet opletten met al te warme boodschappen. Uiteindelijk blijft Theodore Dalrymple, de man die alle maatschappelijke solidariteit en publieke zorg als ‘sentimenteel’ opvat, dé goeroe van voorzitter Bart de Wever. Met de regelmaat van een klok doen coryfeeën als Zuhal Demir en Liesbeth Homans uitspraken die werklozen schofferen.Terwijl radeloze werkzoekenden tientallen sollicitatiebrieven per dag schrijven en niet eens een antwoord krijgen. En terwijl we van de VDAB zonet te horen kregen dat gemiddeld 7.326 leerkrachten op het einde van elke maand naar een job zoeken, terwijl er gemiddeld maar 417 vacatures zijn.

Heel de genante discussie rond de afschaffing van de mantelzorg (werklozen die vrijgesteld worden van sollicitatieplicht om een hulpbehoevend familielid te verzorgen), waarbij de N-VA zich weerom als hardliner opstelde, is al evenmin te rijmen met het aandoenlijke beeld van kindjes die het karretje van twee oudjes weer in gang proberen te duwen. Overbodig om nog eens al de oneliners van Jan Jambon op te lijsten, de man die het belasten van de lucratieve diamantsector als ‘heksenjacht” beschouwde. De N-VA is en blijft de partij van de haves, niet van de have-nots. Helfie, help u selfie.

Alleen al het feit dat een regerende partij van de Verandering haar publiek moet masseren met een goed-gevoel-campagne, bewijst dat de resultaten mager zijn. Meteen kunnen we ons weer afvragen of die dotaties aan de politieke partijen (12,27 miljoen Euro per jaar voor de N-VA), tenslotte betaald met ons belastinggeld, wel goed besteed zijn. Deze zelfbedieningsconstructie van de verzamelde particratie maakt ons leven er niet beter op, zoveel staat vast. Als er dan toch overal moet bespaard worden, mag hier zeker ook het mes in. Ook al denken de marketingbureaus daar anders over.

Advertenties

17 Reacties op “Helfie, help u selfie

  1. Tja, zes maanden besturen zonder absolute meerderheid en gebonden aan grondwetten en wetten. Ik vind de campagne een beetje cynisch maar tegelijk behoort het tot de geplogenheden dat beleid al na een dag wordt geevalueerd. Zonder goede criteria. Bezorgd zijn? Uiteraard maar de campagne… is een goed moment om de subsidies aan partijen opnieuw te bekijken. Maar blijkbaar vindt men het raar dat de partijen, een partij een aanjagende campagne te voeren. Het resultaat van Obama? Naar het schijnt is de balans globaal positief, maar we onthouden graag akkefietjes.

  2. Siegfried Verbeke, Antwerpen

    Ik heb me altijd afgevraagd waarom die “radeloze (!) werkzoekers die dagelijks (!) tientallen (!) sollicitatiebrieven zitten te schrijven”, niet beter aan de slag gaan als zelfstandigen. Dan verdienen ze direct geld als slijk (volgens de groene en rode beroeps-herverdelers).

  3. Ik ben vooral blij dat er nog steeds kritische, politiek incorrecte meningen weerklinken zoals die van Johan Sanctorum. Ook ik heb voor N-VA gestemd, maar zie géén Verandering behalve in de sociale voorzieningen, en dan nog in de slechte zin ! Ik blijf het herhalen : voor wanneer een progressieve, ècht sociaal-voelende maar ook (of : en dus) Vlaamsgezinde partij ?

