Botsing der beschavingen, of doorgeslagen macho-universum?

ParisParijs, lichtstad, bakermat van de Verlichtingsfilosofie en historisch centrum van de moderniteit: zin voor symboliek kan de terroristen van 13/11 niet ontzegd worden. Afgezien van de Franse betrokkenheid in Syrië en het feit dat hier een internationale voetbalmatch aan de gang was, staat Parijs voor alles waar de anti-Westerse ideologie van walgt: vrijheid, openheid, leut, het ‘waw!’-gevoel, triomf van de verbeelding en de intellectuele durf. Door en door goddeloos-verdorven dus, het hedendaagse Gomorrha, samen met New-York, het decor van die andere legendarische slachtpartij op 11/9/2001.

Tegen Verlichtings- en vooruitgangsdenken

Want laten we wel wezen: ‘ze’ haten ons, en ‘ze’, dat is zowat heel het Zuidelijk halfrond. Waarom ze ons haten,- en ik volg hier de stelling van de Nederlandse antiterreurexpert Peter Knoope, is complex, maar het heeft te maken met ons tomeloze geloof in onze eigen culturele superioriteit, het Verlichtingsidealisme, het vooruitgangsdenken, en de ijdelheid waarmee we waarden als democratie, vrijemeningsuiting, rechtstaat en tutti quanti wereldwijd willen exporteren. Manu militari als het moet, zie de Golfoorlogen en al de rest.

Dat op zich is uiteraard dan weer verbonden met het aloude kolonialisme, de missionarishouding, en nadien de postkoloniale steun aan Westers-gezinde (en veelal tot in het merg corrupte) regimes genre Mobutu-Kabila. De overgang van oude tribale structuren naar staatsnationalisme is desastreus geweest voor heel het Afrikaans continent, en is tot op vandaag de oorzaak van spanningen en instabiliteit. We willen democratieën vestigen waar dictators regeren, mensenrechten afdwingen waar ze mankeren, maar we vergeten dat parlementaire democratie en mensenrechten Europese uitvindingen zijn, die meer bepaald rond 1800 het licht zagen in Parijs, of all places.

Men wil ginder gewoon niets meer weten van de principes die we zelf als universeel verklaarden. Het gaat dus om een planetaire cultuurstrijd, waarbij het terrorisme strategisch het meest aangewezen is voor een beweging die de Europese waarden van vrijheid en tolerantie in de kern wil treffen. Dat vaststellen is iets ingewikkelder dan roepen ‘Weg met de islam!’, maar met achterlijke strijdkreten komen we geen stap vooruit.

In die optiek is de islam maar een vehikel van het anti-modernistische en anti-Westerse ressentiment, dat in het Zuiden opgang maakt. Mag ik er overigens op wijzen dat wij die argwaan tegen de vooruitgang en heimwee naar de traditie ook kennen binnen onze cultuur: als ik sommige rechts-conservatieve denkers bezig hoor, lijken ze wel imams in maatpak.  In de limiet zou een consequente Vlaams-Belanger of een rechtsdraaiende NVA-er best kunnen leven met een soort sharia, zijnde een rigide rechtspraak gefundeerd op een traditionele maatschappijvisie waarin waarden als democratie, non-discriminatie van vrouwen en homo’s, scheiding van kerk en staat, en vrijemeningsuiting niét centraal staan. Vervang gewoon Allah door God en Mohammed door Jezus, en men komt al een heel eind in een synopsis tussen Islamfundamentalisme en Christelijk conservatisme.

Het is trouwens nog maar vrij recent dat extreem-rechts in Vlaanderen de Verlichting, de democratie, mensenrechten en de non-discriminatie inroept als argument tegen de Islam. Voorheen (ik spreek over het pre-9/11 tijdperk) waren ze tegen die ‘decadente’ Verlichtingsmoraal, hoorden vrouwen hun plaats te kennen en moesten homo’s zich niet teveel aanstellen.

