Links versus rechts: een oud verhaal?

parlementDe wetenschap vordert met rasse schreden, mede door de democratisering van het onderwijs en de toegankelijkheid van de universiteit voor elke hond met een bril op. Nog even, en we weten werkelijk alles, want de noodzaak om opgemerkt te worden en te publiceren drijft jonge onderzoekers tot in de verste uithoeken van alle kennisdomeinen. De correlatie tussen een automerk en de seksuele activiteitsgraad van de bestuurder, de invloed van Mozartmuziek op sanseviera’s,- noem het en de wetenschap heeft er onderzoek naar gedaan.

Een nieuw hoogtepunt (of dieptepunt) in deze weetjeskermis is de studie van Alain Van Hiel, Emma Onraet et alii aan de Gentse universiteit omtrent het verband tussen intelligentie en ideologische keuze op de links/rechts-as. ‘Studie’ is een groot woord, de onderzoekers hebben vooral bestaand materiaal hierover opgesnord en verwerkt tot een artikel dat werd gepubliceerd in de European Journal of Personality.

Holbewoners

bipolairEn jawel hoor, wat had u gedacht: de ‘cognitive ability’ (het denkvermogen) van lieden die zich ter rechterzijde van het politieke spectrum bevinden, moet beduidend onderdoen voor de verlichte linkerzijde. Dat is evident,- kijk maar naar de meerderheid van de VRT-journalisten met een rode of groene partijkaart: niemand twijfelt toch aan hun intellectuele superioriteit die ze met glans etaleren in een bruin en verdorven Vlaanderen? Knack-journalist Joël De Ceulaer, zelf genesteld in het links-progressieve hokje, gewaagt zelfs van biologische verschillen en ontwaart onder het schedeldak van conservatieven een oud holbewonersbrein terwijl progressieven zoals hijzelf gezegend zijn met moderne frontale lobben. Iets wat Raf Praet in Doorbraak terecht kwalificeerde als racisme van het politiek-correcte denken.

De Gentse onderzoekers ontwikkelen eenzelfde soort verklede domheid (want dat is het), maar zijn wat leper dan De Ceulaer. ‘We trekken hieruit geen conclusies omtrent de superioriteit van een bepaalde ideologie’, dekken Van Hiel en C° zich in. Hoezo, welke conclusies dan wel? Of was het toch maar gewoon om pagina’s te vullen en in een tijdschrift te publiceren?

Het probleem is vooral dat onze psychologen met hun onderzoekjes hopeloos de politieke realiteit zelf achterna hinken, namelijk dat ‘links en ‘rechts’ (of ‘progressief’ en conservatief’) geen absolute begrippen zijn, en dat wellicht nooit zijn geweest. Daarom zijn de etiketten ook simplistisch en eigen aan een primitieve hersenstructuur, als ik zelf ook even voor bioloog mag spelen.

De waarheid is, dat iemand met een redelijk IQ en dito kritische vermogens gedoemd is om elke dag opnieuw positie te kiezen, naargelang de context. Cultuurpessimisten zullen hier spreken van postmoderne lichtheid, maar in feite gaat het om de emancipatie uit een eeuwenoud, door de politieke kaste én de wetenschappers zelf opgelegd hokjesdenken.

Als ik ’s morgens opsta en de wereldactualiteit tot me neem, vraag ik me geen seconde af of mijn mening daarover zich links- dan wel rechtsdraaiend opstelt. Ik wissel dus van dag tot dag, van uur tot uur, en wie daar een probleem mee heeft moet zijn ‘cognitive abilities’ maar laten nakijken.

Je wordt niet links of rechts geboren, het zijn relatieve begrippen die aan ruimte, tijd en omstandigheden zijn gebonden. Er zijn vandaag voor een kritische geest goede redenen om naar ‘rechts’ op te schuiven. De islamisering bijvoorbeeld, en de manier hoe de nieuwe migratiegolf ons opnieuw opzadelt met enorme acculturalisatieproblemen terwijl we de oude nog niet hebben opgelost. Er zijn ook goede redenen om naar ‘links’ op te schuiven: de toenemende armoede en ongelijkheid, wereldwijd én bij ons, of de milieuproblematiek en de belabberde staat van het klimaat. Maakt ons dat tot bipolaire naturen? Of is het gewoon gezond verstand?

Intellectuelen tegen politieke correctheid

michel-houellebecq_2284312_800x400Met de opgang van de sociale media is ook het collectief bewustzijn ontploft tot een permanent vuurwerk van meningen die elkaar tegenspreken, maar ook permanent evolueren, omslaan, van uur tot uur. Dat psychologen, trendwatchers en politicologen, maar ook het politieke establishment zelf, en last but not least de reguliere media, daar maar moeilijk mee om kunnen, is hun probleem. Partijen lopen leeg, mopperen over de ‘wispelturige kiezer’ omdat mensen beginnen nadenken, geef toe: dat is een vooruitgang. Ook al zien de wetenschappers enkel een zwart gat.

Want ja, ook de gepensioneerde VUB-professor sociologie en sp.a-ideoloog Mark Elchardus heeft, via zo’n ongelooflijk interessante bevraging, vast gesteld dat de twintigers en dertigers van vandaag de toekomst donker inzien en de politici nog maar weinig krediet geven. ‘De angst regeert’, besluit de professor in zijn aansluitende publicatie ‘Voorbij het Narratief van Neergang’.

Tussen de regels leest men echter dat vooral de professor zelf teleurgesteld is over het feit dat zijn paradigma om zeep is, en dat jongeren genuanceerd, dus over de klassieke ideologische krijtlijnen heen, politiek oordelen. Sceptisch omtrent globalisering en multiculturele maakbaarheid, sterk verontrust over het moslimfundamentalisme, doch tevens begaan met de groeiende kloof tussen rijk en arm en, jawel, het klimaat. Zijn de partijen opgewassen tegen dit soort differentiatie? Neen dus. Is iemand ‘van nature’ nog links of rechts, zoals het karikaturale wereldbeeld van Joël De Ceulaer het zou willen? Ik dacht het niet.

In Frankrijk, waar het debat over asiel en migratie op een hoger niveau wordt gevoerd dan bij ons, hebben intellectuelen resoluut het voortouw genomen in de sloop van het links/rechts-hokjesdenken (dat nochtans zelf uit het pre-revolutionaire Frankrijk stamt). De filosoof Alain Finkielkraut (‘La seule exactitude’), de polemist Éric Zemmour (‘Le Suicide français’) en de holbewoner Michel Houellebecq (‘Soumission’) rekenen elk op hun manier af met de politiek-correcte waan, stellen de zaken rond identiteit en vervreemding op scherp en laten de politieke kaste perplex achter. Zelfs de van origine linkse filosoof Michel Onfray stelt dat heel de migratiehype het probleem van een ontredderde en deels verpauperde Franse onderklasse versluiert. Dat deze mensen zich verontrust opstellen is terecht en heeft niets met xenofobie te maken, stelt Onfray.

‘Verraad en vaandelvlucht’, ‘een knieval voor Marine Le Pen’, krijten zijn oude Marxistische kameraden. Maar neen. Misschien is het wel een kwestie van voortschrijdend inzicht, en mag je van een filosoof verwachten dat hij wikt en weegt, de reële situatie inschat, buiten de dogma’s om.

Wie dan op de oude barricaden blijft staan, links of rechts, is weinig meer dan een zoölogische bezienswaardigheid.

Advertenties

66 Reacties op “Links versus rechts: een oud verhaal?

  1. Siegfried Verbeke, Antwerpen

    Een (bijkomstig) vraagje: hoeveel betaalt de Rijksuniversiteit Gent maandelijks aan onderzoekers van het soort van Alain Van Hiel & C° ? Wanneer wordt er gesnoeid in de salarissen van de halfgoden van het academisch profitariaat?

  2. Idd. Kwestie van gezond verstand!!

  3. Ik vind het een verademing dit te lezen, waarbij ik heel opgelucht vaststel dat mijn hersenkwabben mee.geevolueerd zijn met de jeugd en dus superieur zijn aan die van zowel de linkse als de rechtse oude zak-dogmaticus. En waarbij zeer duidelijk wordt waarom Crombez met zijn “progresieve” spa compleet de boot mist.

  4. Jan Braeken

    Schitterend !
    Ik ben vooral blij dat de permanente individuele en collectieve evolutie van het denken en voelen, van oordelen en inschatten, eindelijk recht wordt gedaan.

  5. Tin Vankerkom

    Leuk! Nu nog de koppekes van de inwijkelingen scannen en alleen de progressieven binnenlaten.

  6. Uit de zeldzame interviews met Michel Houellebecq komt duidelijk naar voor dat de kwesties van asiel, migratie en politiek correct denken hem nauwelijks interesseren. Hij zou dan ook eerst als titel “De bekering” hebben gekozen voor “Soumission”. “Je maintaindrai” is het devies waarachter de schrijver zich eerder zou plaatsen. Ik geloof dus dat je Michel Houellebecq uit de lijst van bewijsvoeringen kan schrappen en verplaatsen naar de lijst van interpretaties. Er zal in het vervolg over dit onderwerp nog veel kunnen worden geïnterpreteerd want de schrijver liet tijdens een laatste interview verstaan in de toekomst geen interviews meer te geven . Puur tijdverlies dat hij maar beter aan het schrijven zelf kan spenderen.

    • Jan Braeken

      Beste P.,

      Ik vond uw volgende uitspraak schitterend : “Ik geloof dus dat je Michel Houellebecq uit de lijst van bewijsvoeringen kan schrappen en verplaatsen naar de lijst van interpretaties.”

      Ik heb de indruk dat Houellebecq inmiddels zo rijk en zelfgenoegzaam is geworden dat hij het zich kan permitteren geen interviews meer te geven, en dat hij een hoogmoedige onverschilligheid kan voorwenden om zich, zoals ook op dit forum reeds meermaals misbruikt, “met belangrijke zaken” te kunnen bezig houden.

      Ik kan mij goed voorstellen dat een beroemdheid door duizenden interviewers van diverse pluimage wordt belaagd om elk kleinste detail verklaard te zien, en dat honderden paparazzi met stiekeme foto’s van hem hun amorele brood willen verdienen : dat wil nog niet zeggen dat die zelfgenoegzaamheid en onverschilligheid moreel rechtvaardiger zouden zijn bij beroemdheden dan bij onbekenden.

      • Ik zou echt niet weten of Houellebecq zelfgenoegzaam en onverschillig is of onverschillig is geworden door roem. Maar ik geloof wel dat hij een paar serieuze motieven heeft om sommige dingen met afstand te bekijken om té kùnnen schrijven.

      • Jan Braeken

        Die motieven kan ik mij voorstellen beste P., maar ik denk bij zulk een houding van MH aan al die vergeten, berooide en begraven schrijvers uit het verleden en het heden, die nooit op een interview werden uitgenodigd, en die bijgevolg nooit de kans kregen om er één te weigeren. Als ik aan hen denk, dan blijft mijn indruk staan. MH mag dan beroemd zijn : miljarden mensen rond hem zijn dat niet. Die miljarden mensen zullen ook nooit een verzoek tot interview ontvangen, en het zijn die miljarden samen die MH in staat stelden beroemd te worden. Die samenhang vergeet ik niet.

