Maandelijks archief: september 2015

Als de armoede toeneemt, mogen ook de rijken zich zorgen maken.

armoedeHet gaat goed met de armoede in Vlaanderen, zo leren we uit het rapport ‘Armoedebarometer’, uitgegeven door Decenniumdoelen 2017, een consortium van middenveldorganisaties.

700.000 Vlamingen leven momenteel onder de armoedegrens (zo’n 1000 Euro voor een alleenstaande), dat is ruim 10% van de bevolking. De vluchtelingencrisis maskeert het probleem en doet ons verkeerdelijk denken dat armoede een exotische kwestie is. Fout: de voedselbanken kunnen zich verheugen in een stijgende belangstelling, ook van mensen die hier geboren en getogen zijn. Vooral de kwetsbare groepen (éénoudergezinnen, werklozen, zorgbehoevenden, gepensioneerden) gaan erop achteruit, met dank aan maatregelen zoals de indexsprong, lagere werkloosheidsuitkeringen, de btw-verhoging op elektriciteit, hogere kosten voor kinderopvang en de afschaffing van het aandeel gratis water.

De gecombineerde besparingsmaatregelen van de federale en Vlaamse regering kosten de armste Vlamingen volgend jaar gemiddeld 525 euro aan koopkracht. Maar ook de twee-maten-twee-gewichtenpolitiek tegenover de kleine Vlaming die een milieuheffing zal afdokken voor zijn auto, terwijl de geleasde bedrijfwagens buiten schot blijven, is een teken van flagrante ongelijkheid in het voordeel van zij die het toch al beter hebben.

Medusa-logica

Maar daar liggen de Vlaamse en de Belgische beleidmakers niet wakker van. Hun focus ligt, zoals de neoliberale doctrine het wil, vooral op het koesteren van de ondernemingen en de middenklasse, als ‘vitale en dynamische motor van de samenleving’. Niet alleen is dat een miskenning van mensen die zich belangeloos of tegen een minimumvergoeding inzetten voor die samenleving, de redenering leidt ook tot een pervers affect dat die fameuze middenklasse steeds smaller wordt, en versmacht wordt tussen de toplaag van superrijken en een groeiend contingent ‘sociale gevallen’, mensen die amper of niet de eindjes aan mekaar kunnen knopen en eventueel in een schuldspiraal terechtkomen.

Het zit namelijk zo, en dat weet elke eerstejaarsstudent economie: door de wet van de communicerende vaten moeten fiscale voordelen aan de middenklasse en het bedrijfsleven gecompenseerd worden met besparingen in de sociale sector. Dat leidt tot koopkrachtverlies en economische krimp, iets waar zelfs de OESO recent voor waarschuwde: mensen die niet rond komen, geven ook niets uit.

Het gevolg is een fenomeen, bekend als de Medusa-logica, genoemd naar het vlot van de schipbreukelingen die allemaal in het veilige midden proberen te blijven en de rest naar de rand duwen, het water in. De middengroep wordt steeds smaller omdat de paniek steeds groter wordt in de drang naar zelfbehoud: om het vege lijf te redden vertrappelt men elkaar, een fenomeen, ook bekend van muziekfestivals en religieuze massamanifestaties.

De lege boterhammendoos

Ik heb het dus moeilijk met mensen die politiek louter redeneren vanuit hun eigen portemonnee en de wens om te behouden wat ze hebben. Het is eerder een psychotische reflex dan een uiting van gezond verstand. Het sociale zorgsysteem hoef je immers zelfs niet vanuit begrippen als ‘solidariteit’ te rechtvaardigen, en nog minder vanuit liefdadigheid. Herverdeling en het onder controle houden van sociale ongelijkheid is gewoon een noodzaak om de economische machine draaiende te houden. Een economie zonder massale participatie en controle van de inkomensmediaan bestaat niet. Ik hoor links en rechts dat het aantal kinderen toeneemt dat ‘met een lege boterhammendoos naar school gaati. Ik weet niet of dat klopt, en waarom die doos precies leeg is: armoede of verwaarlozing, welzijnswerkers mogen het uitzoeken.

