Over spuwende ministers en Vlaamse filmkens: waarom ik elk jaar weer uitkijk naar 11 juli

BourgeoisDe grap over de Guldensporenslag is, dat de Vlamingen tot 11 juli gewacht hebben om slag te leveren tegen het Franse leger, omdat ze zo een redelijke kans hadden om de pers te halen gezien de politieke komkommertijd. Tot op vandaag is die Vlaamse feestdag (zoals de Belgische trouwens), een welgekomen dag vol vermaak in een nieuwsarm jaargetijde.
Het is natuurlijk grappig dat de vleesgeworden saaie deftigheid zelve, in casu de Vlaamse Minister-President Geert Bourgeois, achtervolgd wordt door zijn eigen one-liner waarin hij de Vlamingen op de grond laat spuwen. Dat is heel onbeleefd, zo leerde ik van mijn moeder. Alleen voetballers doen het nog, om de tegenstander te imponeren als een soort oud-mannelijk territoriumsignaal. En neen, Geert bedoelde het zo niet, maar toch, het luidde letterlijk zo in dat VTM-interview naar aanleiding van 11 juli, Vlaamse feestdag: De taalgrens is een stakingsgrens geworden en de Vlamingen spuwen daarop’. Baf, je hoort het fluim zo kletteren.
Terzijde: spuwen op een taalgrens, het is al niet makkelijk, en op een stakingsgrens nog veel minder, want waar zou die eigenlijk precies liggen. De uitspraak klopt ook niet, binnen haar eigen betekenisveld: als de Vlamingen in de visie van Bourgeois al ergens zouden op spuwen, dan is het op stakingen en niet op een ‘stakingsgrens’. Maar waarom grijze Geert zich liet verleiden tot zo’n pittige beeldspraak, bewust wetende dat dit wel voor wat tumult zou zorgen in deze komkommertijd? Omdat de N-VA leeft van loze retoriek, en dit soort taalgebruik uit de kast haalt als de Vlaamse beweging even moet bediend worden, terwijl Jan Jambon en Steven Vandeput binnen tien dagen toch ook present zullen zijn op de tricolore parade. Honni soit qui mal y pense. Maar vandaag mag, wat zeg ik: moét de Vlaming spuwen, ook al komt de wind uit het Zuidwesten en zit de kans er dik in dat de fluimbal in zijn eigen gezicht uiteen pletst.

 

Alles eindigt in een worst
Vlaamse grondNeen, geef mij dan maar de zomerhit die het Vlaams Belang vandaag uitbrengt: “Dit is Vlaamse grond”, gezongen door twee blonde blommen, een mollige en een ranke, geflankeerd door een gitarist en euhm, een luchtpercussionist. Het deuntje is wat Lais-achtig, maar die meiden waren allicht niet te strikken voor een VB-single, dus was het behelpen met twee schone maar niet echt toonvast zingende Neles.
Hun gezapige rit verloopt in een 2-PK, van de IJzertoren naar het Gentse Gravensteen, doet dan even Molenbeek aan waar dievelings een sticker wordt geplakt, en eindigt ergens in de Vlaamse velden op een barbecue met varkensworsten en, jawel, zie ik het goed, twee mannen die elkaar knuffelen. Boodschap begrepen, hier geen islamgedoe. Want: dit is Vlaamse grond.
Wat klopt er niet aan dit filmpje? Van alles, het zit klungelig in elkaar, de meisjes lijken van hout, het deuntje in mineur is slaapverwekkend, de tekst grotesk. Dit moét bijna van Anton Aldi zijn, de discountdichter die ook de bindteksten van de IJzerwake verzorgt. Het toont ons een blank, proper, gezellig en idyllisch Vlaanderen dat niet bestaat, met opvallend weinig mensen, vermoedelijk omdat niemand herkenbaar in beeld wil komen op een VB-clip. Maar vooral: het vervalt in dezelfde, N-VA-achtige cultus van de middelmatigheid, vol pastoorslyriek die de Vlamingen vooral aan hun ‘grond’ wil binden omdat ze toch te dom zijn voor iets anders. Neen, de Val van Antwerpen en de brain-drain naar het Noorden is duidelijk nog niet verteerd. Spuwen aan en op de grens, met de worst in de hand door Vlaanderland: de twee flamingante partijen overtreffen mijn stoutste verwachtingen.

 

Kleine ambities
Over grond gesproken. In mijn eigen gemeente Overijse vecht ik met enkele rabauwen al jaren om een landbouwgebied/natuurgebied te vrijwaren van verstedelijking. De burgemeester, een échte Vlaming en N-VA-er die nauwe banden heeft met de immo-sector, heeft met deze Vlaamse grond andere plannen. Onze actie om de zgn. ‘trage wegen’ (oude voetwegen voor wandelaars en fietsers), die o.m. door een rijke industrieel worden afgesloten omdat ze door zijn domein gaan, weer open te krijgen, botst op een bureaucratische muur van goede Vlaamse makelij. Mijn grootste bondgenoot in deze is een…. alhier wonende Deen die niet snapt hoe je hier met de wet aan je kant toch wandelen kunt gestuurd worden.
Vlaamse grond dus, en hoe deze te versodemieteren. Straks ook nog Uplace er bovenop, ook weer dankzij de Vlaams-nationalisten die in hun eigen rochels uitglijden. De politiek, de Vlaamse nog meer dan de Belgische, huldigt kleine ambities, intellectueel en cultureel, maar ook maatschappelijk-sociaal en ecologisch. In wat voor een godverdomse Vlaamse republiek zouden we wel wakker worden met zo’n stel grijze klerken?
Het hardnekkig naar de mottenballen ruikende kerktorenflamingantisme, gecombineerd met een even hardnekkig rechtsblauw centenflamingantisme, blijft de grondtoon bepalen van de Vlaamse beweging. In Catalonië is het streven naar autonomie nog modern en ambitieus, bij ons is ze nostalgisch en kneuterig-conservatief.
“Dit is Vlaamse grond, dus bol het af” klinkt het in het refrein van de VB-clip. Wel, ik denk er sterk over na om dat te doen. En via Youtube blijft men wereldwijd perfect op de hoogte van de stand der dingen in Vlaanderland. Nog een vrolijke 11 julidag gewenst.
Advertenties

