De grote V-bocht van de N-VA: een machtspartij maakt haar rekening

deweverZopas liet N-VA-voorzitter Bart De Wever een heel markante uitspraak optekenen in de Waalse zakenkrant L’Echo: de partij opteert steeds meer voor een tweede Michel-ambtstermijn, die evenmin als de huidige een communautaire agenda zou hebben. Gesteiger in alle Vlaams-nationalistische rangen, in de beste traditie van het kaakslagflamingantisme. Alsof ook die bocht niet in de sterren geschreven stond. Alleen wie echt geloofde dat dit een partij was met een autonomistische drive, kan teleurgesteld zijn. Een terugblik.

De fabelachtige verkiezingsscore van 33% in 2014 was het resultaat van een tactisch slim spel waarin tegelijk het klassieke flamingantisme, het liberalisme en (extreem-)rechts werden opgevrijd. De twee laatste respectievelijk via het kiespubliek van Open-VLD en het Vlaams Belang. Het resultaat was een centrumrechts flou waarin vooral de Vlaams-republikeinse missie, nog steeds statutair verankerd binnen de partij, verdronk. De staatshervorming ging de koelkast in, en het heette dat nu eerst de sociaal-economische problemen aan de orde waren, die binnen het Belgisch bestel dienden te worden opgelost, zonder PS uiteraard, de eeuwige pispaal van de partij.

Mits enig gemopper slikte de modale N-VA-militant deze doctrine van de Realpolitik: in 2019 zou de klus geklaard zijn en zou de partij een groots communautair eisenpakket op tafel leggen, dat, wie weet, wel het einde van België zou inluiden. Ondertussen bewees de N-VA zich als Belgische beleidspartij, kreeg sleutelposities toegewezen (economie, landsverdediging,…), maar vervelde ook geleidelijk aan tot machtspartij met een behoudsgezinde strategie, wat haar de bijnamen Nouveau CVP en Vlaamse PS opleverde.

Grondstroom

JambonDeze electorale successtrategie is de partijcommunicatie blijven bepalen. Nu eens op het rechts-liberale been steunend (met besparingsvoorstellen in de zorg- en sociale sector), dan weer op het flamingante (met de oprichting van de denktank ‘Objectief V’ als grootste blikvanger), beoefende de partij steeds meer de kunst van het ballonnetjes oplaten: lippendienst aan een deel van het electoraat, met in het achterhoofd de wetenschap dat daar binnen de huidige coalitie toch niets van kwam. Aan de rechterzijde werd vooral het moslimbashen beoefend, of dacht iemand dat het voorstel tot verbod van onverdoofd slachten ingegeven werd door bekommernissen rond dierenwelzijn.

Maar de terreurdreiging die vanaf begin 2016 de politieke agenda begon te overheersen, doorkruiste dit delicate evenwichtsspel, gericht op het beurtelings bedienen van doelgroepen. Niemand, behalve de absolute Volksunie-erfgenamen, ligt nog wakker van een staatshervorming, laat staan Vlaamse onafhankelijkheid, en zelfs de economische links-rechts-polariteit komt in de schaduw te liggen van de cluster vluchtelingen/terreur/moslims. Kijk maar wat SP-voorzitter John Crombez laat optekenen.

De laatste peiling van 9 september, georganiseerd door La Libre Belgique en de RTBF, geeft voor de N-VA een verlies aan van 7,2%, en net evenveel winst voor het Vlaams Belang. Noodtoestand bij de N-VA, grapte Filip Dewinter. Vanaf dan wisten ze bij de partij van Bart De Wever hoe laat het was: de V in de partijnaam moet vanaf nu staan voor Veiligheid, en dat is wel een federale kwestie. Volgens futurologen zitten we nog zo’n twintig jaar opgescheept met de problemen van radicalisering, moslimextremisme en vluchtelingenstroom (uiteraard gelinkt aan een compleet gedestabiliseerde regio van het aloude Tweestromenland). Dus daar mag een partij ook een langetermijnvisie aan ophangen.

De ballon die Bart De Wever gisteren in L’Echo opliet (“Voor ons is ook in 2019 de staatshervorming geen must”), is dan ook niets meer dan de voorbereiding van de grote bocht richting V van Veiligheid. De N-VA zal zich nu niet alleen in de etalage zetten als de partij die België economisch weer gezond maakt, maar vooral als de partij die ervoor zorgt dat u nog de straat op kunt of zonder kleerscheuren een vliegtuig kunt nemen.

Binnen dit perspectief van de angst mag het er demagogisch gespierd aan toegaan. Bart De Wever is wel geen Donald Trump, maar de partijmegafoons, met Peter De Roover voorop, zullen ongetwijfeld steeds weer op de veiligheidsnagel kloppen, daaraan gekoppeld natuurlijk het vluchtelingenprobleem, de clash met de moslimwereld, tot en met de boerkini.

De grondstroom zit nu daar, en de N-VA zal ze voluit bevaren. De ontmanteling van de zorgsector, in naam van de zogezegde herstelpolitiek, krijgen we er bovenop. Jammer voor wie nog de illusies koestert dat een Vlaamse republiek het verschil zou kunnen maken, als autonome entiteit met een eigen koers op sociaal, economisch, politiek en ecologisch vlak. Ze zullen weggezet worden als belachelijke dromers die niet beseffen dat schaalverkleining en regionalisering haaks staan op de mondiale terreurdreiging. Vlaanderen is Catalonië niet, onze grootste V-partij is een conservatieve formatie die alles behalve op verandering is gericht.

