Maandelijks archief: februari 2017

“Graaicultuur”: waarom hebzucht ingebakken zit in onze samenleving

graaien

De Gentse olievlek van politieke belangenvermenging en graaizucht verspreidt zich nu over heel Vlaanderen. Plots hebben we ontdekt wat al decennia de normale gang van zaken was: politici die mandaten cumuleren en bijschnabbelen. De premier zelf alludeerde gisteren al op een regimecrisis tijdens zijn toespraak in de kamer. Alle politici rollen nu over elkaar heen in de ijver om aan de postenpakkerij een einde te maken en hun boeken open en bloot te leggen, met het woord “transparantie” als absolute stoplap.
We hebben die schoonmaakoperaties nog meegemaakt. De meest roemrijke was deze na de Dutroux-affaire in 1996, toen de term nieuwe politieke cultuur werd uitgevonden, een spook dat al vóór de millenniumwende verdween om alleen nog sporadisch als afkorting (NPC) op te duiken, samen met de brave mijnheer Paul Marchal, vader van een van de vermoorde kinderen en stichter van een eveneens al lang weer opgedoekte veranderingspartij.

Een man met een plan

stad_antwerpen_-_koen_kennis-1_12Het was een vermakelijk zicht om de huidige partij van de verandering, de N-VA, de laatste twee weken te zien evolueren tot de status van Kop van Jut, met de onder striemende verwijten zwijgende Kamervoorzitter Siegfried Bracke als dieptepunt.

Dat zijn ze bij de N-VA niet gewoon: het initiatief kwijtspelen en de actualiteit ondergaan in een sfeer van schandalitis. Van consultant Siegfried Bracke ging het naar Koen Kennis, Antwerps schepen van financiën en in Vlaanderen gekend als de “mandatenkampioen” (42, waarvan 18 bezoldigd). We leren dat ook deze partij de knepen van het machtsspel en de persoonlijke verrijking kent: de Belgische ziekte treft zonder onderscheid de on-Belgische veranderingspartij,- een dodelijke perceptie.
Maar vandaag komt eindelijk het wit konijn te voorschijn, in de persoon van… diezelfde Koen Kennis. In De Standaard onthult hij hoe ze al maanden in het grootste geheim bezig zijn met een opkuisoperatie. “N-VA wil intercommunales vervangen door één bedrijf” bloklettert de krant op haar frontpagina. Waarom we dat voorheen niet mochten weten? Daarom: “Ik had nog langer achter de schermen kunnen werken én verder een consensus nastreven. Maar door de commotie van de afgelopen dagen, hebben we als N-VA ervoor gekozen ons veranderingsproject op tafel te leggen.” aldus de Antwerpse schepen, die zich meteen ook afficheert als professionele veranderingsmanager.
U begrijpt met mij: dit is peptalk van het frappantste soort, een product van nachtelijk crisisberaad waarin werd gekozen voor de vlucht vooruit. Is Koen een postenpakker? Maar neen, dat was maar schijn. In werkelijkheid is hij een bescheiden én visionaire change manager (sic) die achter de schermen gaat voor het grotere plaatje waar u en ik geen zicht op hebben.
Het jargon is er dan ook naar: van Publi-T naar Publigas, over Elia, Publipart, Intermixt en Inter-Regies, en zo naar PMV en Fluvius, waarin de oude structuren “kunnen ingekanteld en vervolgens afgeschaft worden”. Een interview om bij te duizelen en terzijde te leggen.
Ja, deze man mogen we vertrouwen in bange dagen, want het klinkt goed al begrijpen we er weer geen snars van. Hij is bovendien onbaatzuchtig, zelfs offervaardig, want van de elf intercommunale mandaten levert hij er maar eventjes zeven in: net niet tot de bedelstaf bekeert Koen zich, en dat helemaal toevallig na de Bracke-deconfiture. Ik heb het interview nu drie keer herlezen, en ben helemaal overtuigd: dit is lesmateriaal voor de cursus crisiscommunicatie, afdeling mistspuiterij en window-dressing.

