Maandelijks archief: december 2016

Politiek en sterrenkunde: wat als Poetin, Erdogan en Trump aliens waren?

 

Zowel astrofysicus Stephen Hawking als mijn halfdemente schoonmoeder zeggen dat we moeten opletten voor buitenaardse wezens, dus geloof ik dat ook. Vertrouw niet wat uit de lucht komt gevallen. De redenering is het gezond verstand zelve: onderontwikkeld buitenaards leven geraakt hier nooit, dus zullen de hier landende aliens per definitie veel slimmer zijn dan wij. Met alle gevolgen van dien.
Hawking spreekt namelijk over vijandelijke kolonisatie van de aarde: ze zullen hier niet komen om onze slaplantjes te wateren of om, godbetert, de menselijke beschaving op te pimpen met morele kerstslingers.
Neen, veeleer zullen ze ons als bacteriën zien, primaten, of hoogstens als een primitieve beschaving zoals Columbus de Inca-Indianen of de Belgen de Congolese negertjes. In dat geval zal het mensdom, geheel billijk, behandeld worden als slavenvolk of eventueel gewoon geliquideerd na bewezen diensten. Waarna de planeet genaamd Terra kan bevolkt worden met migranten uit Gliese 832c, een continent zo’n 16 lichtjaren hier vandaan. Beperkte overleving voor enkele uitgelezen exemplaren (waaronder ik mezelf reken) in een reservaat of pretpark blijft dan mogelijk: ook aliens willen eens kunnen lachen of met de familie op zondagse uitstap.
Stephen Hawking én mijn schoonmoeder vinden eveneens –en ook daarin hebben ze gelijk-, dat het katapulteren in de ruimte van een gouden cd met o.a. Bachmuziek, “als teken van de menselijke cultuur en vriendschapsgroet aan buitenaardse beschavingen” belachelijk is. Het getuigt van een grotesk antropocentrisme, maar ook van domme kwalligheid, alsof superieure intelligentie kan vermurwd of misleid worden met een streepje muzak. Wat wij “cultuur” noemen is gewoon aanstellerij, en daar trapt volgens mij geen enkele buitenmenselijke intelligentie in.
Het enige dat we met hen gemeen zullen hebben, vermoed ik, is de wiskunde, de cijfers, en daarin overtroeven ze ons met glans. Vergelijk ons dan met een aap die tot drie kan tellen: grappig en vertederend.
Of hoe een mens kosmisch door de mand kan vallen. Om onze domheid te camoufleren vonden we zachte vormen van slimheid uit die er geen zijn, zoals “emotionele intelligentie” ofte empathie, het kunnen uiten van en omgaan met gevoelens en blablabla. Dokter Spock uit Star Trek wist al dat dit flauwe kul is.
Emotionele Intelligentie is een stoplap, ontstaan in de Steinerscholen en in damesbladen. We pochen ermee, als Gutmenschen in de Warmste Week, terwijl ondertussen schaakgrootmeester Poetin en sultan Recep Tayyip Erdogan op het punt staan om de Syrische koek onder elkaar te verdelen. Zonder empathie, maar met veel ratio, logica, koel en mathematisch, in een vorm die wij, softe humanoïden en aanhangers van de mensenrechten, niet meer gewoon zijn.