    • De verandering? Als conservatief denk ik dat het niet meer werken aan het maakbaarheidsproject al een verandering is. En sociaal-voelend? Meerwaarde creëren? iemand? niemand dus, helaas

  4. E. Janssens

    Sanctorums kritiek is deels terecht, NVA doet momenteel weinig anders dan haar blazoen oppoetsen door een wat doorzichtige campagne zonder veel inhoud. De Wever zal niet kunnen blijven herhalen dat NVA een warme partij is die opkomt voor de werkende middenklasse, terwijl in het veld tegenovergestelde beslissingen genomen worden. Het is niet omdat je dagelijks herhaalt dat je de belastingen op arbeid niet verhoogt dat, wanneer je dat dan wel doet, de werkende klasse dat ook niet merkt. De discrepantie tussen perceptie en realiteit wordt inderdaad een beetje schrijnend. Anderzijds is een terugval in de positivistische politiek van de traditionele partijen geen optie. Het beleid van de laatste veertig jaren is een doodlopend pad en wanneer die draad opnieuw opgenomen zou worden zouden nog grotere catastrofes volgen. Je moet maar de reacties van rood en groen lezen op het bootvluchtelingendrama om te begrijpen dat die partijen niks uit de door hen aangerichte catastrofes opgestoken hebben. Ik pas echt voor een nieuwe PS-staat. Dan liever het listige geschipper en frivole gewentel van NVA. Een stevige griep valt altijd te verkiezen boven de stinkende pest of de cholera.

  5. Jan Braeken

    Volledig akkoord Johan. Uitstekend stuk, met vlijmscherp, waarheidsgetrouw woordgebruik.

    Voor de heer of mevrouw E. Janssens heb ik de volgende boodschap. ‘Schipperen’ en ‘wentelen’ mag voor sommigen op bepaalde plaatsen schijnbaar een grappig spelletje zijn : in de politiek betekent dat spelen met het leven en de dood van mensen die niets hebben, en niets verkeerds gedaan hebben. Met een dergelijke politiek wil u niet geassocieerd worden, dacht ik. Ik wil echt nog zien in de praktijk of een meer dan historische vergelijking tussen de PS en de NVA in het voordeel van de laatste uitvalt, en of er binnenkort nog sprake zal zijn van gelijk welk voordeel, inclusief voor u of voor mij.

    • E. Janssens

      Blijkbaar heeft u het moeilijk om de nuances in mijn comment te vatten. Dat is natuurlijk uw goed recht.
      Ik weet niet wat u van België vond onder PS-tirannie, maar ik herinner me uit die periode vooral de collectieve regularisaties en de explosieve islamisering die de electorale basis van de PS moest verstevigen. Ik heb er vertrouwen in dat met een sterke NVA in de regering die islamisering op zijn minst wat zal afgeremd worden. En dat er bij NVA-beleid bloed moet vloeien is onvermijdelijk. Bij elk beleid vloeit er bloed.

      • Jan Braeken

        Inmiddels meen ik inderdaad enkele nuances te hebben gezien in uw stellingname, die u meer het voordeel van de twijfel gunnen dan voorheen.
        Begrijpt u mij niet verkeerd, ik ben verre van een voorstander van een nieuwe, exclusieve PS-regering. Alle corruptieschandalen in en rond de PS uit het verleden kunnen met niets nog uitgewist worden. De NVA is een relatief jonge partij, en het blijft een open vraag of- en wanneer dergelijke corruptieschandalen bij hen zullen uitbreken. Maar dat er zogenaamd ‘bloed moet vloeien’ lijkt mij een gevaarlijk gewelddadige uitspraak, ook wanneer u het spreekwoordelijk bedoelt. Er vloeit nu al bloed genoeg in de laagste regionen van de samenleving, met respect, en dat bloed zal u niet snel zien verschijnen in de hoogste regionen, als het van de NVA afhangt. Dat is voorlopig nog altijd mijn mening, tot het tegendeel is bewezen. De financiële top wordt bij de NVA met fluwelen handschoenen behandeld, net zoals dat bij de meeste andere partijen nog altijd het geval is. Zoveel is ondertussen al duidelijk. En dat mag natuurlijk niet gezegd worden.
        Wat denkt u daarover ?

      • Jan Braeken

        Nog een kleine toevoeging aan mijn reactie op uw oordeel (zie hier onder).