Ergerlijk is vooral dat ook hier de ‘kwaliteitskrant’ De Standaard de nieuwe N-VA-ballon klakkeloos ten hemel laat stijgen, zonder voorbehoud of spoor van tekstkritiek. Nu al wordt het fundament gelegd voor de volgende Nieuwe Politieke Cultuur die precies hetzelfde zal doen, maar net iets anders. Tijd om de zaken wat filosofischer te bekijken.
Want hoe graag we Balthazar, Termont, Bracke, Kennis en alle andere kleine potentaten zien spartelen,- diep in ons binnenste weten we dat hun jacht naar rijkdom en status ingebakken zit in ons systeem.

Het model Zuckerberg

zuckerbergAch, uiteindelijk is die zogenaamde graaicultuur maar een uitvloeisel van wat ons van jongs af aan is ingeprent: je moet vooruit komen in het leven, anders wacht de goot. Vertrouw niet te veel op de anderen, maak je eigen rekening. Ik heb in mijn jonge tijd vanwege de oudere generatie zelden of nooit iets anders te horen gekregen. Op de verdwaalde ouwe hippie na die geschiedenis gaf en voor zot werd aanzien door zijn collega’s. En ik kom dan nog uit een tijd waarin de naam Marx luidop mocht uitgesproken worden en studenten op straat gingen tegen de installatie van kernraketten.
Vandaag wordt de jeugd, meer dan ooit, geleerd om te knokken en zich middels ellebogenwerk van een comfortabel plaatsje te voorzien in een wereld die van economische crisis naar crisis hinkt. Mark Zuckerberg, de man die met Facebook op 26-jarige leeftijd multimiljardair werd, is het nieuwe rolmodel, naast absolute nitwits zoals PSY, de Zuid-Koreaanse rapper die in 2012 acht miljoen dollar verdiende met één belachelijk Youtube-filmpje (Gangnam Style). Neen, dat is geen graaicultuur, dat is gewoon snugger inspelen op de markt. Maar het is ook de triomf van het postmoderne materialisme en de gedachte dat rijkdom een doel op zich is. De grootste moeite heb ik om mijn 13-jarige post-millennium kid te doen inzien dat geld maar een middel is om welzijn mogelijk te maken.

Politici,- een paar witte raven niet te na gesproken,- staan niet boven dat materialistisch mantra, hoe zouden ze. Waarbij men moet bedenken dat het gescharrel van Kennis en co nog maar peanuts is, vergeleken met de graaicultuur bij managers en topkaders in bedrijven. Ook hen is thuis geleerd dat het bedrag op de rekening en de daaraan verbonden statussymbolen (huis, auto, vakanties…) de kern van hun existentie en sociaal functioneren uitmaken. Wij kennen nauwelijks iets anders dan de strategie van het egoïsme. Onze samenleving is gegrondvest op het winstprincipe, met de moraal als bijhuis waar alles in een fatsoenskleedje wordt gestoken, en de criminaliteit als overtreffende trap van die doctrine.
De nadruk die er door de betrapte cumulards op wordt gelegd dat “er niets illegaals is gebeurd” versterkt nog het idee dat men in de grijze zone thuis is en dat men de grens goed in ’t oog houdt. Het komt er vooral op aan om net niet over de schreef te gaan, dankzij een leger van boekhouders, fiscalisten en advocaten die “de weg kennen” en lieden als Siegfried Bracke leren dat je dus best een vennootschap opzet om minder belastingen te betalen.

Zucht, sorry mensen, het zit dus veel dieper dan de intercommunales en de postjes. Hoe gaan wij, hebzuchtigen, de generatie van morgen duidelijk maken dat iemand die 30000 euro per maand binnenrijft, niet per se gelukkiger is dan wie er 3000 verdient,- integendeel zelfs?
Ik hoor de PvdA graag bezig, ik bewonder hen zelfs om hun consequentie, maar hun maatschappijmodel heeft bij ons nog nooit de kiesdrempel gehaald, waarbij Noord-Korea steevast als doembeeld naar boven komt. En horresco referens: zouden Mertens en Hedebouw, eens aan de macht, het establishment en zijn privileges verzaken, of worden ze de nieuwe nomenklatura? Vrijheid gaat in onze maatschappij niet alleen om vrijemeningsuiting maar (vooral) ook om voor de eigen beurs te gaan, een devies dat geldt van socialisten tot diepblauwe liberalen, en alles daartussen. Het is geen toeval dat rode vakbondsleider Rudi De Leeuw (ABVV) ook een vennootschapje bezit met hetzelfde edele doel als Siegfried Bracke.
Dit gaat dus over mentaliteit en cultuur, en waarom sommige gedegouteerde jonge mensen zich afkeren en verdwalen. Het probleem zit daar en nergens anders: buiten geld en status is er niks dat deze maatschappij nog schraagt. Je zou voor minder radicaliseren.

