Partijpolitiek als dinotheater: mevrouw Claes had al jaren eerder moeten vertrekken,- of zelfs nooit aantreden

claesHet zogenaamde ‘offer’ van Hilde Claes op het altaar van de Hasseltse dorpspolitiek toont alleen aan hoe traag die politiek reageert op signalen uit het echte leven. Want we wisten al lang dat de omhoog gevallen en door haar familienaam gekatapulteerde Claes niet deugt voor de job. Sinds de Hazodi-affaire wist zelfs de modale Hasselaar dat,- het braafste specimen van dit melkwegstelsel-, alleen haar partij moest nog diep nadenken over het strategisch nut van een exit, al dan niet met B-plan voor haar carrière.

“Constructieve journalistiek”

Dat heel dat zogenaamde afspiegelingscollege (alle partijen mee in het beleidsbad, behalve het VB) een pervers idee van Steve Stevaert was om de oppositie uit te schakelen, werd hier en daar gefluisterd, maar ook door ondergetekende met zoveel woorden geschreven, jaren geleden, namelijk in 2008. Ik werkte toen als cultuurconsultant bij het Hasseltse architectenbureau De Gregorio en mocht aansluitend vertrekken: Alfredo de Gregorio en Steve Stevaert waren boezemvrienden en ritselden ook opdrachten onder elkaar.

De reguliere media schreven het niét: zij waren en zijn nog steeds sterk verweven met de partijpolitieke cenakels en respecteren rigoureus de ongeschreven communicatierichtlijnen, die zeggen dat je met een “democratische partij” en haar kopstukken goede vrienden blijft. Dus worden rijzende sterren persgewijs ook opgestuwd en zittende potentaten gefêteerd. Wie zich nog de mediatieke Stevaert-adoratie herinnert in de jaren rondom de millenniumwende, weet wat ik bedoel: God had eindelijk Vlaanderen terug omarmd.

Alleen als zo’n kopstuk in diskrediet geraakt, op weg is naar de uitgang of zelf de deur achter zich dichtslaat, komen de tongen los. Dus is het vandaag tijd om het doopceel van Hilde Claes te lichten. De Standaard spreekt over een ‘jarenlang brokkenparcours’, dat evenveel jaren door deze krant met de mantel der liefde werd toegedekt. Nu komen ineens de “analyses” uit de kast en kan Bart Eeckhout in De Morgen de ‘jaren van degeneratie’ overschouwen, als een patholoog die een lijk ontleedt. Het publiek krijgt de brokstukken, bij wijze van therapie en volksvermaak, de duivel hale haar ziel.

De media spelen dus een constructieve rol in de particratie en de uitbouw van een partij als machtsbastion. Ze hemelen op en breken af, op het ritme van de partijlogica. Dat is ook de reden waarom Hermes Sanctorum, eerst gepamperd door De Standaard, nu plots door politiek journalist Bart Brinckman twittergewijs wordt weggehoond: de krant wil vooral blijven goed staan met het politiek establishment, in casu de partij Groen, en demonstreert dat graag door uitdrukkelijk afstand te nemen van iemand die om principiële redenen zijn partijkaart inlevert. Vergeet Björn Soenens: wie wil weten wat “constructieve journalistiek” is, gelieve een krant als De Standaard ter hand te nemen.

Scheldfora

Terecht staat de gewone burger argwanend tegenover politiek én media, omdat hij intuïtief aanvoelt dat ze aan dezelfde kant staan. Wij hebben enkel facebook en soortgelijken: de zogenaamde “sociale media” zijn vooral symptomen van machteloosheid. De reguliere pers veracht hen, en laat niet na om ze als “beerputten” te kwalificeren , “scheldfora” waar de “ranzige kroegpraat” regeert. Dat is uiteraard omdat in die tot nader orde ongecensureerde scheldfora de waarheid soms wél vrij snel wordt geventileerd. Af en toe pikken ze er eens zo’n sociale-media-geluid uit, liefst iets emotioneel, zoals een vrouw die er zich over beklaagt dat ze door een stel pubers voor lelijk dik wijf wordt uitgescholden. Politiek-ongemakkelijke waarheden zijn een ander paar mouwen, want dan komt u op het terrein van “opiniërende hoofdredacteurs” zoals Bart Sturtewagen en Bart Eeckhout.

De stem van de bloggende, naar waarheid en objectiviteit zoekende burger ondergaat dus een wet van de ingebouwde vertraging: ja, u voelt, u weet dat het stinkt, maar toch zal het zijn tijd duren en moet u wachten tot ze ook binnen de sp.a vinden dat Claes mag gaan, mits een deal met de CD&V voor de komende verkiezingen.

