Luc Van den Bossche, of het vleesgeworden kaviaarsocialisme

Over Mei ’68, Teletubbies, en waarom links bij ons zo ongeloofwaardig is.

vdbIn brede kringen leeft het idee dat de ‘Vlaamse grondstroom’ van socialisme niets moet weten. Dat is een misverstand, ten eerste omdat die grondstroom an sich een mystificatie is, vooral opgezet in de voorbije NVA-verkiezingscampagnes. Als er één Vlaamse grondstroom ooit bestaan heeft, dan is het de katholieke, die vandaag schuchter overleeft in de gelijknamige zuil en verder verdampt. Na het verdwijnen van de zuilen in de laatste decaden van vorige eeuw hebben de traditionele politieke formaties, met de hete adem van het Belgo-sceptische Vlaams-nationalisme in de rug, zich moeten heruit vinden, met wisselend succes. Het liberalisme overleeft dankzij een sterke ondernemerscultuur, de CD&V blijft de rol van centrumpartij claimen. Hoe agressief de NVA beide vandaag ook kannibaliseert, ze blijven overeind als ideologische kernen die weliswaar electoraal bewegen. Het Vlaams Belang tenslotte blijft als protestpartij kiezers aantrekken en weerom afstoten, naargelang de dagprijs van de politieke markt en de zuurtegraad van de publieke opinie.

De lange mars door de instellingen

Maar met links is er ten gronde een probleem. Sinds de ontzuiling hebben de Vlaamse socialisten, vandaag SP.anders, nooit meer echt voeling gehad met de politieke realiteit en de publieke opinie in onze contreien. Net daardoor bleef het pure machtsdenken domineren en zweerde men bij de bovenbouw,- het institutionele kader en de geledingen van het systeem dus, in de veronderstelling dat wat eronder zat wel zou volgen.

Typerend voor dat top-down-denken was de ‘rode VRT’ die tot in deze eeuw overeind bleef: een poging van linkse journalisten om de openbare omroep te monopoliseren tot een soort Pravda die de waarheid naar haar hand zette en één bepaalde partij ook duidelijk favoriseerde. In hun zog woekerde de culturele sector uit tot een betweterige mandarijnenklasse waarin de Lanoyes en de Hemmerechtsen Vlaanderen wel even zouden leren hoe ze moesten denken.

Berucht gebleven zijn anekdotes zoals deze van Freya Van den Bossche (de familienaam komt nog terug in dit verhaal) die tijdens een Terzake-interview van 2006 compleet de mist in ging, en het na een paar telefoontjes tussen de VRT en het SP.a- hoofdkwartier gedaan kreeg dat het interview werd overgedaan.

Deze flagrante bovenbouw-manipulatie stamt op haar beurt uit het mei-’68-verhaal, en het besluit van de progressistische krachten om na de mislukte revolte een ‘Lange Mars door de Instellingen’ aan te vatten. De term Lange Mars is zoals bekend van Mao Tse Tung, wiens communistisch partizanenleger in 1934 werd omsingeld en een heroïsche uitbraak forceerde via een duizenden kilometer lange tocht in de Chinese jungle.

De lange mars van de Europese linkerzijde was echter comfortabeler: de mei ’68-generatie bestond per slot van rekening uit verwende jochies die niet van plan waren om zich het levenspeil van de gewone sterveling eigen te maken. Het heette vanaf dan dat men zou proberen zoveel mogelijk strategische sleutelposities te bezetten in de maatschappij, waardoor men van bovenuit fundamentele veranderingen zou forceren. In het Duitsland van de toenmalige charismatische studentenleider Rudi Dutschke (‘Roter Rudi’ voor de vrienden) heette dat: Seit schlau, bleibt beim Überbau!“   

Zo gezegd, zo gedaan. De ondertussen gediplomeerde revolutionairen trokken een maatpak aan en werden topambtenaren, bestuurders, intendanten, cabinetards, ministers. Parallel met de bureaucratie werd er ook duchtig geklommen in het media-establishment, denk aan onze eigen studentenleider (ooit nog seminarist) Paul Goossens. Maar naarmate de macht binnen handbereik kwam en de sleutelposten bezet werden, voltrok zich de welbekende verandering in de geesten: macht is een verslavend ding, de revolutionairen werden echtgenoot en huisvader, en die villa moest afbetaald worden.