Wat ik wel weet, is, dat het door de N-VA gedomineerde Vlaamse én Belgische beleid helemaal afgestemd is op de conservatieve reflexen van zij die het nog redelijk goed hebben, ten koste van zij die uit de boot zijn gevallen en door de partij per definitie als ‘de anderen’ worden beschouwd. Dat is economisch zwak én electoraal dom. Tussen de 33% N-VA-stemmers van de laatste verkiezingen, veelal trouwe flaminganten, zitten ongetwijfeld ook een flink aantal leden van de onderkant van de middenklasse: het kunnen niet allemaal ondernemers, SUV-chauffeurs en eigenaars van appartementen zijn. En ze kunnen niet allemaal op de loonlijst van de N-VA staan. Het zijn de schipbreukelingen aan de rand van het vlot, de eersten die eraf zullen vallen.

Omslagpunt

Dat kan niet anders dan tot een politieke verschuiving leiden. Ik denk niet dat iemand met een werkloosheidsvergoeding van 800 Euro per maand, en, indien geen lege boterhammendoos, dan toch brood met Aldi-confituur moet meegeven, zich zal blijven vergapen aan het charisma van Bart De Wever.

Heel de mythe van de Vlaamse grondstroom met bijbehorende helfie-campagne, bedacht om de categorie van bijna-armen aan boord te houden, is gedoemd om uiteen te spatten van zodra het kritische omslagpunt is bereikt en Vlaanderen echt verpaupert,- een kwestie van een paar jaar. De exportgerichte bedrijven mogen het dan nog een tijdje uitzingen, maar de winkelier om de hoek zal zelf al lang de werkloosheidsstatistieken vullen, tenzij hij –ook weer een handigheidje van dit beleid- in het OCMW wordt gedumpt.

Met dit rechtsliberaal beleid, uitgetekend door een partij die helemaal gaat voor een neo-conservatief management van de Belgische nv, en niet voor een progressief project op Vlaams niveau, zijn we verder van huis dan ooit. We hebben de winderige retoriek van ‘Hart boven Hard’ helemaal niet nodig om tot die vaststelling te komen. Maar een links-progressief alternatief, gedragen door een republikeinse missie, en dat zich ook iets voorstelt bij het begrip ‘collectieve identiteit’, is dringend aan de orde. Minder Theodore Dalrymple, meer Thomas Piketty graag. Fris politiek denkwerk van briljante economen, in plaats van het zuurderig ‘trek-uw-plan’-poujadisme dat momenteel de toon zet in de verklaringen van Jambon, Homans en tutti quanti.

De vraag is overigens, welke politieke kracht zich na dat kantelpunt zou profileren als nieuw-linkse smaakmaker in Vlaanderen. Noch de socialisten, noch de groenen komen in aanmerking, vanwege hun blijvende Belgicistische kramp. De PvdA, tot voor kort nog in bewondering voor het Noord-Koreaanse regime, is ook al geen optie. Om het in marketingtaal te zeggen: een groot gat gaapt in de markt. Wie springt?

Advertenties

► Over macht, wonderdokters en vrolijke wetenschap: wat Joseph Mengele, Volkswagen en de Antwerpse anti-fietserscampagne gemeen hebben.

Statistieken zijn er om ‘geduid’ te worden en cijfers zijn er om zich te laten manipuleren. De paringsdans tussen wetenschappers en politici eindigt haast altijd met een knieval van de wetenschap voor de macht. Machiavelli is springlevend, en wordt geëscorteerd door witte jassen.

Drie verhalen, ik begin met het strafste.

Arische technologie en blauwe ogen

MengeleDe algemeen bekende dokter Joseph Mengele, kamparts in Auschwitz en bijgenaamd de Engel des Doods, was behalve een sadist en gestoorde pervert ook een wetenschapper die eerlijk geloofde in zijn kansen op de Nobelprijs. Zijn experimenten werden niet in het wilde weg uitgevoerd, maar in nauw contact met het befaamde Kaiser Wilhelm Institut in Berlijn.

Binnen de nazi-ideologie was er nu een verwarring ontstaan over de haalbaarheid van de Arische schoonheidsidealen, waaraan eigenlijk maar weinig Duitsers voldeden, zoals het blond haar en de blauwe ogen. Om daar iets aan te doen begon Mengele te experimenteren met methylblauw, geïnjecteerd in de oogbol. De zigeunerkinderen die het experiment ondergingen werden er alleen maar blind van, maar stel u voor wat de eigenlijke bedoeling was: een Arisch superras creëren, puur gebaseerd op uiterlijke kenmerken die dan nog chemisch gerealiseerd zouden worden.

