Maandelijks archief: januari 2016

Rome, Rohani en de ‘gecensureerde’ beelden: vergeet toch Machiavelli niet.

Firenze2Stop de zurigheid, en ontdek de grap. Dat de Italianen naakte beelden bedekken en de Iraanse president Rohani een halal-maaltijd serveren, zou men als een mengeling van koopmansgeest en galante rekkelijkheid kunnen zien,- de eigenschappen die de humus van het humanisme in Italië vormden.
Ik vind het namelijk niet erg dat de commedia dell’arte beoefend wordt in het land dat ons zoveel cultuur heeft geboden, van Dante tot Machiavelli. Italianen zijn (zoals de Grieken) slim, speels, geestig, doortrapt, ironisch en anti-metafysisch. Zonder de Grieken geloofden we nog altijd dat de aarde plat was (sommigen doen dat nog) en zonder de Italiaanse renaissance was er bij ons geen dancing die Bocaccio heet, ere wie ere toekomt.
Vergeten we daarbij niet dat Niccolo Machiavelli niet de platte cynicus was waar hij vandaag voor door gaat, maar een fijnbesnaarde ziel en poëet die, behalve om den brode communicatiestrateeg van Cesare Borgia, ook sonnetten en liefdesgedichten schreef. Voor alles is er de juiste tijd en de juiste gelegenheid.
Dus neen, ik doe niet mee aan die stemmingmakerij om een paar panelen rond een paar halve naakten,- panelen die zo weer opgeruimd zijn na de visite. Ik vind dat amusant en idioot: rechtshangende aanhangers van het Westerse kapitalisme, die moord en brand schreeuwen als iemand een klantvriendelijke maaltijd wordt aangeboden met bijbehorend behang. Om contracten binnen te rijven past men het menu aan volgens de wensen van de klant, daar is toch niks mis mee: men vangt geen vliegen met azijn. Mijn kinderloze suikernonkel, de laatste man die me uit de behoeftigheid kan redden, is vegetariër, en het zou van een ongelooflijke domheid getuigen om hem hutsepot met worst en varkensoren voor te schotelen. Waar zijn onze manieren?
Trojaanse paardenkrachten
FemenDat de Femen-activiste, die in Parijs onder een brug ging hangen uit protest tegen de Iranese schendingen van de mensenrechten, zelf haar broekje en boventopje aan hield, daar erger ik me meer aan. Wat is er dan veranderd? Een jaar geleden toonden de Femenisten nog schaamteloos al wat een vrouw tot vrouw maakt, in de beste Florentijnse traditie, maar nu slaat ook daar de zedigheid toe. Terwijl het in Parijs nu toch niet echt koud is.
Want dat de Mona Lisa echt zou geretoucheerd worden tot een gesluierde dame, dat de politiek echt aan onze vrijheden zou morrelen, en dat heel de vrouwenbeweging bij ons zou imploderen tot een soft sharia-verhaal in naam van de multiculturele harmonie,- dààr moeten we beducht voor zijn. Terwijl Rohani zijn alcoholloze maaltijd naar binnen worgt, en ondanks Keulen, wil ik vrolijke, durvende, uitdagende vrouwen zien op straat, en geen gesluierde Mona Lisa’s.
Voor de rest is Iran, ook al mogen de Fransen er nu veel Peugeots gaan verkopen, een land waar minderjarigen terecht gesteld worden, meisjes vanaf 9, jongens vanaf 15, dus hier zeker geen discriminatie. Kan je met zo’n middeleeuws aandoende negorij zaken doen? Machiavelli zou antwoorden dat de middenklasse die de Peugeots koopt, onvermijdelijk ook een stuk vrijheid zal willen kopen, verbonden aan zo’n bolide. Onder die motorkap zitten Trojaanse paardenkrachten. Zie wat er in het puriteinse China aan het gebeuren is. Prognose: binnen vijf jaar zijn er op het autosalon van Teheran ook halfnaakte babes te zien, en op het web halal-porno (vrouwen in volle actie, maar wel met hoofddoek).
Wat zijn we toch timide en bescheiden, om de decadente, overweldigende kracht van onze beschaving af te meten aan dat triest-troosteloos sharia-gedoe.
Laat ons die Iranese markt overspoelen met Westerse dildo’s en soortgelijken. We verstoppen Petrarca en Bocaccio tussen de speeltjes, en voor ze het beseffen is de Koran een curiositeit en de imam een carnavalsgek.
Ziedaar mijn humanistische visie op de huidige zogenaamde ‘knieval’. Het laconieke afdekken van de Romeinse naakten, voor één dag dus, bewijst zonder meer de superioriteit van onze cultuur en de beweeglijkheid van ons denken.
‘Een idee verstoppen voor de vijand, tot het rijp is om uitgevoerd te worden’: een beter onderschrift van de Romeinse beeldentravestie is er niet te vinden. Getekend Niccolo Machiavelli.