En zo scleroseerde de mars tot een status-quo waarin mensen die de macht hadden, die vooral wilden behouden, waardoor ze ook het zo lang vervloekte systeem zelf in stand hielden. Die schizofrenie van politiek-links speelt tot op vandaag, in de eerste plaats dus bij de socialisten waar de ex-68ers hun vehikel hadden gevonden. Het spagaat tussen ideologie en sociale status werd zo groot dat de ideologie zelf helemaal verdampte en in een weergaloos cynisme transformeerde, waardoor het publiek draagvlak helemaal wegsmolt. Johan Vande Lanotte alias de Keizer van Oostende, Tobback jr. poserend op zijn zeilboot, Ingrid Lieten die minister werd zonder op een kieslijst te hebben gestaan en nu een fin-de-carrière slijt als directeur van LifeTechValley,… het zijn maar een paar iconen van het welbekende kaviaarsocialisme waarvan de doorsnee-Vlaming met zijn kleine teen aanvoelt dat het puur om macht gaat en niet om principes, laat staan het algemeen welzijn.

Gentse frituuroorlog

Dàt en niets anders is de reden van het falen van links in Vlaanderen: de socialisten zijn gewoonweg niet wat ze heten,- het zijn fantoomsocialisten die alles wat links van de CD&V staat, compleet ongeloofwaardig maken, Groen inbegrepen. Nergens geven deze verwaande mandarijnen de indruk, voeling te hebben met de Vlaming die vreest voor zijn veiligheid, geborgenheid zoekt en zijn thuisplek ziet verloren gaan. De Franse socialisten zijn overigens in hetzelfde bedje ziek, en zweren bij het door Europa ondersteunde establishment, tegen de eigen bevolking, regerend vanuit de ivoren toren.

De naam SP.a zegt het al: ‘anders’ met een kleine a, maar niemand weet waaruit dat anders-zijn dan bestaat, het is gewoon meer van hetzelfde. Het populisme van immer monkelende teletubbies zoals cafébaas Steve Stevaert en reclameman Patrick Janssens kon wel even de schijn ophouden, met een verkiezingssucces in 2003 als resultaat, maar uiteindelijk vielen ze allen door de mand. Het lot van Stevaert is bekend, Patrick Janssens beëindigde zijn Lange Mars als directeur van voetbalclub KRC Genk.

Opvallend is ook de fin-de-carrière van voormalig socialistisch icoon en minister Luc Van den Bossche, ex-CEO van BIAC (de maatschappij die de luchthaven van Zaventem uitbaat), en sinds begin 2015 voorzitter van de raad van bestuur van de Optima-vastgoedafdeling. Van den Bossche wist al lang dat de nu in faling verklaarde Optima-bank in slechte papieren zat, maar stapte pas vorige week op omwille van de rijkelijke ontslagvergoeding. Hij wordt daarmee hét icoon van het Vlaamse kaviaarsocialisme, gekenmerkt door een niets ontziende honger naar macht, status en materieel gewin. Het gezicht en de lichaamstaal spreken boekdelen. Maar men moet dit historisch terugkoppelen: het nihilisme van dit soort figuren komt voort uit een complete verloochening van idealen, die zijn wortels al heeft in het hedonisme (‘vrijheid-blijheid’) van de mei ’68-generatie en het gekoesterde waanidee dat je de revolutie voorbereidt door je zakken te vullen.

Het netto-resultaat is wel dat Vlaanderen helemaal niet klaar is voor een breed-gedragen progressief verhaal rond herverdeling, solidariteit, duurzaamheid en levenskwaliteit.

