Kazachgate: België als maffieuze constructie en politiek wonderland

ridders-malta

De Ridders van de Orde van Malta met zetel te Rome, ook wel gekend als de Hospitaalridders, hebben de geruchten rond Armand De Decker (MR) en de zaak Chodiev die in de pers de naam Kazachgate krijgt, nu eindelijk in hun juiste baan gebracht: dit gaat over internationale corruptie op topniveau, waarin het kleine land België een sleutelrol speelt. De affaire rafelt uit in vele uiteindjes, die we hieronder proberen aan elkaar te knopen.

Zoals ondertussen bekend wordt senator De Decker ervan verdacht, in 2011 als advocaat, logelid en invloedrijk politicus zwaar voor de zogenaamde afkoopwet te hebben gelobbyd, waarmee criminelen tegen harde valuta een volle aflaat konden krijgen (de zgn. “minnelijke schikking”). Het bleek allemaal haastwerk om de Uzbeekse miljardair Patokh Chodiev, tegen wie in België een rechtszaak wegens witwassing en valsheid in geschrifte liep, uit de wind te zetten. En het lukte nog ook: in ijltempo werd de wet door het parlement gejaagd en door de koning bekrachtigd.

Waarom die voorkeursbehandeling? Dat brengt ons bij de rol van de Franse overheid, in casu toenmalig Frans president Nicolas Sarkozy, die via-via zo’n 740.000 euro aan De Decker’s advocatenkantoor overmaakte om het met die wet te laten vooruitgaan. De Fransen stonden namelijk op het punt om een grote deal te sluiten rond de verkoop van legerhelikopters aan Kazachstan, dat onder meer bescherming bedong voor Patokh Chodiev, persoonlijke vriend en arrangeur van de president.

En hier komen bovenvermelde middeleeuwse harnassen op de proppen: het was grootkanselier Jean-Pierre Mazery van de Maltezer Orde, die het eerste contact legde tussen Armand De Decker en een medewerker van de Franse president Nicolas Sarkozy. Noblesse oblige. De orde is een organisatie, een van de weinige op deze planeet, met de status van soevereine natie-zonder-territorium, diplomatiek onschendbaar en onder rechtstreekse bescherming van zijne Heiligheid de Paus, echt waar.

Een spraakmakend trio

trio_kazakh

Van links naar rechts: Patokh Chodiev, Alexander Machkevitch en Alijan Ibragimov

De rol van België als vluchtroute en service-atelier voor de sjoemelende grootzakenman Chodiev, ook prominent opduikend in de Panama Papers met zo’n 25 off-shore-witwasbedrijven, is niet te onderschatten: dit chaotische koninkrijk, met zijn ondoorzichtige besluitvorming en achterkamertjespolitiek, is de ideale draaischijf voor witteboordcriminelen om zaakjes te regelen en zich van een proper paspoort te voorzien. Het moeten niet altijd Syrische dompelaars zijn.

 

Chodiev had in 1997 namelijk de Belgische nationaliteit weten te versieren, (weer) vooral dankzij een paar MR-politici waaronder Serge Kubla, momenteel in vervolging gesteld wegens een Congolese omkoopaffaire, waar de naam van Georges Forrest opduikt, nog zo’n topsjoemelaar. Ook in dat naturalisatiedossier werd fameus geritseld en geschoven: de Uzbeek sprak geen van de drie landstalen (een voorwaarde om Belg te worden), en bovendien had de Staatsveiligheid een negatief advies gegeven in verband met diens internationale maffiaconnecties. Maar dat was dus geen punt.

In een vertrouwelijke mail uit de Sarkozy-entourage, waarop het Franstalige weekblad Le Vif/L’Express beslag kon leggen, wordt zonder gêne gewag gemaakt van een geslaagde “sensibilisering” van drie toenmalige ministers, te weten Stefaan De Clerck (justitie), Didier Reynders (financiën) en Steven Vanackere (buitenlandse zaken). Vandaag weten de drie uiteraard nergens van.

Over naar de Oeral en de heimat van Patokh Chodiev. De Aziatische republiek Kazakhstan, ontstaan uit het puin van de Sovjet-unie, wordt autoritair geleid door president Nazarbajev. Vooral dankzij de gaspijplijn tussen Rusland en het Westen ligt zijn land strategisch en is het een leuke werkplek voor mensen die graag zaken met politiek combineren. De drie nauwste vrienden-zakenlui van de president zijn als Het Trio wereldwijd een begrip: Alidjan Ibragimov, Alexander Mashkevitsj, en last but not least Patokh Chodiev.

