Erdogan-Poetin-Trump: is een groteske mannentrojka in de maak?

troijkaGisteren heb ik me voor de allerlaatste keer- ik zweer het- aan Rio(ol)journalistiek bezondigd door het blauw oog van Dirk Van Tichelt onder de microscoop te leggen. Vandaag gaat alle aandacht weer naar het echte leven, en meer bepaald naar meta-olympisch judokampioen Vladimir Poetin, de man die Recip Erdogan momenteel om zijn vinger windt en zijn voorkeur voor presidentskandidaat Donald Trump onomwonden heeft uitgesproken. Een liefdesverklaring die overigens meteen door Trump werd beantwoord. En jawel, in juli sprak Donald zijn waardering ook uit voor Erdogan en de manier hoe die de putsch had aangepakt. Ga spelen, Hillary, dit is voor mannen.

Russisch gas door Turkije of niet, Assad erop of eronder, allerlei strategische berekeningen gaan door het meesterbrein van de Russische president, en hij hoeft niemand rekenschap te geven of in zijn kaarten te laten kijken. Het ziet er hoe-dan-ook steeds meer naar uit dat  een wereldtriumviraat in de maak is, met Poetin als slimste, Erdogan als brutaalste, en Trump als grappigste. Dat laatste is niet onbelangrijk: doorgaans wordt Donald Trump, vooral in het zieltogende Europa, als een kansloze nar beschouwd. Onterecht. Als alleenstaand fenomeen zou Trump inderdaad een pathetische clown zijn (Hitler was dat ook), maar het is nu net via de superviriele driehoek met Poetin en Erdogan dat hij in de internationale context een vitale rol speelt van opgeblazen comedian en verbale wildplasser.

Versoaping

We onderschatten doorgaans persoonlijke affiniteiten en synergieën op het toneel van de wereldpolitiek. Hitler, Stalin en Mussolini zijn niet alleen aan de macht gekomen vanuit hun eigen versnelling, maar ook doorheen de rijzende sterren van hun tegenspelers of bondgenoten. Ze helpen elkaar, negeren elkaar, verraden elkaar, maar ondertussen schrijven ze geschiedenis en houden de tragikomedie zo lang mogelijk vol, gewoonweg omdat zij de protagonisten zijn en omdat de geschiedenis nu eenmaal grote verhalen nodig heeft.

Grote verhalen waaraan kleine mensen sterven, dikwijls gruwelijk afzien, maar dat worden achteraf faits divers. We hebben drie super-ego’s nodig voor een goed verhaal, en we zullen ze krijgen: de protagonist, antagonist en de tritagonist van het antieke Griekse theater. En zo wordt de trojka Poetin-Erdogan-Trump onafwendbaar de nieuwe cast van een 21ste eeuwse politieke soap. Elke dag weer nieuwe afleveringen van een boeiende plot vol intrige, bluf, machtsontplooiing, leugens, allianties, waar prutsers als IS, geloof me, geen kans tegen maken. De Russische president is de spin in het web, de koele schaakmeester en judoka, maar er is een groteske sultan nodig en een steenrijke populist om het web überhaupt zijn spankracht te geven. De ene speelt schaak, de tweede triktrak, de derde poker. Maar één spel delen ze alle drie in perfecte verstandhouding. Voorbij alle ideologische tegenstellingen vinden ze elkaar rond dezelfde ‘Wille zur Macht’ en de bereidheid om dat principe met enkele tegenspelers van formaat te delen.

Dit spelkarakter van de wereldpolitiek, louter gebaseerd op een interpersoonlijke dynamiek tussen potentaten, zou men als het vervolg kunnen zien op het zogenaamde “einde van de geschiedenis” dat door de Amerikaanse politieke denker Francis Fukuyama werd afgekondigd (“The End of History and the Last Man”, 1992), in de nasleep van de val van de Muur die net vandaag 55 jaar geleden werd opgericht.

Er is in feite nooit een geschiedenis geweest, zoals Hegel dacht dat ze functioneerde: als een noodzakelijk proces waarin de mens en de maatschappij zich bewegen naar een punt van totale vervulling en eenheid met de ‘wereldgeest’ (Marx zou daar de communistische heilsstaat van maken). Neen, er is geen vooruitgang of achteruitgang, er is gewoon strijd om de macht die kristalliseert tot een politiek heelal waar grote galaxieën rond elkaar draaien, en waar geen plaats is voor mietjes of dwergsterren.

Voorbij alle ideologische tegenstellingen vinden ze elkaar rond dezelfde ‘Wille zur Macht’ en de bereidheid om dat principe met enkele tegenspelers van formaat te delen.

Het triopolie Poetin-Erdogan-Trump is er voor elkaar en tegen elkaar, vandaag zeggen ze a en morgen het omgekeerde, maar ze acteren met brio en zorgen voor wereldnieuws, niet onbelangrijk in dit postmodern mediatijdperk. (De directeur van tv-zender CBS over Trump: ‘It may not be good for America, but it’s damn good for CBS’). Het is daarom zinloos om hen te bekritiseren vanuit oudmoderne Verlichtingsprincipes (waarheid, oprechtheid, vrijheid, gelijkheid, democratie, mensenrechten…). Men moet hen puur beoordelen op hun mediawaarde, acteervermogen en wederzijdse empathie, en daar is geen enkele discussie over.