Deze wetenschappelijk ondersteunde vervalsing toont niet alleen de zwakte aan van het racistische discours, maar vooral ook de alliantie van politiek en wetenschap om met alle middelen een leugen tot ‘waarheid’ te verbouwen. Naar het schijnt bestaat er vandaag nog altijd, ergens in het Braziliaanse oerwoud, een gemeenschap met opvallend veel blauwogigen. Ze vertellen over een ‘wonderdokter’ die daar eind de jaren ’60 is gepasseerd en zich met de vrouwen bezig hield. In zijn boek ‘Mengele: the Angel of Death in South America’, identificeert historicus Jorge Camarasa hem als de gevluchte kamparts. Ware wetenschap overleeft!

De ‘propere’ VW-diesel

dieselVan nazi-Duitsland is het maar een kleine stap naar de Volkswagenfabriek die elke Ariër mobiel moest maken in Hitlers planologie. Vandaag is Volkswagen nog altijd wereldmerk nr. 1. Of moet ik zeggen: ‘was’. Want in hun ijver om veel dieselwagens te verkopen en de CO2-uitstootnormen te slim af te zijn, hadden de ingenieurs een stukje software ingeplant dat testen moest vervalsen: de wagen herkent de testbank en gaat over in eco-modus, op de weg is het weer vroem-vroem. Niemand begreep hoe Das Auto dat klaarspeelde: een schone wagen met zoveel vermogen.

Ook hier zorgden witte jassen voor de ultieme verlossing in de strijd tussen goed en kwaad, door het kwaad te vergoelijken. Als Wagneriaan en kenner van Duitse metafysica durf ik dit een typisch Duits fenomeen noemen, met Hegel en Schopenhauer als grote inspiratoren: als de materie niet mee wil, zal de geest een handje helpen, tot er een ‘Welt als Wille und Vorstellung’ ontstaat. De wereld is gebrekkig, maar met enige toverkunst lukt het om die wereld te hervormen tot voorstelling. In onze taal: een simpele leugen.

Hitler en zijn blauwogige kunst-Ariërs, Angela Merkel en haar 800.000 Syriërs, Volkswagen en zijn schone diesels: fantasmen zijn het, maar altijd met een magiër in de buurt die de cijfers draait tot ze in de juiste richting staan en er witte rook uit de schoorstenen komt.

Een kelderend aandeel, tonnen imagoschade,  joepie, weer werk voor reclamelui en communicatiespecialisten. Het meest verbazende aan het Volkswagenverhaal echter –hoewel niet voor wie de Duitsers goed kent-, is dat er nooit één ingenieur in gewetensnood geraakte en uit de biecht klapte. Het waren die verdomde Amerikanen die onraad roken en de zaak helemaal uitvlooiden.

Hier moet een enorme kadaverdiscipline aan het werk zijn geweest, waardoor de leugensoftware een goed bewaard geheim bleef. Blinde gehoorzaamheid, SS-eergevoel tot het bittere einde, absolute geheimhouding (hoe zit dat nu met die goudtrein vol nazischatten, ergens onder een berg in Polen?): ik laat mijn associatievermogen de vrije loop, vul gerust verder in.

Antwerpen en de ‘gevaarlijke voetganger’

Afbeeldingsresultaat voor ongeval dode hoekOm af te sluiten met het derde verhaal: de campagne van het Antwerpse stadsbestuur waarin vooral fietsers en voetgangers geviseerd worden als schuldigen aan de verkeersonveiligheid. Nein, nicht die Volkswagen-Fahrer, de 4×4’s die door de stad scheuren, of de vrachtwagens die hun dode hoek niet kennen, maar de vice-pferden die amper 20 km per uur halen. Gewapend met statistieken werden deze zigeuners en joden van het verkeer verbanvloekt en aangemaand tot meer ‘hoffelijkheid’ en discipline.

Tot bleek dat de cijfers niet kloppen en de statistieken gewoonweg vervalst werden. Niet door burgemeester De Wever zelf natuurlijk, maar door zijn voetvolk, de Antwerpse politie en verkeersdeskundigen die wisten wat moest bewezen worden.

Van nazi-Duitsland naar NVA-Antwerpen? Neen, u legt de ultieme ezelsbrug, niet ik. Gewoon ook hier de vaststelling: op een zeker moment plooien de cijferaars en deskundigen zich rücksichtlos naar het appèl van hun opdrachtgevers. De vrolijke wetenschap op haar best: een kast vol lijken waar er slechts af en toe een, per abuis, uitvalt. Geniet ervan.