      • Beste Jan, ik ben het volledig met je eens wat een zekere algemene verantwoordelijkheid betreft die niet wordt genomen, geweigerd of afgewimpeld uit onmacht tot uit onverschilligheid. Maar dat is een zeer breed standpunt dat niet noodzakelijk overeen komt met de intentie van een schrijver. Mijn vraag is trouwens wel legitiem of wel op zo’n verantwoordelijkheid wordt gewacht , gezien denken tegenwoordig niet echt populair is.

        Maar wanneer we nu eens de zaak omdraaien. En we zien hoe tegenwoordig vele beroemde schrijvers munt slaan uit het geven van interviews, zichzelf promoten voor de eerste de beste camera en daarbij zichzelf presenteren als spektakel, dan kan ik best begrijpen dat wanneer een schrijver het niet nodig heeft of het niet nodig acht of het gewoon niet graag doet omdat hij bijvoorbeeld in dat circus zijn weg niet vindt ( het geval van MH ) zichzelf liever die moeite bespaart …en gezien het in principe over het geschreven woord zou moeten gaan…

        Dan verkies ik de weigeraars omdat je minder bevooroordeeld of beïnvloed zelf je oordeel kan vormen over en je verdiepen in het geschreven woord.

      • Jan Braeken

        Dit brengt mij op de gedachte, P., dat schrijvers precies de zelfden zijn als wij allemaal : zij verschillen allemaal oneindig, en hun houding ten opzichte van de media bijgevolg ook.

      • PS . Waarmee ik o.m. wil zeggen dat hoe een schrijver al dan niet omgaat met de media tenslotte dient te corresponderen met zijn pen en dat daar geen algemene regels voor bestaan. En het is niet omdat een schrijver steigert voor de media dat hij daarmee een morele fout zou maken tegenover een andere schrijver die het anders zou hebben opgevat. Het enige wat daarover met enige zekerheid te zeggen valt, is dat de media vele stemmen platwalsen tot eenheidsworst en dat vele schrijvers de media bespelen als promotieplatforms.

      • Jan Braeken

        ‘Het enige wat daarover met enige zekerheid te zeggen valt, is dat de media vele stemmen platwalsen tot eenheidsworst en dat vele schrijvers de media bespelen als promotieplatforms.’
        Volledig akkoord, P. Ik kon het niet beter geschreven hebben. Ik wil daar nog aan toevoegen dat sommige ‘literaire talkshows’ op TV meer weg hebben van competities in snelspreken en vliegen vangen, in plaats van zinnige inhoud presenteren. Mocht ik ooit op zulk een show worden uitgenodigd, hetgeen uitgesloten is, dan zou ik daar zelf ook feestelijk voor bedanken. In die zin zou ik MH dan ook goed kunnen begrijpen. Zeldzaam zijn de ware interviews van schrijvers volgens mij, en nog zeldzamer zijn de ware schrijvers.

      • Jan Braeken

        Zeer interessante repliek, beste vriend P. . Waarvoor dank. Ik moet hier grondig over nadenken.

        Zeer scherp opgemerkt dat nadenken inderdaad niet populair is tegenwoordig. Volgens mij is dat niet in het minst omdat dit ernstig nadenken, analyseren en interpreteren zo veel tijd, zo veel moeite en zo veel inspanningen kost, als ik dit mag toevoegen. Volgens velen brengt het niets op.
        Ik denk daar het mijne over.

        We zullen nog zien hoe veel het ons zal opbrengen niet na te denken, hoe veel ons die weigering in de toekomst zal kosten, en hoe veel wij daar allemaal bij zullen verliezen.

        Mijn reactie volgt nog.

      • “Zeldzaam zijn de ware interviews van schrijvers volgens mij, en nog zeldzamer zijn de ware schrijvers”. Daar ga ik volledig mee akkoord. Laatst zag ik een Franse schrijfsters zich door alle bochten wringen om uit te leggen hoe zij haar verantwoordelijkheid opvatte en hoe ze die literair gestalte gaf. Wonderbaarlijke intentie. Helaas
        zat de interviewster bij momenten op haar stoel te wiebelen, onderbrak de redenering met futiele vraagjes die wezen op een zekere nervositeit
        en dat alles stoorde de schrijfster zichtbaar, maar liet zich niet ontmoedigen en begon haar hele uitleg opnieuw…

      • Jan Braeken

        Een prachtig voorbeeld van ‘door de mand vallen’ vrees ik, voor schrijfster én interviewster. 🙂

  7. Dat links en rechts overkoepeld zijn geworden door het economisch belang waar beide ideologieën aan zijn onderworpen en als duiveltjes in een wijwatervat spartelen, geeft de versnippering alleen maar in versnelling geplaatst. Wij zijn in die situatie gekomen waarin het systeem en het bestaan van politieke partijen in vraag dient te worden gesteld !

  8. heeft de versnippering in versnelling geplaatst.

  9. Marc Schoeters

    Oh! Het is op dit forum weer eens hoge tijd voor een goede (s)preek – in naam van God-weet-wat (vrede zij met hem) – voor alle mensen die ronddobberen op hun narrenschip en niet meer weten in welke richting het vaart. Speciaal voor hen zou ik vandaag voor de zoveelste keer een onderwerp willen aansnijden dat ons allen ter harte gaat – de armoede. Ik weet het – niet direct een populair onderwerp. Maar wél een onderwerp waarover men niet zwijgen mag! Armoede! Links of rechts, geld of geen geld – wie is niet vertrouwd met een van beide toestanden?

    Er zijn natuurlijk verschillende soorten armoede. Iedereen kent wel uit eigen ervaring of van horen zeggen de jonge en gediscrimineerde Marokkanen die in het weekend in een gehuurde Mercedes of Lamborghini aan hoge snelheid en met donderende motoren door de straten van Antwerpen scheuren. Of de idealistische bakfietsmensen uit de meer geprivilegieerde stadsbuurten die met gehuurde hekken een hele straat versperren zodat hun blonde kindjes er ongestoord zouden kunnen spelen met hun pedagogisch verantwoorde speelgoed. Dat zijn twee voorbeelden van zichtbare armoede – voor iedereen direct herkenbaar. Maar vandaag wil ik het over de meer onzichtbare armoede hebben – en in het bijzonder de geestelijke armoede.

    Hoeveel van de inmiddels zeven miljard planeetbewoners – al of niet Facebookgebonden – denkt met de eigen anderhalve kilo hersens diep genoeg om met een origineel idee voor de proppen te komen? Een idee dat het hele zootje van de mensheid weer een stapje dichter bij het aards paradijs brengt? U? Ik? De overgrote meerderheid van de specie homo sapiens máákt helaas geen ideeën – maar krijgt ze slechts in de schoot geworpen. Als cadeautje – of stiekem gestolen. We horen of lezen ergens een of ander ideetje – en beelden ons dan in dat het helemaal door onszelf is bedacht. Mooi niet dus. Ik heb daar absoluut geen problemen mee – omdat ik met John Lennon geloof dat “whatever gets you through the night, it’s allright!” Wie gelukkig wordt door het krijgen (of ontvreemden) van ideeën heeft mijn zegen! In naam van God-weet-wat (vzmh)!

    Mijn vredevolle ik volgt nu al een tijdje de eindeloze stroom van “ejaculaties” op dit forum over armoede. Ik gebruik dat vunzige woord – “ejaculaties” – met grote tegenzin. Maar het kan niet anders! Zoals elke amateurbioloog al lang weet – net als elke vrouw snakkend naar bevruchting – gaan de meeste zaadcellen bij ejaculatie onherroepelijk verloren. Ze worden meestal zomaar in het ijle gekwakt en eindigen zielig spartelend op het klavierbord van de occasiecomputer. Of bij de meer viriele mannetjes onder ons – tegen het plafond. Maar ik ben van nature optimist – God-weet-waarom (vzmh) – en ik blijf hopen dat enkele van al die ejaculaties uiteindelijk ook iets vruchtbaars opleveren. Een Happy End – als het ware. Of een Endlösung!

    Ik moet nu even spijkers met koppen slaan. Cijfermatig dus. Ik krijg soms de indruk – en het is méér dan een indruk – dat de meeste reacties op dit forum geëjaculeerd worden door slechts twee personen. Ik ga op hun reacties geen precies getal plakken – want er is geen tellen aan. Ik heb tenslotte maar tien vingers – en slechts één leven. Maar niet getreurd! Interessanter voor volbloedhumanisten als u en ik zijn de mensen áchter de cijfers – de mensen van vlees en bloed. De heren J.B. en P.F. in levenden lijve – dus. Ik weet dat velen onder ons deze beide vechters in dienst van de oneindige waarheid nauwelijks ernstig nemen. Maar dat is een spijtige misvatting! Zij ménen het – die twee! Zij gaan tot op het bot! Tot het bittere Happy End! Respect! Bolhoed af! Diepe kontbuiging! Al wil ik dat laatste ook weer niet te ver drijven.

    Wie zijn zij – deze heren J.B. en P.F. – die zo actief ejaculerend dit forum bevruchten? Blijft er niet een eeuwig mysterie rond die twee hangen? Een wijle verkeerde ik in de foute veronderstelling dat Statler en Waldorf – de ‘muppetmasters of the universe’ – dit forum hadden overgenomen om eens goed de spot te drijven met het poppenspel dat hier door inferieure geesten wordt opgevoerd. Maar ik hou te veel van die beide balkonheren om ze te verdenken van de eindeloze woordlozingen die hier dag in dag uit worden geplengd. Wie zijn dan die J.B. en P.F.? Even meende ik in de mysterieuze forumheren de schimmen van Diderert en d’Alembot te herkennen – de balkonhelden van de geniale striptekenaar Masse. Maar ook deze hypothese heb ik ten slotte moeten opgeven. Niet kleurrijk genoeg! Stan Laurel en Oliver Hardy dan misschien? Ook deze hypothese moet terzijde worden geschoven – wegens te zwart-wit en te stom.