De bal ligt terug in het kamp van de onderwijzers, leraars, pedagogen,- en jawel, bij voorkeur de gekke hippie die meer doet dan les geven volgens het boekje. Graaizucht naar kennis en kritisch inzicht, ook wel nieuwsgierigheid genoemd: how about that, change managers?

Boudewijn en de Grote Moskee: hoe de Belgische monarchie een bruggenhoofd voor het salafisme vestigde

feisal

Het is opvallend hoe de laatste dagen alarmerende berichten te beluisteren vallen over een oud zeer, namelijk het moslimextremisme in België en zijn soennitische variant, het zgn. salafisme. Vooral het recente OCAD-rapport windt er geen doekjes om: de extremistische islam is bij ons in opmars, en Saudi-Arabië wordt expliciet genoemd als hoofdsponsor van dit gebeuren. Eigenlijk weten we dat al jaren, bepaald snel op de bal speelt de Staatsveiligheid niet. Maar om een of andere reden,- wellicht omdat de politiek-correcte ontkenningslogica sinds de aanslagen van vorig jaar totaal verbleekt is,- heeft elke politicus en opiniemaker nu het salafisme ontdekt.

De reguliere media gaan mee in die aha-erlebnis: aandoenlijk hoe je nu zelfs in De Morgen kan lezen dat “België een slappe oorlog tegen het salafisme voert”, terwijl deze krant eigenlijk altijd het licht van de zon heeft ontkend en vooraan liep in de stelling dat de islam een verrijking is voor de multiculturele verscheidenheid van dit land.

grotemoskeeAls centrum van de salafistische missionering wordt de Grote Moskee van Brussel genoemd. Ook dat is geen nieuws, het is sinds jaar en dag een publiek geheim dat van hieruit de haatpredikers worden opgeleid. Dat de Belgische Staatsveiligheid dat nu pas met zoveel woorden uitbrengt, is lachwekkend, temeer daar een partij als het Vlaams Belang al decennia op die nagel klopt, zonder gehoor. Maar tegelijk verzuimt men het grotere plaatje in beeld te brengen: de rol van het Belgische vorstenhuis én de politiek-economische constellatie daar rond.

Daarvoor moeten we de historiek van de overdracht van dat moskeegebouw nader bekijken. In oorsprong fungeerde het bouwsel als Oosters Paviljoen voor de Wereldtentoonstelling van 1897. Daarna werd het onderdeel van het museumcomplex in het Jubelpark en leidde het gebouw een tamelijk sluimerend bestaan. Maar in 1967 schonk Koning Boudewijn het Oosters Paviljoen aan Saudi-Arabië. Het gebouw zou worden heringericht als een moskee en cultureel centrum voor de islamitische gemeenschap in België. In 1969 sloten Marokko, Saudi-Arabië en de Belgische Regie der Gebouwen een overeenkomst waardoor het “Islamitisch Cultureel Centrum” het gebouw voor 99 jaar in erfpacht kreeg.

Van meet af aan was het de bedoeling om vanuit deze moskee de islam in België te verbreiden én de banden tussen ons land en Saudi-Arabië te bestendigen. Maar vanwaar die vrijgevigheid van onze vorst zaliger ten aanzien van een vreemde mogendheid met een cultuur die totaal de onze niet is?