Charlie blijft stout en ongemakkelijk, ook in de vluchtelingensaga. Gelukkig maar.

Charlie 1Eerlijk gezegd, na de commotie en de massale steunbetuigingen begin dit jaar aan het Franse satirische blad Charlie Hebdo, naar aanleiding van de bloedige aanslag op hun redactielokaal, vreesde ik dat het blad wat salonfähiger zou worden. Ook al omdat de oplage sindsdien een enorme boost heeft gekend en het blad zowaar hét icoon is geworden van de vrijemeningsuiting en de persvrijheid.

Maar Charlie zou Charlie niet zijn, mochten de tekenaars berusten in deze comformistische val. En jawel, daar is het nieuwe schandaal: cartoons die de spot drijven met de verdronken vluchtelingen, en dan speciaal met de Syrische peuter Aylan Kurdi, wiens gefotografeerd lijkje de wereld rond ging en enorme vlagen van sympathie voor de vluchtelingen uitlokte.

Vals paradijs

De verontwaardigde reacties op deze cartoons van de ex-Charlies uit de sociale media bewijst juist hoezeer die World Press Photo een eigen leven is gaan leiden, de context doet verdampen, en meer sentiment dan inzicht oproept. En het is nu juist herstel van de context die door de cartoonist wordt beoogd: het hoe en waarom van heel dat vluchtelingenverhaal, de verborgen agenda’s, de achtergronden en de keerzijde. En dit uiteraard binnen het register van de karikatuur.

Laten we spotprent nr 1 eens bekijken: een dood kind, uiteraard Aylan, dat drijft nabij een oever met een groot McDonalds-publiciteitsbord: ‘Zo dicht bij het einddoel: vandaag twee kindermenu’s voor de prijs van één!’

Wie denkt dat tekenaar Laurent ‘Riss’ Sourisseau (sinds de aanslag constant levend onder politie-escorte) hier het slachtoffer –en daarmee alle slachtoffers- ridiculiseert, kijkt eigenlijk niet goed. Er wordt vooral met onszelf en onze consumptiemaatschappij gelachen, en de manier hoe de hectische Clown Crusty ons belazert waar we bij staan.

Want ja, stel nu eens dat Aylan niet verdronken was. Goed voor het jongentje. Het zou een dak boven zijn hoofd hebben gehad, naar school gegaan, en zou beslist ook kennis hebben gemaakt met de andere geneugten van onze samenleving. Het zou op een mooie dag de McDonalds binnenstappen en de ware zin van het leven ontdekt hebben, samengevat in een broodje rundsvlees met frieten, veel ketch-up en cola, een combinatie die nu door voedselspecialisten beschouwd wordt als een killer naast de sigaret. Men kan verdrinken in de Middellandse Zee, of mits enig uitstel sterven aan suikerziekte of een hartinfarct vanwege de rotzooi die we naar binnen werken. Om nog maar te zwijgen van de intellectuele bagger die ons door de media wordt opgelepeld. We worden geleefd, we proppen ons vol uit frustratie en kopen allerlei prullen om er toch maar bij te horen.  Welcome to heaven.

Via dit sarcastisch maar pertinent gedachtenexperiment wijst tekenaar Riss er ons op dat wij ook maar slaven zijn van het systeem. En dat de vluchtelingen een Europees paradijs verwachten dat er niet is, een illusie die vooral door de mensensmokkelaars in leven wordt gehouden. En dat onze waan van de dag ronduit hilarische toestanden oplevert, voor iemand die de tijd neemt om even aan de zijlijn te gaan staan. Welk medium zou dit beter kunnen weergeven dan de spotprent? Hoe kan men met de wereldwijde mediatieke porno rond het aangespoelde kinderlijkje anders omgaan, dan via de parodie en de satirische ontluistering?

Het actuele vluchtelingenverhaal is behalve een tragedie ook een hype, een politiek gerecupereerd massatafereel, een ten dode uitgemolken media-evenement, waardoor het zich als een groteske grap laat lezen. Stel u bijvoorbeeld voor,- en nu doe ik Riss een hint cadeau,- : terwijl massa’s mensen het gevaarlijke nabije Oosten ontvluchten, trekt een bus Mexicaanse toeristen op uitstap naar de Egyptische woestijn, om daar per vergissing als terrorist neer gekogeld te worden. Tragisch, maar geef toe, eigenlijk ook om te gieren, en alleszins een karikatuur meer dan waard.