In de door socialisten en groenen bestuurde modelstad Gent van burgemeester Daniël Termont gooiden boze frituuruitbaters emmers vol frieten uit op de trappen van het stadhuis. Door een nieuw toewijzingsreglement kan al wie het hoogste biedt, een jaarconcessie krijgen voor een bestaande frituur op straat of plein. Daar zijn drama’s van gekomen, gezinnen die al 25 jaar zo’n frietkot uitbaten en van de ene dag op de andere zonder inkomen vallen, een uitbaatster die haar broodwinning in frietdamp zag verdwijnen en in shock moest opgenomen worden, enz.

Men had voor allerlei redelijke oplossingen kunnen opteren,- een standbelasting op basis van de omzet bijvoorbeeld, of een uitdoofscenario waarbij bestaande uitbaters hun overbodrecht behielden,- maar neen: het linkse Gentse stadsbestuur past de hardste vorm van het kapitalisme toe en hield met geen enkele menselijke factor rekening.

Ook deze kronkel mag men gerust in verband brengen met het DNA van het moderne Vlaamse socialisme. Koele managers zetten de toon, afgewisseld met makkelijke gratisverhalen van volatiele kasgraaiers. Het ideologisch deficit is compleet, achter de façade gaapt een leegte. John Crombez mag de decumul afkondigen, maar de overvette tronie van Luc Van den Bossche blijft nog wel een tijdje in het collectief geheugen. En de Gentse frieten worden duurder, zeker weten.

Advertenties

11 Reacties op “Luc Van den Bossche, of het vleesgeworden kaviaarsocialisme

  1. ACV militant Etienne Schouppe was er ook weeral bij.
    De mannen van de vermogensbelastingen…

  2. Astria John

    Eindelijk iemand die een perfecte analyse maakt van de SPa en hun leiders.
    Marx zei al dat de massa dom is en dat dat liefst zo zou moeten blijven. Niet voor niets dat de meerderheid van de kiezers van de SPa ongeschoolde allochtonen zijn of mensen die leven van de sociale zekerheid. Als de laagste standen in de maatschappij begrijpen dat socialisme, gelijk het nu bestaat, een instrument geworden is om de kaviaartop aan de macht te houden en te verrijken, dan ziet het zeer somber uit voor links.

  3. Hans becu

    Crombez fietst weer de mist in. Spa neemt nu afstand van VDB, want ze zijn volkomen in paniek. VDB is al jaren geen spa mandataris meer, en Stevaert is dood. Als Crombez nu gewoon zijn domme kop houdt, en desgevraagd alleen zegt dat iedereen van gedacht mag veranderen in zijn leven, dus ook Luc VDB, dan is de kous toch af ? Maar dat is wel een probleem. Intelligente mensen blijven nooit socialist, of doen alsof. Het probleem van links is gewoon dat daar geen slimme mensen meer bijzitten. Die zijn realistisch rechts. Maar daar is ook een probleem. Want alle gazettenschrijvers zijn links, en dus niet slim. Dus moraliseren die rechts kapot bij gebrek aan feitenkennis en argumenten. Zo blijven we bezig. En nu moet de John maar gewoon de spa omdopen tot SP.

  4. Prometheus

    Vroeger hielden kapitaal en kerk het volk, arm en dom.
    Heden ten dage is de kerk vervangen door socialisten.
    Arm België.

  5. Ik blijf in dit verhaal met de vraag zitten hoe een CEO van een bank zomaar in de kas kan graaien en het afbollen zonder omkijken. Wanneer heeft die kwijting gekregen voor zijn bestuursdaden in het voorbije werkjaar (en de jaren daarvoor?) Wat staat er daarover in het jaarverslag van de Optima bank?