Een voorliefde voor het katholiek onderwijs, tegen de seculariteit, tegen de culturele ontaarding, zelfs tegen de openbare omroep, ‘geïnfiltreerd door links-progressieve betweters’, hoorde daarbij. Denken we ook aan de standpunten tegen abortus, en zelfs het aanhangen van het creationisme bij bepaalde conservatief-Christelijke groepen.  En last but not least: Edmund Burke, de filosofische peetvader van N-VA-voorzitter Bart de Wever, was een fervente anti-Verlichtingsdenker en beschouwde de parlementaire deomocratie zowat als een duivelse uitvinding. Bien etonnés de se trouver ensemble…

Patriarchale jagerscultuur

Allemaal goed en wel, maar hoe moet het nu verder? Gaan we naar een grootscheepse escalatie, die onvermijdelijk zal kantelen in een mondiale Noord-Zuid-confrontatie? En zal de klimaatverandering, die Europa (o ironie, bakermat van de industriële revolutie die de CO2-uitstoot in gang zette) relatief ontziet en vooral Afrika zal teisteren, geen enorme volksverhuizing naar het Noordelijk halfrond op gang brengen die finaal zal overgaan in een gewelddadige overrompeling?

Hier moeten we, denk ik, nog iets meer achteruit gaan staan en het antropologische spiegeltje-aan-de-wand aanspreken: welke toekomst is er voor de mensheid nog weggelegd op deze aardkluit?

Herbekijk eens de TV-beelden van gisteren, vrijdag in Parijs: de terroristen, de politie, het leger, president Hollande, zelfs de voetballers en de supporters,- men zag vrijwel alleen maar mannen. Penissen, knuppels en schiettuigen, enkel de slachtoffers waren (ook) vrouwelijk. Dat is misschien geen toeval.

Het is voor elke antropoloog evident dat de traditionele mannelijke waarden, waar de anti-Westerse zeloten tussen Kaboel en Damascus zo aan hechten, eigenlijk de voortzetting vormen van een patriarchale jagerscultuur, gericht op het (gewelddadig) verspreiden van genen via oorlog, stammentwisten, roof. Dat is niet anders bij de stadsbendes in onze grootsteden en heel de allochtone subcultuur. Vrouwen zijn hier per definitie ‘object’, buit, trofee, zelfs betaalmiddel.

De islam is daar een extreme exponent van, zie Boko Haram, maar ook het ‘blanke’, Europese vooruitgangsdenken van de pionier-ontdekkingsreiziger is mannelijk-imperialistisch. Neen, we huwen geen kindbruidjes (meer) uit, maar de onderliggende macho-cultuur is ook de onze. Poetin, Assad, maar ook Juncker of Verhofstadt of Michel, kampioenen van de democratie, zijn in hetzelfde bedje ziek: voluntaristische ego’s die’ willen ‘scoren’ en van erectie tot erectie evolueren. Altijd is er een doel, een schietschijf, een trofee.

Het is dus niet omdat wij vrouwenrechten en homorechten kennen, dat onze patriarchale cultuurwortels zijn verdwenen. Heel onze maatschappij, het wetenschappelijke denken, de politieke ratio, is doordrenkt van mannelijke beheersings- en controlelogica die altijd met geweld gepaard gaat. Hetzij structureel geweld, hetzij echt wapengekletter. Daarin verschillen we in niets van de IS-ideologie, we doen het alleen wat subtieler. Agenten schieten met rubberkogels op onhandelbare 14-jarige meisjes en voor de rest moet iedereen zich schikken naar de onleesbare 20.000 pagina’s van het Wetboek waar alleen nog de grootste juridische haarklievers hun weg in vinden.

Dus ja, onder het fatale Noord-Zuid-treffen dat zich vandaag ontrolt, flakkert een miniem vlammetje hoop van een zich herstellend matriarchaat, vrouwen die wereldwijd in opstand komen tegen de terreur van het patriarchale denken. Van links of rechts, Noord of Zuid, Oost of West. Fuck the fucking macho’s.

