Maandelijks archief: april 2017

De dood van Amy-Love: hoe gezond is een wereld waar iedereen met gemak 80 wordt?

Gistel

Bij de begrafenis van een hoogbejaard, illuster persoon met hoge verdiensten wordt de loftrompet niet gespaard. Elke krant heeft een hele doos vol in memoriams voor nog niet gestorven celebrities, kwestie van redactioneel snel op de bal te kunnen spelen als het eindelijk zo ver is. Over de doden niets dan goeds. Maar tegelijk hoort en leest men tussen de regels: oef, hij is eindelijk heen, maak wat plaats voor de jonge garde. Dat vind ik biologisch perfect normaal. Het tegendeel veel minder: het vastklampen aan het leven en zelfs aan de macht, van mensen die een mooi leven hebben gehad en onder geen beding willen erkennen dat hun tijd voorbij is.
Door de ontwikkeling van de medische wetenschap en de uitmuntende gezondheidszorg in de beschaafde wereld is is de gemiddelde levensverwachting alsmaar gestegen: in België momenteel 80 jaar voor mannen en 82 voor vrouwen. Dat seksenverschil is op zich best grappig: waar maken vrouwen zich druk over, als ze gemiddeld toch aan het langste eind trekken?
Veel minder grappig is het verhaal van een demente vrouw van rond de 80, die, terwijl haar man (ook de 80 voorbij) een boodschap deed, op de parking de sleutel van het autocontact omdraaide en een jong meisje van 16 vermorzelde dat een broodje zat te eten. Het gebeurde een jaar geleden in Gistel. Het parket besliste om de vrouw niet te vervolgen, maar de ouders van Amy-Love zijn niet akkoord en willen haar voor het gerecht. Ik begrijp hen volkomen, ook al zal een beetje advocaat dit makkelijk als een “tragisch ongeval” uitleggen.

Niet alleen de schuldvraag van die vrouw staat open (is dementie een vrijgeleide voor om ’t even wat?), maar ook deze van de man die haar achterliet mét de sleutels in het contact (“ze luisterde graag naar de autoradio”), de overheid die deze mensen toelaat om auto te rijden, de medische wetenschap die hen probleemloos over de grens van de 80 tilt, de zorgsector die hen, met alle respect, opkalefatert, en tenslotte heel de maatschappij die oud worden als een mensenrecht accepteert, een absoluut normaal streefdoel, en daar ook de menselijke, sociale en financiële kost voor over heeft.
Worden wij gewoon te oud en is de belabberde toestand van deze planeet het gevolg van een globale veroudering die de menselijke soort als geheel verzwakt?

GAS-boetes

GASDaarmee is een fundamenteel spanningsverschil rond vergrijzing zichtbaar geworden, dat verder gaat dan persoonlijke drama’s. Dementie zit in de lift: officiële cijfers spreken van 130.000 Alzheimerpatiënten, mensen dus die daarvoor behandeld worden, maar de Gezondheidskrant schat dat er zo’n 400.000 dementen in België rondlopen, dat is ruwweg één op de twintig Belgen. Ook dat echter is maar de medische top van de ijsberg. Want waar begint dementie? Men mag stellen dat in doorsnee vanaf het vijftigste levensjaar de fysieke én psychische conditie bij mannen én vrouwen sterk achteruit gaat. Sukkelachtigheid, geheugenverlies, het zijn allemaal kleine kwaaltjes waar vrij stevige medicatie tegenover staat en ook, jawel, een indrukwekkend netwerk van eerstelijnsgeneeskunde tot en met gespecialiseerde opvang, inbegrepen natuurlijk heel het farmaceutisch aanbod.