Ik schrijf dit stuk niet eens als flamingant -hoewel ik er een ben-, maar uit verbazing om zoveel politiek cynisme, én om het feit dat toch nog een hoop brave mensen dit blijkbaar slikken. Ik weet ook niet of de voorspelling van Bart Maddens, dat dit tot een opstand binnen de N-VA-gelederen zal leiden, hout snijdt. Teveel mensen hebben ondertussen een baan of een post(je) aan deze partij te danken, en dat is in de huidige tijd niet niks. Veiligheid en zekerheid, daar houden we het bij.

 

Advertisements

8 Reacties op “De grote V-bocht van de N-VA: een machtspartij maakt haar rekening

  1. Johan Verleye

    Ik droom als niet hoogopgeleide Vlaming al jaren van een onafhankelijk Vlaanderen, een land zonder geldverslindende beleidsstructuren waar een kat haar jongen niet meer in terugvindt.
    Een republiek met één premier en één parlement.
    Daaronder: de steden met hun burgemeesters en met dezelfde autonomie die ze nu al hebben.
    De provincies zouden enkel nog bestaan in een soortement toegelaten folkloristisch bewustzijn van hun bewoners.
    Het leven kan eenvoudig zijn.
    Maar op wie moet ik stemmen?

  2. Johan Verleyen. Je kan alleen op nva of VB stemmen. De rest is vierkant tegen uw droom.
    Er is uiteindelijk geen voldoende draagvlak voor een onafhankelijk Vlaanderen. En de vraag Brussel blijft onbeantwoord.
    De nva dreigt zich vast te rijden in het Belgische moeras. Dat is een risico, zondermeer. Maar wat is het alternatief ? In de regering kan je nog iets bijsturen, in de oppositie niks niemendal. Regeringsdeelname is ongelofelijk belangrijk omdat nva mandatarissen daardoor overal in de buitenparlementaire machtscenakels voet aan de grond krijgen. In de luwte werkt ze daar in alle macht aan : de administratie, alle mogelijke overlegorganen en beleidsinstellingen, van de Nationale bank, tot de NMBS, planbureau er zijn er tientallen, en die vormen een essentiële machtsfactor die veel zwaarder weegt dan de parlementaire meerderheid. Als morgen de Nva, of het VB, die meerderheid haalt in het parlement, en de onafhankelijke staat uitroept met enkel en alleen parlementaire dekking, maar zonder de steun van en invloed op bovenvermelde buitenparlementaire machtsorganen, dan verzeker ik U dat het uitdraait op een ramp, want totale bestuurlijke chaos. De liefde voor een onafhankelijk Vlaanderen bij de publieke opinie zal rap bekoeld zijn. Ik vind vele Vlaamsnationalisten “van de zuivere lijn” daarin onvoorstelbaar naief en onrealistisch, inculsief Johan Sanctorum.

    • Johan Verleye

      Heer Becu

      Dank voor uw antwoord. Natuurlijk wist ik ook wel dat nva of VB de enige opties zijn, maar uit uw uitleg begrijp ik ook dat onze verzuchting waarschijnlijk ijdele hoop zal blijven. Misschien moeten we beginnen met de VRT ‘over te nemen’. Nu en dan eens Vlaams-nationalisme een héél klein beetje in een positief daglicht stellen, dat is toch niet te veel gevraagd?

      Ondertussen verder tobbend tot de dood erop volgt.

      Johan

    • siegfried verbeke

      “De vraag Brussel onbeantwoord”? Laat gewoon de Brusselaars zelf beslissen wat ze willen.

  3. Jean-Jacques Lemêtre

    There are two tragedies in life.
    One is to lose your heart’s desire.
    The other is to gain it.”

    George Bernard Shaw

  4. siegfried verbeke

    Peter De Roover verzekerde op een bijeenkomst van de Debatclub in Antwerpen dat de lange-termijn-NVA-tactiek erin bestond de PS zolang te onthouden van de vleespotten van Egypte/België, dat ze uit armoede zouden komen smeken om autonomie. Dat klinkt verstandig, maar het veronderstelt wèl Vlaamse politiekers met wat ruggengraat. Anders is hun project slechts een fata-morgana. Probleem is echter dat dank zij het NVA-statu quo die vleespotten (de zgn. geldstromen van noord naar zuid) blijven bestaan. Het zuiden van het land zou dan wel gek moeten zijn, om daaraan iets te willen veranderen.
    BDW en molenwiekende Don Quichote Verhofstadt beginnen op elkaar te gelijken. Beiden zijn narcistisch, welbespraakt, ambitieus, en in het begin van hun politieke loopbaan zelfs flamingant én liberaal, om tenslotte te eindigen als Olympische recordhouders in het foppen van hun kiezers.

  5. iedereen kan hier vanalles zeggen : je moet eerst een substantiële meerderheid in Vlaanderen vinden voor confederalisme/zelfstandigheid. Die is er niet . Punt.
    Het lijkt me verstandig dat binnen de Vlaamse Beweging iedereen op zijn niveau en binnen zijn mogelijkheden Vlamingen voor die idee probeert te winnen. Al de rest is praat voor de vaak.

    • siegfried verbeke

      Een meerdheid in het Vlaamse parlement ligt (lag) toch in het verschiet indien de NVA (33%) en Vlaams Belang (7%) hun krachten hadden gebundeld en de CDV had zich toch ooit eens uitgesproken voor confederalisme. Maar de NBA werd arrogant en wilde niets met het VB te maken hebben. Men zegt: “Hoogmoed komt voor de val” en zo ziet het er ook naar uit.