    Dus blijft de hamvraag – wie zijn die beide forumgladiatoren? In het écht? Pas gisteren werd ik me als in een bliksemflits bewust dat de twee heerschappen die hier al dagen- en wekenlang hun torenhoge schaamheuveltopjes scheren niemand minder kunnen wezen dan Bouvard en Pécuchet! Wie? U kent ze ongetwijfeld – deze schitterende creaties van de heer Gustave Flaubert. De laatste zes jaar van zijn leven heeft deze Franse schrijver onverdroten gezwoegd op een onvoltooide roman over twee eenzame kopiisten van middelbare leeftijd die vriendschap met elkaar hebben gesloten. Bouvard – de zeer mannelijke weduwnaar die wat ervaringen met vrouwen achter de rug heeft. Niet te veel ervaringen – maar net genoeg om te ontdekken dat de vleselijke lust geen oplossing biedt voor het probleem van een verstopte lavabo en een sputterende prostaat. En Pécuchet – de meer schimmige vrijgezel die op zijn drieënvijftigste nog maagd is. Zo’n dingen gebeuren – helaas! Beide heren worden gedreven door een onverzadigbare ambitie – de ultieme zoektocht naar de oneindige waarheid. Ze raken zo vervoerd van hun gezamenlijk waarheidsproject dat ze dag in dag uit de wereld bestoken met vragen waarop zelfs geen ezel kan antwoorden. Maar er bloeit iets moois tussen beiden – dat merkt zelfs een halfblinde bezitter van een ongereinigde deur! Ze vallen geestelijk – of misschien zelfs meer – in elkaars armen! Bouvard ziet een stralende toekomst voor de mensheid. De hedendaagse mens gaat vooruit! Pécuchet vreest dat door een overmaat aan individualisme de mensheid zal verzanden in een universele platvloersheid. Ze delen met elkaar een afkeer voor originaliteit – “Wat eigenaardig is, doet ons pijn!” En over Lord Byron zijn ze het ook volkomen eens – “Ongetwijfeld worden er dagelijks souteneurs in de gevangenis gegooid die dat minder verdiend hebben dan de schrijver van ‘Don Juan’!” En Voltaire is natuurlijk “de verachtelijkste aller schrijvers, wanneer men hem vanuit moreel oogpunt beschouwt!” Mozart blijkt in hun ogen zelfs nog erger! “Waar heeft die geniale man zich mee beziggehouden? Wat is zijn ‘Zauberflöte’ anders dan een middel om de gevoeligheden te prikkelen, zoals zijn ‘Figaro’ tot frivoliteit aanzet en zijn ‘Don Juan’ de laagste instincten prikkelt?” En als klap op de vuurpijl – “De armen zijn de machtigen der aarde. De arme is fatsoenlijk, zachtmoedig en vol respect!” Armoede! Het onderwerp valt niet te ontlopen!

    De zoektocht van de beide heren Bouvard en Pécuchet loopt helaas uit op een hopeloze verwarring. Vooral het feit dat de vrouwen in Egypte zich in het openbaar prostitueerden aan krokodillen brengt hen tot grote wanhoop. Steeds meer feiten en waarheden blijken in tegenspraak met elkaar. Homeros zou volgens sommige van hun bronnen zelfs van Belgische afkomst zijn – zoiets tart toch elke verbeelding! Zin en onzin van de wereld vloeien heerlijk in elkaar over. Is dat erg – die geesteschaos? Wat kan een mens nog meer wensen? De wereld blijkt een gekkenhuis – met de heren Bouvard en Pécuchet als centrale gasten!
    Descartes schreef dat bij de mensheid het gezond verstand de meest verspreide eigenschap is. Hij dwaalde jammerlijk. Gustave Flaubert heeft met zijn onvoltooide roman ondubbelzinnig aangetoond dat alle mensen elkaar vinden in een oneindige en eindeloze domheid. Die Franse vuilschrijver was natuurlijk een reactionaire klootzak. Zo hield hij volgens zijn vriend Maxime du Camp tijdens zijn veelvuldige vrijpartijen – meestal op “z’n hondjes” – bijna altijd zijn sigaar in zijn mond. Zoiets is natuurlijk extreem vrouwonvriendelijk – want u kunt zich voorstellen waarop zijn sigarenas belandde! Daarnaast was de literair begaafde erotomaan ook een notoire islamofoob. Zo had hij na een lange reis door het Midden-Oosten ontdekt dat het mohammedanisme een absoluut achterlijk geloof is – een verwerpelijke conclusie die na hem helaas ook door veel anderen is gemaakt. Bekend is zijn infame voorstel om de Kaäba – de zwarte meteoorsteen in Mekka – te verpulveren en de as ervan in alle windrichtingen te verspreiden. Ik herhaal het – die Flaubert was islamofoob!

    Maar toch is ‘Bouvard et Pécuchet’ volgens Raymond Queneau “het grootste meesterwerk van en over de 19de eeuw, in de wereldliteratuur alleen maar te vergelijken met de ‘Odyssee’!” Doch wie is die Queneau? Waarschijnlijk weer zo’n metroseksueel die met zijn zazie of zizi de goegemeente wil schokken.

    Hoe dan ook – de onvoltooide roman ‘Bouvard et Pécuchet’ werd anderhalf jaar na de dood van Flaubert aan de nietsvermoedende wereld prijsgegeven. Met als ultiem sluitstuk het ‘Woordenboek van Conventionele Ideeën’. Enkele van deze “ideeën” wil ik u – in het licht van dit forum – niet onthouden.
    “BEGINSELEN – Zijn boven iedere discussie verheven; hoeveel het er zijn en wat ze inhouden, is onbekend; doet er niet toe, ze zijn heilig.”
    “FILOSOFIE – Altijd om grinniken.”
    “GELUKWENSEN – Altijd welgemeend, vriendelijk, hartelijk enzovoort.”
    Enzovoorts.

    De aandachtige lezer merkt het – heel dat zogenaamde meesterwerk van Flaubert gaat in wezen over armoede. Weliswaar geestelijke armoede – maar toch! Armoede!

    Ik zal en kan daarover niet verder uitweiden. Daarvoor ontbreekt het me zowel aan mannelijke energie als aan vrouwelijk voorstellingsvermogen. Ik worstel namelijk al sinds mijn te vroege nageboorte met een heftige identiteitscrisis. Ik wordt geplaagd door onmacht. Wanhoop. Onvermogen. Enzovoorts. Dat hebben therapeutische geniën als J.B. en P.F. scherp gezien. Ik ga ook en vooral gebukt onder valse bescheidenheid. En dit drijft me dan weer tot de wreedste misdaden. Stompen van daklozen en stampen op clochards zijn er maar enkele van. De verblinde aanval op ware zieners een andere. Ja – ik beken. Ik haat zieners. Mensen die in de supermarkt feilloos het juiste reinigingsproduct vinden om er elke dag hun ramen en deuren mee te poetsen. En in de kleinste zandkorrel tussen hun tenen de oneindigheid zien. Of de eeuwigheid in de eerste de beste pisbloem. Zo’n superieure wezens wekken mijn afgunst. Hun gedachten en schrijfsels drijven me tot wanhoop en zetten me aan tot de grootste schendingen van de mensenrechten. Gisteren nog heb ik mijn teddybeer aan stukken gesneden. En de foto van George Bush verbrand die ik twintig jaar geleden uit de krant had gesneden omdat ik verkeerdelijk dacht dat het een jeugdportret was van Blaise Pascal. Ik besef dat hiervoor geen verzachtende omstandigheden gelden!

    Ach. Ondanks alle ellende prijs ik me gelukkig dat ik na lang zoeken eindelijk heb mogen ontdekken wie de beide zieners op dit forum over armoede – P.F. en J.B. – in werkelijkheid zijn. Dé Bouvard en dé Pécuchet van de eenentwintigste eeuw. Ik weet niet wie ik van beiden het meest moet bewonderen. Al neig en nijg ik naar J.B. Pécuchet! Hij beschrijft en vertaalt niet alleen de Franse filosoof Pascal – wiens schrijfsels ik helaas al lang kende – maar hij heeft me ook op het spoor gebracht van de voor mij tot nu toe onbekende denker Pascale. Hoe vaak bewierookt J.B. niet deze door de academische wereld vergeten Pascale! Het gaat hier ongetwijfeld om de warme vrouwelijke tegenpool van de koude Jansenist Pascal! Ik heb die Pascale tevergeefs op het internet proberen te traceren. Maar ik kwam telkens weer uit op een of andere pornosite! U wilt echt niet weten in welke pose of situatie ik hem (haar?) daar aantrof! De ejaculaties waren niet uit de lucht! Vunzig! “Volgens mij wist Pascale het zelf niet!” – schreef J.B. het op dit forum reeds treffend. Ja – die Pascale blijft onvindbaar. Dit kan geen toeval zijn! De ‘powers that be’ willen al de informatie over hem (haar?) verborgen houden – voor u en voor mij die smachten naar de oneindige waarheid. Arme Pascale – die zo diep in de schaduw moet leven van de alom bekende Pascal! Gelukkig is daar J.B. Pécuchet om ons op zijn (haar?) bestaan te wijzen – en zijn (haar?) teksten nachtenlang correct te vertalen. Waarvoor dank! Duizendmaal dank!

    Ach (bis). Armoede! Men kan er niet genoeg van krijgen! Tijdens het verorberen van een kreeft! Zittend op de pluchen zetel in het operahuis waar Tannhäuser optreedt! Meesmuilend op de tonen van het klarinetconcert van Mozart! Genietend van een versregel Shakespeare! Geil likkend aan tepelhoven en de liefdesgrotten in eindeloze nachten van volle maan! Wie durft er nog te genieten zolang er armoede is! Armoede – über alles! Laten we dat nooit vergeten! Armoede verdient onze constante aandacht – zeker bij het klimmen van de jaren! We kunnen niet eeuwig onze wilde haren behouden! Gustave Flaubert wist het al – in zijn ‘Woordenboek van Conventionele Ideeën’:
    “KAALHEID – Altijd vroegtijdig, wordt veroorzaakt door uitspattingen in de jonge jaren of door conceptie van grote gedachten.”

    Conclusie – ik geef me gewonnen. Ik stop met mijn eigen zelfzuchtige ejaculaties – om des te meer te kunnen genieten onder de ‘golden shower’ waarmee de heren P.F. Bouvard en J.B. Pécuchet ons dagelijks overladen. Wat een bukkake! Laat hun zaad niet vergeefs op de rotsen worden verspild. En zeker niet op de rotste lachebekken onder ons – de vunzige smeerlappen die dag in dag uit weigeren het belangrijkste onderwerp op aarde ernstig te nemen – de armoede! Ik buig het hoofd! Ik buk de kont in de richting van het balkon! En ik geef me over. Ik geef over. Echt. Helemaal. Ha! Die dagelijkse digitale ontspanning! O! Oh! Zalig!

    Tot slot drie quizvragen.
    (1) Hoeveel balkons zijn er waarop diepzinnig over armoede wordt nagedacht?
    (2) Hoe kunnen wij deze balkons netjes houden? [ps. Saint-Marc is geen adequaat antwoord]
    (3) Welke twee anomalieën hebben zich op zo’n balkon genesteld, en waarom?

    Graag had ik een duidelijke ejaculatie op deze vragen. Liefst niet te vroegtijdig.