Reptilians
En dat brengt ons op de pointe van deze astrofysische uitvaarttoespraak. Iets zegt me dat het priemgetaljaar 2017 de doorbraak zal betekenen van buitenaardse intelligentie,- de fameuze kolonisering dus waar Hawking voor vreesde.
De vraag of de buitenaardse indringers al onder ons zijn, heeft aanleiding gegeven tot tal van complottheorieën, die hen meestal in elitaire kringen situeren: de Bilderberg-groep, de Mensa-club van supergenieën, de Boerinnenbond. Mijn hypothese gaat meer in de richting van een voorlopig beperkt aantal geïncarneerde aliens die de wereldpolitiek in toenemende mate sturen, meerbepaald het trio Poetin-Erdogan-Trump. Geef toe: hun synergie begint op te vallen. Op 13 augustus van dit jaar wees ik al op een bijzondere samenhang tussen de drie persoonlijkheden, die elke politieke tegenstelling oversteeg. Ik citeer uitzonderlijk eens mezelf:
“… En zo wordt de trojka Poetin-Erdogan-Trump onafwendbaar de nieuwe cast van een 21ste eeuwse politieke soap. Elke dag weer nieuwe afleveringen van een boeiende plot vol intrige, bluf, machtsontplooiing, leugens, allianties, waar prutsers als IS, geloof me, geen kans tegen maken. De Russische president is de spin in het web, de koele schaakmeester en judoka, maar er is een groteske sultan nodig en een steenrijke populist om het web überhaupt zijn spankracht te geven. De ene speelt schaak, de tweede triktrak, de derde poker. Maar één spel delen ze alle drie in perfecte verstandhouding. Voorbij alle ideologische tegenstellingen vinden ze elkaar rond dezelfde ‘Wille zur Macht’ en de bereidheid om dat principe met enkele tegenspelers van formaat te delen.”
Toen kon ik er nog niet echt de hand op leggen wat hen bindt, maar nu is het zonneklaar, na de opname van dat fameuze Hawking-interview nog eens gehoord te hebben: de buitenaardse invasie is op til, en de hoger vermelde presidentiële Trojka is in feite een voorhoede die de intocht vooral geopolitiek moet faciliteren. Waarbij de Syrische woestijn allicht de functie van interstellaire landingsbasis krijgt.
Over de buitenaardse connecties van Poetin gaan al langer geruchten de ronde. Zo zou de invasie van Oekraïne bezegeld zijn via Reptilians uit een of ander sterrenstelsel, aldus UFO-specialist Simon Parkes. Ook Erdogan is al ontmaskerd als een alien, onder meer door de Turkse arts Bilgin Çiftçi, die, waarom verbaast het ons niet, weinig later in de gevangenis terecht kwam. Wat Trump betreft, verwijs ik dan weer naar het artikel van Paul Boorstin in de Huffington Post: Ufo alert! – Trump is an alien”. Op ludiek-sarcastische wijze beschrijft hij hoe de manier waarop Trump luidop bevestigt dat hij alles zal doen om het menselijk ras uit te roeien, en daar nog applaus voor krijgt ook, enkel te verklaren is vanuit een bovenmenselijke programmeerkunst waar wij niks van snappen.
Een subtiel én efficiënt algoritme zorgt er zowaar voor dat het verdwaasde gepeupel precies die leiders kiest die het met haar en huid zullen oppeuzelen. Poetin, Erdogan en Trump maken er een zootje van, sturen de zeven wereldplagen op ons af, om vervolgens de naar de prehistorie verwezen planeet beschikbaar te maken als interstellair tankstation/wilddierpark
U vindt dit een broodje-aap-verhaal? Dat staat u vrij, maar ik heb Stephen Hawking én mijn schoonmoeder aan mijn kant, en dat volstaat voorlopig. Vanuit het besef dat we gewoon een dom ras zijn in het heelal, is het beter om vooral tekenen van kwaadaardige, destructieve intelligentie te observeren en er patronen in te ontdekken, eerder dan simpelweg met morele (voor)oordelen ervan weg te kijken zoals Gutmensch Hugo Camps. Het volstaat niet om achterover leunend naar Bach te luisteren en ons te koesteren in de warmte van het mens-zijn, of, erger nog, de illusie dat een God met ons is.
Als slimste onder de dommen nodig ik u gewoon uit om de wereldpolitiek van het komende jaar, waarin de drie figuren een dominante rol zullen spelen, eens vanuit het enige gezichtspunt te bekijken dat er echt toe doet: vanuit de ruimte.
Als Poetin dat toch maar een omhooggevallen KGB-spion blijkt, Erdogan een doorgeslagen driftkikker en Trump een knotsgekke miljardair, des te beter, algehele opluchting en doorspoelen deze pagina. Dju, de Chinezen nog vergeten, hun Muur die vanuit de ruimte zichtbaar is, die rare spleetogen, en hun ijver om elke voetbalclub hier op te kopen. Ook hier een formidabele les in rekenkunde, jawel, sterren zullen we zien.
Tot in 2017.

De visumrel, wereldvreemde rechters en een koppige Theo: een salami-kwestie?

rechters

De visumaffaire die het binnenlandse nieuws nu al wekenlang beheerst, is weer zo vaderlands gekleurd dat we ook volgende zomer weer met schaamzweet in onze schoenen naar het buitenland zullen vertrekken om de Belgenmoppen te ondergaan. Want zeg nu zelf: een minister in functie die een juridische uitspraak openlijk naast zich neerlegt, de rechters van “activisme” beschuldigt, en vervolgens een publieke steunactie voor zichzelf begint (#IkSteunTheo), het is tamelijk ongezien.