Sowieso heb ik moslima’s altijd al veel slimmer gevonden dan moslims, en wie weet ontstaat er, over alle religieus en ideologisch gekrakeel heen, een feministisch front waar geen enkele kalashnikov nog doorheen kan. Lysistrata, het fameuze toneelstuk van de Griekse kluchtschrijver Aristophanes, schemert hier uiteraard door: vrouwen van beide oorlogskampen organiseren gemeenschappelijk een seksstaking en krijgen de dappere ijzervreters op de knieën.

Dat is maar een metafoor voor een meer omvattende culturele revolutie die een nieuw mensbeeld oplevert, een nieuwe wereldorde, een andere verhouding met de natuur, en het besef dat we niet persé vooruit moeten hollen noch achteruit keren, maar gewoon in het hier en nu moeten leven. En met het inzicht dat alles terugkeert zoals de seizoenen en de maandstonden. Vrouwelijk-cyclische tijdrekening, niet gericht op het hiernamaals.

Een oorlog dus, jawel, maar niet helemaal zoals IS en het Westen het zich voorstellen. En wat is een martelaar-terrorist zonder zijn 77 maagden in het paradijs? Inderdaad…

Advertenties

8 Reacties op “Botsing der beschavingen, of doorgeslagen macho-universum?

  1. Zelfkritiek is de belangrijkste Westerse verworvenheid. Het is dus essentieel dat zulks kan. Waar ik in dit stuk de klassieke linkse (en onderhand hemeltergende) fout proef, is dat men in de vergelijking met andere culturen, zoals.de Islamitische, geen gradatieverschillen meer ziet. Westerse conservatieven zijn geen Imams in maatpak. Punt. Ik ken ook geen katholieke terroristen, ook al zijn het kwezels en creationisten. De collegepastoors van mijn jeugd waren zeker allemaal niet zo conservatief en intolerant als de Mei 68’ers tot op vandaag beweren, en veel erudieter en beter opgeleid dan al die achterlijke Imams bij elkaar. Westerse poltici zijn geen heiligen, verre van, maar komen qua boosaardigheid nog niet aan de enkels van de corrupte en moorddadige Afrikaans dictators, of de dictatoriale en al even moorddadige theocratische Moslimstaten, en …er zijn er geen andere. Het plastic bolletje incident met dat meisje is niet te vergelijken met het massaal en structureel geweld tegen burgers dat in Afrika en het M.O dagelijks op grote schaal plaatsgrijpt. Het meest abberante vind ik dat JD die manke vergelijking net met de Islam maakt, die geen enkele vorm van zelfkritiek kent. Dit is echt irritant oudbakken links geneuzel.

  2. Jean-Paul Briers

    Ik denk dat Johan Sanctorum de bal volledig misslaat. De islam vecht al een strijd van 1400 jaren, niet alleen tegen Europa, maar ook tegen zichzelf en tegen de rest van de wereld. Overal waar de islam ‘booths on the ground’ krijgt, volgen de problemen als de kritische massa overschreden wordt. En dat is er in Europa aan het gebeuren, niet meer en niet minder.

  3. Moedig Johan! God zij dank, dat er nog mensen zijn die het hele plaatje onder ogen durven zien.

  4. wim van rooy

    Machocultuur en biologie. Dat is pas een interessant thema! Chassez la nature,… Veel geluk, professor!

  5. beste Johan,
    De analyse van de eenzijdige berichtgeving en ‘solidariteit’ , in perfecte anti-Verlichtingssfeer, deel ik in heel grote mate.
    De verwijzing naar het machisme dat onderliggend en nu misschien wat zichtbaarder aan de orde is, is fris. Maar ik vrees dat je toch wat vereenvoudigt. het is zijn niet zozeer de mannetjes die het menu bepalen, maar wel zij die het opeten. de grondproblemen zitten in de verhouding tussen de 1% en de rest, waarbij de rest dan al te gemakkelijk tegen elkaar opgezet kunnen worden. Niet?
    Hoe doorbreken we dat? Ik denk door van onderuit opnieuw wat op te bouwen, niet door mee te ‘discussiëren’ in het koor van uitvoerders, die toevallig allemaal mannetjes zijn.

