Zatte Liesbeth wil Luc, en waarom politiek ten langen laatste altijd over seks gaat

allooIk heb het filmpje een dozijn keer bekeken, en het lijdt geen twijfel: ladderzat was ze, Liesbeth Homans (N-VA), toen ze verleden vrijdag in de show van de Vlaamse Televisiesterren een award moest uitreiken. Eén groot gebrabbel was het, waarbij ze presentator van dienst Luk Alloo net niet vroeg om in de coulissen van bil te gaan.

Nu wil ik vergevingsgezind zijn: iedereen heeft al eens een zwak moment. Zelf raak ik nooit, jamais een druppel aan als ik een publiek optreden moet geven, maar Liesbeth had er misschien een zware dag op zitten, en je met een lege maag vol gieten is om problemen vragen.

Het seksueel signaal naar Luc Alloo verdient evenwel nadere analyse. De drank moet hier een barrière hebben opgeheven waardoor Homans dingen zei die ze normaal alleen maar denkt en voor zich houdt. Meteen ook zagen we een keerzijde van de ‘harde kant’ die ze zo graag toont: deze vrouw snakt naar warmte en erotiek, die ze blijkbaar in het privé-leven niet of onvoldoende ervaart. Dokter Freud gaat verder: wat doen mensen die seksueel niet aan hun trekken komen, zowat iedereen dus?

Ze kunnen berusten en verschralen (de modale burger), vluchten in een hobby (idem), zich kapot werken (de workaholic), sublimeren en creatief worden (de kunstenaar), met geweld toeëigenen wat ze ontberen (de delinquent) of…, jawel, maatschappelijke macht verwerven waarmee ze heimelijk hopen om mannetjes of vrouwtjes te imponeren.

Dat is althans de illusie. In de praktijk is een politicus/a teveel gebonden door privacy en door persbelangstelling om zomaar met iedereen van bil te gaan. Het schandaal dreigt altijd, ook voor politici is het ingewikkeld, vandaar dus die alcoholwalm.

Geitenneuker, jongenshoertje…

Afbeeldingsresultaat voor Erdogan fuck goatToch moeten we die primaire drijfveer niet onderschatten, en ik spreek nu zowel over mannen als vrouwen: ten langen laatste gaat het over seks. Toen ik een paar maanden terug de asielpolitiek van Angela Merkel (waarvoor ze, dat staat nu al vast, de Nobelprijs gaat krijgen), herleidde tot de nymfomane fantasie van een Oostduitse domineesdochter, onder de porno-achtige titel ‘Angela en haar 800.000 Syriërs’, was dat niet netjes maar ook niet ver ernaast. Merkel heeft voor één keer politiek met haar kut bedreven. Het kwam haar zwaar te staan.

Nogmaals: we zijn allemaal wandelende libido’s met een ego dat wikt, weegt, strategisch vooruitdenkt, uitstelt, censureert, sublimeert. Kunstenaars, sportlui, intellectuelen etc. die hoog op de maatschappelijke ladder staan, hebben meer kans om aan hun trekken te komen dan Jan of Mie Modaal. Maar politici zijn nog een ras apart: zij worden door ons verkozen én betaald om beleid te voeren in het algemeen belang, ONS geluk te realiseren, terwijl het uiteindelijk even goed bij hen de eigen onderbuik is die telt.

De afkeer van onder meer de filosoof Friedrich Nietzsche voor politici is compleet begrijpelijk en rationeel: niemand gaat in de politiek uit edelmoedigheid. Het is vooral een obsessionele zoektocht naar status, macht en bevrediging. Het volk is nooit meer dan een voorwendsel en een hefboom tot die macht.

Hoe gaan wij daar, als kiezer in een zogenaamde democratie, mee om? Aha, probleem. Zogezegd ligt de macht bij het volk en bepalen wij welke heer of dame zich mag uitleven in het Freudiaans universum. Ze doen het omdat wij het toestaan, spreidstand alom.

Wat doen we nog,- en nu komt het stekelige van dit verhaal,- ? Vreemde dictators voor lul uitmaken, om onze frustratie als beta-dier in eigen land lucht te geven.

Of is het u niet opgevallen dat de Turkse president Erdogan, die we zo verachten omwille van zijn despotisch gehalte, steevast seksueel beledigd wordt: een ‘geitenneuker’ (Duitse satire), een niet bijster goed pijpend ‘jongenshoertje’ (Hans Teeuwen), en zelfs de opgepakte Turks-Nederlandse columniste Ebru Umar besloot haar tweet met de tot Erdogan gerichte woorden: ‘Go and fuck yourself’. Begin er maar eens aan.

Anders gezegd: de obscene humor, gericht aan de heer Erdogan, is voor een flink deel gericht aan ons eigen verkozen politici die boven alle verdenking zijn verheven. Eigenlijk zijn zij de geitenneukers, maar het is natuurlijk veel makkelijker om een Turkse lul in de verf te zetten met iconoclaste humor.

Dat doet niets af aan de rechtmatige argwaan tegenover de Turkse dictator en onze nobele vastbeslotenheid om de vrijemeningsuiting alhier te handhaven. Alleen: Erdogan toont de onverbloemde realiteit van het politieke dier, brutaal, egoïstisch, meedogenloos, de ‘Wille zur Macht’, terwijl het er bij ons net iets wolliger aan toe gaat. Maar toch. Leve het politiek alcoholisme, leve de verspreking, leve Luc Alloo. Het leven zoals het is. Ja, u hebt goed gekozen.

Advertenties

Reacties zijn gesloten.