Europa laat ons (letterlijk) stikken.

Drie recente Europese beslissingen over normen en voorschriften bewijzen hoe oppermachtig de industriële lobby’s functioneren, hoe ze daarin door de nationale regeringen gesteund worden, en hoe machteloos de EU-onderdaan daar tegenover staat. Europa is een demictatuur  zonder weerga, waarin de reële macht wordt uitgeoefend door een kleine cirkel van politieke potentaten en groot-industriële lobby’s.

Gesjoemel wordt beloond

Het eerste besluit gaat over de fameuze dieselvervuiling. Na het Volkswagen-schandaal was de roep groot om orde op zaken te stellen, en strenge uitstootnormen van het dodelijke stikstofoxide (‘fijn stof’) te hanteren, die ook op de weg en niet op testbanken worden geverifieerd. De strenge EU-norm (een uitstoot van 80mg/km) bestond overigens, maar hij was dode letter. Dus, waarom hem niet gewoon afdwingbaar maken?

Dat was echter niet naar de zin van de Europese auto-industrie (de vervuilers dus), die alle middelen gebruikte om het oorspronkelijke voorstel af te zwakken. De economische toestand en de werkgelegenheid, weet u wel. En aanpassen vergt tijd,- de eeuwige dooddoener. Uiteindelijk kwam er een compromis uit de bus: diesels mogen het dubbele (!) van de norm blijven uitstoten, en na 2021 zal dat toch nog meer dan de helft overschrijding van de originele norm blijven.

Anders gezegd: het gesjoemel wordt beloond, gezondheid wordt een volstrekt ondergeschikte materie. Uw mening wordt niet gevraagd.

Van twee één: de telecomindustrie dicteert de wet.

Tweede exploot: de kwestie van de roaming-tarieven voor buitenlands GSM-gebruik. Als u Nederland binnenrijdt neemt Vodafone het over voor Proximusgebruikers. Daartoe rekent het een stevige factuur aan voor de Belgische provider (die dat uiteraard, met een toeslag erbovenop, doorrekent), terwijl het de maatschappij niets kost. Pure winst dus, puur pluimen van de consument. In het buitenland GSM-en blijft peperduur. Had al lang moeten afgeschaft zijn, en is al een paar keer uitgesteld.

Nu heeft het Europees Parlement dan toch gestemd voor een afschaffing in 2017. Maar weer met een achterpoortje: wie teveel belt, zal toch extra afdokken. Waarom pas 2017, weet niemand, behalve de telecombedrijven: ze willen gewoon nog een paar jaartjes groot geld verdienen. Maar het wordt nog erger. Het roaming-voorstel zat namelijk in één pakket met het volgende punt op de agenda.

Knopje duwen, deel drie. In één moeite stemde het Europees Parlement ook het principe van netneutraliteit weg. Dat bepaalt dat het internet open staat voor iedereen en dat de providers zich niet mogen moeien met de inhoud, om die al dan niet een voorkeurbehandeling te geven.

Dat principe valt nu weg: Telenet mag zien hoe u surft en bepaalde sites op een slow lane (kruipspoor) zetten als dat haar commercieel goed uitkomt. Of als Proximus het niet zo leuk vindt dat u gratis met Skype belt, kan het die site vertragen of zelfs helemaal blokkeren. Dat geeft de providers een enorme macht en nieuwe commerciële hefbomen om prijzen te verhogen en te laten betalen voor extra diensten.

In al deze drie nieuwigheden inzake Europese regelgeving gaat het duidelijk om beïnvloeding vanuit grootindustriële spelers. In het eerste geval de auto-industrie, bij de twee anderen de telecomsector. In de drie gevallen komen u en ik er bekaaid van af.

Iemand nog verbaasd dat de doorsnee EU-burger de E-stituten de rug toekeert?

Een raadselachtig labyrinth

Om te begrijpen hoe de lobby’s hun slag thuishalen in een instituut dat zich toch in theorie ‘democratisch’ noemt, is enig inzicht in de mallemolen van besluitvorming nuttig. De Europese instellingen tonen er zich als een raadselachtig labyrinth, allicht opzettelijk complex om vooral met de rechtstreekse stem van de burger niét geconfronteerd te moeten worden. We sommen de organen even op.