  6. Marc Schoeters

    Ik denk dat de sleutel van een leefbare toekomst op deze planeet inderdaad in handen ligt van vrouwen. Daarom doe ik hier een oproep aan de vele dames van politiek-correcte persuasie die nog altijd heilig geloven in het sprookje van de “multiculturele samenleving” en in bebaarde tuinkabouters die hun haatvolle tunnelvisie “de religie van de vrede” noemen.
    Willen de poco-dames ophouden groepsgewijs debiele welkomstliedjes te zingen voor lekker in het vlees zittende “vluchtelingen” uit “Syrische oorlogsgebieden” in Irak, Afghanistan, Turkije, Marokko, Senegal, Mali, Somalië en Ethiopië?
    Willen de poco-dames ophouden krokodillentranen te storten bij gemanipuleerde foto’s van aangespoelde kindjes die door hun vader eigenhandig in een veilige kuststreek op een bootje zijn gezet omdat papa een gratis gebit wou aan de overkant van de zee?
    Willen de poco-dames ophouden kaarsjes te branden of teddybeertjes te leggen op straatstenen waaraan nog het bloed kleeft van honderden slachtoffers van de haatreligie?
    Willen de poco-dames ophouden met bloemetjes versierde badges te dragen waarop slappe slogans als “jesuischarlie” of “prayforparis” staan geschreven in plaats van een eerlijke tekst waarmee zonder omwegen duidelijk wordt hoe het échte probleem heet?
    Willen de poco-dames ophouden met “interculturele” uitstapjes naar de plaatselijke moskee waar het “zo gezellig theedrinken” is met andere dames en waar men “zo open en gastvrij” wordt ontvangen?
    Willen de poco-dames ophouden te janken hoe “zielig” mohammedanen zijn en dat deze er ook niets kunnen aan doen als ze weigeren een vrouw de hand te geven omdat zoiets gewoon hun “coeltoer” is?
    Willen de poco-dames ophouden alle alcohol en naaktschilderijen uit hun huis te verwijderen als ze “lieve” mohammedaanse buren op visite krijgen?
    Willen de poco-dames ophouden met het demoniseren van niet-moslims die het mohammedanisme terecht hekelen als een vrouwonvriendelijke politieke ideologie?
    Willen de poco-dames ophouden islamkritische mannen te brandmerken als “rechtse zakken en homofobe racisten”?
    Willen de poco-dames ophouden met het bewieroken van “nieuwe mannen” die achter een fornuis staan of de pampers van de baby verversen maar hen heimelijk toch veel minder sexy vinden dan zo’n stoere kamelenruiter die wel wat anders te doen heeft dan huishoudelijke taken?
    Willen de poco-dames ophouden met giechelen als ze samen met vriendinnen “dolletjes” in een exotisch restaurantje zitten en er toevallig een twintigjarige Adonis binnenkomt met het natuurlijk gebruinde lichaam van een Mediterrane halfgod?
    Willen de poco-dames ophouden om als kippen zonder kop in bed te duiken met de eerste de beste homofobe Senegalees of misogyne Egyptenaar met twee losse handjes en evenveel of meer vrouwen?
    Willen de poco-dames ophouden zich “volgens de islamitische voorschriften” door een imam te laten koppelen aan een mohammedaan en dan net te doen of ze echt “wettelijk” getrouwd zijn?
    Willen de poco-dames ophouden zich te onderwerpen aan hun moslimkanjer door hun minirokjes en zomerjurkjes te vervangen door katoenen vuilniszakken en zwarte kopvodden?
    Willen de poco-dames ophouden om samen met een tien jaar jongere moslimgod baby’tjes te maken om vervolgens hun kroost met een gelukzalige glimlach op te voeden tot mohammedaantjes die strak in de leer de westerse cultuur van die onnozele mama haten?
    Willen de poco-dames ophouden hun eigen dochters over te leveren aan een barbaarse machogodsdienst waarin een vrouw nauwelijks rechten of vrijheden heeft?
    Willen de poco-dames ophouden om zich als domme dhimmi’s te onderwerpen aan het woestijngeloof van besneden-penisdragers die alleen die penis belangrijk vinden?
    Willen de poco-dames ophouden met het “feministisch” vergoelijken van een fallocratische religie die genitale verminking van vrouwen normaal vindt?
    Willen de poco-dames ophouden zich te wentelen in hun eigen Stockholmsyndroom?
    Willen de poco-dames ophouden de toekomst van hun eigen kinderen te verkwanselen door halsstarrig te blijven geloven in het sprookje dat vreedzaam samenleven met mensen die onze cultuur haten mogelijk is?
    Willen de poco-dames eindelijk eens kiezen voor de zegeningen van de westerse cultuur en voor de enorme vrijheid die ze daar genieten?
    Willen de poco-dames dat poco van hen finaal in de vuilnisbak van de geschiedenis werpen?
    Ja? Dank u…