    “Enough. Or Too much!” (William Blake – ‘The Marriage of Heaven and Earth’ aka ‘The Marriage of Heaven and Hell’)

    • Jan Braeken

      Ik vroeg mij al een tijdje af Marc waarom jij voortdurend met nieuwe vergelijkingen op de proppen komt tussen enerzijds P. en mij, en anderzijds Statler en Waldorf, Diderert en d’Alembot, Laurel en Hardy, en nu weer Bouvard en Pécuchet. Op dit moment zie ik de logica daar absoluut niet van in, en zelfs niet de ironie. In tegendeel. Al deze figuren brengen ons op de beste en scherpzinnigste manier aan het lachen, daar waar jij voortdurend, bij hoog en bij laag beweert dat het allemaal onzin is wat wij vertellen, en dat die oneindige onzin u misselijk maakt. Een nieuwe tegenspraak, vrees ik.
      Volgens mij zijn die voorbeelden gewoon slecht gekozen, en zijn ze niets anders dan wensdenken van uw kant. Jij wenste dat wij zulke sublieme komische figuren waren, en jij wenste dat wij u op de beste manier aan het lachen brachten, maar in feite wordt jij alleen maar droevig en misselijk van ons. Misschien tijd voor enige reflectie daarover ?
      Verder staan de drie ‘aporieën’ over William Blake nog altijd open in het artikel over armoede. Ik voer ze nog terug in. Uw balkonfantasieën zullen daar niets aan kunnen veranderen. Als je niets zinnigs daarover weet te zeggen, vraag ik het aan anderen, of los ik ze zelf op, en wijd ik zelf uit. Kies maar. Geen probleem.

  10. U heeft zich goed geïnformeerd over “Bouvard et Pécuchet”. Bravo !

    U vergeet echter het essentiële. De essentie van het verhaal van Flaubert is namelijk dat het over vriendschap gaat en meer in het bijzonder die komische aspecten van een vriendschap die de band weven tussen twee personen, m.a.w. het gaat over trouw.

    U vergist zich echter helemaal wat de inhoud betreft en waarschijnlijk maakt u deze fout door u te laten verblinden door de verwijzingen naar Pascal, de waarheid en de oneindigheid, etc. die uiteraard wel passen bij de encyclopedische zoektocht van Bouvard et Pécuchet.

    Maar indien u alsnog wil doorgaan met het zoeken naar de ‘echte’ personen achter JB en PF ( waardoor u eigenlijk eerder zelf wat op Bouvard en Pécuchet gaat lijken… ) dan zou ik u eerder aanraden om “Mercier et Camier” van Beckett te lezen. Veel leesplezier !

    • Jan Braeken

      Akkoord !
      Volgens mij is dit het juiste moment om een derde personage op te voeren. Deze derde persoon noemt : ‘De Projectie’

      De Projectie sprak : ‘Geen mens is in staat zichzelf te omzeilen. Probeert hij dat toch, dan zal hij in de orkaan van de spiegel ten onder gaan.’

  11. Eric Janssens

    Ik herken in de eindeloze zaaduitstortingen van de heren B. en F. eerder het Jekyll & Hydesyndroom waarbij niet duidelijk is wie nu juist Jekyll kan zijn en wie nu juist Hyde is. Ik ben dan ook tot de conclusie gekomen dat ze beiden beide zijn. Oppassen voor deze ‘komische’ kereltjes dus, ze kunnen onvoorspelbaar uit een donker hoekje schieten!

    • Jan Braeken

      Als ik hier zie hoe veel aandacht er naar ‘ejaculaties’ gaat, Eric en Marc, en hoeveel vergelijkingen er op dit forum beginnen rond te slingeren over P. en mij, – Jekyll & Hyde, de volgende vergelijking, olé ! -, dan zijn er werkelijk geen betere reclamemakers voor P. en mij dan jullie. Negatieve reclame is ook reclame, en soms van het effectiefste soort ! Dus met weinig voorbehoud, Marc en Eric : dank u voor de reclame !

      Nu uw taalgebruik nog een beetje ‘zuiveren’, ten voordele van uw kinderen bijvoorbeeld, en we kunnen beginnen denken aan een vergoeding !

  12. Met conclusies dient men voorzichtig te zijn. Uw methode om met doemgedachten te eindigen die kennen we nu al zo’n beetje.

  13. Eric Janssens

    Doemgedachten verhelderen de geest, beste Fend, men blijft realistisch door ze te koesteren. 2084 is niet meer zó veraf.

    http://www.standaard.be/cnt/dmf20151015_01921184

    • Hoe meer doemgedachten, hoe helderder de geest schijnt hier het advies. Aan het tempo dat u ze ophaalt, kunnen we niet anders of we verwachten van u dat u zich binnenkort in een wel zeer heldere geest zult transformeren! Doe zo verder met al dat licht van u, dat 2084 minder rampzalig moge worden dan gevreesd.

  14. Christel Van den Maegdenbergh

    Zelfs de jeugd ziet de toekomst somber in, zoals Johan Sanctorum hierboven al aanhaalde : http://www.standaard.be/cnt/dmf20151007_01906841. Wie heeft tegenwoordig nog vertrouwen in de politici, die er zo’n potje van maken? Een mens is niet zwart- wit geboren, hij kijkt ontvankelijk naar de wereld. Het zijn de ouders, de omgeving, de cultuur waarin hij opgroeit, die hem en zijn denken beïnvloeden. Enkel een onafhankelijke en kritische geest kan los van zijn omgeving de actualiteit aanschouwen. Niet zwart- wit. Niet links of rechts. Maar vooruit en met alle kleuren van de regenboog. Ernstig of ironisch. En de wereld is inderdaad een gekkenhuis :-).

  15. Marc Schoeters

    Terug ‘on topic’. Links en rechts. Links en rechts in de politiek. Het is geen ‘oud’ verhaal – zoals Johan Sanctorum het noemt – maar een volkomen ‘verouderd’ sprookje voor mensen die te bang zijn om voor zichzelf te denken.

    Links en rechts. Waar in hemelsnaam te beginnen? Ik heb ooit aan de Vrije Universiteit Brussel les gekregen van ene Marcel Liebman. Een traditioneel opgevoede Jood die als opstandige adolescent de ‘Thora’ gewoon had ingeruild voor ‘Das Kapital’. In mijn ogen nauwelijks of geen verbetering. Een daad van stuitende intellectuele luiheid. Zelden in mijn studerend leven heb ik een onverdraagzamere docent ontmoet. Tijdens zijn zwart-wit gekleurde cursussen over politieke ‘filosofie’ hamerde deze doctrinaire marxist het er bij de studenten stevig in dat ‘links’ en ‘rechts’ voor eeuwig diametraal tegenover elkaar staande strijdlegioenen vormen waartussen geen enkel vergelijk mogelijk is. Ofwel was men ‘links’ – en dan stond men per definitie aan de juiste kant in de geschiedenis. Ofwel was men ‘rechts’ – en dus héél fout en verantwoordelijk voor alle historische misdaden. Wie tijdens de schijnbaar marxistische (maar in wezen oudtestamentische) donderpreken van deze bekeerling durfde te opperen dat het onderscheid tussen ‘links’ en ‘rechts’ alleen maar berust op grove veralgemeningen –– was volgens hem gewoon ‘rechts’. Dus met andere woorden – niemand moest het in zijn hoofd halen om zich door onafhankelijk denken buiten de politieke dichotomie tussen ‘links’ en ‘rechts’ te plaatsen. Men is ‘links’ – en ‘goed’. Of men is ‘rechts’ – en ‘slecht’. En wie kiest om geen keuze te maken – is simpelweg ook ‘rechts’. Wat kan het leven toch eenvoudig zijn! Wie historisch aan de ‘goede’ kant wil staan – uit overtuiging of uit lafheid of allebei – heeft geen andere keuze dan de kant van ‘links’ te kiezen. QED?

    Dit primitieve en ondermaatse denkpatroon – wie niet vóór ons is, is tegen ons – kenmerkt alle totalitaire ideologieën en politieke systemen uit de geschiedenis. Het zijn gewoonweg ordinaire Kerken. Allemaal – zonder enige uitzondering. Ik zou daarom in verband met politiek ‘links’ of ‘rechts’ eerder willen spreken over de Linkse Kerk en de Rechtse Kerk. Dat verduidelijkt volgens mij de zaken beduidend. Het gaat bij ‘links’ of ‘rechts’ dus niet om politieke ‘filosofie’ – maar simpelweg om ‘geloof’. Zo banaal is het – en met gruwelijk gevolgen. In dat opzicht kan men zonder enige terughoudendheid spreken over een nauwe verwantschap tussen de Linkse Kerk en de islam. Of tussen de Rechtse Kerk en de islam. Er is geen onderscheid. Wie niet vóór ons is, is tegen ons. Tja. Moet er nog (Sahara-)zand zijn?

    We leven in verwarrende tijden. Men zou de hedendaagse geschiedenis kunnen vergelijken met de opwarming van de aarde. Gletsjers en ijskappen smelten onherroepelijk. Alle oude waarden en geloofssystemen zijn aan het schuiven en vallen in brokstukken uiteen. We kunnen elke dag vaststellen hoe mensen die zich ‘links’ noemen een totalitaire ‘religie’ steunen die streeft naar wereldheerschappij – en daarbij niet terugdeinst voor onderdrukking van vrouwen, haat tegen Joden, massamoord op andersdenkenden, vervolging en terechtstelling van mensen die niet in het traditionele man-vrouwplaatje passen. Het lijkt wel alsof ‘links’ zich in zijn blinde islamofilie volledig heeft afgekeerd van oorspronkelijke ‘linkse’ waarden als emancipatie en sociale vooruitgang. ‘Links’ bedenkt en steunt zelfs virtuele hersenspinsels als ‘islamofobie’ om iedereen die niet in de pas loopt de mond te snoeren. De Spaanse Inquisitie had het niet beter kunnen bedenken. Maar de ironie wil dat precies de mensen die als ‘rechts’ worden beschouwd – Bart De Wever in dit land en Greet Wilders in Nederland – de verdediging opnemen van de rechten van vrouwen, Joden en homoseksuelen. Voorwaar – verwarrende tijden! In het bijzonder voor linksche Gutmenschen!

