Verdun, 2016: Merkel en Hollande lopen twee wereldoorlogen achter.

VerdunEen ronduit potsierlijke evocatie van de oorlog, waarbij twee hippie-legers doorheen het militair kerkhof van Verdun op elkaar af stormden, voor dood neervielen en Magere Hein victorie lieten kraaien. François Hollande en Angela Merkel als een saai koppel op jaren dat elkaar een bijna-doodskus geeft. En natuurlijk de eeuwige vlam en de onvermijdelijke toespraken waarin de Frans-Duitse verbroedering als hét cement van de Europese eenheid wordt aangeprezen.
Hoe ver kan een leidende politicus/a van de realiteit afstaan? Want de tijden veranderen, en het is weinig waarschijnlijk dat Frankrijk en Duitsland elkaar in de komende vijfhonderd jaar nog de oorlog zullen verklaren. Daar ligt het probleem niet. De tegenstellingen zijn verschillend, de linies liggen vandaag anders, of beter, ze liggen helemaal nergens, toch niet zoals in een klassieke oorlog waar twee legers elkaar beloeren. We zijn anno 2016 namelijk in een situatie terecht gekomen waar de vijand, in naam van Allah, op elk moment en overal kan toeslaan. Dat is geen paranoïde boutade, het is gewoon de realiteit. Heel ons leven staat in toenemende mate in het teken van een nieuw soort geweld en een onzichtbare vijand die we, laten we eerlijk zijn, voor een flink stuk zelf gecreëerd hebben.
Maar in Verdun leek het gisteren alsof de tijd was blijven stilstaan en 11 september 2001 nooit had plaatsgevonden, noch wat er uit voortkwam. Merkel en Hollande deden alsof de EU ons van een nieuwe Duits-Franse oorlog moet redden, terwijl er vandaag helemaal iets anders gaande is. Deze usurpatie is een belediging voor de gesneuvelden van toen, én een affront voor de slachtoffers van vandaag, diegenen die wereldwijd de salafistische terreur ondergingen, waaronder ik ook de mannen, vrouwen en kinderen reken die in de Middellandse Zee het leven lieten.
Europa faalt, economisch, politiek en cultureel, maar de EU-politici hebben er nu eenmaal hun politieke carrière mee verbonden en schelden op hun eigen dissidente burgers die rekenschap vragen. Het politiek-correcte ontkenningsgedrag van Merkel en Hollande stelt de critici van de Europese Unie zowat gelijk met de oorlogsstokers van 1914. Dat is ronduit leugenachtig. Het EU-project is nooit iets anders geweest dan een bezegeling van de Frans-Duitse hegemonie, met de rest als garnituur en Engeland als eeuwige outsider, nu op de rand van het exit.
Dwangmatig eenheidsdenken, onvoorstelbare regelneverij, tot en met de toegestane krommingsgraad van bananen (terwijl ondertussen de Frans-Duitse autolobby de uitstootnormen naar zijn hand zette), en een democratisch deficit om EU tegen te zeggen, hebben de doorsnee burger van deze alliantie afgekeerd. Niet uit oorlogszucht of imperialistische motieven, maar gewoon uit vrijheidsdrang en een autonomistische reflex. Dat rechts nu in opmars is, heeft niets van doen met het 20ste-eeuwse fascisme (ook die projectie is een vrome leugen), maar alles met de ontmaskering van de EU-doctrine, gecombineerd met het falende antwoord op de dreigende islamisering van Europa én de mismeestering van de asielcrisis. Ik zou liever hebben dat links daar ook een zinnige en bruikbare theorie over ontwikkelt, maar dat gebeurt vooralsnog niet. Links loopt de EU-oekazen achterna én bereidt ons voor op het sharia-tijdperk. Het Europa van het humanisme en de Verlichting is op sterven na dood, en de begraafplaats van Verdun was in die zin alvast een treffende uitvaartlocatie.
De knieval voor de Turkse dictator Erdogan was een keerpunt, waarin de publieke opinie, ook en vooral de Duitse, besefte dat de Europese leiders niet één maar twee wereldoorlogen achter lopen. De eerste wereldoorlog was een afrekening tussen de Europese grootmachten. De tweede wereldoorlog was een rechtstreeks gevolg van de Vrede van Versailles. De derde wereldoorlog, als we hem zo moeten noemen, is het gevolg van de desastreuze bemoeienissen in Afghanistan en Irak, die heel de regio hebben gedestabiliseerd, én van de opkomende Jihad die een groot deel van onze eigen allochtone populatie op sleeptouw nam. De instroom van nieuwe asielzoekers die zich bewust niét willen aanpassen en dus hun eigen cultuurnormen voorop stellen (ik spreek dan nog niet van de IS-cohorte die zich onder hen mengt), was de beslissende druppel. Andermaal: Europa faalt over de ganse lijn.
De Pruisische Kanzlerin Angela Merkel en haar zwakke confrère François Hollande hebben in Verdun aangetoond hoe funest een slecht begrepen, theatraal pacifisme is. Dit soort dansen op een kerkhof heeft een naam: lijkenpikkerij. Met het laatste stukje democratie dat hem/haar nog rest, zal de Europese burger deze Vanity Fair naar huis sturen. Of jawel, naar het kerkhof.
Advertenties