  7. Marc Schoeters

    Het mohammedanisme heeft altijd een groot probleem gehad met vrije poëzie en met vrije seksualiteit – vooral die van de vrouw. Het is niet toevallig dat de eerste moord – van een heel lange reeks – die door Mohammed persoonlijk werd bevolen die was op een heidense dichteres. Zij heette Asma bint Marwan (Asma dochter van Marwan). Zij werd in januari 624 in Yathrib (dat toen nog niet door Mohammed in Medina was herdoopt) samen met haar zuigeling vermoord omdat zij het had gewaagd in haar gedichten de draak te steken met de oorlogsprofeet en zijn godsdienstwaan. De mohammedaanse schriftgeleerden hebben er alles aan gedaan om deze onverkwikkelijke geschiedenis te vervalsen en weg te moffelen. Maar de historische bewijzen zijn ondubbelzinnig. Vrije vrouwen en vrije poëzie – dat lusten de mohammedanen niet. Bijna alle belangrijke Arabische dichters hebben het met de mohammedaanse machthebbers aan de stok gekregen – omdat ze het aandurfden te schrijven over dingen die het strakke geloof verbood. Ter ere van hen vermeld ik hier twee gedichten – die de censuur en de brandstapels hebben overleefd. Maar voor hoe lang nog?

    Het eerste gedicht is van Abu Nuwas (750-810) en gaat over een stevige vrijpartij op de voor mohammedanen heiligste plek:

    ZONDER ZONDE

    Twee geliefden: wangen
    dicht opeen,
    hun monden
    kussend
    de Zwarte Steen,
    blussend
    hun hete verlangen
    zonder zonde:
    alsof een afspraak was gemaakt.

    Mensen, aan het dringen,
    duwden hen terzijde;
    anders waren zij op ’t eind der tijden
    pas weer ontwaakt.

    Wij beiden echter gingen
    rustig door, ’t gezicht
    verhullend van opzij
    met onze handen, allebei.
    Zo hebben wij verricht
    in de Moskee, getweeën,
    wat in ’t verleden
    vromen in moskeeën
    nimmer deden.

    Het tweede gedicht is van Ibn al-Hajjaj (941-1001) – niet te verwarren met de mohammedaanse schriftvervalser van de koran die dezelfde naam draagt. Het gedicht maakt een expliciete en godslasterlijke vergelijking tussen het gebed in de moskee en de seksuele lust:

    MINARET

    Het haar op haar reet
    wordt gerookt door haar scheet;
    tot haar kut wenden lullen
    zich bij hun gebed
    en haar kittelaar torent
    als een minaret.

  8. wim van rooy

    En dan komt zo’n oude cultuurmarxist als Rik P ons weer het moralistische lesje voorhouden dat het kapitaal de grote schuldige is. Vieux jeu: gooi die plaat waaraan men met de tijd verslaafd is geraakt, nu eens eindelijk weg. Anders blijf je een oudere jongere, zoals die door Koot en Bie werd opgevoerd. Zielig, ook als je bottom up begint.