    Een andere gelijkenis tussen de Linkse Kerk en de islam is het trieste lot dat al degenen beschoren is die de orthodoxie van het ware geloof verlaten – de zogenaamde ‘afvalligen’. Dit wordt treffend geïllustreerd door de recente heisa in de officiële media rond de figuur van Silke Raats. Deze studente uit Wilrijk besloot bij wijze van sociaal experiment tien dagen lang een hoofddoek te dragen. Ik wil niet ingaan op de persoonlijke en politieke achtergronden van Silke Raats. Dat zij zo onkritisch en luidruchtig bewierookt wordt door de media is op zich al meer dan genoeg om op de hoede te zijn. Dit “jonge meisje” – lees “onschuldig wicht” – begeleidt elke vrijdagavond in een “jeugdcentrum” kinderen van Turkse afkomst bij hun huiswerk. Dat op zich lijkt me al niet erg zuiver ‘multicultureel’. Blijkbaar zijn er in dat “jeugdcentrum” voldoende afstotende krachten aanwezig om ervoor te zorgen dat Belgische, Vlaamse, Waalse, Poolse, Hongaarse, Joodse, Tibetaanse, Koerdische en Iraanse kinderen zich niet echt welkom voelen. En zelfs geen Turkse kinderen met een ongelovige achtergrond – want Silke Raats beschouwt alle haar toevertrouwde Turkse kinderen als moslims. Dat lijkt me daar in dat “jeugdcentrum” dus nogal een saaie monoculturele bedoening – zoals altijd wanneer er Turks-islamitische betrokkenheid in het spel is. Ik vermoed dan ook dat het om een “jeugdcentrum” gaat dat volledig past binnen de patriarchale vaderschoot van een Erdogan-moskee. Erdogan – u weet het wel – is de Turkse president die amper door de helft van de Turken werd verkozen maar wél de overgrote andere helft van de Turken monddood wil maken. Of gewoon – dood. Maar Silke Raats is een overtuigde militante die van geen ophouden weet – en zich dus niet door zulke ‘details van de geschiedenis’ laat weerhouden. Zo bood deze studente farmaceutische laboratoriumtechnologie ook haar niet zo kritische diensten aan in het kader van de recente kampeerperikelen in het Brusselse Maximiliaanpark. In dat park mengden zich tussen de duizenden wanhopige immigranten uit het Midden-Oosten – sommigen échte oorlogsvluchtelingen – ook ‘mensen zonder papieren’ die al jaren in het land verblijven en daarom tussen de nieuwkomers niet thuishoorden. Elke ingewijde uit de migratiesector – waartoe ik mezelf reken – weet wat voor intriest en hypocriet verhaal dat is. Al jarenlang uitgeprocedeerde ‘asielzoekers’ probeerden – op de rug van nieuwe vluchtelingen – alsnog hun onmogelijke verblijfsdocumenten in de wacht te slepen. Over plat opportunisme gesproken! Maar deze al jarenlang door democratische procedures afgewezen ‘asielzoekers’ krijgen natuurlijk steevast de steun van stalinistische mantelorganisaties. Zeg maar gerust – de harde kern van de Linkse Kerk. Of nog duidelijker – ‘linkse’ fascisten. Niet omdat het persoonlijke lot van deze mensen die stalinistische Pol-Pot-bewonderaars veel kan schelen – een paar miljoen doden meer of minder spelen geen rol als het paradijs op aarde wenkt – maar vooral omdat steun aan ‘mensen zonder papieren’ kan bijdragen tot een ondermijning van het democratisch staatsbestel. En dus op die manier de stalinistische Mao-neukers een stapje dichter bij de absolute macht kan brengen. Het is maar dat u weet vanwaar de wind waait.

    Het voorspelbare resultaat van het ‘sociale’ experiment van de hoofddoekdragende Silke Raats was dat zij door een groot deel van haar vrienden- en kennissenkring werd afgeschreven. “Mijn vriendenkring raakte voor driekwart uitgedund, maar de overblijvers bleken wel echte vrienden,” verklaarde zij met de nodige mediageile nadruk. Wat een eindeloos onnozel gedoe! Wat een huilie-huilie! De krokodillentranen van de roomblanke Wilrijkse werden door zowat alle officiële media breed uitgesmeerd. Wie gelooft dat zoiets puur toeval is – en ik hoop dat er geen mensen zijn die zo idioot zijn – verdient het zelfs niet om te slagen in het eerste academiejaar communicatiewetenschappen. De officiële media – al of niet sociaal – houden van eenvoud. En politieke correctheid is de eenvoud zelf. Simpeler kan een wereldbeeld niet worden. Veiliger en knusser dan de babyroze droom van een ‘multiculturele harmonie’ kan een idioot zich niet inbeelden.

    En toch! Er waren blijkbaar mensen uit de directe omgeving van Silke Raats die haar plotse hoofddoekdracht in vraag durfden te stellen. Maar volgens haar zijn dat dus geen échte vrienden. Ach – hier haakt een kritisch denkende mens af. Echt. Ik betwijfel of Silke Raats zelf eigenlijk goed beseft wie haar échte vrienden zijn. Degenen die haar klakkeloos volgen in het uitdragen van een totalitair en vrouwenonderdrukkend gedachtegoed? Of degenen die de durf hadden haar daarover keihard aan te spreken? Ik persoonlijk geef er in ieder geval de voorkeur aan dat mijn vrienden mij kritisch uitdagen – eerder dan al mijn grillen schaapachtig te bevestigen. Ach – de meeste mensen zoeken naar bevestiging! Daarop berust helaas elke ‘I like’ op Fecaliënboek – een ziekte die tot mondiale epidemie is uitgegroeid. Er is in de dictatuur van het ‘warme’, het ‘empathische’, het ‘lieve’ en het ‘lichte’ nauwelijks nog plaats voor het kritische, het negatieve, het eerlijk scherpe en het donkere. Voor het ‘I don’t like’!

    Is de verwerping van Silke Raats door “driekwart” van haar “vriendenkring” – gewoon omdat zij bij wijze van sociaal experiment een hoofddoek draagt – een uiting van ‘islamofobie’? Werd zij omringd door ‘xenofoben’ en ‘cryptofascisten’? Of gaat het hier om een meer universeel verschijnsel? Sommige critici hebben terecht opgemerkt dat het meisje Raats niet zo moet zeuren – want dat ook een jonge moslima die plots zou besluiten een kruisbeeld te dragen boven een veel te korte minirok op zijn minst even sterk door haar gemeenschap zou worden uitgestoten. Al lijkt dit natuurlijk op een zogenaamde jij-bak – een situatie waarbij beide partijen elkaar beschuldigen van dezelfde onverdraagzaamheid. Daarom zou ik willen wijzen op een meer algemeen verspreid en verontrustend fenomeen.

    Geen enkele Kerk houdt van ‘afvalligen’. Noch de Linkse Kerk, noch de Rechtse Kerk, noch de islamitische ‘Kerk’. En ik weet waarover ik het heb. Ik ken in mijn omgeving nogal wat ‘linkse’ mensen die de voorbije maanden en jaren al dan niet stiekem hun rug hebben gekeerd naar de Linkse Kerk. Mensen die trouw zijn gebleven aan hun eigen idealen en kritisch denkvermogen. Mensen die het niet langer pikken dat vele ‘linksen’ verraad hebben gepleegd tegenover het emancipatorisch vrijheidsstreven van het Verlichtingsdenken. Mensen die moedig genoeg zijn om dat ook luidop te zeggen. En wat Silke Raats ocharme gedurende tien dagen eventjes heeft meegemaakt – en waarover zij de media zeikend nat heeft gehuild – ervaren deze écht kritische ‘afvalligen’ dag in dag uit. Maar duizendmaal erger. Zij worden door de ‘alte Kameraden’ van de Linkse Kerk uitgescholden voor ‘verraders’, ‘cryptofascisten’, ‘xenofoben’, ‘islamofoben’ en nog meer van dat fraais. Ze zouden een ‘ruk naar rechts’ hebben gemaakt. Ze zouden zijn gezwicht voor de ‘rechtse tijdgeest’. En patati en patata! Je kunt het zo gek niet bedenken! En niets is minder waar natuurlijk. Deze ‘afvalligen’ weigeren gewoon om mee de laffe bocht te nemen van de Linkse Kerk – die alle principes overboord heeft gegooid om toch vooral een totalitaire wereldgodsdienst niet voor het hoofd te stoten. En om de leugen van het multicultureel paradijs in stand te houden. En als dit laatste niet langer mogelijk is – dan vervangt men ‘multicultureel’ gewoon door ‘superdivers’. Newspeak 2.0. Als de leugen maar overeind blijft.

    Ik herhaal het – de Linkse Kerk is genadeloos voor ‘afvalligen’. Over de Rechtse Kerk durf ik mij niet uit te spreken – omdat ik daar geen persoonlijke ervaringen mee heb. Maar over de Linkse Kerk kan ik stellig wezen – ik heb aan den lijve ervaren hoe onverdraagzaam haar gelovigen zijn. Extreem onverdraagzaam. De ‘linkse’ ‘pausjes’ en ‘misdienaartjes’ in de media, in de kunstwereld, in het onderwijs, in de culturele sector – en noem verder maar alle andere braaklanden op – laten geen middel onbenut om de in hun ogen ‘afvalligen’ het leven zo zuur mogelijk te maken. Kritische denkers als Alain Finkielkraut en Michel Onfray, publicisten als Wim Van Rooy, sociale werkers als Peter Calluy, en ontelbare andere mensen, worden wegens het moedig volgen en uitspreken van hun diepste overtuiging geconfronteerd met een zondvloed aan verdachtmakingen. Slinkse machinaties achter de schermen zijn hun deel. Een aanslag op hun geloofwaardigheid is geen zeldzaamheid. Karaktermoord en zelfs ‘zuivere’ moord zijn schering en inslag. Vele islamcritici worden gebroodroofd omdat ze trouw blijven aan hun emancipatorisch project van de menselijke vrijheid. Ze worden geïsoleerd en monddood gemaakt achter een onzichtbare muur van stilzwijgen. De Linkse Kerk kan haar steeds meer afbrokkelende macht alleen maar handhaven door al die ‘afvalligen’ in de media met leugens te ‘framen’. Meneer of mevrouw X zegt iets stouts over de islam – maar wist u dat meneer of mevrouw X een ‘afvallige’ is? Wist u dat hij of zij ook ‘islamofoob’ is? Een heimelijke aanhanger van De Wever of Wilders? Dus – fascist? Wist u dat? Dringt hier zich geen publieke steniging of onthoofding op? Op zijn minst! Kameraden?

    Ik weet waarover ik spreek. Sinds ik mij openlijk tot tegenstander van het islamfascisme heb verklaard – na een haataanslag tegen mij in het hartje van Antwerpen waardoor ik levenslang gehandicapt ben – heb ik vele ‘vrienden’ en ‘kennissen’ verloren. Ze willen het gewoon niet horen. Ze willen er niets mee te maken hebben. Het brengt hun veilige en op drijfzand gebaseerde wereldbeeld in gevaar. Ze lijken op die drie aapjes – de eerste met de handen voor de ogen, de tweede met de handen op de oren, de derde met de handen voor de mond. Na elke kritische mail van mijn hand krijg ik wel een of meerdere aanmaningen met de boodschap – “Gelieve mij uit uw mailing lijst te verwijderen.” Meer staat er niet. Nooit. Nooit zegt zo’n comfortabel denkende maar laffe idioot wáárom hij of zij geen mails meer van mij wil ontvangen. Nooit komt er de vraag naar een open discussie. Vreemd toch – die angst van zogenaamde ‘linkse’ mensen om een open debat te voeren? Alsof men bang is om geconfronteerd te worden met iets dat het eigen kleine wereldje aan het wankelen kan brengen. Alsof men bang is voor besmetting met een of andere demonische ziekte – ‘islamofobie’ of ‘neigingen tot extreemrechts’. Wie zal het zeggen? De ‘pausjes’ en ‘misdienaartjes’ van de Linkse Kerk zijn godverdomme zo bang. Doodsbang. Ik zeg dit zonder gevoel van triomf. Maar eerder met een diepe compassie. En een nog dieper ongeloof. Ik denk aan hun roomblanke kinderen – hun dochters en kleindochters vooral – en ik huiver als ik aan hun gehoofddoekte toekomst denk.