        U legt een verband tussen collectieve regularisaties, een ‘explosieve islamisering’ en een versteviging van de electorale basis van de PS. Dat verband lijkt mij een verregaande reductie. Die reductie wens ik op mijn beurt zeker niet toe te passen op de NVA – bijvoorbeeld door aldaar collectieve deregularisaties en een ‘explosieve flamingantisering’ te verbinden met de versteviging van hun electorale basis.

      • E. Janssens

        Ontkennen dat de PS decennia een opengrenzenbeleid heeft gevoerd uit electorale overwegingen is het zonlicht ontkennen. Kijk wat er in Brussel gebeurd is. Daar explodeerde het aantal (overwegend) Franstalige vreemdelingen, vaak van moslimorigine, met als gevolg dat de betere Franstalige klasse naar de Brusselse randgemeentes en verder uitweek en tal van voorheen Vlaamse gemeenten verfransten. Het collectief regulariseren van Franstalige, onintegreerbare moslims was een PS-strategie tegen Vlaanderen en de Vlamingen. Nu sommige moslims dreigen een moslimpartij in Brussel op te richten roept Onkelinx ‘Schande!’ Ze weet ook wel dat wanneer haar moslimkiezers wegvallen er nog weinig voor de Parti Socialiste overblijft, vooral in het Brusselse.
        Uw vergelijking met NVA snijdt geen hout. Collectief deregulariseren van onintegreerbare ‘Belgen’ zou een optie kunnen zijn ware het niet dat we in een politiek-correcte tirannie leven. Politici kunnen lange reeksen van fouten maken zonder van overheidswege (en ik heb het dan over de EU) afgestraft te worden, maar o wee wanneer een politicus oplossingen aanreikt om de gevolgen van zo één enkele fout op te heffen: dan is het kot te klein.
        En verder, mijnheer Braeken: wie denkt u dat het meeste last heeft gehad van het veel te langdurige PS-beleid van collectieve regularisaties en import van vreemdelingen? Antwoord: de kleine man, de gewone mensen die hun buurten na x aantal jaren niet meer herkenden, die niet begrepen waarom ze ineens overal hoofddoeken zagen, die lastig gevallen werden op straat door jongeren wiens taaltje ze niet verstonden, die werden beroofd en zagen hoe in de parkjes drugs werden gedeald, kinderen werden lastig gevallen, jonge vrouwen werden uitgescholden zonder dat de politie mocht optreden. Waarom denkt u dat in 2004 het VB een kwart van de stemmen haalde? Het waren niet de snobs in hun door alarminstallaties en hoge muren omgeven villa’s die ver van het plebs een desperate hartekreet slaakten. Nee, het waren de armen wiens jobs werden bedreigd en die elke dag met de onredelijkheid van arrogante, gepamperde nieuwkomers geconfronteerd werden. Ik zeg u: de PS/Sp.a is de grootste vijand van de gewone mensen. NVA zal heel veel moeite moeten doen om dat schoftenniveau te bereiken. Ik denk niet dat het die partij ooit zal lukken, zelfs niet indien ze dat zou willen, wat ik trouwens eveneens betwijfel.

      • Jan Braeken

        Als ik het goed voorheb bent u één van de honderdduizenden voorstanders van de NVA die haar recent (mee) aan de macht brachten, en ondanks ontelbare alarmsignalen in de reguliere en sociale media de NVA blijft verdedigen en lof toezwaaien. Ik weet niet wat uw positie is op de sociale ladder, ik weet niet of u enige cijfers kan geven om uw mening te staven, en ik weet nog minder of u het zich persoonlijk kan permitteren om de NVA nog langer te steunen. Wat ik na enige overweging wel meen te weten, met uw toestemming, is dat uw argumenten te zwart-wit zijn om waar te kunnen zijn. Voor mij zou het ons een zeer uitgebreide discussie kosten, met paginalange persoonlijke analyses en zorgvuldige afwegingen, cijfers, bewijzen en literatuurverwijzingen, om te verifiëren wie hier gelijk heeft. Dat lijkt mij op dit moment niet zinvol.
        Tot later.