We kennen ondertussen het verhaal: een welstellende (en met het Assad-regime geassocieerde) Syrische familie uit Aleppo, goed bevriend met een zo mogelijk nog rijkere Waalse connectie, wil bij ons een humanitair visum versieren en naar hier afzakken, netjes per vliegtuig en niet op een gammel bootje.

Hoe je vanuit het belegerde Aleppo in België geraakt is niet zo duidelijk, blijkbaar bestaan daar dan toch discrete VIP-fast lanes voor. Dat het gezinshoofd recent al drie maal gesignaleerd is op de Belgische ambassade in Beiroet, kan ook niemand goed uitleggen. En waarom die familie niet gewoon in Aleppo wacht op de nakende bevrijding door het Syrische leger, snappen we evenmin.

Soit, onze Dienst Vreemdelingenzaken, vallend onder de bevoegdheid van staatssecretaris Theo Francken (N-VA), weigerde tot drie keer tot dat visum. Terecht volgens mij. Rijken moet niet willen voorkruipen via advocatentrucs. Als het zo simpel is, kan iedereen ergens ter wereld in een Belgisch consulaat een humanitair visum aanvragen om dan, eens hier beland met een normaal transportmiddel, een asielverzoek in te dienen. De lijken op de bodem van de Middellandse Zee trekken zich de haren uit.

Het gezin ging in beroep bij de Raad voor Vreemdelingenbewistingen, die de weigering telkens verbrak omdat ze onvoldoende gemotiveerd was. Twee gerechtelijke uitspraken later mag de advocate van de familie, Mr. Mieke Van Den Broeck, bij de staatssecretaris 4000 euro dwangsom innen, per dag dat het visum niet wordt afgeleverd, maar Theo wil niet toegeven en ook niet betalen. Voor alle duidelijkheid: Francken moet dat natuurlijk niet uit zijn zak betalen, het is de Belgische staat die in gebreke wordt gesteld en moet afdokken, u en ik dus.

“Flyerdemocratie”

Afbeeldingsresultaat voor Theo Francken visumMaar waarover gaat dit eigenlijk?- En nu komen we weer op het niveau van de Belgische vaudeville. Er gelden in dit verhaal twee waarheden als koeien, waar eigenlijk iedereen het over eens is, maar die hopeloos door elkaar struinen zoals alleen in dit land kan. Ten eerste kan het inderdaad de bedoeling niet zijn dat het Europese asielsysteem op die manier explodeert. Het is goed geprobeerd van de Progress Lawyers Network, het extreem-links advocatencollectief waar Mieke Van Den Broeck toe behoort, maar het zou als precedent een complete chaos veroorzaken.

Echter, een gerechtelijke uitspraak “wereldvreemd” of “krankzinnig” noemen, ja sorry, dat mogen wij, burgers, journalisten, bloggers, de facebookers, de melkboer, de postbode, maar niét zij die aan het roer van de natie staan. Die worden namelijk verondersteld om het probleem op te lossen.

Een van de weinige politici die er hun verstand bij houden, zijn Herman Vuye en Marleen Wouters. Grondwetspecialist Vuye verkondigt, sinds hij uit de N-VA vertrok om als onafhankelijk kamerlid te zetelen, bijzonder interessante opinies. Op zijn blog fileert de professor vakkundig het dossier, en stelt hij vast dat heel de zaak nodeloos is opgeschroefd.

Er wordt door de eisers namelijk geschermd met het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens, dat echter alleen geldt voor wie onder onze rechtsmacht valt. Dat schijnt zo letterlijk in dat verdrag te staan. In Libanon of Ankara kan een buitenlander het dus niet inroepen tegen de Belgische staat om een visum af te dwingen. Maar de Dienst voor Vreemdelingenzaken speelt dat om een of andere reden niet uit, en verdedigt haar beslissing slecht, stelt Vuye vast. Vandaar zijn devies: “Politici, breng inhoud. Rechters, blijf bij uw leest”. Niet dus. De politici krakelen, de rechters fantaseren erop los, een minister veegt zijn kont af met een gerechtelijk bevel, zijn administratie klungelt. Hoe diep kan een land zakken.