De farce van de verkiezingen, zeker in Vlaanderen en België, bestaan erin dat wij macht delegeren aan partijen om hun eigen machtsevenwicht uit te bouwen en zo nodig te corrigeren. Ze doen dat traag, omdat macht nu eenmaal leeft van stabiliteit en continuïteit. Aan deze parallelle ‘democratie’ is sinds de 19de eeuw haast geen jota veranderd,- de eeuw dus dat het socialisme zijn intrede deed in het partijpolitieke universum.

Dus neen, geen grote vreugde bij het exit van Hilde Claes, eerder een met droefheid vermengde verontwaardiging omdat ze überhaupt ooit aan de bak kwam, en de klokkenluiders nog jarenlang kon wegpesten tot in de zenuwinzinking. En omdat het een systeem is, een ijzersterke logica, geen exces of anomalie. Wij, kritische burgers, zijn de anomalie en het weg te spoelen zand in het raderwerk.

Ik heb het nu al gehad met de analyses post mortem van de achtbare pers. Vandaag maken we verder nog de politieke doodsstrijd mee van Daniël Termont en morgen die van Johan Vande Lanotte. U glimlacht: allemaal socialisten. Inderdaad: links heeft het spel perfect in de vingers, tot aan het koninginnenoffer. Maar ook de dagen van Liesbeth Homans (NVA) zijn geteld, lees ik in Knack, alsof het een soap gold waarin personages in- en uitgeschreven worden.

De politiek staat niet in het leven maar stelt er zich tegenover, als een grotesk dinotheater dat er ook voor zorgt dat pijnpunten onder de mat worden geveegd en dat echte problemen niet opgelost geraken. En dat is een echt, onvervalst Belgisch fenomeen, dat ook te maken heeft met het onbestaande soortelijk gewicht van dit land.

De ultieme horror voor een republikein komt weer iets dichter bij: Vlaamse politiek die als twee druppels water trekt op de Belgische.

 

Advertisements

8 Reacties op “Partijpolitiek als dinotheater: mevrouw Claes had al jaren eerder moeten vertrekken,- of zelfs nooit aantreden

  1. Johan Verleye

    Dat komt ervan als de openbare omroep en de respectabele kranten decennialang de loftrompet steken van het socialisme. Het socialisme is toch zo’n mooie, moreel hoogstaande, lieve, mededogende doctrine. Hoe kun je daar nu tegen zijn? Je moet niet voor de rijken zorgen, die zorgen wel voor zichzelf.

    En dan komt alles wat daar kritiek op heeft, in een slecht daglicht te staan: rechtse partijen (associatie: banken, grote ondernemingen, rijke stinkaards, onderdrukking) en Vlaams nationalisme (associatie: Hitler, moord en doodslag, uitroeiingskampen).

    Op den duur is onze maatschappij doordrongen van een algemeen aanvoelen dat enkel het socialisme zaligmakend is: op de televisie, op school, in de krant, in onze theaters, in onze musea. En dat heeft dan weer als gevolg dat socialistische bastions en bestuursstructuren jáárenlang blijven bestaan en dat de deelnemers aan die bestuursstructuren op den duur denken dat ze alles kunnen en alles mogen. “Wat? Zijt ge tegen ons en tegen wat wij doen? Dan zijt ge toch wel van een verschrikkelijk laag allooi en totaal fout bezig en heel de bevolking zal uw gedrag afkeuren.”

  2. Ik vind die analyse niet helemaal juist. Hilde Claes overleefde zowat alles, en zolang ze er nog zat werd ze gespaard. Tot de situatie niet meer houdbaar was, omdat er teveel protest was binnen de partij. Pas dan reageert de pers, kwestie van de schijn op te houden. Idem voor VDL in Oostende : hij overleefde alles, en kritische VRT journalisten werden het zwijgen opgelegd. En de Heilige Termont is puur doorgestoken kaart : hij is het georganiseerde zoenoffer, want fin de carrière. DM pakt anticiperend uit met het optima-verhaal met maar één doel voor ogen : dauphin Tom Balthasar (spa voorzitter Gent sinds 2004, jarenlang lid van het schepencollege, en sinds 2010 schepen van stadsontwikkeling en wonen) en Karin Temmerman (het zelfde schepenambt tot 2010) uit de optima wind te zetten. Je gaat me toch niet wijsmaken dat die twee geen fluit afwisten van wat “onzen Daniël” uitspookte. Zulke leperd laat zich niet verleiden om solo slim te spelen.
    Verder kan een nva’er geen scheet verkeerd laten of het is dagenlang voorpagina nieuws. Positieve commentaren over die partij zijn nauwelijks te vinden. En dan is er je verhaal over Hermes.
    De spa wordt ook serieus gespaard met hun turkenprobleem.Naar de essentie gaat de pers nooit, en die is dat er een ideologisch onhoudbaar spagaat is tussen de ideolgie van Erdgoan en die van de spa. Nogal wiedes zou je denken, maar de aandacht wordt afgeleid. Koc gaat eruit omdat hij zou opgeroepen hebben tot geweld, niet omwille van zijn ideologische positie op zich. Ik hoor ook geen persmuskiet oproepen tot een cordon sanitaire tegen de spa, die nog altijd onverkort een democratische partij genoemd wordt, ondanks de Turko Islamofascisten.
    Conclusie : de pers is roodgroen.