      • E. Janssens

        Wellicht woont u ergens tussen het groen, waar de blanke elite woont, meneer Braeken. Zelf woon ik in de stad en heb iedere dag de gevolgen van het socialistische wanbeleid kunnen waarnemen. Eveneens is dat zo in de professionele betrekkingen die ik heb gehad en op de plaatsen waar ik ben geweest. Ik heb de nieuwsberichten gevolgd, ken de demografische evoluties en hun weerslag op de economische ontwikkelingen. Als 80% van de migranten passieve migranten zijn die leven van uitkeringen en geen enkele economische meerwaarde betekenen, dan kunnen we het gerust hebben over multiculturele verarming in plaats van verrijking. Wat ik dus NVA verwijt is dat deze partij aankondigde dit probleem aan te zullen pakken maar net het omgekeerde doet: de werkende middenklasse wordt nog meer gekraakt, terwijl de passieve profiteurs met rust worden gelaten. Mijn probleem is dus dat NVA teveel lijkt op PS en dat ze niet voldoende van het vroegere beleid durft af te wijken. Dat komt deels door de Belgische staatsstructuur, deels door de EU-dictatuur die de nationale regeringen gijzelt en gelukszoekers de mogelijkheid biedt met honderdduizenden Europa binnen te walsen en hier onder te duiken.
        En dan heb ik het nog niet over de shariarechtbanken, de aangekondigde strafwetten tegen islamofobie (waarmee de socialist Milliband in de UK de islamcritici bedreigt – bij ons dhr. B Anciaux, kaviaarsocialist), het continue ondermijnen van de seculiere wetten, van de wetten die de neutraliteit in openbare functies moeten vrijwaren, de ‘positieve’ discriminatie (eveneens een socialistische uitvinding waardoor bekwame autochtonen gediscrimineerd worden), de angst bij socialisten voor mensen die de culturele wortels van het gros van de criminele feiten blootleggen, etc etc. Ik kan dus enkel hopen dat de linkse fasco’s nooit meer aan de macht zullen komen. Nooit meer!

      • Jan Braeken

        Beste heren E. en Hans,

        Mijn uitgebreid antwoord volgt nog. Ik vraag u enig geduld.

    • Jan Braeken

      Ik meen, nog steeds met respect, dat u zich vergist, mijnheer Janssens, in meer nuances dan u op dit moment beseft. Dat is geen fout die u alleen maakt ; net zoals ik vergist iedereen zich volgens mij, omdat het bijzonder moeilijk en gecompliceerd is om de eigen, generaliserende perspectiefverblinding te doorbreken. Maar het is niet onmogelijk. Is dat niet de reden waarom we hier schrijven ? Ikzelf redeneer ook vanuit mijn beperkte perspectief, en ik denk dat het nuttig is om onze perspectieven naast elkaar te zetten.

      Mijn perspectief is het volgende. Ik ben Vlaming en reeds lange tijd werkloos, en ik ondervind elke dag de gevolgen van het buitengewoon conservatieve, neoliberale beleid van de NVA en haar coalitiepartners. Weet u wat die gevolgen voor mij zijn ? Mijn minimum uitkering is gedaald. Voor sommigen mag dat misschien een bagatel zijn, maar voor mij betekent het een zaak van leven of dood. Ik had al lange tijd grote moeite om de eindjes aan elkaar te knopen, en nu wordt het bijna onmogelijk. Momenteel red ik het alleen met hulp van buitenaf, en deze afhankelijkheidssituatie geeft innerlijke problemen. Ik leef nu tussen twee toestanden in : tussen een leven op de financiële rand van de afgrond in een huurappartement met hoge huur, en een potentieel, levensbedreigend, dodelijk overleven op de straat dat als een zwaard van Damocles boven mijn hoofd hangt. Dat is voor mij een onophoudelijk bedreigende situatie, mijnheer. Des te langer deze situatie duurt, des te bedreigender wordt zij voor mij, en niet alleen voor mij, omdat de prijzen van levensmiddelen en alle overige producten onophoudelijk stijgen. Ook die prijsstijgingen en hoge huurprijzen zijn het resultaat van een politiek beleid.
      Mijn perceptie van de vernoemde bedreiging verandert onophoudelijk : van niet-bedreigend, bedreigend, naar levensbedreigend, en weer terug. Moet ik dat loskoppelen van de politiek, of van de NVA ?
      U mag er zeker van zijn dat ik exact het omgekeerde doe.