Mijn gok: Theo Francken voelt zich in zijn schik als minister-rebel en laat het dossier daarom nog even knetteren. Zo blijft zijn partij het politiek debat controleren. Een strategie die ongetwijfeld bijzonder goed ligt bij zijn kiespubliek: de touwtjes in handen hebben, en tussendoor toch voor… euh… activist spelen. De fameuze spreidstand van de N-VA, als Belgische systeempartij én Vlaams-nationalistische anti-establishment-formatie,- het noopt steeds weer tot een strategie van ballonnen en stoere uitspraken die men nooit echt hoeft hard te maken, door Vuye en Wouters gekwalificeerd als Flyerdemocratie.

Natuurlijk geeft dat geen pas, het is gewoon slecht bestuur. Het volstaat om dat Europees Mensenrechtenverdrag correct te interpreteren. En als dat toch niet volstaat, verander dan de wet, daar dienen politici toch voor. En zeg niet dat het niet mag van Europa want als puntje bij paaltje komt gaan alle lidstaten toch solo.

Snelle wetgeving à la minute, het kan in dit land overigens geen probleem zijn, sinds bekend geraakte hoe een zakenman uit Kazachstan uit de gevangenis kon blijven dankzij juridisch maatwerk (de zgn afkoopwet). Een hele lobbymachine trok zich daarvoor op gang, de zaak was in een recordtijd gepiept. Dat de meerderheid dus hier eens op het gaspedaal duwt, en er een wet door jaagt die de gaten in de asielwetgeving dicht.

Opstand der baronnen

Afbeeldingsresultaat voor van Zuylen Van NyeveltHeel de visumaffaire toont nog maar eens hoe vierkant dit land draait, hoe de destructieve krachten op elkaar inwerken, en hoe uitzichtloos een verrottingspolitiek kan zijn.

Scheiding der machten zei u? Dankzij de particratie zijn de tussenschotten tussen wetgevende macht (parlement) en uitvoerende macht (regering) sowieso onbestaande. De partijcenakels hebben het voor het zeggen, het parlement is een stemmachine. Concreet: Bart De Wever hoeft maar één keer met de vingers te knippen, en het probleem is opgelost.

Afbeeldingsresultaat voor Auriane van Zuylen Van NyeveltBlijft het vermakelijke verhaal van rijken die wereldwijd solidair zijn met andere rijken, en juridisch gedekt worden door extreem-linkse advocaten. De familie uit Maredsous die de Syrische vrienden op haar landgoed wil opvangen, is die van barones Auriane van Zuylen Van Nyevelt, een telg uit de oud-Hollandse adel van zeer katholieke komaf. De familienaam is een begrip in de Belgische haute finance. Haar man, Roch Pirmez (in de Vlaamse pers overal verkeerd gespeld als “Piermez”) heeft dan weer West-Vlaamse roots en is verwant met de Bekaert-tak en de nieuwe adel die daaraan hangt.

Het is niet onzinnig om te veronderstellen dat deze zeer vaderlandslievende en koningsgezinde clan ook wel graag in de clinch gaat met de Vlaamse primitieven van de N-VA die toch maar op het einde van België uit zijn. Aristocratisch activisme? De opstand van baronnen in het door institutionele chaos geteisterde koninkrijk? We blijven geboeid kijken.

Googelt u ondertussen even naar de naam Roch Pirmez: de tegen de Belgische staat procederende hereboer en aangetrouwde baron houdt zich vandaag onledig met het kweken van varkens voor… Ardeense salami. Een nu door Europa beschermd regionaal product, wat de Vlaamse worstendraaiers razend maakt. Filmscenaristen, blijspeldichters en schrijvers van Wetstraatsoap, hier ligt gefundenes Fressen.

Hopeloos maar niet ernstig, niks buitenland, ik denk dat ik volgende zomer maar eens gewoon naar Maredsous op vakantie ga. Wedden trouwens dat de volgende N-VA-rel over salami gaat?

“Ketnet Junior”: publieke omroep wil met peuterzender nóg meer Vlamingen doen stil zitten

dikzak
Nu aan het licht is gekomen dat het aantal zwaarlijvige Vlaamse kinderen schrikbarend stijgt, neemt de VRT de juiste beslissing: een aanvraag doen bij de mediaminister Sven Gatz om een Ketnetkanaal op te richten voor kleuters en peuters van 0 tot 6 jaar. ‘We voelen ons verantwoordelijk om alle kinderen aan te spreken’, zo licht de VRT haar plannen toe. Bovendien wil de openbare omroep concurreren met de internationale zenders die ook het pamperpubliek bedienen. Wie zijn dat zoal? In de eerste plaats Nickjr van Nickelodeon, de van oorsprong Amerikaanse commerciële kinderzender die sinds mei 2004 op de Vlaamse kabel wordt aangeboden. Daarin worden kinderprogramma’s kunstig verweven met reclameblokken, afgestemd op de kids zoals ze in dat wereldje worden genoemd. De Nederlandse tak van Nickelodeon bekroonde vorig jaar de beste kinderreclame, zijnde een commercial van McDonald’s rond de Happy Meal. Obesitas dus, en waarom de audiovisuele media én de reclamemakers er vroeg aan willen beginnen.