Wie houdt heel dat systeem financieel recht? De jongeren natuurlijk. Wat krijgen ze ervoor terug? Een hoop ellende en aanstellerij. Wordt in een primitieve samenleving de oudere nog gekoesterd als wijze, zij het wat kwijlende getuige van het verleden, bij ons is ouderdom steeds meer de norm en jeugd de uitzondering. Het is niet gemakkelijk om jong te zijn in deze tijd van GAS-boetes voor van alles en nog wat (misschien eist de advocaat van de demente vrouw vrijspraak omdat Amy-Love haar broodje op de grond aan het eten was: mag dat zomaar?), oeverloze onderwijsdiscussies, ouders die onmogelijke eisen stellen of, net andersom, hun kind in een stadspark laten creperen.
Ik begrijp als vader van een 14-jarige perfect hoe de jeugd vlucht in haar eigen wereld van games, idioot-grappige youtube-filmpjes, drugs, comazuipen en voor ons schier onbegrijpelijke sms talk. Ik begrijp ook waarom steeds meer jongeren van school gestuurd worden, ook al heb ik best wel respect voor wat leerkrachten proberen te doen, namelijk iets over te brengen wat ouderen of mensen uit de voorbije tijd hebben uitgedacht. En ik begrijp tenslotte waarom bij peilingen onder de middelbare scholieren het politiek extremisme (links en rechts) hoogtij viert: wat is dit voor een rotzooi die we hen nalaten? Konden we echt niet beter?

Babyboom

BenidormDaarmee zijn we bij de historische dimensie van het fenomeen dementie: de oudjes rijden niet alleen de jonkies te pletter, ze laten ook een puinhoop achter die ze zelf hebben veroorzaakt en niet kunnen of willen opruimen. Ecologisch gaan we naar de haaien, wereldvrede was nooit verder af, economisch stuntelen we van de ene crisis in de andere, cultureel zijn we vervallen in de productie van ontiegelijke eenheidsworst, geserveerd tussen New York, Tokio en Vladivostok. Tegelijk is het machtsvertoon van de dementerenden nooit groter geweest, een fenomeen waarvoor het woord ‘gerontocratie’ is uitgevonden: hoe langer de levensverwachting, hoe sterker de vergrijzing, hoe meer de trage domheid, afgewisseld met flitsen van irrationele hyperspasmodiek en hyperlalie de norm wordt.
En dus blijven de Benidorm Bastards volhouden, in hun ambitie om de eigen aftakeling synchroon te houden met die van de planeet. Rockgroepen uit de jaren ’70 die aan een comeback beginnen (met achter het podium een urgentieteam voor het geval dat): we kunnen het nog grappig vinden. Professor Vermeersch (82) die ongelukkig is als hij een week niet op TV is geweest om Vlaanderen middels een donderpreek te exorciseren: ook daar kunnen wij, hangjongeren, nog mee leven.
trump2De echte schande van de omgekantelde bevolkingspiramide zit hem in de politieke en economisch-financiële macht, wereldwijd uitgeoefend door niet-erkende dementen als Donald Trump (70), Recep Erdogan (63) en Vladimir Poetin (64). Hun optreden is ronduit gevaarlijk en nefast, ze horen thuis in een zwaar bewaakte verzorgingsinstelling, maar door een speling van het lot zijn ze in de cockpit terecht gekomen en sturen ze vrolijk recht op de bergwand af. Niemand houdt hen nog tegen, deze ontsnapte bejaarden.

Tellen we terug, dan komen we uit in het magische jaar 1968, waar deze generatie zelf de jeugdcultus installeerde om een vrijheid-blijheid-cultuur uit te dragen die naadloos overging in een niets of niemand ontziende regeltjesmaatschappij, doordesemd van het ondertussen wel beruchte politiek-correcte denken. Voor een groot deel is de actuele shit het product van de heden opnieuw in luiers levende babyboomgeneratie. Hun aanspraak op de toekomst was zo overweldigend, revolutionair, utopisch, totalitair, dat we vandaag de ontaarding daarvan meemaken in de vorm van groteske machtscapriolen waarvan de megalomanie door elke Alzheimerspecialist met gemak kan gedetecteerd worden als een symptoom van een ouderdomsziekte.