      Hebt u reeds levensbedreigende ervaringen gehad ? Dan weet u waarover ik spreek. Indien dat niet zo is, dan kan ik u alleen maar vragen dit uiterst aandachtig te lezen, en er grondig over na te denken.

      In mijn leven heb ik zowel in de steden Antwerpen en Hasselt als op het Limburgse platteland geleefd, en zowel met Vlamingen, Walen als met allochtonen samengeleefd en samengewerkt.
      Weet u wat mij persoonlijk het meeste opviel in mijn vroegere werk met allochtonen en Walen, onder andere als hulpverlener van slachtoffers van mensenhandel ? Dat was niet hun religie, niet hun soms afschrikwekkende positie in de Belgische samenleving, niet hun gruwelijke trauma’s die mij meezogen in een spiraal van secundaire traumatisatie, waar ik naar het einde toe maar net aan ontsnapte. Wat mij het meeste opviel was dat ik meer van hen hield dan van Vlamingen.

      Ik ben niet gelovig, mijnheer, maar het existentiële en spiritueel menselijke aspect wordt al te dikwijls vergeten. Mij komt het over dat u allochtonen en Walen veralgemenend haat, en dat u de schuld van onze problemen al te veel naar hen toeschuift en Vlamingen volledig vrijpleit. Dat lijkt mij te eenvoudig, en te eenzijdig, met uw permissie.

      Ik meen dat men over zeer veel kennis en inzichten moet beschikken om het geheel van historische, demografische, etnische, economische en politieke evoluties te doorgronden. Dat heb ik bij slachtoffers van mensenhandel gezien. Teveel voor één persoon. Ook daarom schrijven we hier meen ik.

      Als ik mij niet vergis is er in België nooit één enkele partij exclusief aan de macht geweest. Wij zijn in de wereld een legendarisch land van coalities tussen meerdere Waalse en Vlaamse partijen. Uw uitspraken over een virtuele, geïsoleerde PS vervallen daarom grotendeels. In België, net zoals dat in de meeste democratische landen het geval is, zijn het altijd coalities die de volle verantwoordelijkheid voor de gevolgen van een nationaal beleid dragen, niet één partij. Mijn uitspraken over de NVA vervallen eveneens indien ik dezelfde fout maak, en indien ik niet op dezelfde manier nuanceer. Daarom vond ik de opmerking van Hans Becu hier onder over het gebruik en misbruik van het culpabiliseringsmechanisme zo terecht : in feite plaatste hij daarmee eveneens een groot vraagteken bij het verraderlijke culpabiliseringsproces. Maar hij verbond het niet voldoende met het responsabiliseringsproces, noch met de ethiek. Politiek zonder ethiek, en politiek zonder responsabilisering, is dodelijk. Dat hebben we gezien in onze geschiedenis, bij Nazi-Duitsland. Het is niet omdat er coalities zijn, dat grote meerderheidspartijen die hun beleid doordrukken minder verantwoordelijkheid dragen dan kleinere minderheidspartijen, of geen verantwoordelijkheid, en dat de oppositie de schuld moet krijgen in het geval er iets misloopt, of juist vrijuit gaat. Dat zou al te gemakkelijk zijn. Het afwegen en de onderlinge vergelijking van de grootte van zowel individuele als collectieve verantwoordelijkheid wordt gedaan door diegenen die er zich in meerdere of mindere mate van bewust zijn, maar de vraag blijft of het meer gedaan wordt door diegenen die zich minder bewust zijn van de eigen verantwoordelijkheid.