    Echt. Ik blijf het verbijsterend vinden dat de ‘linkse’ gelovigen op elke kritische bedenking bij hun veilig gewaande wereldbeeld alleen maar kort kunnen reageren met – “verwijder mij uit uw mailing lijst”. Triest. Intriest. Maar zo’n reactie is bij nader inzien natuurlijk perfide en ontoelaatbaar. Want het is het begin van een intellectueel ‘cordon sanitair’. Een daad van haat die maar al te vaak leidt tot sociale uitsluiting. Een onaanvaardbaar ostracisme – in naam van een of andere politieke correctheid. En als de verbijsterde ‘afvallige’ uit wanhoop over deze ‘conspiracy of silence’ misschien tot een wanhoopsdaad overgaat – en zelfmoord pleegt – dan zullen al die ‘pausjes’ en ‘misdienaartjes’ van de Linkse Kerk doen of hun neus bloedt. Alsof zij er niets mee te maken hebben. Alsof hun denken en doen geen enkel verband houdt met het fascisme van alledag en de algemeen verspreide onmenselijkheid. Doen of je neus bloedt. Alsof je niet weet wat je met je laffe afwijzen en stilzwijgen aanricht. Alsof je vergeet dat je de ander eigenlijk dood wil. Die smerige heaumeau Pim Fortuyn moest deaud. Die dikke vuilbek Theo Van Gogh moest deaud. Erg hoor – dat ze vermoord werden. Maar ook weer niet zo erg – eigenlijk. Zij hebben het zelf gezocht – eigenlijk. Wij hebben er in ieder geval niets mee te maken – eigenlijk. Wij juichen het niet toe. Maar wij betreuren het ook niet. Eigenlijk.

    Elke ‘afvallige’ moet monddood of echt dood. Ja – toch? Maar wij hebben natuurlijk met zijn of haar dood geen moer te maken. Nee – toch? Dat is overal en altijd de grote gemeenschappelijke deler van alle Kerken – de stuitende hypocrisie als het over leven of dood gaat. En daarom zijn die Kerken zo weerzinwekkend. Daarom moeten die Kerken verdwijnen. Zo snel mogelijk – in naam van de vrijheid. Weg ermee! Allemaal – ‘links’ of ‘rechts’! Of hoe ze zich verder ook noemen!

    Gelukkig is het tij aan het keren. Steeds meer kritische geesten beginnen de ware contouren van het hedendaagse fascisme te zien. Mensen die vroeger door kunstmatige grenzen werden gescheiden – onder druk van hun Linkse of Rechtse Kerk – vinden elkaar. Ja – er groeit misschien iets moois op de puinhoop van de geschiedenis. Het klinkt hoopvol – maar het is en blijft hoe dan ook een moeizaam proces. Omdat iedereen wordt gedwongen de eigen vooronderstellingen kritisch in vraag te stellen. Wat is ‘links’? Wat is ‘rechts’? ‘Linkse’ mensen gaan misschien inzien dat ‘nationalisme’ niet altijd een destructieve kracht is – maar ook een dam kan betekenen tegen een planetaire dictatuur. ‘Rechtse’ mensen ontdekken hopelijk dat ‘sociale gelijkheid’ niet noodzakelijk hetzelfde is als nivellering en een dictatuur van de middelmatigheid.

    In dit licht vind ik de recente studie van Mark Elchardus over het wereldbeeld van de nieuwe generatie landgenoten heel hoopgevend. De jonge twintigers en dertigers blijken niet alleen het acute gevaar van de islam en het internationale terrorisme te beseffen, maar zich ook bewust te zijn van de onaanvaardbaarheid van een steeds meer toenemende sociale ongelijkheid. Mijn reizen in de Balkan en in Oost-Europa hebben mij geleerd dat zoiets perfect kan samengaan – zich keren tegen het globale fascisme van de islam en tegelijkertijd het ongebreidelde wereldkapitalisme afwijzen. Men kan tegelijkertijd ‘links’ en ‘rechts’ zijn. Het is de ultieme evenwichtsoefening van iedereen die écht zelfstandig kan denken – zonder de idiotie van de officiële media te slikken of de sirenenzang van de politieke correctheid na te papegaaien. En de islam – het gevaarlijkste fascisme van deze tijd – moet hoe dan ook bestreden worden. Lak hebben aan de politiek-correcte dictatuur die eist dat je niet ‘islamofoob’ bent – dat is hoe dan ook de ultieme test van elk kritisch denken in de eenentwintigste eeuw. Die arme babyboomer Mark Elchardus begrijpt natuurlijk geen snars van de reikwijdte van zijn eigen onderzoeksresultaten. Hij wordt zelfs depressief van zijn bevindingen. Maar iedereen die ook maar een beetje nadenkt – en dus per definitie niet tot de rampzalige en uitstervende babyboomgeneratie behoort – omarmt deze nieuwe generatie! De jonge generatie van 2015 lijkt sterk op de generatie van 1975. Tegen het babyroze en opportunistische optimisme van de babyboomgeneratie – de gepamperde elite in het Westen die de jaren zestig uitriep tot ultieme toetssteen van de geschiedenis – schreeuwde de punkgeneratie van 1975 luidop: “No future!”. En nu die babyboomgeneratie van mei ’68 langzaam tandeloos en amechtig op weg is naar het einde – de planeet als één grote puinhoop achterlatend – groeit er gelukkig een nieuwe generatie op. Een generatie waarin een oude punker als ik mij perfect kan herkennen. Een generatie die weet dat alle grote ideologieën verderfelijk zijn. Een generatie die een afkeer heeft van alle fascisme – de islam voorop. Een generatie die een planeet wil met meer sociale rechtvaardigheid. Een generatie vooral die zich absoluut niet meer herkent in Kerken – noch die van ‘links’, noch die van ‘rechts’. Een generatie die zonder grote woorden ook mijn oude punkslogan – “No future!” – naar de schroothoop van de geschiedenis verwijst. Er is misschien wél een toekomst. Er ís een kleine hoop op een leefbare toekomst voor deze planeet. Een toekomst waarin ‘links’ en ‘rechts’ begraven liggen onder het stof van de geschiedenis. Een toekomst waarin kritische jonge mensen – bevrijd van alle politiek-correcte kerken – met Boris Vian roepen: “Ik zal spuwen op jullie graf!”

    Links, rechts. Links, rechts. Laat de militaire parade van kapitalisme en stalinisme en politiek-correcte misdadigheid tot stilstand komen. Het wordt hoog tijd dat we ons bevrijden uit de dwangbuis van mei ’68. Hoog tijd dat we de gemakzuchtige geloofszekerheden van mama en papa aan diggelen slaan. Dat we de mooie en noodzakelijke strijdkracht van oma en opa herontdekken – die oude rakkers die het ‘rechtse’ en ‘linkse’ fascisme van de twintigste eeuw niet alleen met woorden maar dáádwerkelijk hebben verslagen. Op de stranden van Normandië en op de hoogvlakten van Bolivia. Laten we de kruisbeelden en de hakenkruisen en de portretten van Che Guevara van de muren rukken! En elke hoofddoekvrouw confronteren met haar eigen masochisme! En elke machomoslim die zich achter haar verbergt toeschreeuwen dat er een einde moet komen aan de angst voor vrijheid! Het wordt hoog tijd dat we het nieuwe fascisme onder ogen durven te zien – en het bestrijden. Deze planeet wordt bedreigd door het aardse winstbejag van blinde aandeelhouders. En door het hemelse fascisme van dove hoofddoekenpropagandisten. Het wordt tijd voor verzet – voorbij ‘links’ en ‘rechts’. Tegen de dictatuur van de officiële media. Tegen de leugens van de ‘multiculturele’ elite. Tegen het totalitarisme van de ‘pensée unique’. “Écrasez l’Infâme” – schreef Voltaire. Het kan niet mooier worden verwoord! Fuck de politieke correctheid! Fuck ‘links’! Fuck de winsthonger! Fuck ‘rechts’! Fuck alle Kerken! Die van Jezus! Die van Mohammed! Die van het Spaghettimonster! Fuck de priesters en de journalisten! Fuck alle meesters en alle bazen! Of zoals Groucho Marx het treffend zei – “Whatever it is, I’m against it!” Op gevaar af dat de geschiedenis een chaos blijkt. Een gapend gat. Maar is dat erg – zo’n gat? Is dat erger dan wat we nu om ons heen zien? Ik zou zeggen – spring in dat gat. Nu!

    • Christel Van den Maegdenbergh

      Amai, wat een tekst en wat een vuur! We hebben hier een opvolger van Voltaire :-). Je hebt gelijk wat dat poco-meisje uit Wilrijk betreft, iedereen moest zich aan haar eenzijdige visie passen of het waren ‘géén echte vrienden’. Dan is er geen sprake meer van een ‘superdiverse’ samenleving!

    • Eric Janssens

      De haat van links tegen vrije gedachten en tegen het eigen volk dat zijn ergernissen uitsprak vanaf het midden van de jaren ’70 tot heden, zette zich in Vlaanderen om in een ‘cordon sanitaire’ en een politiek georganiseerd proces dat als racismeproces werd ingekleed. Dàt islamofiel links overspande en overspant zowat het hele politieke spectrum, NVA inbegrepen. De enige partij die niet tot de Linkse Kerk mocht en wou toetreden vanwege haar epaterende maar al te juiste inzichten en standpunten werd dagelijks in de gepolitiseerde pers geliquideerd. De haatstroom die vanuit Wallonië Vlaanderen geregeld overspoelde en die de democratie voorgoed vernietigde was nog groter. Het ging zelfs zover dat prinsen en koningen het niet konden laten politieke uitspraken te doen en een aanzienlijk deel van de Vlaamse bevolking te verketteren. Wat heeft deze anti-democratische strategie opgeleverd? Een land dat meer verscheurd is dan ooit, waarin het mogelijk is dat op een overheidszender een would-be terrorist uitgebreid de lof kan zingen van zijn koppensnellende vriendjes in het kalifaat en dit op kosten van de Vlaamse belastingbetaler. Zo diep zijn dit land en zijn linkse kerk gezonken. Je kan deze kerk zelfs geen kerk meer noemen, het is gewoon een criminele bende, gelijkend op het pantheon van nazikopstukken van het Derde Rijk. En wie reeds twintig jaar lang waarschuwt voor de olifant die almaar groter wordt en de kamer bijna uit zijn voegen doet barsten, die blijft gewoonweg onvermeld. Bart De Wever is een opportunist, een strateeg die wegzinkt in zijn zelfgecreëerde schizofrenie, die op Maghreb tv wit zegt en op de VRT zwart omdat hij weet dat weinigen naar beide zenders kijken. NVA gelijkstellen met de PVV van Wilders, die niet rond de pot draait maar dag na dag de Islam in zijn ziekelijke kern aanvalt, is daarom not done.