1) Voor de camera’s en de micro’s is er Europese Raad: het kransje van regeringsleiders dat in een periodieke ‘top’ voor show zorgt. Zij nemen de grote strategische beslissingen en bemoeien zich in principe niet met ‘de details’.

2) Dan is er de Europese Commissie: het dagelijks uitvoerend orgaan, samengesteld uit commissarissen, een zeer gegeerde post, van elke lidstaat één. Voor België is dat Marianne Thyssen, bevoegd voor werk en sociale zaken. Alleen deze Commissie mag wetsvoorstellen lanceren: belangrijk voor het vervolg van het verhaal.

3) Het democratische uithangbord wordt gevormd door het Europese Parlement: de enige rechtstreeks verkozen vergadering, in theorie de wetgevende macht van de EU. Maar zoals gezegd: mag alleen stemmen over voorstellen van de Commissie. Een praatbarak en stemmachine dus.

4) Het minst bekende cenakel heeft misschien wel de meeste macht: de Raad van de Europese Unie is de eigenlijke bureaucratische harde kern van het EU-labyrinth. Elk land is er met een minister vertegenwoordigd. Daarnaast buigt een kluwen van comités en technische werkgroepen zich over wetgevende materie, waarbij de contacten met de lobby’s tot de essentie behoren. Naast de genoemde hebben ook de machtige farma-lobby en de bankensector een vaste voet tussen de deur.

Deze Raad heeft de echte macht en verschuilt zich achter de democratische façade. Het is deze Raad die de rotte compromissen over de dieselnormen en de telecomprocedures heeft uitgedokterd, met inbegrip van de mysterieuze pakketvorming bij deze laatste. Ze kan het Europees Parlement consulteren maar ook volstrekt negeren. Maar zelfs als het EP mag stemmen, gedraagt die zich veelal als een stemmachine.  De Euro-parlementsleden moeten niet jammeren: zeker in het telecomverhaal hebben ze zich als koorknapen laten naaien.

De één-tweetjes tussen de organen zijn in feite nogal doorzichtig. In de affaire van de dieselnormen heeft de Commissie (2) duidelijk een ‘strenge’ voorzet gegeven, waarvan men wist dat de Raad (4) hem ging afzwakken. Doorstoken kaart: Juncker en C° kenden de desiderata van Volkswagen, Peugeot en Citroën, en namen alleen voor de schone schijn een consequent standpunt in.

Heel dit theater, gespeeld in een decor vol dubbele bodems en achterpoortjes, toont ons hoe de nationale politiek en het EU-kader gemene zaak maken, en hoe ze beiden de besluitvorming aan de burger onttrekken. Iets wat wij, Vlamingen in België, als het ‘democratisch deficit’  ervaren.

Het is dus niet eens een EU-kwaal, het is een globaal falen van de democratie zoals we ze kennen en zoals ze bij ons beoefend wordt: een persoonlijke machtsstrijd én het speelveld van lobby’s, waarachter enorme financiële belangen staan.

Europa én zijn samenstellende naties tonen hoe het niet moet. Als Vlaanderen niet in staat is om dit deficit te ontmantelen, en de democratie te herdenken, leidt elk onafhankelijkheidsstreven tot meer van hetzelfde.

Advertenties

5 Reacties op “Europa laat ons (letterlijk) stikken.

  1. Hoeveel personen teren op het democratisch gegeven en spellen de wet of zijn helpertje in dit Europa? Tegen dat het bij de Vlaamse burger is is de melk niet afgeroomd maar is ze uitgekookt en de pot aangebrand. Wie mag dan nieuwe voorzien? De kleine burger. Maar als men daar de koe moet verkopen om te overleven en dus de grote baas met duizenden gezichten geen verse romige melk meer kan aanbieden. Wel dan knalt het systeem democratisch Europa uit elkaar. Europa is met een woord gulzigheid en biedt de kleine man weinig tot niets. Democratie is een lege doos geworden.
    Een systeem dat vooral straffend werkt voor de gewone man maar nog weinig beloond. De vazallen in de zetelende landen hebben uit te voeren democratie wordt angst… Wat hangt er nog boven ons hoofd.