Menselijke driften

lambeaux

Jef Lambeaux: “De menselijke driften”, detail (1889)

De sympathie van Boudewijn voor de Saudi’s berustte op twee gronden: een politieke en een religieuze. Enerzijds was er de affiniteit tussen twee koningshuizen. Dat ancien régime-fenomeen speelt vandaag nog altijd: monarchen houden elkaar graag in het zadel en bedrijven zelfs, als het even kan, parallelle diplomatie als staatshoofden, over de regeringen heen. Over de vriendschap tussen koning Boudewijn en de toenmalige koning Faisal bin Abdul Aziz al-Saud hing een zweem van anti-democratische samenzweerderigheid en het gedeelde besef dat koningen door de goddelijke almacht zelf zijn gezonden om recht en orde te doen heersen. Noem het een vorm van monotheïstische zielsverwantschap.

 

Dat brengt ons op de tweede pijler: Boudewijn was een absolute pilarenbijter en katholieke fundamentalist, die op een of andere manier in de islam, en vooral de strenge variant ervan, een religieuze bondgenoot vond tegen het oprukkende seculiere denken en wat hij als zedenverwildering beschouwde.

Het jaar 1967, moment waarop de Saudi’s het Brusselse moskeegebouw cadeau kregen, is uiteraard niet onbelangrijk: we zitten dan in volle aanloop naar mei ’68, de dolle mina’s, Hugo Claus, de open-en-blootcultuur etcetera. En stond er in een bijgebouw van dat Oosters Paviljoen toch wel niet het aanstootgevende naakttafereel ‘De menselijke driften’ van Jef Lambeaux? Het scheelde geen haar of de door Boudewijn als atheïstisch en pornografisch verbanvloekte beeldengroep werd gesloopt, ten einde zijn Arabische vrienden niet te bruuskeren. Nog steeds is het paviljoen met de beeldengroep veilig afgesloten, als een stil symbool van de omerta en politiek-correcte verkramptheid die dit land in zijn greep houdt.

Business as usual

filipsaudi1967 is echter ook het jaar –en nu hebben we het over economie en harde centen- dat koning Faisal op bezoek was in België om een flinke lading wapens te bestellen bij FN Herstal, toen nog een dochter van de Generale Maatschappij van België, waarvan de koninklijke familie aandelen bezat.

Zonder twijfel was het Brusselse moskeegebouw deels een relatiegeschenk aan een goede klant. Tot op vandaag is de export naar Saudi-Arabië goed voor een paar miljard euro’s per jaar, en dat is de reden waarom deze door de sharia beheerste dictatuur, waar een vrije pers onbestaande is, holebi’s de galg riskeren en overspelige vrouwen gestenigd worden, door ons land gepamperd wordt. Denk ook aan de geplande Saudische investering in de Antwerpse haven, en hoe vooral de N-VA zich in alle mogelijke bochten wringt om de mensenrechten er buiten te houden. Het Latijnse spreekwoord indachtig “Pecunia non olet” (geld stinkt niet).

Dat de Saudi’s gaandeweg die Grote Brusselse Moskee als een bruggenhoofd hebben uitgebouwd om het salafisme in België te verbreiden, en op langere termijn alhier gewoon de sharia in te voeren, heeft te maken met de slabakkende oliemarkt en een nieuwe imperialistische strategie naar Europa toe: de verbreiding van de islam is maar de voorbode van een politieke Arabisering en economische naasting. Terreur is daartoe de onmisbare incentive. Vergeet niet dat haast alle daders van de aanslag op de Twin Towers in 2001 uit Saudi-Arabië afkomstig waren: de sponsoring van salafisme en terrorisme komen uit één en dezelfde pot.

Feit blijft dat de Belgische monarchie met actieve medewerking van het politiek establishment een enorm Trojaans paard heeft geïntroduceerd, aangedreven door een amalgaam van motieven, gaande van de religieuze obsessie van een monarch tot platte petrodollars. Op die manier is de Grote Brusselse Moskee een symbool van Belgische lankmoedigheid en rotte compromissencultuur. De erfenis van Boudewijn blijft hangen over deze kwestie, en is uitgedijd tot een kanker die dit land compleet leeg eet.