4 Reacties op “Over spuwende ministers en Vlaamse filmkens: waarom ik elk jaar weer uitkijk naar 11 juli

  1. CanineLivesMater

    De slavenmoraal van wat Johan terecht als een “hardnekkig naar de mottenballen ruikende kerktorenflamingantisme, gecombineerd met een even hardnekkig rechtsblauw centenflamingantisme” samenvat heeft me er al lang geleden van overtuigd dat de mythologisch meest accurate voorstelling van de oergodin een Isis (de Egyptische godin) in Oost-Afrikaanse Amazone-vorm is. Kracht, discipline, gecoördineerde teelt/opvoeding, uitgedost in goud en edelstenen, schoonheid en sierlijkheid ZONDER het dominante semiotisch gewicht van de Vlaamse beweging, i.e. impotent ressentiment tegenover al wat afwijkt van het kerktorenideaal (armoede, alteriteit, hybriditeit, de lagere sociale klassen,…). Hoog tijd dan ook dat de groen-bruine Nietzscheaan werk maakt van het kweken van een ras van niet-blanke supervrouwen qua signa demonstrativa van de terugkeer van de godin om zo de ganse biosfeer te verdedigen tegen de antibiotische logica van zowel de rechts-liberale boekhoudermoraal als de biosemiotische logica van de Arabische woestijn.

  2. Om bij het geijkte N-VA-jargon te blijven: een significant deel van de Vlamingen staakt ook met een zekere regelmaat. Zijn deze manskerels en kerelinnen op 11 juli spuwvrij verklaard ?

  3. P. Eggermont

    “Bon voyage!… mach den Walkman an, wir füttern die Stöpsel also nickt jetzt mit dem Beat und schüttelt die Köpfe!

  4. Prometheus

    Arm Vlaanderen.

    Eeuwenlang verdrukt, verkracht en uitgebuit.
    Nog steeds zien wij heden ten dage de consequenties ervan.
    De kneuterigheid, het gebrek aan visie, het gebrek aan cultuur.
    De Vlaamse boerse, koppige, simpele volksziel.
    Nee, worstenwafelpensenkermis is geen cultuur. Komen eten?

    En toen kwamen de katholieke Spanjolen.
    Met een brein- en geldvlucht naar het vrije Holland als gevolg.
    Joden, protestanten (de geletterden, in tegenstelling tot de katholieke schapen) en handelaars bouwden Holland op en Vlaanderen bleef arm achterlijk.
    Arm Vlaanderen. Proleten wroetend in de Vlaamse klei.
    Wil men een volk vernietigen? Slacht af de elite, de boeren zijn te dom om in het verzet te komen. Of importeer een ander volk. Nietwaar Bertold?

    Hollanders lachen terecht met de domme Vlamingen.
    De zeven wereld zeeën voor’t joods handelskapitaal doorvaren, en zij vaarden er wel bij.
    Arm Vlaanderen onder zijn katholiek kerktorentje, heeft geen handelsgeest, geen literaire traditie, geen cultuur, geen ambitie en helemaal geen Wille zur Macht.
    Vlaanderen heeft friet, bier en een gekwetste ziel.

    Terwijl politiek francofoon België kan teren op de eeuwenlange expertise van de Franse diplomatie en machtsdenken. Zo trekken de Vlaamse politieke boerkens aan het kortste eind en zuigen aan het pietje van de macht.

    Als men volgebouwd Vlaanderen ziet kan men alleen maar huilen, beken en rivieren.
    De kust vol beton, straten lang imitatie pastories. Vlaanderen, een grote bebouwde dorpskom. Vlaanderen is erfgoed van culturele armoede en onderdrukking.

    Vlaamse feestdag?
    Zelfs hun eigenste feestdag laten ze inpakken door slinkse multiculturele za(n)gers.
    Hoe kan men hier in Allah’s naam feestvieren?
    Ze zullen hem niet temmen? Nee? Hij is al lang fiscaal en anaal uitgewoond.

    België barst? Vlaanderen onafhankelijk? Sukkelaars!
    Wie in eigen land als meerderheid, niet eens een minderheid de baas kan, moet niet dromen van autonomie.

    Men zou voor minder Zwitser willen zijn.
    ____________________________________________________________

    De psychostructuur van de Vlaamse natie. En wat eraan te doen.
    – Brecht Arnaert

    De Vlaamse Identiteit – Modernistische constructie? Of organische erfenis?
    – Brecht Arnaert