Samsonseks
Het peuterkanaal van de VRT zal daarentegen reclamevrij zijn, zo wordt ons verzekerd. Dat is een magere troost. De calorie- en suikerrijke snacks zullen toch hun weg vinden tijdens de fratsen van Bumba, geproduceerd door Studio-100, die met de oprichting van Ketnet Junior een gouden zaak doet. Maar wat toch vooral opvalt is het defaitisme waarmee de VRT aanvaardt dat kinderen überhaupt moéten TV kijken, en liefst zoveel mogelijk. De afwezigheid van enige fysieke activiteit maakt volgens alle studies niet alleen dik maar ook lui en zelfs depressief, vooral bij de meisjes, want die TV-modellen huppelen wél fit en slank door het beeld terwijl de couch potatoes alsmaar vetter worden. Het zappen is dan nog de enige vorm van beweging, maar elke zender wil nu net beletten dat er gezapt wordt. Dus gaat het er om ter schreeuwerigst aan toe en wordt de lat zo laag mogelijk gelegd om niemand uit de boot te laten vallen. Of hoe het medium uiteindelijk ook de domheid bevordert.
In dat opzicht lijkt het internet nog een zegen, en ook dat wordt door studies bevestigd: het surfen en gamen leidt tot eigen zoekstrategieën en activeert de hersenen die door de televisie genadeloos worden uitgeschakeld. De jeugd- en kinderzenders zitten dus met een doelpubliek dat op de duur slimmer is dan de makers. Pijnlijk en hilarisch.
Blijft natuurlijk de dikker worden buikjes en het onderontwikkelde spierenstelsel. De televisie als babysit (waaraan we het woord “Samsonseks” danken) is in laatste instantie een subtiele vorm van verwaarlozing, een uitbesteding van opvoeding aan een lichtbak die maar blijft schetteren, terwijl buiten de zon schijnt en het echte leven zich afspeelt. Heel af en toe programmeren die kinderzenders eens een TV-loze woensdagnamiddag, als het echt zomerweer is, kwestie van hun imago van obesitas-veroorzakende kinderlokkers wat bij te schaven. Ik zou voorstellen dat de VRT veel verder gaat, en een kinderkanaal opricht dat helemaal niks uitzendt. Het zal in het begin wennen worden, zo’n zwart scherm, en uiteraard zal Nickelodeon wel wat kijkers terugwinnen. Toch kan daarmee een nieuwe trend gezet worden, en zullen ook de commerciële kinderzenders het McDonalds-stigma ondergaan van verslavende en ziekmakende brol (ondanks astronomische PR-budgetten boert de fastfoodgigant achteruit, er beweegt dus wel degelijk wat).
Een publieke, door de gemeenschap betaalde zender zou toch vooraan kunnen staan in deze trendbreuk, in plaats van de commerciële logica achterna te lopen. Een redenering die trouwens voor wel meer programma’s geldt. Naar schatting kost de obesitas-epidemie momenteel al een miljard euro aan de Belgische ziekteverzekering. Het probleem moet aangepakt worden aan het begin van de ketting: weg die suikerrijke drankjes en snoepautomaten op school, stimuleer het eten van fruit als tussendoor, maar vooral, leer kinderen de open ruimte terug ontdekken en het plezier in fysiek bezig-zijn, ravotten (lang geleden dat ik dit woord nog tegenkwam), het hoeft zelfs geen sport te heten.
Voor de marketing-punthoofden aan de Reyerslaan die met kijkcijfers bezig zijn, is dit wellicht de moeilijkste shift in hun loopbaan: ontdekken dat ze minder televisie moeten maken en hun publiek beter zouden afbouwen. Voor de rest is er natuurlijk nog die knop die kan omgedraaid worden door de meer bewuste ouder, tussen twee sessies Samsonseks door. Het beste TV-programma aller tijden, omdat het tot beweging aanzet, zij het niet bij de voorziene doelgroep.