Het probleem bij de wortel aanpakken, is dus heel het Belgisch regime in vraag stellen. Hier staan minstens drie zaken tegelijk ter discussie: de banden met Saudi-Arabië, het statuut van de islam in België, en de positie van het Belgische koningshuis.

De discussie over het al dan niet openstellen voor wandelaars van de koninklijke tuin in Laken is in dat opzicht volstrekt futiel. De monarchie moet gewoon worden afgeschaft, de Saudi’s moeten worden wandelen gestuurd, en, last but not least, elke religieuze groepering die zich niet kan vinden in onze democratische spelregels, moet worden verboden. Het moskeeënnetwerk dient te worden afgebouwd, religie mag een hobby blijven maar vooral geen instituut of een staatszaak.

We kunnen al beginnen met die “Menselijke driften” van Jef Lambeaux (terug) een ereplaats te geven in dat Paviljoen. Boudewijn I draait zich om in zijn graf, en toont zo waar het woord “revolutie” origineel op slaat.

Politiek toerisme naar Syrië-bis: zou Filip Dewinter ook het foltercomplex van Saydnaya mogen bezoeken?

Google Earth-zicht op het Saydnaya-complex, mét massagraven

 
Het was al bekend via publicatie van het zgn. Caesar-archief, genoemd naar een voormalige beul die uit de biecht klapte, dat Assad er nabij Damascus een foltercentrum op nahield waarin duizenden mannen en vrouwen werden gefolterd, uitgehongerd, verkracht en willekeurig geëxecuteerd. Het ging hier niet om IS-militanten maar om (vermeende) politieke tegenstanders van het regime. Zopas gaf Amnesty International een nieuw rapport vrij, genaamd Human Slaughterhouse: in de beruchte gevangenis van Saydnaya, een voormalig Grieks-orthodox klooster (!), werden tussen 2011 en 2015 duizenden gevangenen opgehangen. Sommigen nog kinderen of tieners, waarvan door het geringe gewicht de nek niet brak en die soms een half uur lang aan de galg spartelden en gorgelden tot de doodstrijd ten einde liep. Soms gingen militairen eraan trekken om die nek te breken, met wisselend succes en onder enorm geschreeuw. Allemaal getuigenissen, alles nauwgezet beschreven, inclusief een hallucinante 3D-reconstructie. Ook hier ging het in hoofdzaak om burgers die een foute politieke gezindte werden toegeschreven. Alles wijst er bovendien op dat het martel- en executiecomplex tot op vandaag in gebruik is.
Al van voor de revolutie in 2011 was de naam Saydnaya een begrip. Sinds de staatsgreep in 1970, uitgevoerd door de vader van Bashar al-Assad, is Syrië een militaire dictatuur die geen enkele dissidentie duldt. De familie Assad heeft een spoor van dood en verderf achter zich gelaten waarbij de afwezigheid van enig respect voor een mensenleven het leidende criterium is. En dat laatste uitte zich tijdens de huidige burgeroorlog onder andere in de niets- en niemand ontziende barrel bombs die boven woonwijken werden gegooid en die talloze slachtoffers maakten, waaronder veel vrouwen en kinderen.
Hier en daar wordt gemompeld dat het kiezen is tussen de pest en de cholera, de minste van twee kwalen: IS of Assad. Edoch, voor objectieve analisten begint te dagen dat IS groot is geworden dankzij Assad. Via de groei van die organisatie kon hij alle politieke dissidenten als “terroristen” catalogeren en zijn strijd internationaal verpakken als strijd tegen terreur. Met als baseline: “als ik er niet meer ben, dreigt de chaos”. Het Westen liep met open ogen in de val, en verroerde geen vin toen Rusland Assad te hulp kwam.
Een groot deel van het actuele vluchtelingenprobleem valt dus op het conto van Bashar al-Assad te schrijven. Het Westen heeft een cruciale fout gemaakt door zich zo op IS te richten en de grootste en gevaarlijkste speler op het Syrische slachtveld te negeren. Waarbij de voormalige VS-president Obama zich onnoemelijk zwak toonde. De Syriërs hebben gelijk: was Assad in het begin van de opstand al van het toneel verdwenen, dan was er ook geen kalifaat geweest. De grootmachten hebben er anders over beslist.