Tenzij Hillary Clinton, geboren Hillary Rodham, toch haar slag zou thuishalen en het mannenfeestje afblazen. Niet dat ze voor hen moet onderdoen in sluw opportunisme en machtsdenken. Toch zou het een wereld van verschil maken, alleen al beeldmatig: twee übermacho’s die met een vrouw in het Witte Huis opgescheept zitten. Misschien krijgen we dan wel een alternatieve trojka (echte mannen zullen zeggen: koffiekransje) Clinton-Merkel-May die toch wat tegengas kan geven aan de brutale confrontatielogica die deze planeet steeds meer in de greep houdt.

De strijd Clinton versus Trump is dus in meer dan één opzicht historisch. Wie haalt het? Tot acht november duurt de suspens, om het nog maar eens in epische termen te stellen.  Gelukkig is er nog vakantie tussendoor, om de cliffhanger even uit ons hoofd te zetten.

Advertenties

6 Reacties op “Erdogan-Poetin-Trump: is een groteske mannentrojka in de maak?

  1. Flor Van Gelder

    …verbale wildplasser….prachtige typering toch :-))

  2. Vermakelijk stuk theater rond triopolitiek P-E-T. Maar laatste pion zal u ongetwijfeld dienen te wijzigen door Clinton, P-E-C. . Ik weet het, is een vrouw en zij schrikt u ongetwijfeld af, maar probeer het kleine spelende meisje eventjes te bekijken als een grote spin. Het is maar dat Trump geen ene cent meer investeert in zijn campagne terwijl Clinton excessieve investeringen doet…

  3. De Graeve Freddy

    Ik denk dat je er twee vergeet te vermelden: De Chinese president en de koning van Saudi-Arabië. Van Xi Jinping hoor je huidig niet veel op de internationale pers, maar hij zal zeker niet toestaan dat buurland Rusland de algemene leiding over de wereld overneemt.
    Abdoel Aziz al-Saoed langs de andere kant, als voorzitter en grootste producent van de OPEC, zal ook zijn woordje meespreken.
    De USA heeft grote uitstaande schulden bij zowel China als Saudi-Arabië. en ook Rusland is zeker niet vrij van schulden tegenover een aantal landen.

  4. Marc Schoeters

    Bill Clinton werd ooit president met de slogan: “It’s the economy, stupid!” De ware achtergrond van de strijd tussen Donald Trump en Hillary Clinton kan ook in één kort zinnetje worden samengevat: “It’s the islam, stupid!” Alle zakelijke en politieke belangen van de Clintons zijn nauw verweven met Saoedi-Arabië – en passen in het plan van dat land om door middel van oliedollars de islam tot dominante macht op de planeet te maken. Follow the money: het fortuin van de Clintons is voor een belangrijk deel afkomstig van Saoedisch oliegeld. Spin in dit web is Huma Abedin. Nooit van gehoord? Dan wordt het hoog tijd om zich te informeren – en niet via de gevestigde nieuwsmedia. Huma Abedin is al meer dan twintig jaar de persoonlijke raadgeefster van Hillary Clinton – die haar zelfs “my second daughter” noemt. De familie Abedin heeft nauwe banden met de door de Saoedi’s beheerste Muslim World League en de Muslim Brotherhood. De moeder van Huma Abedin is zelfs prof in Saoedi-Arabië. Huma Abedin had als handlangster van Saoedi-Arabie en als raadgeefster van de Clintons onder andere de hand in de creatie van twee islamitische “landen” in Europa: Bosnië en Kosovo. En alhoewel Huma Abedin officieel is getrouwd met een man is het een publiek geheim dat zij al jarenlang de minnares is van Hillary Clinton. Dat Hillary op vrouwen valt weten we ook al lang – dank zij Yoko Ono die in een interview verklaarde in de jaren ’70 sex te hebben gehad met haar. Het is altijd hetzelfde liedje: gat, geld, god. In de relatie tussen Hillary Clinton met Huma Abedin komt alles “mooi” samen. Dus de strijd tussen “lone wolf” Donald Trump en de Clintonhyena’s is inderdaad historisch: het overleven van de moderne westerse beschaving zelf staat op het spel. Met wat tegenslag krijgen we binnenkort in het Witte Huis een Amerikaanse presidente die een lesbische relatie heeft met een Saoedi-Arabische intrigante. Als dat gebeurt wordt de kans op een oorlog met Rusland over Oekraine in Europa zeer reëel. En wordt de derde poging in 14 eeuwen strijd van het mohammedanisme om de westerse wereld definitief te veroveren misschien eindelijk een succes – maar ditmaal door een invasie van binnenuit. Hamu Abedin als Secretary of State – je mag er niet aan denken. Daarom moet Hillary Clinton kost wat kost uit het Witte Huis gehouden worden. Door de “nar” Donald Trump – of desnoods door de duivel.

  5. Marc Schoeters

    Ps. Voor de muggenzifters: Hamu Abedin wordt ook Huma Abedin geschreven. Beide versies circuleren op het internet. Op wikipedia wordt ze Huma Abedin genoemd. Helaas werd recent veel interessante en controversiële informatie over haar uit de wikipediabijdrage “weggezuiverd”. Door wie en waarom? Ook hier geldt: follow the money.

  6. siegfried verbeke

    Sanctorum vergelijkt Hitler met Trump, en kleeft er het etiket “pathetische clowns” op.
    U moet toch ooit eens de moeite nemen om de uitstekende Hitler-biografie te lezen van Joachim Fest, om te verstaan dat de vergelijking Hitler-Trump van de pot gerukt is. De jonge Hitler bracht 4 jaren door als kanonnenvlees in de loopgraven van WO I, samen met honderdduizenden jonge mannen. Toch een klein verschil met Trump.