      Daarnaast kan in deze politieke discussie België niet geïsoleerd worden van politiek Europa, en kan politiek Europa niet geïsoleerd worden van de wereldpolitiek. De politieke impact van België, en zelfs van Europa wat sommige aspecten betreft zoals bijvoorbeeld het financiële, valt bijna in het niets in vergelijking met die van de VS, China en Rusland. Wanneer we dus spreken over het hogergenoemde geheel van meervoudige evoluties, dan spreken we over de wereld. Teveel voor één persoon, en zelfs voor twee. In dat geval verschijnt de bescheidenheid.

      Tot slot verwijs ik opnieuw naar de fluwelen handschoenen, en naar diegenen die hen gekocht en betaald hebben. Dat zijn niet diegenen die hen nu dragen.

      • Mr. Braeken,
        Dat uw werkloosheidsuitkering bij langdurige werkloosheid daalt is het gevolg van een beslissing van de regering Di Rupo. De regering “DeWever” heeft beslist de laagste uitkeringen en pensioenen op te trekken.
        Uit veel discussies rond het regeringsbeleid blijkt dat er weinig feitenkennis is over een aantal zaken. Zo wordt in de discussie over brugpensioen, het optrekken van de pensioenleeftijd, en de beschikbaarheid voor de arbeidsmarkt voor oudere werklozen alles hopeloos door elkaar gehaald. Dit komt omdat de pers niet langer informeert, maar enkel, en dan nog zeer eenzijdig, opinieert. Zo is het bijzonder verbazend te allen kante te moeten lezen hoezeer de bevolking lijdt onder de “harde en harteloze maatregelen van de regering Michel”, terwijl de overgrote meerderheid van die beslissingen nog niet eens in uitvoering zijn, of veel te recent, en dus onmogelijk nu al “ervaren”0kunnen worden. Ook valt het op dat ineens, plotsklaps, de bevolking armer wordt, het racisme toeneemt, de kapitalisten zich schaamteloos verrijken,enz enz, sinds die regering aan de macht is. Enig gezond verstand leert dat dit eveneens onzin en pure framing is. En dat heeft zeer veel te maken met de traditie van culpabiliseren van het Vlaamsnationalisme, een kwalijke en hardnekkige Belgische gewoonte. Vnl. mee in stand gehouden door vakbonden die in het unitaire Belgie hun levensverzekering zien, en dus is NVA vijand numero uno. Neem een klassieke tripartite die dezelfde maatregelen neemt, maar zonder de Nva in de regering, dan is het bladstil. En ‘Eric Janssen heeft gelijk : de massale import van migranten werd door links, de PS aan kop, bewust georganiseerd. Nu de rampzalige gevolgen onmiskenbaar duidelijk worden, vliegen de anti-racisme campagnes ons rond de oren. Links culpabiliseert de gewone man met racisme om haar eigen verantwoordelijkheid voor dat rampzalige migratiebeleid te camoufleren. Niets is toeval.