4 Reacties op “Verdun, 2016: Merkel en Hollande lopen twee wereldoorlogen achter.

  1. Jan Braeken

    Ik heb mijn bedenkingen bij het begrip ‘dwangmatig eenheidsdenken’ in deze context. Volgens mij is eenheidsdenken niet per definitie dwangmatig, ook niet in de Europese Unie. Een natuurlijk en spontaan eenheidsdenken zit in ieder van ons, vanuit een gevoel van empathie. Er is immers geen scheiding mogelijk tussen denken en voelen. Dat eenheidsgevoel om persoonlijke redenen dwangmatig maken, om bewust of onbewust het scheidingsgevoel en gevoelens van isolement te promoten, – ten voordele van individueel of collectief egoïsme, narcisme en kapitalisme -, resulteert onvermijdelijk in een emotioneel conflict met zichzelf, en met alle anderen. Het veroorzaakt en versterkt sociale conflicten, en eenzaamheid. Ik vrees dat dwangmatig eenheidsdenken in die zin een zichzelf waarmakende voorspelling is, die zich na verloop van tijd tegen zichzelf keert.

  2. Jan Braeken

    Verder kan ik mij perfect voorstellen dat iemands maag omdraait bij het horen van de woorden ‘eenheid’ en ‘verbinden’, ‘verbondenheid’ en ‘geheel’, omdat die begrippen al zo dikwijls zijn misbruikt om het tegengestelde te promoten, dat ze een oneindige weerzin opwekken. Het lijkt mij echter niet bevorderlijk dezelfde fout te maken door de omgekeerde begrippen eveneens te misbruiken, op dezelfde manier. Er moet een andere manier zijn om onze menselijke conditie te verbeteren, en er moeten diepere redenen zijn waarom zowel het eenheidsdenken als het scheidingsdenken worden misbruikt. Die redenen zijn volgens mij te vinden in de fundamenten van onze taal, en de manier waarop wij onze taal aanleren aan peuters.

  3. Jan Braeken

    Zowel ‘The Great Separator’ als ‘The Great Connector’ hebben volgens mij gemeen dat hun exclusiviteitsgevoel van macht en prestige samengaat met een innerlijk isolement, dat slechts kan doorbroken worden door een zowel individueel als collectief zelfonderzoek naar hun gemeenschappelijke oorsprong. Dat zelfonderzoek kan niet voorbij een zorgvuldige analyse van de representatielegitimiteit van afzonderlijke woorden, zinnen en teksten, en hun zowel scheidende als verbindende eigenschappen, in verschillende contexten en perspectieven.

  4. Marc Schoeters

    Ach Europa! Incontinent continent…