Deze gezworen kameraden duiken op in de marge van het uiteengevallen Sovjetimperium begin de jaren ’90, waar gewiekste maffiosi heelder stukken Sovjetmeubilair verpatsen, waaronder een hoop wapens en zelfs nucleair spul. Kassa voor durvers. Overal waar het stinkt in grote deals rond olie, mineralen, gas en wapens duiken de namen van het drietal op, tot op vandaag.

De nucleaire lobby

nucleairDat brengt ons op de volgende stap in de grote ezelsbrug tussen België en de groezelige Russische achtertuin: de Tractebel-connectie. Deze door het Franse Engie (voorheen Suez), en zo onrechtstreeks door de Franse staat gecontroleerde maatschappij, met zetel in Brussel, wou persé de concessie bemachtigen op hoger vernoemde Russische gaspijplijn doorheen Kazakhstan. Dat lukte ook in 1997, dankzij zo’n 145 miljoen dollar (!) smeergeld die in de zakken van Het Trio verdween,- zo kon een Zwitserse onderzoeksrechter nagaan. Niet meegeteld de astronomische afpersingssommen die ze nadien nog wisten te bedingen om “de zaak onder controle te houden”.

De indrukwekkende staat van dienst van Patokh Chodiev, daar mocht dus wel iets tegenover staan. Tractebel, sterk verweven met de Belgische haute finance, zat compleet in de greep van het trio. En om de cirkel rond te maken: voor 100% eigendom van Engie, verwierf Tractebel ook het contract om alle Belgische kerncentrales te bouwen, jawel, die met de scheurtjes. Waarom dat beton van zo’n slechte kwaliteit is, Patokh mag het weten, maar het zou me niet verbazen dat ook hier ooit de Frans-Kaukasische connectie boven water komt, want Tractebel leerde de kunst van het kerncentrales bouwen in… Kazachstan.

Het mag na heel deze crimi-soap, waarin de Franstalige liberalen een sleutelrol vervullen met Patokh Chodiev als spin, ook niet verbazen dat federaal minister van Energie Marie Christine Marghem (MR) hemel en aarde bewoog en zelfs leugens uit de kast haalde om die kerncentrales open te houden. Terwijl onze buurlanden aandringen op sluiting van deze industriële ruïnes, spelen blijkbaar toch sterke zakelijke belangen die zich met nationale veiligheid niet inlaten, maar integendeel verweven zijn met corruptie op het hoogste niveau.

Kazachgate gaat daarom niet alleen over een sjoemelend politicus die hand-en-spandiensten verleent aan een steenrijk zakenman. Het is maar een topje van de ijsberg, die in zijn volle gewicht heel de Belgische constructie omvat, met al zijn mogelijkheden om via parallelle kanalen en besloten cenakels zaakjes rond te krijgen tot en met wetgeving à-la-tête-du-client, de rol van de oude adel en de nieuwe rijken, politici met van alles begaan behalve het algemeen belang, de banken en haute-finance-figuren genre Etienne Davignon, de economische elites, de loges én de katholieke keurorden, en zo tot bij het Belgische koningshuis. België is geen bananenrepubliek maar een frietkotmonarchie, waar werkelijk alles mogelijk is als men de weg kent doorheen het institutioneel-juridisch doolhof.

En nu blijkt de nieuwe Belg Patokh Chodiev zowaar uit dankbaarheid ook de liefdadigheidskas van prinses Léa, tante van koning Filip, met 25.000 euro gespijsd te hebben, en dat allemaal toevallig nadat de uitkoopwet van kracht werd. Een aalmoes voor zo’n filantroop. En jawel, het gebeurde met de Maltese Orde als doorgeefluik.

De Hospitaalridders, onder persoonlijke bescherming van Zijne Heiligheid de paus, waren ooit opgericht om de pelgrims op weg naar het Heilig Land te begeleiden. Nu staan ze vooral in om rijken met een grijs verleden te escorteren naar het wonderland waar alles kan, het onze. De dienende rol is gebleven, dit gaat wel degelijk om ridderlijkheid en hulpvaardigheid op hoog niveau.

Of waarin een klein land groot kan zijn. Neen, Godfried Van Bouillon is niet dood, de Bouillon Belge pruttelt en dampt als nooit te voren. Als dat geen opsteker is voor het handvol patriotten dat dit land nog telt.