‘Gott mit uns’

Charlie2Het intrigerende aan zo’n cartoon is, dat hij bovenstaande uitleg eigenlijk bevat, zonder hem hoeven te geven. Een goede spotprent lees je met één oogopslag. Maar enige intelligentie en leesvaardigheid vereist het natuurlijk wel. Humor blijft hét middel van de deconditionering: het is goed dat we op het verkeerde been worden gezet, en onze (grotendeels door de media aangereikte) perceptie in vraag stellen. Die correctie was ook nodig, in het licht van de Merkeliaanse hypocrisie en de morele zelfbevrediging die om zich heen sloeg bij de TV-beelden, zie ook de avondvullende vluchtelingenshow van onze eigen VRT.

De tweede prent dan: een verwijzing naar Jezus die op het water loopt, en moslims die verdrinken,- ‘het ultieme bewijs dat Europa Christelijk is’. Iemand die daar de zelfrelativerende humor niet van inziet, verdenk ik toch van kwade trouw en niet-willen-zien.

Hier wordt immers niet eens met de islam gespot, zoals de Mohammed-cartoons het deden, of met de vluchtelingen. Er wordt integendeel de draak gestoken met het Hongaarse regime, het waardendiscours van conservatief-rechts en de ‘Gott mit uns’-retoriek van KVHV en aanverwanten, de Wouter Jambons die een soort Ancièn Régime propageren waarin een goddelijke orde de sociale ongelijkheid rechtvaardigt, en, jawel, de genetische verwantschap tussen dit soort Tea-Party-christendom en de islamtheocratie zelf.

Allemaal genant en ongemakkelijk, venijnig prikkend naar links en naar rechts: een satirisch blad mag geen vrienden hebben, en Charlie Hebdo doet alle moeite om aan deze vereiste te voldoen. Zonder dit soort spottende en zelfspottende hardcore, geen democratie die naam waardig.

In Vlaanderen is deze vitriool-achtige totaalhumor nog ver weg. Bij ons is De Zwijger (1982-1984) van Johan Anthierens snel aan de vrijwillige dakloosheid kapot gegaan: satire kan niet overleven in een klimaat zonder vrije geesten en een voldoende lezersgroep die onthechting waardeert. De linksdraaiende humor van de publieke omroep en sommige stand-up-comedians is slaapverwekkend: na Urbanus gaapt er een leegte. Pallieterke overleeft alleen omdat het naar links stampt maar zich in de rechtse nestwarmte koestert. Net genoeg om uit de kosten te komen, maar liefhebbers van echte provocatieve humor, bedreven door groot talent, blijven op hun honger zitten. Tot zover is Charlie Hebdo niet alleen een icoon maar ook een levensnoodzakelijke remedie tegen de politiek-correcte waan van de dag.

Van Al Quada tot IS: ook anti-reclame is reclame.

Op 11 september 2001, vandaag dus 14 jaar geleden, vond in New York plaats wat algemeen beschouwd wordt als de grootste terreuraanslag van de geschiedenis: de aanslag op de Twin Towers, getekend Al Qaeda. Doelwit: de VS, het Christendom, de Westerse wereld, de moderne civilisatie met zijn heidens-decadente uitwassen.

Daartoe gebruikten ze twee iconen bij uitstek van die moderne, 20ste eeuwse beschaving: het vliegtuig en de wolkenkrabber. Wat was er dan logischer, meer iconisch, illustratiever, dan de ene in de andere te laten crashen? Anders gezegd: dit is, horresco referens, kunst. Ondanks het onverwachts karakter van de aanslag bestaan er een paar live-opnames en fotobeelden, en die behoren tot de sterkste beelden van de hedendaagse iconografie.

Terreur vs veiligheid

Dat er in deze performance 3000 mensen het leven lieten, en dat de globale schade-impact op 40 miljard dollar wordt geschat, is uiteraard ook niet zonder betekenis. Integendeel, ze maakt er wezenlijk deel van uit. De bedoeling is namelijk om zoveel mogelijk lawaai en gekletter te veroorzaken, dat ons op de zenuwen werkt, vooral omdat het van overal en nergens komt, en op elk moment kan toeslaan.