En zeggen dat wetenschappers trots meedelen dat we binnen een paar decennia makkelijk de 100 halen. Ik mag er niet aan denken. Hét conflict van deze eeuw wordt, na of tegelijk met de cultuurstrijd, de links/rechts-tegenstelling, de Noord-Zuid-confrontatie, en de sociale collaps tussen rijk en arm, het generatieconflict tussen de mentaal fitte maar hopeloos onmachtige -50’ers, en de categorie waarvoor ze financieel opdraaien maar die ook de machtshefbomen zorgvuldig afschermt. Met steeds noodlottiger afloop. Wachten moet de jeugd, tot ze ook dementeert en zich op dezelfde ziekelijke manier aan het leven vastklampt. Wie doorbreekt deze spiraal? Marine Le Pen (48)? Ook zij loopt tegen de menopauze aan, het moment waarop mensen hun biologische overbodigheid trachten te compenseren met in se belachelijke bezweringsformules.

Nu denkt u heel de tijd: die Sanctorum is toch ook al 62 en wellicht aan het raaskallen. Gelijk hebt u. Geloof niets van wat deze man vertelt en sluit hem op. Volgend jaar vieren we een halve eeuw mei ’68. Hopelijk dan toch helemaal onder het waakzaam oog van een team witte schorten. Tenzij we voor euthanasie gaan, maar welke ouderdomsvereniging zou daarvoor zijn fiat geven?

Paris, Frankrijk, en de Guillotine Permanente: haalde IS de mosterd bij Robespierre?

terreur

Onvoorstelbaar hoeveel “Frankrijkkenners” de laatste dagen in de media zijn opgedoken, naar aanleiding van de presidentsverkiezingen waarvan de 1ste ronde zich morgen voltrekt. In Knack dook onlangs zowaar zelfs Koen Dillen op, zoon van VB-stichter Karel Dillen en auteur van een Mitterrand-biografie. Het expertendom neemt exponentieel toe met de nieuwswaarde van het onderwerp. Mij hebben ze nog niet gevraagd, niettegenstaande ik regelmatig de Bretoense kust bezoek en een goeie Bordeaux wel kan appreciëren.

Gisteren mocht ook DS-columniste Mia Doornaert, het tragisch geval van een 71-jarige barones die er wil uitzien als een 30-jarige airhostess, haar visie komen toelichten en reclame maken voor haar boek in … Het Nieuwsblad, de volks-simpele versie van De Standaard. Ze had het over vergane glorie, en neen, het ging niet over la Doornaert zelf maar over Frankrijk dus, ooit zelfverklaard uitvinder en exportland nummer 1 van de Verlichting, maar nu in diepe duisternis gehuld. Wat is er aan de hand?

De Eredienst van het Opperwezen

culteDie Verlichtingslegendes, we gaan ze niet allemaal terug oprakelen: de heden plat geciteerde rebel/humanist Voltaire (die wel de slavernij verdedigde als het economisch opbracht voor Frankrijk), pedagoog J.J. Rousseau (die zijn eigen kinderen in het weeshuis achterliet), en natuurlijk Maximilien-Marie-Isidore de Robespierre niet te vergeten, de man die de 22ste Prairial van het jaar II (in onze kalender: 10 juni 1794) de Loi de la grande terreur instelde, een wet waarmee werkelijk elke zogezegde tegenstander van de revolutie zonder vorm van proces onder de guillotine kon belanden. Iedereen was verdacht en iedereen moest iedereen bespioneren, in naam van de Vrije Rede en de Macht van het Volk.

Minder bekend is dat Robespierre ook een nieuwe staatsgodsdienst invoerde, namelijk de Eredienst van het Opperwezen (le culte de l’Être suprême), waaraan elke burger tot zijn laatste vezel toegewijd moest zijn, ook weer op straffe van onthoofding. Doet het een belletje rinkelen?