Advertisements

6 Reacties op “Kazachgate: België als maffieuze constructie en politiek wonderland

  1. de Baetselier

    rommelartikel !

    de belgische kerncentrales waren al lang gebouwd vooraleer Oezbekistan onafhankelijk was ! ( toen de sovjet-unie ophield te bestaan )

    • Doel 12 1975, doel 3 1982, doel 4 1985. Sanctorum draaft door. Mee onder druk van die stomme groenen besliste Verhofstadt tot de kernuitstap zonder het minste zicht zicht op een alternatief. Pure groene emo. Toen dat alternatief uitbleef, moest men terugkrabbelen en zitten we nu met totaal versleten centrales te knoeien. Zeer veilig, zeer efficiënt. Met Kazachstan heeft dat niks te maken, wel met dwaze groenen. Ondertussen werden we nog eens getrakteerd op een miljardenfactuur voor groenestroomceritificaten en het geknoei met windmolens. De groene drammers bepalen op geheel gramsciaanse wijze, samen met andere progressivolo’s, het volledige intellectueel en moreel klimaat in de samenleving. Als het over hun drammerige idiotie over multiculturalisme en migratie gaat, klimt JS op het strijdros. Maar als ze even dogmatisch luchtfietsend over het klimaat tekeergaan, zwijgt JS. Ik heb echt niks met Electrabel, maar die gasten kunnen onmogelijk samenwerken met een stel groene idioten en groen-populistische politici die denken dat je een kerncentrale bouwt zoals je een auto koopt. Idioten. En dan ben ik die absolute miskleun Van die biomassacentrale in Langerbrugge nog vergeten, ook al onder druk van groene idioten die het allemaal zo goed weten zonder scrupules door de strot van de belastingbetaler geramd. Ik krijg het schijt van de morele chantage van populistisch groen, met die zeveraar van een Calvo aan kop. Het wordt tijd dat de groene lobby stevig wordt aangepakt, net zoals de migratielobby. Leve Trump dus.

  2. De Graeve Freddy

    Wat een kluwen…
    Verwondert ben ik niet, maar het toont toch nog eens dat politiek veel meer te maken heeft met vriendjespolitiek dan met goed bestuur.
    Daarbij komt ook nog dat politici niet op enkele duizenden € moeten kijken, want het is toch de belastingbetaler die ophoest.
    Het enige wat politici heel goed kunnen is uitspraken die ten voordele komen van de mens, waarover ze zouden moeten regeren, te bestempelen als “populistisch”zonder ook maar één keer te verklaren wat daar mis aan is…
    En weer horen we politici, in aanloop naar de verkiezingen, hardop zeggen dat de politiek dichter bij de kiezer moet komen. Dit ook weer is een bewijs dat ze zich ver boven het “gepeupel” voelen en zich dus niet willen realiseren van wat er eigenlijk zou moeten gebeuren.
    Dat er veel over gepraat en geschreven wordt en zware politieke taal gesproken wordt, is ook niets nieuws. Het resultaat van een onderzoekscommissie zal, zoals gewoonlijk, niets opleveren.
    De schuldigen in deze affaire zijn veel te grote vissen om hen te bestraffen en vertegenwoordigen ook twee grote politieke partijen: MR en CD&V (beiden in de meerderheid).
    Ondanks het feit dat Sarkozie de verkiezingen verloren heeft, zie ik hem nog niet voor een Belgische onderzoekscommissie of gerecht verschijnen in deze zaak.
    Veel mensen zijn bang van de nieuw verkozen USA president D.Trump, maar hij zegt tenminste wat er moet gezegd worden…de kans dat hij ook alles zal uitvoeren wat hij gezegd heeft is zo goed als onmogelijk (het is niet de eerste en zeker niet de laatste politicus die zaken beloofd vóór de verkiezingen en heel wat vergeet tijdens zijn/haar mandaat).

  3. de baetselier

    natuurlijk zal de onderzoekscommissie niks opbrengen de potjes zijn al lang gesloten en diep begraven… Het enige is een mandaat dat nog wat opbrengt in die commissie . Lang leve de politiek

  4. Marc Schoeters

    Ik heb er het volste vertrouwen in dat topjournaliste Kathleen Cools al de in deze zaak betrokken politici met foute vriendjes keihard op de rooster gaat leggen. Zij heeft al ergere tumoren aangepakt. Zij wordt in de wandelgangen niet voor niets “de Cobra” genoemd! Zo’n Didier Reynders gaat in dat loeiiarde verhoor met haar geen drie woorden kunnen zeggen. Doen Kathleen! En daarna op gedwongen vervroegd pensioen naar Malta. De dageraden zijn daar van goud.

  5. Voorwaar een scenario waar Ian Fleming jaloers van wordt.