Het duet van de verleiding: elke dag wordt ons geleerd dat een ‘neen’ niet simpelweg een ‘neen’ is.

Een van de redenen waarom ik zelden inga op een uitnodiging voor een gesprek in de radiostudio, is het risico om verleid te worden door de presentatrice. Ik durf te zeggen: verleid, niet aangerand, want ook als ik aanvankelijk weinig enthousiasme betoon, toch kan puntje bij paaltje komen als de dame het goed aanpakt. Dus: neen dank u, voor mij geen interviews.
Aanleiding voor deze reflectie is uiteraard het geval van de Gentse Urgent.fm-presentator die tijdens zijn live-radioshow (ik veronderstel toch niet op antenne, met alle luisteraars als getuige?) een vrouw zou verkracht hebben waarmee hij al bevriend was en ook intieme facebook-conversaties had gehad.
Tot grote consternatie van de vrouwenbeweging sprak de rechter (bijgezeten door twee vrouwelijke rechters) de man nu vrij, omdat het over een ‘opbouw van seksuele spanningen’ ging, en de man op een bepaald moment gewoon ‘bepaalde signalen verkeerd had begrepen’. En zo zijn we weer bij de eindeloze discussie over seks, verleiding en vrije wil. Zeker als het over twee volwassen mensen gaat die al een periode van ‘verkenning’ achter de rug hebben.
‘Een neen is een neen!’ roept de vrouwenbeweging in koor. Was dat maar waar, wat zou de wereld heerlijk simpel zijn. We leven namelijk in een cultuur die assertiviteit, doortastendheid, maar dus ook een vorm van sluwheid en communicatieve strategie sterk waardeert. Men spreekt dan zelfs over ‘emotionele intelligentie’ als vermogen om snel te achterhalen waar de klepel hangt.
Toen wij, lang geleden, als kandidaat-bouwers Batibouw bezochten, hadden we op voorhand beslist: niets kopen, niets tekenen, alleen kijken. Dat lukte ook, tot aan de patio die ons van de uitgang scheidt. Daar stond een vertegenwoordiger encyclopedieën te verkopen (‘In een huis moet toch een schone boekenkast staan? En in een boekenkast toch een waardevolle encyclopedie?), en geloof het of niet: wij gingen met een ondertekende bestelbon naar huis.
Achteraf waren we beschaamd en kwaad, maar tevergeefs: die Grote Winkler Prins staat nog steeds in mijn boekenkast, als een frappant bewijs van de menselijke doortraptheid versus onnozelheid.
Mijn vrouwelijke lezers zullen het schandalig vinden dat ik dit met een ‘aanranding’ durf te vergelijken, en toch. Worden we niet heel de tijd overspoeld met verleidingsboodschappen, politieke, commerciële, van allerlei aard, waarbij de boodschapper heel goed weet dat zelfs een steen zich laat uithollen als de druppels maar lang genoeg vallen?
Op die manier ontstaat inderdaad een mainstream-filosofie dat een ‘neen’ betrekkelijk is en mits wat friemelwerk tot een ja kan omgebogen worden. Is dit geweld? Uiteraard. De verwevenheid tussen kapitalisme, reclame, communicatiewetenschap en dagelijkse omgangsethiek plaatst iedereen in een status van verleider of verleide, ‘verkoper’ of ‘koper’, bedrieger of bedrogene. De seksualiteit is dan de plek waar dit duet wordt gezongen, telkens opnieuw. De aria ‘La ci darem la mano’ uit Mozarts Don Giovanni, is een absoluut icoon van onderhandeling, waarin de verleider, Don Juan, het boerenmeisje Zerlina ‘een encyclopedie verkoopt’, zonder recht op bedenktijd.
Wat is een negatie nog waard in zo’n supercommunicatief universum van het ambigue taalspel? Niets dus. De afwijzing geldt alleen als absoluut in het logisch universum. Jammer genoeg is seks niet logisch maar biologisch, en gaat het dus over ‘signalen’ en de mate van ontvankelijkheid daarvoor. De rechtspraak struikelt er eindeloos over. De Vrouwenraad ook.
Ergo: wie de supermarkt binnen gaat, stelt zich bloot aan verleiding, en moet achteraf niet komen klagen. Idem voor alle plekken, en ze zijn talloos, ook radiostudio’s, waar de Don Juans (m/v) en de Zerlina’s (m/v) elkaar rendez-vous geven. Eigenlijk heel de moderniteit dus. De verleiding is overal, de seksuele metataal ook. Iemand zin om ze af te schaffen?
Advertenties

Een Reactie op “Het duet van de verleiding: elke dag wordt ons geleerd dat een ‘neen’ niet simpelweg een ‘neen’ is.

  1. De nietszeggende slogan “neen is neen” van de Vrouwenraad vind ikzelf als man heel dubbelzinnig. Want een beetje flirten, geven ze toe, dat mag dan wel. Een veroordeling voor verkrachting hangt dus volgens hen niet langer af van de omstandigheden, maar zal gedefinieerd worden op de exacte seconde wanneer de verleidster (m/v) in de opbouw naar seksuele spanning het woordje “neen” uitgesproken heeft. En het aantal decibels waarmee het gebeurde. Zullen heftig hoofdschudden, klare ogentaal of diep zuchten dezelfde bewijskracht hebben voor de rechtbank om de onmiskenbaarheid van tot-hier-en-niet-verder aan te tonen? Dat is een prejudiciële vraag waard, voor al wie zich op het kronkelige liefdespad begeeft.
    Dan drukt de slettenvereniging zich in het Engels alvast wat duidelijker uit: “It’s a dress, not a yes”. Maakt zelfs toeschouwers in de stripteasebar zonneklaar dat kijken mag, maar aankomen niet.