  2. Siegfried Verbeke, Antwerpen

    Ik ga mee met uw gedachtengang. Toch enkele nevenbeschouwingen.
    “Dodelijke stikstofoxide”: Is er al iemand gestorven vanwege rondrijdende VW-dieselauto’s? Men beweert dat het de ozonlaag aantast. Ik denk dat ons klimaat in de eerste plaats bepaald wordt door de zon, en dat alles een voor- en een nadeel heeft, afkoeling of opwarming.
    “Proximus, Vidafone e.d.m.” Dat zijn privé-ondernemingen die het recht hebben zelf hun prijzen te bepalen. Wanneer u denkt dat de overheid zich daarin moet moeien, draai dan de klok terug naar 1917. Als consumenten denken dat ze op een of andere manier gepluimd worden, staat het hen vrij die diensten niet te gebruiken. Er zijn genoeg andere communicatie-mogelijkheden. Als ik rond mij iedereen zie GSM’en en Skypen (uiteraard over zeer belangrijke zaken!), vraag ik mij af of zij daarvoor de volle pot betalen.
    “Internet moet openstaan voor iedereen”. Sommige west-europese landen verbieden al de verspreiding van informatie met revisionistische strekking. U schrijft over alles, maar nooit daarover.
    “Machteloze onderdanen”. Hoe bedoelt u? We leven toch in een democratie en kunnen op regelmatige tijdstippen gaan stemmen? Zijn Marianne Thyssen en haar hoogstaande collega’s niet door de machteloze onderdanen democratisch verkozen om dag en nacht voor ons welzijn te zorgen? Enkel afgunstige tongen zeggen dat ze vooral bezig zijn met hun zakken te vullen, zoals bijv. mijnheer De Gucht, Vlaams-liberaal- democraat, ex-euro-commissielid en nu CEO van Proximus (als extra-beloning voor bewezen diensten). Die heeft in de politiek genoeg geld en relaties verworven om de fiscale dans te ontspringen.
    De onderdanen zijn niet machteloos, maar gewoon dom en het huidige democratisch systeem, waarin iedereen gelijk is, kan niets anders dan meestal mensen aan de macht brengen van navenant dom allooi. Domheid krijgt daarom haar verdiende loon. Men kan zich troosten met de gedachte dat het nog erger kan (tirannie, politiestaat) maar dat kan nog komen.

  3. Eerst dacht ik dat er revolutie zou nodig zijn om dit patroon te doorbreken. Toen dacht ik dat oorlog nodig zou zijn. En toen, dacht ik het beiden zouden worden, onafhankelijk van wat ik dacht.

  4. Marc Schoeters

    De EU is een bende. De EU is een bende mensensmokkelaars die ijvert voor de massale invoer van goedkope arbeidskrachten. De EU is een supranationalistisch zootje dat Europa laat overspoelen door migranten met een antiwesters wereldbeeld. De EU is een kapitalistisch kliekje dat de allochtone bevolkingen dwingt tot levenslang werken aan een loon dat steeds minder waard is. De EU is een koppelbende die elke Europeaan reduceert tot een indviduele consument – zonder sociale en culturele roots. De EU is een spookorganisatie met een antipolitiek nepparlement en bureaucratische nepinstituten. De EU is een bankenmaffia die door het invoeren van een nepmunt en het massaal bijdrukken ervan de eigen bodemloze zakken vult. De EU is een roversbende die door een militair verdrag met de nazi-staat Oekraine aanstuurt op een totale oorlog met Rusland en de zelfmoord van een heel continent. De EU is niet Europa maar een bende brandkastridders en machtspotentaten die men beter EUSSR of Vierde Rijk zou noemen. Een echte democraat stemt daarom radicaal tegen deze bende. Ofwel verdwijnt de EU, ofwel verdwijnt Europa.

  5. siegfried verbeke

    Ik lees in de krant dat de ondergrondse (moedwillige?) branden in Indonesië evenveel broeikasgassen uitstoten als de hele Amerikaanse industrie en dat de nieuwe Chinese twee-kind-politiek een demografische verstoring en ecologische problemen zal veroorzaken. Wat zeurt men nog over details als de uitstoot van dieselauto’s en VW? Het lijkt meer op een maneuver van de milieu-pauzen om een grote Europese onderneming (en werkgelegenheid) in de grond te boren.

    ________________________________