  6. Marc Schoeters

    DE HOOP
    Als knaap van tien jaar – in de “gouden” jaren zestig van vorige eeuw – werd ik zonder enige inspraak ingelijfd bij de socialistische turnkring “De Hoop” in Antwerpen. Mijn ouders vonden dat zoiets hoorde. Onze taak als jonge gymnastiekbeoefenaars was om elke maand ergens in een Antwerpse wijk op een pleintje onze kunstjes te vertonen – welwillend gadeslagen door een paar plaatselijke partijbonzen. Het waren de “gouden” jaren van het biefstukssocialisme. Elke wijk in Antwerpen was stevig in handen van een of meer “rode baronnen”. Geen straatsteen kon gelegd worden, geen boompje verzet, geen winkel geopend zonder het fiat van deze zelfverklaarde adel. Zij zorgden ervoor dat zoon- of dochterlief van elke onderdaan een lucratief baantje bij “het stad” kreeg. Zij “regelden” bouwvergunningen. Zij waakten over het hele leven van werkende mensen – van geboorte tot dood. Wie hun macht niet aanvaardde – kon het voor altijd schudden. Kritiek beterkende geen sociale woning, geen werk, geen normaal leven.
    Jarenlang heb ik in de mening geleefd dat “De Hoop” gewoon verwees naar het hoopje arme arbeiderskinderen dat ter meerdere eer en glorie voor socialistische bonzen moest opdraven. Nooit of nooit heb ik de naam begrepen als “l’espoir” of “hoop voor de toekomst”. Eigenlijk was het puur kindermisbruik – ten dienste van corrupt politiek gespuis. De meeste mensen in dit land hebben een katholieke opvoeding “genoten” – dus slechts zeer weinigen weten wat het betekent om in een “socialistisch” keurslijf te worden grootgebracht. Zeldzaam zijn de schrijvers of kunstenaars die hun jonge jaren verpest zagen onder een “links” juk. Gerard Reve is een uitzondering. Ook hij leed heel zijn jeugd onder een communistische vader – en werd van de weersomstuit op latere leeftijd katholiek. Ik begrijp dat volkomen. Zijn werken getuigen dan ook van een grote onafhankelijkheid – waar maatschappijbevestigende lapzwansen als Lanoye of Hemmerechts nog een puntje aan kunnen zuigen.
    Je krijgt als slachtoffer van een “socialistische” opvoeding weinig of geen steun van zogenaamde “progressieve” mensen. Zij vinden dat alleen mensen die zich bevrijden van hun katholieke opvoeding – en “links” worden – het predicaat “progressief” verdienen. Wie de omgekeerde beweging maakt is in de ogen van deze cultuurpausjes en Gutmenschen een “reactionair”.
    Het is hier niet de plaats om uitgebreid uit de doeken te doen wat het betekent te moeten opgroeien als gymnastiek-schandknaapje onder de terreur van de Antwerpse rode baronnen. Ik en velen met mij worden al decennia verraden en verneukt door dat graaiend en domheid zaaiend gespuis. Wij stemmen bij verkiezingen al lang niet meer op die nomenclatura. Op die zoontjes met een zeiljacht. Op die dochtertjes die hun hele entourage naar Thailand laten vliegen om er op een tropisch strand hun huwelijk te laten bijwonen. De “socialisten” in dit land overleven alleen nog door gesjoemel in allerlei beheersraden en parastatalen – en met de stemmen van geïmporteerd kiesvee die verleid worden met de belofte van een levenslange uitkering. De “socialisten” zijn altijd meesters geweest in het verkwisten van en rondstrooien met andermans geld. Het wordt tijd dat in het vers “begeerte heeft ons aangeraakt” van de Internationale “begeerte” wordt vervangen door “hebzucht”.
    De zogenaamde “klein-linksen” hebben het nog veel beter gedaan. Ook hun lange mars door de politiek en de instellingen is verzand in het moeras van het kleinburgerlijk gewin. Zie al die “linkse” babyboomers van boven de zestig maar eens genieten van hun vette pensioenen en beleggingen. Katholiek opgevoed, zogenaamd “links” en “kritisch” geworden, goed geboerd. Vooral dat laatste. En eindigend op het terrasje van een of ander jazzcafé in welstellende wijken als ’t Zuid of Zurenborg – of in een leuk optrekje in Zuid-Frankrijk, Italië of Kroatië. Maar nog altijd “links” – dat wil zeggen het Grote Gelijk aan hun kant. Al ziet zelfs de beste observator in dit Animal Farm dat zich EU noemt geen enkel verschil meer tussen de mensen en de varkens.
    Meer dan honderd jaar geleden stelde de Waalse socialist Jules Destrée dat er geen Belgen zijn. Ik zou hem anno 2016 willen parafraseren: Sire, er zijn geen socialisten.