      • E. Janssens

        Ik moet zeggen dat uw door u zo uitvoerig en bekwaam beschreven sociaal-economische situatie deernis bij mij wekt en dat ik voor u hoop dat er beterschap zal komen. Zoals echter Hans Becu hier bovenaan schrijft is de belabberde economische toestand in het huidige België een gevolg van vijftien jaren wanbeleid. Had de regering Verhofstadt, met de heren di Rupo en Stevaert als stuwende kracht, een lichtelijk minder populistische cadeautjespolitiek gevoerd, was ze wat spaarzamer geweest en had ze wat meer verantwoordelijkheidszin aan de dag gelegd tegenover toekomstige generaties, dan had de economische misère nu minder diep geweest. Ik vind tal van elementen uit het huidige regeerbeleid kortzichtig, onzinnig en schandalig, maar de rampzaligheid van dit beleid kan deze van de vorige regeringen, in casu die van het duo Verhofstadt-di Rupo, niet genaken.
        In uw geest wordt de complexiteit van de huidige wereld en politiek dermate overheersend dat u nauwelijks nog enige uitspraak over die wereld en politiek durft te doen en nauwelijks nog een standpunt durft in te nemen (behalve dat tegen NVA dan). U ziet die complexiteit echter vooral of zelfs alleen ruimtelijk, niet historisch. U valt NVA aan op dat gegeven waarop ze eigenlijk niet kan aangevallen worden: dat ze de Belgische staatsfinanciën weer op orde wenst te brengen. Het is de wijze waarop ze dat doet die deze regering, toch nogal door NVA gedomineerd, kritiseerbaar maakt. NVA dreigt niet zozeer de partij van de rijken te worden, ze dreigt de partij van zowat iedereen, zowel van arm als van rijk te willen blijven uit angst stemmen te verliezen. Ze kan misschien uit twee ruiven willen eten, maar niet uit 24. Omdat ze zowel de armen als de rijken wenst te ontzien (en voor beide houdingen heeft ze haar redenen), krijgt ze de werkende middenklasse in het vizier. Daar valt geld te halen, daar bevindt zich een relatief grote groep van mensen die nog voldoende geld verdienen om rond te komen, die soms een klein overschotje hebben en die te zwak en te afhankelijk zijn om met hun klein kapitaaltje naar het buitenland te trekken, waar de belastingen en sociale bijdragen lager liggen.
        België is Griekenland niet, maar de huidige Griekse armoede is eveneens historisch terug te voeren op onverantwoordelijke regeringen, vooral van socialistische huize. Socialisten doen zich graag als Sinterklaas voor die, waar hij ook komt, als God de Vader in zijn lange, rode mantel de kindertjes aan zijn borst drukt terwijl zijn paard de straten onderschijt. Wie na deze goedgeefse heilige man komt heeft natuurlijk een minder glansrijke rol te vervullen: deze van strontruimer. Het blinde volk aanbidt Sinterklaas en veracht de strontruimer. Ik heb meer respect voor de strontruimer dan voor die smerige egotripper op zijn mooie witte paard. U zal mij dat wel vergeven, hoop ik.

  6. Hans becu

    Ik ben het niet eens. Nva speelt het zgn. “democratisch spel” binnen Belgie, en dat kost compromissen, maar wat is het alternatief ? 5 jaar in de oppositie hetzelfde roepen ? Er is geen draagvlak voor een verdere staatshervorming : de koelkast in. Goed zo, want nu aandringen is zinloos, en het dreigt de aversie ervoor bij de publieke opinie sterk op te voeren. Het grote voordeel van die machtsdeelname is de mogelijkheid om in administraties en alle mogelijke beleidsorganen je mannetjes neer te poten en invloed verwerven. Zoniet verander je niets. Realpolitik, inderdaad. Belgie heeft een onwerkbare staatsstructuur. Dat probleem komt gegarandeerd terug. Niemand zal nog kunnen zeggen dat de nva “haar verantwoordelijkheid niet heeft opgenomen”. In dat verband zal het t.a.v. een breed publiek veel makkelijker duidelijk te maken zijn dat het Belgisch probleem structureel is, en dat Vlaamsnationalisme en het succes van NVA het GEVOLG hiervan zijn, en niet de OORZAAK. Dat culpabiliseringsmechanisme is zo oud als Belgie en is tot op vandaag essentieel en succesvol in de verdedigingsstrategie ervan. Ik ben dus positief, want ik hou van realisme. De “ordelijke opdeling” van het VB is politieke sciencefiction. Tenslotte is die nva-campagne nodig, omdat de vnl. Linkse pers de NVA systematisch afschildert als een bende harteloze, asociale halve racisten. De framing is gigantisch. En hopelijk heeft de bredere Vlaamse beweging voor een keer geduld, realiteitszin en visie op termijn. Met macht bereik je meer dan met politieke zuiverheid en theoretisch idealisme, ook al verdient die machtsuitoefening niet altijd een schoonheidsprijs.