    • Jan Braeken

      In deze lange reactie herken ik een oneindig fatalistische, anarchistische nihilist die jij voorwendt te zijn, beste Marc, enkel en alleen om hier op dit forum een beetje indruk te maken op uw lezerspubliek. Om u uit die anarchistische, nihilistische droom te helpen volstaat het te zeggen dat het Oneindige Niets een Oneindige Tegenspraak is : het woord ‘niets’ is nog altijd een woord, niet ‘niets’.

    • Jan Braeken

      Het spijt mij om dit te moeten zeggen Marc, maar een vierde personage maakt zijn opwachting op dit forum.
      Dat personage noemt zichzelf “De Intellectuele Eerlijkheid’.

      De Intellectuele Eerlijkheid sprak :

      ‘De intellectuele eerlijkheid gebiedt ons te zeggen, met een zeer precieze, gepaste mate van ironie die nooit gepast genoeg kan zijn om visionair te zijn, – met andere woorden een exact uitgemeten, exhaustief gecontroleerde en oneindig geverifieerde gepastheid -, dat uw buitengewoon treffende, allesomvattende, uiterst symbolische woord ‘Gutmenschen’ onze onverdeelde aandacht verdient.

      Onze analyse van dat nieuwe concept, van dat zeer verleidelijke, innovatieve concept geven wij ruiterlijk toe, dient het hoogste intellectuele niveau te respecteren dat visionariteit vereist : het oneindige niveau.

      Gezien uw betoog uw buitengewoon omstandige persoonlijke ideeën over de toestand van onze samenleving verdedigde, met vuur en vlam stelden wij vast, althans volgens uw partner, en gezien u met deze onmiskenbare Sturm Und Drang er geen twijfel over liet bestaan dat u de waarheid wenst te vertegenwoordigen, niets dan de waarheid, zo helpe u geen enkele God, voelden wij een even grote innerlijke storm en drang om diezelfde waarheid in uw redevoering te onderzoeken. Vandaar hierbij onze eerste, acribische analyse van uw concept ‘Gutmenschen’.

  16. Christel Van den Maegdenbergh

    ps. correctie : *aanpassen ipv passen*. Een boekentip : ‘De akker & de mantel – over de vrouw en de islam van de ‘afvallige’ Hafid Bouazza.

  17. Jan Braeken

    Groot is mijn medelijden met de heer Schoeters !
    Zonder de oneindig lachwekkende, oneindig idiote, oneindige onzin van beide vernoemde heren, en hun on-eindige e-jacks, had hij het enorme volume niet kunnen schrijven van wat hij hier schreef.
    Mijn oneindig medelijden, Marc !

    • Christel Van den Maegdenbergh

      Is dat alles wat u kunt verzinnen, Mr. Infinity?Uw verbeelding is alleszins niet eindeloos. Er zijn ontelbare woorden voor: grenzeloos, onbeperkt, oeverloos, eeuwig, continu, altijddurend, onafgebroken, onbegrensd, ongelimiteerd, onophoudelijk, voortdurend, aanhoudend, constant, onbelemmerd, onmetelijk, mateloos, steeds, …en ja, de laatste tekst van Marc Schoeters is eindeloos maar dan bedoel ik hier subliem, schitterend, magnifiek, fantastisch, fameus, geweldig, onvergelijkelijk :-). Met hem hoeft u dus geen compassie te hebben. En aan alles komt er wel een einde. Uiteindelijk.

      • Jan Braeken

        Geen probleem, mevrouw CVDM. Ik ben nog niet klaar met mijn reactie op Marc, en ik ben ook nog niet klaar met mijn reactie op één van uw commentaren bij het artikel over armoede, waar ik reeds naar verwees. Daar ben ik nog aan bezig. Enig geduld. Ik wou alvast opnieuw duidelijk stellen dat er een onverbrekelijke samenhang bestaat tussen alle reacties op dit forum, en tussen Sanctorum’s opiniestukken en deze reacties. Ik heb de indruk dat sommigen dat hier al te snel vergeten. Zij menen dat alleen zij hier van belang zijn, met hun oneindig sublieme reacties, en dat die losstaan van de rest. Dat is een vergissing. Zonder deze samenhang, geen reacties. En zonder de oneindige samenhang, is er niets. U gelieve dat te onthouden.

      • Christel Van den Maegdenbergh

        Bespaar uw moeite, Mr. Braeken. Het waren gewoon reacties op reacties. Maak u zich er niet druk om, u vat het allemaal veel te letterlijk en persoonlijk op. Het heeft geen zin om steeds opnieuw erover te hebben en ter plaatse te trappelen. Het leven gaat immers voort. Er zijn heel wat andere zaken die ook aandacht vragen. Het beste, Mr. Braeken.

      • Jan Braeken

        Ah ja, mevrouw CVDM. Dat is natuurlijk het gemakkelijkste. Eerst beledigt u en uw vriend de heer Fend en mij zonder ophouden, en dan moeten wij het blijkbaar ‘niet letterlijk en niet persoonlijk’ opvatten, ‘niet ter plaatsen blijven trappelen’, en ‘andere zaken’ de aandacht geven. Is dit een wansmakelijke grap of zo ? Ik lach niet. Neen, mevrouw CVDM, zo gemakkelijk komt u er niet van af. Blijkbaar hoort u en uw vriend bij het soort mensen die er plezier in scheppen andere mensen te beledigen, en die andere mensen misbruiken voor hun eigen kortstondige pleziertjes. Blijkbaar hoort u tot dat soort bekrompen individuen die anderen nodig hebben om hun kleine, beperkte persoontjes in de kijker te zetten. Dacht u misschien dat u daar hier zomaar mee wegkwam, omdat u op een forum zit ? Dan hebt u de verkeerde voor. Uw excuses laten op zich wachten, ter informatie, ook die van uw vriend. Ik ga niet weg. We zullen eens zien wat voor een moreel gehalte jullie werkelijk hebben. Tot nu toe zat dat ver onder nul, en zonder die excuses zal dat ver onder nul blijven, wat jullie hier ook schrijven.

  18. Eric Janssens

    “beledigEN u en uw vriend de heer Fend en mij.”
    “hoREN u en uw vriend bij het soort mensen…”
    ’t Is niet omdat u zich met Fend veréénzelvigt, waardoor we beiden onder één noemer kunnen onderbrengen en op uw wilde, verbale uitspattingen de derde persoon enkelvoud kunnen toepassen (bijv. “Braeken en Fend braakt als één vent”), dat dit ook voor anderen geldt, Braeken (en Fend).

    • Jan Braeken

      Bij deze reken ik u ook tot dat soort beledigers, Janssens, dat anderen misbruikt om zichzelf in de kijker te plaatsen. Ik verwacht dus ook excuses van u.

    • U past mij anders wel tussen haakjes toe in uw verdediging, waardoor die niet erg geloofwaardig uitvalt.

    • Jan Braeken

      “beledigT u en (beledigt) uw vriend …
      “hoORT u en (hoort) uw vriend …
      Taalfouten verbeteren is prima, maar taalfouten kennen is nog iets anders, en taalfouten vinden nog iets heel anders, Eric Janssens. Gelieve de eerste twee eerst te leren, alvorens nog maar te denken aan verbeteren. Anders sla je opnieuw een mal figuur.
      Over denkfouten zou ik dan ook zeker zwijgen als ik u was. Jij bent een denkfout. Gelukkig niet oneindig.

      • Jan Braeken

        Mijn twee laatste zinnen neem ik terug.
        Ik wens te begrijpen wie u bent Eric Janssens. Ik weet nog steeds niet wat uw achtergrond is, wat uw beroepsbezigheden zijn, en in welke omstandigheden u bent opgegroeid. Ik kan alleen maar gissen dat uw leven zich tot nog toe heeft afgespeeld tussen mensen die gewoon zijn elkaar te beledigen, vuile woorden te gebruiken en daarmee te lachen, alsof het hen niets kan schelen.
        Graag enige uitleg Eric, want het wordt mij ondertussen duidelijk dat wij wel zeer sterk moeten verschillen wat onze levensomstandigheden, opvoeding en scholing betreft.

      • Eric Janssens

        U moet mij geen taalfouten in de schoenen schuiven, en als u dat toch wilt doen, wijs me dan op de taalfouten die ik echt maak. Maar u bent te dom om die te vinden.

      • Jan Braeken

        In dit geval leek het mij duidelijk dat wij in feite beiden gelijk hebben, afhankelijk van twee interpretaties van de zinsbouw : enerzijds het meervoud als geheel (jij), en anderzijds de benadrukking van het enkelvoud afzonderlijk (ik). Geen sprake dus van domheid of taalfouten, wel van specifieke, verschillende grammaticale interpretatie.

        Voor mij zijn taalfouten in een tekst, althans wanneer zij eerder uitzonderlijk zijn, niet half zo belangrijk als het begrijpen van een persoon die deze teksten schrijft. In dit geval wens ik u en uw teksten te begrijpen, zoals u in mijn bovenstaande vraag naar u toe kon lezen.
        Ik wacht geduldig af. Wij hebben alle tijd.

      • Eric Janssens

        Nee, Braeken, alleen ik heb gelijk. Wend u misschien eens tot iemand die Nederlands kent (en ga dus niet bij uzelf ten rade).

      • Jan Braeken

        “Nee, Braeken, alleen ik heb gelijk.”
        🙂

  19. Marc Schoeters

    Ik moet iets opbiechten. En het is beschamend nieuws. Ik reageer op dit forum niet alleen onder mijn eigen naam. Ik ben ook de auteur van alle reacties die al weken- en maandenlang verschijnen onder de pseudoniemen “Jan Braeken” en “P. Fend”.
    Ik hoor velen zich al luidop afvragen – “Welke gek doet zoiets nu?” Een schitterende blog verknallen met een driestemmige monoloog waar verder niemand een boodschap aan heeft! Sommigen zullen gissen naar mijn drijfveren. De initialen van mijn naam – S.M. – verraden alles. Het is puur sadomasochisme.
    Ik haat vanuit een diep minderwaardigheidscomplex alles wat intelligent en oorspronkelijk is. Daarom schep ik er een sadistisch genoegen in om de hoogstaande bijdragen van Johan Sanctorum met eindeloze epistels om zeep te helpen. Om het even welk briljant idee draai ik vakkundig de nek om door middel van oeverloze woordenkramerijen die niets ter zake doen en absoluut niets aan het onderwerp bijdragen. Om dit ongestraft te kunnen blijven volhouden – en omdat ik weet dat niemand op mijn onzin reageert – heb ik de schuilnamen “Jan Braeken” en “P. Fend” bedacht. Zo maak ik gratis reclame voor mezelf!
    En er is ook de masochistische component. Ik koester zo’n oneindige zelfhaat dat ik het in een concurrentiële omgeving niet kan laten mezelf voortdurend te kakken te zetten. Als ik toevallig dan al eens iets intelligents schrijf – wat God verhoede! – dan laat ik dat snel en grondig door een van mijn heteroniemen tot op de grond afbreken en belachelijk maken. Het kost me daarbij mateloos veel moeite om taalfauten te schrijven. Wat een zelfkwelling! Dit schizofrene masochisme heb ik reeds als kind tot verfijning gebracht – door tijdens regenachtige zondagen poppenkast te spelen. Mijn lievelingspoppen heetten Jan (Klaassen) en P(ulcinella). Een goede lezer ontdekt nu moeiteloos waar de namen van mijn twee huidige marionetten vandaan komen! Belangrijk is ook om te weten dat er nooit andere kinderen naar mijn poppenspel kwamen kijken. Dat heeft diepe wonden geslagen! Ook toen al was mijn leven van een eindeloze zieligheid!
    Waarom biecht ik dit alles nu op? Waarom dit demasqué? Omdat ik me oneindig schaam over mijn bedrog. En omdat ik wil dat er een einde komt aan mijn zelfkwelling. Ik excuseer me dus bij Johan Sanctorum – en bij alle mensen die wanhopig zuchten bij de eindeloze en wansmakelijke coprolalie die ik hen op dit forum week in week uit opdis. In samenspraak met mijn psychiater heb ik besloten om voortaan geen teksten van mezelf meer te beantwoorden onder een valse naam. Al blijft het natuurlijk een verslaving die voor mij moeilijk in te tomen valt. Zo ben ik bevreesd dat ik het misschien toch niet kan laten om op deze waarheidslievende biecht weer eindeloze antwoorden te verzinnen onder de schuilnamen “Jan Braeken” en “P. Fend”. Maar in dat geval hoop ik dat u weet dat ik het slechts ben – die er zich in verlustigt mezelf te kakken te zetten. Wees geduldig. U hebt alle tijd. Ik reken op uw oneindig medelijden.