De Keulense nieuwjaarsnacht, en waarom dit wél een cultuurclash voorstelt

KeulenZopas hoorde heel Europa het in Keulen donderen, nadat bleek hoe de carnavalsstad op nieuwjaarsnacht het toneel was van tamelijk brutale seksuele intimidatie door groepjes mannelijke allochtonen. De overheid probeerde de zaak eerst nog te klasseren als uit de hand gelopen feestvreugde, of doordeweekse criminaliteit. Maar ondertussen hebben Keulse politieagenten aan Welt am Sonntag verteld dat het in hoofdzaak om Syrische vluchtelingen ging, die uit waren op seksueel amusement.

Een nieuwe opdoffer voor Angela Merkel en alle goedmenende sympathisanten van de Willkommenskultur: de vluchtelingenbagage bevat een duister pakket machomentaliteit en misogynie dat, nog afgezien van de verwrongen kijk op democratie, rechtstaat en godsdienstvrijheid, tot enorme samenlevingsproblemen zal leiden. Die vermoedelijk niet zullen opgelost worden met een paar inburgeringslessen, zoals Barbara Pas (VB) terecht opmerkt.

Misogynie

Dat het seksuele aspect naar boven zou komen in heel het vluchtelingen- en asielverhaal, de opgekropte drift van jonge mannen met een totaal andere culturele achtergrond, voorspelde ik al vier maanden geleden (‘Mutter’ Angela en haar 800.000 Syriërs: de verzwegen seksuele dimensie’). Verkrampte seksualiteit en misogynie vormen de cultureel-antropologische wortel van de (niet zo) nieuwe Arabische haatretoriek tegen het Westen.

Een door de islam gevoede tribale en clancultuur leidt inderdaad tot een dichotome kijk op de vrouw. Voor de Arabische moslim (ik ga hem even onder die lapidaire naam aanduiden) zijn er twee soorten vrouwen: deze die tot de clan behoren, thuis blijven als moeder of zus, en buitenhuis in een boerka rondlopen; en anderzijds de hoeren/sletten/slavinnen: dat is al de rest. Zij vormen loslopend wild en zijn verhandelbare waar. En ze vinden het nog prettig ook.

Deze fantasie etaleert het beschikbare vrouwtjesdier als lokmiddel in twee richtingen: jihadisten van hier worden door IS gelokt met verhalen over makkelijke seks met ongelovige slavinnen. Omgekeerd migreert een flink aantal jonge mannen (ik zeg niet allemaal) naar Europa met een mengsel van economisch opportunisme (wat ik hen niet eens kwalijk neem) én uitgulpend testosteron, aangevuurd door de verhalen over ‘gewillige’ Europese vrouwen en een lakse, vrije seksuele moraal in het Westen.

Wie dat ontkent, ontkent het licht van de zon. Desalniettemin vindt links een nieuwe ontkenningsstrategie uit: ja, die Syrische mannen zijn handtastelijk, maar de blanke inboorlingen ook. Het zou dus een algemeen menselijk probleem zijn dat zich over de culturen heen stelt, waardoor de Keulense explosie van seksueel geweld maar een symptoom is van man/vrouw-geweld tout court, inbegrepen het algemeen verbreide seksisme ten onzent, het glazen plafond, de vrouw als lokmiddel in de autoreclame, tot en met het partnergeweld. Dominique Strauss-Kahn en Pol Van Den Driessche worden erbij gesleurd, twee paar notoire ‘losse handjes’ waarvan men dan vergeet te vertellen dat het gepotel hen duur te staan kwam.