Grote hypotheses worden nu door bovenvermelde experten naar voor gebracht, omtrent de reden waarom Frankrijk, en speciaal Parijs, zo geliefd is bij de IS-strategen om er Bataclan te maken. Zeker speelt het toeristisch aspect een rol, werk met ontspanning combineren, een reis naar Parijs blijft leuk en romantisch. Er is de Arc de Triomphe, het Louvre en de Pont des Arts, waar verliefden hun slotjes vastmaakten tot de brug in 2014 ernstige verzakkingsverschijnselen vertoonde. Zo’n brug kan je dan toch gelijk meteen opblazen. Anderen beweren dat het moslimfundamentalisme Parijs uitkiest als vermaledijd symbool van de westerse goddeloosheid. Of een wraak voor de bombardementen op Syrië.

Maar er is nog een andere hypothese. Misschien is de Franse revolutie, de moeder van alle revoluties, ook wel de moeder van de Jihad-revolutie en de kalifaatdroom, en is die aanslag juist een eerbetoon aan de terreurperiode en zijn culte de l’Être suprême. Of waarom de IS-top misschien wel de mosterd bij Robespierre haalde, in navolging van Lenin, Trotzki, Stalin, Pol Pot en andere leiders die het groot zagen.

Het idee dat een staat een revolutionaire ideologie helemaal kan belichamen, in naam van de totale maakbaarheid, met de verplichte medewerking van alle intellectuelen, maakt ook het fameuze Verlichtingsidealisme tot een obscurant fenomeen waar in de limiet zelfs religieuze bewegingen zich op kunnen inspireren. Anders gezegd: het Verlichtingsideaal leidt in zijn pure vorm tot complete duisternis, te beginnen al met Dr. Guillotin die een machine ontwikkelde om politieke dissidenten op “menselijke wijze” te elimineren, zijnde de Guillotine Permanente.

Die kritiek is uiteraard niet nieuw. De filosofen Max Horkheimer (1895–1973) en Theodor W. Adorno (1903 – 1969) beschreven in hun “Dialektik der Aufklärung” al nauwgezet hoe het Westerse denken dacht de mensheid te bevrijden via de wetenschap en de ratio, terwijl het omgekeerde zich voltrok: een nieuwe, ongekende verknechting aan de permanente technologische revolutie, het wetenschappelijk positivisme, de totale objectivering en manipuleerbaarheid van alles en iedereen, bejaarden die in tehuizen tegen robotjes moeten spreken, enzovoort,- dat alles met medewerking van de massamedia en de ingebedde journalistiek. Het verschil tussen religieus fundamentalisme en extreem techno-materialisme, is maar een kwestie van punten en komma’s. Het onthoofdingsritueel hebben ze alvast gemeen, ook al respecteert de guillotine de Droits de l’Homme.

French Cancan

cancanZo bekeken is Frankrijk, bakermat van de Revolutie, het achterlijkste land ter wereld, waar de achterlijkste religie ter wereld zich op fixeert. De implosie van het welbekende Franse chauvinisme tot de huidige j’en ai marre-mentaliteit (het kan me geen kloten meer bommen) en het feit dat de helft niet eens gaat stemmen, heeft veel te maken met dat besef: de republiek is, met haar politieke elites, weinig meer dan de travestie van het Ancien Régime en zijn despotisme.

En veel fundamenteler nog: heel de bevrijdingsideologie die toeterend de 18de eeuw afsloot, heeft twee eeuwen later het monster van het vrijemarktglobalisme gebaard, de totale onderhorigheid van het individu aan de Google’s en Monsanto’s van deze wereld. Zij hebben het politieke vrijheidsideaal, sowieso al een waanidee, helemaal ontledigd en getransformeerd tot onderwerping aan het Gouden Kalf van de vooruitgang. Dat alles, paradoxaal genoeg, gekoppeld aan een duizelingwekkende bureaucratie die het rationele universum doorlopend in goede banen moet leiden via duizenden wetten en wetjes waaraan alleen de hogepriesters van de culte de l’Être suprême ontsnappen.