“Alternatieve feiten”
Voor Poetin is dit uiteraard geostrategie op topniveau. Hij kijkt monkelend toe hoe Europa economisch en politiek kreunt onder een ongeziene vluchtelingenstroom, met de Turkse president Erdogan als sluiswachter. Niettemin lopen er in Europa, en vooral in Vlaanderen, een aantal creaturen rond die blijven applaudisseren voor de Syrische dictator. In hun naïeve denkwereld gelden de praatjes van Assad als alternatieve waarheid: ja, deze man is de ultieme dam tegen het wereldwijde moslimfundamentalisme. Kunnen we hier van populisme spreken, of gewoon van domheid? Ik opteer voor het laatste: zelfs louter politiek-demagogisch is deze zolenlikkerij genant en maakt ze geen indruk tegenover de overstelpende bewijzen omtrent massaslachting die door Amnesty International worden aangedragen.
Syrië is de laatste plek waar je wil zijn, zoveel is zeker. Geen enkele rechtse Europese politicus liet zich in de voorbije jaren nog maar in de buurt van Assad zien. Wilders, Nigel Farage, Le Pen,… deze laatste bewees wel enige lippendienst aan de dictator, maar hoedde er zich voor om ermee op de foto te gaan staan: met Assad gaan konkelfoezen in een penetrante lijkengeur van massa-executies, non merci.
Niet zo Filip Dewinter en zijn acolieten Jan Penris en Anke Van Dermeersch. Ook nu weer heeft een delegatie wasknijpers van het Vlaams Belang op kosten van het regime zijn opwachting bij de Syrische dictator mogen maken, om “aan feitenonderzoek te doen”, want die Amnesty International-rapporten zijn natuurlijk maar leugens, verspreid door linkse rakkers die heimelijk sympathiseren met de moslimterroristen.
Het heeft iets zielig. Welk feitenonderzoek? Is er iets dat we nog moeten weten, behalve de stereotype propagandapraat? Dewinter is politiek al lang uitgespeeld en acteert maar wat, troost zoekend in de schaduw van Wilders en C°, en zich nu optrekkend aan het succes van Donald Trump. Zou Bashar al-Assad weten dat Filip Dewinter bij ons een marginale brulboei is en dat de VRT-camera’s erbij waren om te bewijzen dat VB-voorzitter Tom Van Grieken een broekje is zonder gezag? Ja dus, ik voel een lichte gêne bij deze dictator die zich bijna excuseerde voor de tête-à-tête met de toekomstige niet-burgemeester van Antwerpen die alleen nog voor eigen rekening rijdt.
Tenenkrullend onderga je dit soort ondraaglijke lichtheid, met grote trots doorgetweet via ‎@FDW_VB (“President Bashar Al Assad ontmoet in Damascus. Lang gesprek van één uur. Moedig en indrukwekkend man.”) Zou Dewinter het nog steeds operationele foltercentrum van Saydnaya mogen bezoeken? De massagraven inspecteren? Ik vermoed van niet. Heeft hij ernaar gevraagd? Jawel, en de president deed het af als verzinsels, simpel toch. Een Syrisch president zonder de minste legitimiteit en een Vlaams politicus die door niemand nog ernstig wordt genomen: in vele opzichten is dit een grappig-pijnlijk spiegelspel van de dubbele leugen.
Ik begrijp niet waarom een stuk donkerbruin Vlaanderen zich, tegen beter weten in, aan deze alternative truth blijft vastklampen. Het is toch niet omdat links onvoldoende de gevaren van de islamisering onderkent, dat de andere zijde op de koffie moet gaan bij een beul in maatpak? (Extreem)rechts maakt een kapitale fout door zich te verbranden aan de man die ooit nog wel een proces wegens oorlogsmisdaden en genocide te wachten staat. Moreel is het onverdedigbaar, maar zelfs strategisch geeft het geen pas. Bashar Al Assad zal onze problemen niet oplossen, integendeel. Het beste wat hij voor deze wereld én voor Europa kan doen, is opkrassen. Maar dat zal dankzij Vladimir Poetin wel niet snel gebeuren. Of waarom we ons in de toekomst zeker nog mogen verheugen in méér VB-toerisme naar het land dat door de internationale pers wordt omschreven als ‘The worst place on earth’. Smaken verschillen. Prettige reis nog.