En zo zijn de linkse feministen vertrokken voor een bizar nummertje weg-met-ons-retoriek. In De Morgen doet ene Amelie Mangelschots, ‘feministe en mede-oprichter van Wij Overdrijven Niet’, uitgebreid het verhaal hoe ze zelf belaagd wordt, in de borsten geknepen, uitgescholden voor slet en achtervolg naar het wc. Door blank volk van hier uiteraard.

Amelie wil vooral aantonen dat wij geen haar beter zijn dan de Keulense potelaars van Syrische komaf. Nu weet ik niet welke gelegenheden Amelie zoal frequenteert, maar ‘grensoverschrijdend gedrag’ (de naam zegt het al) is in onze cultuur niet de norm. Al zeker niet sinds de jaren ’90. Het wordt gezien als afwijkend, achterlijk, iets voor losers. Machogedrag komt overal voor, op straat, in het verkeer, op de werkplek, maar er zijn ondertussen zoveel gedragscodes, er bestaan zoveel meldpunten, en de sociale controle is zo sterk, dat een doorsnee man nog amper de ogen durft opslaan naar een vrouw die hij aantrekkelijk vindt.

In de kortfilm ‘Femme de la Rue’ (2012) toont Sofie Peeters, laatstejaarsstudente van het RITS, hoezeer seksuele intimidatie in de straten van onze hoofdstad verbreid is. En, jawel, vooral een allochtoon fenomeen is. O ja, ze bestaan ook, de randdebiele inboorlingen die een ‘poepke’ lastig vallen na twintig glazen bier, maar eerlijk: niemand vindt dit nog normaal.

‘Een armlengte afstand’

Dus ja, ik durf zeggen: Amelie overdrijft. Linksdraaiende gelijkheidspredikers zoals Meyrem Almaci (Groen) mispakken zich als ze mannen van alle culturen over één kam scheren, om toch maar de ongebreidelde asielinstroom te blijven verdedigen.

Want wat is nu het grote gevaar van deze nivellering? Dat wij uiteindelijk onze eigen normen naar onder zullen moeten bijstellen en méér seksisme en/of seksueel geweld zullen dienen te tolereren, met als basislijn ‘vrouwen moeten het ook niet gaan zoeken’. Als uitkomst van de interculturele zoektocht naar de grootste gemene deler.

Dat was de hint die de Keulense burgemeester Henriette Reker na die fameuze nieuwjaarsnacht meegaf: vrouwen kunnen onbekende mannen maar beter op een armlengte afstand houden. Zonder het te beseffen vervalt ze daarmee in de tribale logica van de zedige vrouw die haar leven binnenskamers slijt, versus de losbandige vrouw die niet tot de clan behoort, het contact zelf ‘zoekt’ en zich dus vrijwillig aan seksuele agressie blootstelt.

Daarmee vervalt links eigenlijk in de oude ziekte, die we nu eindelijk genezen waanden, van multiculturalistische rekkelijkheid die op een sluipende manier onze eigen waarden uitholt. Door bijvoorbeeld ‘zedige’ zwempakken te gaan promoten kwestie van de allochtone medemens niet te bruskeren. Neen, het Keulense geweld is niét universeel, en de normen van Arabische moslimmannen zijn niét de onze.

Het idee alleen al dat we naar een grootste gemene deler zouden moeten gaan zoeken, in naam van de Gleichschaltung, vervult me met zoveel afkeer dat ik met nog meer zorg een deur openhoud voor een vrouw als ik met haar het restaurant verlaat.

Belachelijke, ouderwetse etiquette, die nieuwe inhoud krijgt en zowaar verwijst naar de hoofse cultuur uit de middeleeuwen en de Franse galanterie uit de 17de en 18de eeuw. Ook al zou je een Syrische asielzoeker zo ver krijgen om die ‘beleefdheid’ op te brengen, hij zou het niet begrijpen. Als Angela Merkel, de vrouw-van-het-jaar 2015 voor Time, één zaak ongewild duidelijk heeft gemaakt, dan is het wel dat vrouwen de verliezers zullen zijn van de grote migratiestroom uit de Arabische wereld. Reden te meer om snel haast te maken met de liquidatie van IS, de reparatie van Syrië, en een begeleide terugkeer aan te bevelen.