En zo komen we bij het ogenschijnlijk simpele, maar eigenlijk zeer complexe begrip ‘terreur’ (terror). Hoe groot de onmiddellijke impact van een bomaanslag ook is, het is de nawerking die telt: de angst voor de volgende, die zich op elk moment en overal kan voltrekken. We leven dan in een tijd van de uitgestelde catastrofe, die sterke irrationele reflexen oproept. Sinds 2001 heeft er zich in de VS eigenlijk geen politieke aanslag van betekenis meer voorgedaan, maar men leeft er alsof het elk moment kan herbeginnen. Dat levert sterk patriottisme op, maar ook paranoïde toestanden, zoals onschuldige burgers die op Guantanamo terecht komen en water boarding leren smaken.

We zitten dan al in de volgende fase: de overheid, het systeem, dat de ‘war on terror’ uitroept, en de angst recupereert tot middel om zichzelf te versterken. Het toverwoord heet ‘veiligheid’, de antithese van terreur, maar er ook volstrekt complementair aan.

Geruisloos verlegt het systeem nu zijn grenzen, doorzoekt onze koffers en dringt onze privacy binnen, in naam van de veiligheid. We accepteren dat ook, want er is nu eenmaal de dreiging. Finaal wordt de burger (de wie?) haast verpletterd tussen terreur en anti-terreur, en versmalt het collectief bewustzijn tot de mentale absorptie van deze twee antagonistische krachten.

Postmoderne ironie

U voelt het komen: als Osama bin Laden niet had bestaan, dan had George W. Bush jr. hem moeten uitvinden. Afgezien van alle complottheorieën die hierover de ronde doen –en die op zich ook weer deel uitmaken van het angstklimaat- : terroristen en een sterke overheid hebben elkaar nodig. Dat is ook de reden waarom in Israël Netanyahu juicht bij elke Palestijnse voetzoeker die ontploft: kunnen ze weer eens Gaza platwalsen.

Terug naar 11 september. Het iconisch karakter van deze datum is verbonden aan enkele beelden die op ons netvlies zijn gebrand, zie foto in bijlage. Hoe schaars het beeldmateriaal ook is, het is de verspreiding ervan die de angst levendig houdt en ons verlangen naar veiligheid voedt. Weerom verwijs ik naar Jean Baudrillard: we worden beheerst door een soort sur-realiteit van het ‘gerucht’ die beeldmatig en mediatiek uitwoekert, via televisie, en nu het internet.

Het is pas de Islamitische Staat, ruim een decade later, die deze postmoderne logica zou doorzetten via een ongeëvenaard beeldoffensief, grotendeels via de nieuwe sociale media gevoerd. Hoe walgelijker het beeld, des te sterker de impact. Onze reclamebedenkers hebben al heimelijk hun bewondering geuit voor die virale campagne.

Terreur is en blijft verbonden aan de verspreiding van het gerucht. Het communicatietijdperk is het terreurtijdperk, en dat is geen toeval. Sommige media bannen de beelden van onthoofdingen, maar tevergeefs: net daardoor vestigen ze de aandacht erop.

Zowel communiceren als niet communiceren houden het doembeeld levendig. Ook dit bericht wil gedenken, herdenken, maar roept daarmee het beeld op en versterkt de terreur. Zwijgen betekent echter net hetzelfde (opvallend hoe weinig aandacht de kranten vandaag aan 11/9 besteden, in een goedbedoelde poging om de vijand geen extra reclameruimte te gunnen). Wat gedaan als spreker en schrijver?

Geef toe, de realiteit zit toch boordevol ironie: twee tegenkrachten die elkaar in stand houden; zwijgen en niet-zwijgen, of reclame en anti-reclame, komen op hetzelfde neer; en vooral: een anti-modern, middeleeuws fundamentalisme dat zich op een sublieme manier bedient van de moderne communicatiewetten.

Welkom in de 21ste eeuw en de valse bodems van Ground Zero. Als dit dan toch de eeuw van de ironie en de dubbelzinnigheid wordt, wil ik het spel graag meespelen. Moge de sterkste winnen.