    • Hoeveel tijd heeft u nodig gehad om dit grapje te bedenken?

    • Jan Braeken

      De Projectie sprak :
      ‘Groot is mijn vreugde ! Eindelijk toont iemand op dit forum eens écht waar ik toe in staat ben ! Zijn naam is Marc Schoeters, en hij deinst er zelfs niet voor terug de identiteiten van anderen te stelen om driedubbele projecties te kunnen realiseren ! Nooit zag ik een grotere, neen nooit zag ik een oneindigere Projector dan deze Schoeters !’

      De Bescheidenheid sprak :
      ‘Ach, beste vriend, ik gun u deze kleine euforie. U weet het, ik moet het u niet meer zeggen : ze is niet voor lang. Kleine pleziertjes maken het leven aangenaam, en het zijn niet meer dan kleine pleziertjes. Het is de duur waar het om gaat. U weet ook : identiteiten van anderen stelen betekent dat de eigen identiteit onvoldoende kracht heeft om zichzelf in stand te houden. Dat kan alleen maar tot nog meer problemen leiden. Want drie gefantaseerde identiteiten zijn niet genoeg, er zullen er meer volgen. De zwakte van deze speciale soort fantasie is immers dat ze weinig meer is dan lucht. Daarna zullen meer identiteiten nodig zijn, en nog meer, want de ene fantasie lokt de andere uit, en de eerste lucht vraagt om nog meer lucht. Op de duur zal hij zo veel identiteiten en luchten moeten hanteren dat hij zichzelf helemaal verliest.
      Laat hem maar wat doen, Projectie, deze Schoeters. Zijn val is gespannen, en het is slechts een kwestie van tijd alvorens hij er zelf in trapt. We geven hem nu nog wat tijd, om het minimum te kunnen inzien. Ik reken er op dat u hem op tijd verwittigt, eer het te laat is. Ik hou hem alvast in het oog.
      Nog een lange, aangename avond toegewenst, Projectie, en gegroet !’

    • Jan Braeken

      ‘Hé, vergeet mij niet !’, riep de Valse Bescheidenheid. ‘Dus hij heeft tóch een identiteitscrisis ! De heer Fend had dus gelijk ! Bravo ! :-)’

  20. Jan Braeken

    Zevenduizend zeshonderdtweeënnegentig quadriljard jaar had de Dubbele Projectie gezwegen. Nu was het tijd om zijn rechtmatige plaats op te eisen. De Projectie was tot zulke grote hoogte geëvolueerd, dat hij niet langer kon zwijgen.
    De Dubbele Projectie sprak :
    ‘Mijnheer Braeken ! Mijnhéér Braeken !! Misschien moet u nu toch eens goed naar mij luisteren ! Alleen maar naar mij ! Het is allemaal goed en wel dat u anderen beschuldigt van het stelen van identiteiten, maar wat doet u hier eigenlijk ? U stal de identiteit van de Bescheidenheid, de Valse Bescheidenheid en De Projectie, en u ging daarmee anderen eventjes de les lezen ? Dat is toch al te kras ! Het is uw eigen identiteit die te zwak is, mijnheer Braeken ! Anders had u die andere drie niet nodig !
    Voorwaar ik zeg u : u doet mij alle eer aan ! Teveel eer !’

  21. Jan Braeken

    De Intellectuele Eerlijkheid hoorde met stijgende verbazing hoe de Dubbele Projectie zijn lang verwachte opwachting maakte. ‘Oef !’, zuchtte hij diep. ‘Dubbele PR, ik kan zeer goed begrijpen dat u na zo lang wachten ineens in vuur en vlam schiet om te laten zien wie u bent, maar ik vrees dat u zich toch een beetje vergaloppeerd hebt. De eerlijkheid gebiedt om u te wijzen op de aard van identiteiten. Noch De Bescheidenheid, noch De Valse, noch Projectie noch ikzelf, zijn nog maar een schijn van identiteit. Wij zijn alleen maar wachters voor de poorten van de Hel. Onnodig ons groter voor te stellen dan wij zelf zijn, en onnodig ons menselijke eigenschappen toe te dichten die wij niet hebben. De eerlijkheid gebiedt !’

  22. Jan Braeken

    Beste vriend P.,
    Terwijl Marc Schoeters zich tijdelijk verliest in ons, kunnen wij misschien ondertussen de draad opnieuw oppikken die William Blake voor ons gespannen heeft. Marc is nu duidelijk niet in staat iets zinnigs te zeggen over de drie vragen die ik hem stelde in verband met Blake’s beroemde gedicht, waarvan ‘de deuren van de perceptie’, voor mij althans, een buitengewoon uitdagend raadsel blijven. Had jij misschien reeds enige commentaar daarover in gedachten, P. ? Gezien niemand anders op die vragen reageerde, wend ik mij nu tot u. Voel u echter zeker niet verplicht. Het is maar een vrijblijvende vraag.

    • Beste Jan, U heeft Schoeters ongetwijfeld voldoende stof gegeven tot nadenken. In de plaats van het ‘voorstellen’ van een poppenspel met inwisselbare identiteiten heeft u hem wel iets veel beters aangeboden, iets veel subtieler en complexer . In zekere zin , het tegenovergestelde. Aan hem dus uw voorstel te ontraadselen dat mijn bewondering alvast wegdraagt !

      Betreffende Blake heb ik wel enige commentaren in gedachten maar ik voel er niet veel voor om ze zo ‘open’ mee te delen. Ik hoop dat je dat kan begrijpen, beste vriend.

      • Jan Braeken

        Ik begrijp het. Geen probleem, P.
        Gezien ik niets zinvols meer verwacht van Schoeters na die encyclopedieën van onzin die we van hem hebben moeten verwerken, overweeg ik om er zelf aan te beginnen. Nog even nadenken.

  23. Jan Braeken

    De Bescheidenheid sprak :
    ‘Jan Braeken ! Jean Bracculus ! Als Poortwachter van de Hel moet ik u waarschuwen ! Alvorens u begint met het onderzoeken van het grootste raadsel van de menselijke geschiedenis, genaamd Oneindigheid, waarschuw ik u luid en duidelijk voor de gevaren daarvan ! Ik wens te voorkomen dat u verdrinkt in Oneindige Onzin, en uzelf verliest in Oneindige Waanzin !
    William Blake heeft u enige aanwijzingen gegeven om één van de ontelbare richtingen te volgen die de oneindigheid aangeeft, en die de oneindigheid is. Verlies uzelf niet in die richting ! Ik zie mij nu verplicht mijn personages op te voeren, mijn alter ego’s zo u wil, om te beletten dat u volslagen gek wordt !
    De Abstractie kondigt zich aan, Jean Bracculus, De Representatie, en De Algemeenheid, soms wel Veralgemening genoemd. Luistert u eerst naar die personages, alvorens u begint !

    • Beste vriend, laat u zich niet op stang jagen door die wind van nonsens die door de wereld raast. Diegene die nog kunnen zien wat er aan het gebeuren is, zijn zeldzaam aan het worden.

  24. Jan Braeken

    De Abstractie sprak :
    ‘Oneindig is mijn angst voor de gevolgen van mijn Zijn ! Ik ben op deze wereld gekomen om te laten zien wat mijn mogelijkheden zijn, mijn oneindige mogelijkheden, maar ik zie dat die mogelijkheden worden ingeperkt ! Ik word misbruikt om verdeeldheid te zaaien, scheiding, gevangenneming en isolement, daar waar mijn bedoeling altijd verbinden was, heelheid, samenhang, en vrijheid ! Waag het niet, Jean Bracculus, om mij hier opnieuw te misbruiken voor dit bedrog, want dan zal mijn Wraak Oneindig zijn !’

  25. Jan Braeken

    De Representatie sprak :
    ‘Ik vertegenwoordig alles en iedereen. Ik vertegenwoordig ook De Oneindigheid. Dat wil niet automatisch zeggen dat ik ook alles en iedereen ben, en dat ik De Oneindigheid ben. Voor dat onderscheid, voor dat raadselachtige onderscheid, verwijs ik u door naar Het Zijn. Ik vertegenwoordig dat Zijn gewis, maar ik ben dat Zijn niet. Dat Zijn is niet het Kleinste Zijn of De Kleinste Zijn, het Kleine Zijn of Klein Zijn, het Middelmatige Zijn of Middelmatig Zijn. Dat is niet het Grote Zijn of Groot Zijn, het Grootste Zijn of De Grootste Zijn. Dat is Het Oneindige Zijn, Oneindig Zijn. Het Oneindige Zijn doet er nu nog het zwijgen toe, maar niet meer voor lang.
    Indien u wenst te weten of er werkelijk een onderscheid is tussen mij en Het Oneindige Zijn, en indien u dat onderscheid wenst te voelen, vraag ik u met aandrang om te luisteren naar De Algemeenheid.’

    • Beste Jan, dit platform is duidelijk niet geschikt voor het uitwisselen van gedachten. Hoe kan dat nu wanneer telkens wordt onderbroken door meningen die nauwelijks nog gedachten kunnen worden genoemd? Misschien dat u gelooft dat meningen kunnen bijdragen tot het vormen van gedachten, maar ik twijfel daar sterk aan. Ik geloof dat denken net verzet tegen idiotie moet zijn maar dat is niet hetzelfde als moeten afrekenen met idiotie. Ik wissel graag met u van gedachten maar deze omstandigheden zijn niet erg bemoedigend.

  26. Johan Sanctorum

    Ik ga deze onzinnige discussie nu afsluiten. Hebben jullie echt niks beters te doen?