    • Mooie analyse van progressief zijn in Vlaanderen en omstreken. Katholiek opgevoed, links en kritisch geworden, verburgerlijkt en tenslotte hebzuchtig geworden. Ik ben geen liefhebber van het spreekwoord, maar “de appel valt niet ver van de boom” lijkt mij hier geschikt.
      U schrijft dat er als slachtoffer van een socialistische opvoeding weinig of geen steun te verwachten valt van deze progressieven. Dat is helaas zo. Het is de mainstream, de sociale voorbestemming waaraan niet te tornen valt.
      U vergeet echter wel dat wie tot deze kaste van progressieven in spe behoort, zich er heeft aan aan te passen want er bestaat geen pardon voor dienstweigeraars, dwarsliggers of andere buitenbeentjes. En dat geen pardon betekent buigen of barsten en dat laatste is dan meestal een tragedie die een einde maakt aan het dispuut. Ik heb er veel gezien. Maar meestal spreekt men daar niet over.

  7. johan hulsbosch

    Waar kan ik meer lezen van Marc Schoeters?

  8. Hans becu

    Marc Schoeters. Schitterend. Verspreiden die tekst !

  9. P. Eggermont

    Frieten zijn ongezond, teveel toch! Let daarbij op dat verantwoord frituren betekent : verzadigd vet = verkeerd ; onverzadigd vet = oké !
    Met een knipoog naar Daniël Termont zou ik hier toch een lans willen breken voor de uitbaters van frietkramen… Ze zorgen er namelijk voor dat men er frieten kan gaan halen, waardoor men thuis dan geen frieten meer moet bakken en men zich dus kan ontzien van de aanschaf van een frietketel! Naast het financiële voordeel dat dit oplevert, volgt daaruit : primo, geen risico meer op brandwonden door een omgestoten frietketel, secundo, geen baklucht meer van frietvet of frituurolie in huis en tertio, minder afval…

    P.S. : Wist je dat de langste friet ter wereld 9,794 meter mat en door Stephan Tyvaert in Gent werd gemaakt?

  10. P. Eggermont

    Ik had nog een vraagje voor Daniël Termont. Hoe zit het eigenlijk met de modernisering van het patrimonium van de sociale huisvesting als gevolg van de milieuproblematiek? Bepaalde gebouwen staan in de steigers, sommige reeds bekleed met de nodige nieuwe materialen, andere niet. Alternatieve energievoorzieningen op de daken ziet men niet gauw verschijnen… Het heeft vast wel iets te maken met de hier vermelde ‘Vlaamse grondstroom’, om bottom-up tegemoet te komen aan de impulsen op macroniveau uitgaande van de Vlaamse Regering??? Waarom niet zoals Johan Sanctorum hier aangeeft een aantal zaken ‘anders’ doen, ‘buiten het boekje’, zonder daarom de dingen te willen forceren en de veiligheid in het gedrang te brengen? Het is zomer, tenten kunnen buiten worden opgesteld als tijdelijke verblijfplaats voor de bewoners. Bepaalde ongerieflijkheden voor de bewoners en onhebbelijkheden voor de omwonenden moet men er maar bijnemen. Kleinere werven samen maken een grote, wat voor de nodige return kan zorgen. Aannemers toch genoeg in Gent en architecten mogen ook wel iets anders doen dan zich interessant komen maken in radioprogramma’s over kunst? De positieve kant is – denk maar aan de recente overstromingen in Parijs! – mensen kruipen weer wat dichter bij mekaar, iets wat vooral de jongeren wel zullen zien zitten! Hoop doet weer leven…