  3. Traditioneel zijn er in een democratie drie gescheiden machten actief. Sinds de roemruchte Verlichting zijn die netjes ingedeeld in wetgevend, uitvoerend en rechterlijk. Later is daar de pers bij genomen als vierde macht, zodat iedere burger dagelijks kon volgen dat de trias politica elkaar prachtig in evenwicht hield en controleerde.
    Het is een open deur intrappen dat de scheiding van die machten vandaag helemaal weggedeemsterd is. Kabinetschefs worden aangesteld tot hoofdredacteur, ministers maken zonder enige schroom wetsvoorstellen en ontelbare procedurefouten herleiden rechtvaardige rechtspraak tot een belachelijke farce. Het zou me niet verbazen als Björn Soenens binnenkort wordt opgevist als magistraat.
    Volgens mij is dat allemaal te wijten aan een links waanidee. Het idee namelijk dat àlles en voor iedereen wettelijk moet geregeld worden. Niemand hoeft zich nog zorgen te maken, iedereen kan op twee oren slapen. Wij zorgen er wel voor dat alles in kannen en in kruiken is, en daar moet verder geen pottenkijkende haan naar kraaien. Maar dat is een grote illusie.
    Wetten moeten immers het algemeen belang verdedigen en dienen niet om à la tête du client aan alle individuele gevallen a priori een wettelijke basis te verlenen, wat trouwens een onmogelijke opdracht is. Het lukt eenvoudig niet om alle individuele gevallen letterlijk van de wieg tot het graf wettelijk te regelen, met àlles daartussenin.
    Er zal bijvoorbeeld altijd wel een individueel geval overblijven, waar de wettelijke termijn (voor abortus) wordt overschreden, of de wettelijke minimumleeftijd (voor euthanasie) niet gehaald wordt. Wanneer er zo een nieuw geval opduikt, moeten die termijnen dan telkens opnieuw wettelijk uitbreiden. Je hoeft geen glazen bol te hebben dat dit zo lang gaat duren tot uiteindelijk de extremen elkaar simpel zullen raken. Wanneer het invullen van de misbegrepen individuele vrijheid, volgens de wet althans, totaal wordt : abortus wettelijk mogelijk tot aan de geboorte en euthanasie op minderjarigen wettelijk mogelijk vanaf de geboorte. En zo zullen die beide wetgevingen eigenlijk overbodig geworden zijn. Niemand hoeft nog ergens rekenschap voor te geven noch verantwoording af te leggen, want alles zal toegelaten zijn voor alle individuen. Waar het algemeen belang daar blijft, is mij een raadsel.
    Wetten zijn algemene voorschriften. Alle bestuurders op hun niveau voeren die wetten uit. Het gerecht interpreteert bij gelegenheid of die uitvoering ervan op alle individuele gevallen toegepast wordt. De pers kijkt op dat alles toe en brengt er verslag over uit. Met zulk gezond verstand en met die gezonde verstandhouding functioneert een democratie, tot nader order de minst slechte staatsvorm waarover we beschikken.
    Wanneer het voorgaande door mekaar geklutst wordt – en daar houd ik het linkse gedachtegoed in afschuwelijke mate voor verantwoordelijk – belandt elk niveau in chaos zoals we thans overal meemaken, waarbij zijzelf dan nog wel het grootste slachtoffer lijken, maar dat verdient geen spatje medelijden.
    PS. Dank u wel voor het plaatsen van deze onwelriekende bijdrage 😉