‘Mutter’ Angela en haar 800.000 Syriërs: de verzwegen seksuele dimensie

Merkel2  Wat nu volgt is een analyse met een hoog boulevardbladgehalte, gevoelige lezers wezen verwittigd. Maar het is nodig om de ernst en de spiraal van sentiment van de laatste dagen te doorbreken. Bovendien geloof ik, zoals steeds, dat het waar is.
Het gaat om Angela Merkel, Duitse bondskanselier, over wie ik een week geleden (28/8) nog schreef dat haar filantropische gulheid jegens de Syrische vluchtelingen ook het aanbod van werkkrachten op de Duitse arbeidsmarkt zal doen exploderen, wat dan weer het patronaat ten goede komt. Merkel behoort tot de rechtsliberale CDU/CSU, remember.
Maar dat ijzeren, Thatcheriaans aspect (Angela behoorde ooit tot de DDR-elite en wordt zelfs aan de Stasi gelinkt) is niet de gehele waarheid.
De nu 61-jarige Angela Merkel, die eigenlijk Angela Kasner heet maar de naam van haar ex, Ulrich Merkel, heeft behouden, is ook een vrouw met een lichaam, dat talrijke eenzame uren op hotelkamers doorbrengt. Haar huidige man, vijf jaar ouder, scheikundige en Wagneriaan, stelt in bed niets voor en wordt in de Duitse pers ‘het spook van de opera’ genoemd.

Merkel3Het kan niet anders of de Duitse Kanzlerin, ook godvruchtig en met een sterk super-ego behept, put haar politieke energie en wilskracht uit de sublimatie van sterke (maar verdrongen) seksuele fantasieën. Daar is niets mis mee, we doen het allemaal. Maar in haar geval haalt de reële politieke macht de fantasie in: plots staan er duizenden Syriërs voor de deur, voor het overgrote deel jonge, schone, viriele mannen. Bekijk ze eens op TV: zelfs ik, absoluut hetero, bewonder hun slank en gespierd lichaam.
Nu al vallen de Europese meisjes bij bosjes voor deze Syrische Adonissen. Vergeet de moeders en de kindjes: het gaat om de mannen. De vluchtelingenstroom zal niet alleen de arbeidsmarkt grondig dooreen schudden, maar ook de liefdesmarkt én de huwelijksmarkt. In het parler vrai van de kroegtaal: ze zullen niet alleen ons werk afpakken, maar ook onze vrouwen. En het is nu al bezig: begerige maagden, naast rijpere cougars, slenteren keurend rond het gazon, bezet met asielzoekende jonge stieren. Ze staan springensklaar en kijken niet nauw: uiteindelijk hangt er aan een eventueel huwelijk ook een identiteitskaart en nieuwe nationaliteit vast.
Genetisch is het alleszins een goede zaak: het Syrische bloed kan de verzwakte Europese stam alleen maar ten goede komen. Onze wereld zal lichtbruin kleuren, sorry Filip De Winter.

syriërs2Maar Angela bestelt er dus, vanuit haar machtspositie en in een aanval van gulzigheid, ineens 800.000. Laat Freud hier zijn licht over schijnen. Naar mijn aanvoelen opent de eenzame domina hier haar benen en de landsgrenzen voor haast een miljoen minnaars. Op hun beurt beantwoorden zij deze erotische uitnodiging, met liefdesverklaringen gericht aan ‘mutter’ Angela, die hun Platonische schijn maar met moeite handhaven.
De paringsdans is nu compleet. Als een matriarche, een bijenkoningin, zal zij regeren over een universum van gewillige, bloedschone toy boys. In haar dromen, maar toch: dromen zijn machtig. Vanuit dat libido zal zij weerom de aanzwellende liefdescohorte distribueren naar alle Mädchenzimmer: ook Duitsland zal getaand kleuren.
Deze nieuwe seksuele constellatie beheerst de ondergrond van heel het actuele vluchtelingengebeuren. Het libido van Angela, vermomd als humanitaire reflex, stuurt de Europese agenda en bepaalt de afwikkeling van het probleem. In grote bussen komen de Syrische binken nu vanuit het steriele, troosteloze Hongarije, op de genereuze Mutti afgestormd. Geen enkele muur of prikkeldraadversperring kan hen tegenhouden. De hormonen gieren, aan weerskanten, wij kunnen slechts verbijsterd toekijken.

Zoals gezegd: dit zult u niet op TV te horen krijgen noch in een krant lezen. Misschien kan die paringsdans wel karikaturaal gebracht worden, op zijn Charlie Hebdo’s, en is het meer iets voor een cartoonist, mijn kompaan Erwin Vanmol bijvoorbeeld, die ik de hint hierbij cadeau doe.
De waarheid kan niet overdreven worden, de waarheid IS een karikatuur.