De ene Donald verwijt de andere…: waarom Dieselgate-Europa beter voor zijn eigen deur zou vegen

tuskprump

Het planetaire gevaar dat Trump heet, heeft zich nu ook gemetamorfoseerd tot het monster dat Europa bedreigt. Dat weten we dankzij de toespraak van Koning Filip voor de Gestelde Lichamen, de banbliksems van Guy Verhofstadt, en zopas ook Donald Tusk die in een brief aan de 27 EU-regeringsleiders waarschuwt voor het Trumpisme dat op één lijn wordt gesteld met het islamfundamentalisme, als emanaties van het Kwaad.

Dat is uiteraard een paar bruggen te ver en, euh… bijna Trumpiaans van toon. Ik ga voorbij aan de lichtgewichten Filip (een niet-verkozen staatshoofd, wat moet die lessen over democratie komen geven?) en Guy (pas thuis van een desastreuze en klungelige coulissenoorlog die hem het EU-voorzitterschap moesten opleveren). Maar dat de voorzitter van de Europese Raad zo’n oorlogstaal spreekt, verdient een nadere beschouwing.

Even terug naar de historische realiteit: het naoorlogse Europa is een bedenksel om de Frans-Duitse entente te bestendigen, met Duitsland als economische locomotief en Frankrijk als politieke schoonmoeder. We moesten allemaal EU-onderdanen worden om te vermijden dat er weer zo’n Frans-Duitse oorlog uitbreekt: dat is de lachwekkende politieke smoes achter het EU-verhaal, die ook in de Tusk-brief nog eens wordt opgevoerd.

We weten hoe het is gelopen: de Unie is via tussenstations als Maastricht en Lissabon uitgegroeid tot een nutsvereniging die vooral een leger bureaucraten permanent laat pendelen tussen Brussel en Straatsburg, en die via een doolhof van reglementeringen haar legitimiteit wil afdwingen. Waarbij tegelijk lobbyisme en corruptie hoogtij vieren. Of moeten we herinneren aan Dieselgate en een onlangs vrijgegeven rapport waaruit blijkt dat ambtenaren en politici al sinds 2005 wisten dat dieselwagens teveel vervuilende stoffen uitstootten? En dat er werd overeengekomen om de (in hoofdzaak Duitse en Franse) automobielindustrie te ontzien, en zo een loopje te nemen met de eigen regelgeving?

Boekhoudersgeest

Afbeeldingsresultaat voor dieselgateDie affaire rond de sjoemelsoftware is interessant, omdat ze naadloos aansluit bij de economische relatie tussen de EU en de VS, én het verschil in bestuurscultuur. Het was namelijk in een labo van de universiteit van Virginia dat de zaak aan het rollen ging en men vaststelde dat de Volkswagenmotoren in testsituaties andere uitslagen opleverden dan op de weg. Van daaruit werd de Environmental Protection Agency (EPA) gebrieft, de overheidsinstelling die zich met milieu en luchtkwaliteit bezig houdt. Het is een zelfstandig agentschap met politionele bevoegdheid, dat zich rechtstreeks tot de fabriek in Wolfsburg wendde met een paar lastige vragen. Waarna de bal aan het rollen ging.

De verschillen tussen de VS en Europa? In Amerika is er een autonome milieuwaakhond die zelf de testen organiseert en de theoretische waarden vergelijkt met de reële uitstoot. Wagentypes die niet voldoen verliezen hun homologatie, punt gedaan. In Europa bepalen de producenten wat er gebeurt, waar en hoe er getest wordt, met welke wagens. In naam van de werkgelegenheid verloederde de controle op schone lucht helemaal, een systeem dat de dood van duizenden Europeanen op zijn geweten heeft, vooral in dichtbevolkte en drukbereden regio’s zoals Vlaanderen, waar 63% van alle wagens dieselwagens zijn (een wereldtopper), en het fijnstofgehalte haast permanent boven de toegelaten grens ligt. Hetzelfde verhaal voor de tabakslobby en de subtiele manier hoe die al decennia lang de Europese normgeving afdempt. Of denk aan het eindeloze getouwtrek rond het afschaffen van de roaming-kosten voor bellen in het buitenland, met dank aan de machtige telecomsector.