  4. Marc Schoeters

    Maar allez jongens toch! Wat lees ik hier allemaal! Pure socialismofobie! Werkende mensen beroven, klokkenluiders monddood maken en broodroven, als een maffiabende alle bestuursinstellingen infiltreren, als lichtroze varkens de trog van de staat leeg vreten, via vriendjespolitiek de eigen zakken vullen – dat heeft toch allemaal niets met het echte socialisme te maken! Dit is alleen maar het werk van verwarde mannen (en vrouwen). Stop dus uw socialismofoob geraas! Lees de heilige teksten: Communistisch Manifest en Rode Boekje. Verdiep u in het exemplarisch leven van de Grote Profeten: Marx (zijn naam zij geprezen), Lenin (znzg) en Mao (znzg). Iedereen weet toch dat socialisme een rechtvaardige en vredelievende religie – euh pardon – ideologie is. De hemel op aarde! Dus stop ermee haat te verpreiden! Socialismofoben! Racisten!

  5. P. Eggermont

    In de politiek hebben ze ’t weer gelapt.
    Zo te zie is de maat nog eens vol.
    Daar wordt niet voor in de handen geklapt!
    Zei hier iemand lol?

    Heeft men hiernaast misschien het bos gekapt?
    De Vlaamse Leeuw komt uit zijn hol.
    Na een geeuw heeft hij weer aan zijn gat gekrabd.
    Pas op, daar ligt nog een drol!

    (De rest van de kwatrijnen moet men er zelf bij denken. Zo gaat dat in de antipolitiek.)

  6. Ward Schelfhout

    Enkel met de conclusie ben ik het niet eens: “De ultieme horror voor een republikein komt weer iets dichter bij: Vlaamse politiek die als twee druppels water trekt op de Belgische.” Ik denk dat dit onvermijdelijk is, democratische politiek is mensenwerk, inclusief het nepotisme en de machtsverslaving, en dat verandert niet. Het enige voordeel van een Vlaamse republiek, buiten het pensioneren van de Saksen-Coburgs, is dat de politiek niet ten voordele van een buurland druppelt en dat bijgevolg de pers dat ook wellicht niet doet.

  7. Jean-Jacques Lemêtre

    Alle zinspelingen op het socialisme doen hier eigenlijk niks ter zake. Er is een onderscheid tussen socialisten en sociaaldemocraten en het gaat hier wel degelijk over sociaaldemocraten. Sociaaldemocraten willen langs democratische weg tot het socialisme komen. De ideologie van het socialisme staat niet ter discussie, wel de manier waarop men tot dat socialisme wil komen, de gehanteerde bestuursvorm, de omgang ermee… Het wetenschappelijke socialisme wordt hier ten onrechte besmeurd.

    Alexis de Tocqueville (liberale Franse adel, 1ste helft van de 19de eeuw) wees op de gemengde gevoelens die er toen ook al heersten tegenover het gelijkheidsbeginsel van de democratie en formuleerde het als volgt : “Il y a en effet une passion mâle et légitime pour l’égalité qui excite les hommes à vouloir être tous forts et estimés. Cette passion tend à élever les petits au rang des grands ; mais il se rencontre aussi dans le cœur humain un goût dépravé pour l’égalité, qui porte les faibles à vouloir attirer les forts à leur niveau, et qui réduit les hommes à préférer l’égalité dans la servitude à l’inégalité dans la liberté.” De keerzijde van de medaille dus! Het citaat komt uit De la démocratie en Amérique, een werk als resultaat van een reis die deze onderzoeksrechter te Versailles in opdracht van de Franse regering naar de VS maakte, om er het rechtssysteem en het gevangeniswezen te gaan bestuderen. Nog geen maand voor in 1848 in Frankrijk de Februarirevolutie uitbrak, waarschuwde deze ‘personnalité éminente du parti de l’Ordre’ de Assemblée voor de revolutionaire storm die in de lucht hing. In een atmosfeer van burgeroorlog kwam er een einde aan de monarchie met ‘Louis-Philippe Ier, le Roi Citoyen’ . De arbeidersopstanden werden neergeslagen in de Journées de Juin en het socialisme werd beschouwd als ‘une trahison’ t.o.v. de Franse Revolutie (Wikipedia.fr).

    De Franse politieke filosoof heeft het over mannelijke passie, weliswaar legitiem. Het feminisme was nog in de maak en Le Deuxième Sexe was nog niet geschreven… Vrouwen aan de macht, vrouwen met een mannelijke passie, et cetera. Hopelijk beland ik hiermee niet in Hillary Clintons ‘basket of deplorables’. Steek ze allemaal in een zak, en schud er een keer mee…

    Een beeltenis van onze Franse burggraaf als ‘Représentant du Peuple’: https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/5/53/Alexis_Charles_Henry_de_Tocqueville.jpg