Ik breng die dieselzaak in herinnering, omdat ze exemplarisch is voor het malgoverno en de vreselijke bestuursstijl die de EU teistert. Ietwat bescheidenheid zou Donald Tusk echt wel sieren. Politiek Europa is niet eens begaan met zijn burgers, maar zit helemaal ingebed in de kille boekhoudersgeest waar –vergis u niet-, Angela Merkel en de Europese Centrale Bank de lakens uitdelen. Dieselgate is niet alleen een schandaal dat de automobielsector treft, het betekent ook de definitieve afwaardering van heel het Brussels-Straatsburgs circus dat wij betalen.

In dat opzicht moet men de vlammende, moreel bewogen open brief van Donald Tusk vooral lezen als een operatie schaamlap. De eigenzinnige Trump-retoriek (en neen, ik ben het ook politiek niet eens met hem, en vind zijn positie ten aanzien van Israël en de annexatiepolitiek ronduit gevaarlijk) is voor de beschadigde potentaten van het oude continent blijkbaar een handige schietschijf om het eigen falen te camoufleren. Het bekende verhaal van de externe vijand dus, die de aandacht moet afleiden van de eigen malaise. Of wat denkt u van deze ronkende volzin:

“Maar vandaag moeten we heel uitgesproken opkomen voor onze waardigheid, de waardigheid van een verenigd Europa – en dan maakt het niet uit of we te maken hebben met Rusland, China, de VS of Turkije. Daarom moeten we de moed vinden om trots te zijn op onze eigen verwezenlijkingen, waardoor ons continent de beste plek op aarde is.”

 Tournée minérale

Afbeeldingsresultaat voor Barroso GoldmanWaardigheid? Welke waardigheid? Die van ex-EC-voorzitter José Manuel Barroso, nu aan de slag bij Goldman Sachs, de zakenbank die een hoofdrol speelde in het wegmoffelen van de Griekse schuldcijfers? De beste plek op aarde? Kuchkuch. Ik constateer dat de luchtkwaliteit in een wereldstad als New-York nog altijd vele malen beter is dan in Brussel. Ik zeg niet dat dit de verdienste is van Donald Trump, maar ik weet wel dat het Vlaamse spreekwoord “Eerst voor eigen deur vegen” vandaag een veel beter Europees motto zou zijn dan het holle en protserige In Varietate Concordia (eenheid in verscheidenheid).

Heel de trumpificatie van het taalgebruik (kijk, nu doe ik het zelf) om het Kwaad te benoemen is voor een groot deel het gevolg van rancune, onvermogen en middeleeuwse zondeboklogica. Lekker, zo’n kop van Jut en dat katten op die Muur. Edoch, we hebben nooit geduld dat de VS zich met onze politiek bemoeit, laten wij dat dan ook niet in de andere richting doen. Het rouwverwerkingsproces van de Democratische partij in Amerika is één zaak, het deconstrueren van de EU en het herdenken van Europa een ander. Haal die twee ajb niet door elkaar.

Opkuisen, afslanken, back to basics is de boodschap. Op water en brood gaan. Doe iets concreet, zinnig, down-to-earth, in plaats van te preken voor de galerij. Demonstreer echt leiderschap in plaats van te zaniken over een president aan de andere kant van de oceaan. Neem ook eens zo’n mooie vulpen, Donald (Tusk), en teken eens een besluit dat ons leven verandert, liefst in de goeie zin. Verras me. En vooral, zoals vandaag een hele hoop Vlamingen zich voornemen om de maand februari alcoholvrij door te brengen: ban eens een maand dat domme woord “populisme”, waarmee de zittende macht eigenlijk de gewone man/vrouw schoffeert om zichzelf niet te hoeven in vraag stellen. En waarom ik denk dat ook Jean-Claude Juncker daar zeker veel deugd van zou hebben.