IS is dus op het juiste adres, het is een beetje thuiskomen, in het zelfgewaande middelpunt van het universum, en Frankrijk wordt, zoals Houellebecq het voorspelt, dé plek waar de Europese sharia zijn intrede doet. Niet als antithese, maar als orgelpunt van de Franse Revolutie, als dat geen grap is.

OnfrayDe nieuwe intellectuele vague in Parijs is, hoe kan het anders, die van het cynisme en het Titanic-orkest: we gaan naar de haaien, maar met stijl. Aanvoerder is een zekere Michel Onfray (1959), auteur van boeken met veelbetekenende titels als “Décadence”, waarin het einde van de Westerse cultuur wordt aangekondigd. Ik mag generatiegenoot Onfray wel, onder meer voor zijn zin voor humor (“Filosofen die niet kunnen lachen moeten we mijden als de pest”) en zijn anarchistische ingesteldheid.

Zijn boeken verkopen als zoete broodjes, er valt ook met de culturele malaise veel geld te verdienen. Maar het einde van Frankrijk is natuurlijk niet het einde van de wereld. Als de EU uiteenvalt dankzij de Le Pen aan de rechterkant of Mélenchon aan de linkerkant, zie ik best wel mogelijkheden om aan de loi de la grande terreur, zowel de westerse als de Arabische, te ontsnappen en een Europese Renaissance te zien oprijzen die zowel politiek als cultureel nieuwe bakens zet. Als we maar stoppen met alles en iedereen heel de tijd te willen verlichten, want het is net daardoor dat de energieschaarste toeslaat, de luchtkwaliteit zo slecht wordt en het ecofascisme weer zijn eigen versie van terreur verzint.

Ziezo, nu heb ik toch wel iedereen een veeg uit de pan gegeven en kunnen we met een gerust hart de French Cancan dansen waardoor we Décadence helemaal niet hoeven te lezen. Veel beter voor de bloedsomloop zolang we het hoofd niet verliezen. Of zoals het refrein gaat uit een strijdlied van 1793 “C’est la guillotine gaie, c’est la guilloti-ne”.

Trump als moderne Caligula: jammer dat de grappigste president zo’n vervelende neveneffecten heeft

Met Trump konden wij, liefhebbers van aangebrande humor, aanvankelijk nog lachen, en de gebreide kutmutsen wekten zelfs mijn sympathie op voor de door weldenkend links verbanvloekte Donald, tegelijk seksist, racist en fascist. Zo lang Trump erop los tweette, de ene leugen-om-bestwil na de andere verkondigde, en ondertussen zijn beleid door zijn eigen partij gekortwiekt zag, wat hem dan weer geen barst leek te kunnen schelen, vond ik hem echt vermakelijk en zelfs een zegen voor de politieke diversiteit.

CaligulaMaar zo’n gekke VS-president heeft wereldwijd natuurlijk ook wel macht en invloed. En dan moet ik denken aan Gaius Caesar Augustus Germanicus, bijgenaamd Caligula, Romeins keizer uit het begin van onze tijdrekening en ook begonnen als “anti-establishment”-figuur die graag het volk achter zich had, via het bekende brood en spelen, én een viscerale afkeer van alles wat naar democratie rook.

Gaandeweg ontpopte hij zich tot een absolute tiran met megalomane trekjes, niet gehinderd door enig militair-strategisch inzicht, en met een voorliefde voor groteske bedenksels waarmee hij alleszins steeds weer de show stal. Zo liet hij zijn troepen mosselen verzamelen aan de Vlaamse kust (!), als bewijs van een succesvolle veldtocht aan de Noordzee. En natuurlijk kent iedereen de befaamde (maar door biografen wellicht gefantaseerde) legende van de keizer die zijn paard tot consul benoemde. Een metafoor voor zijn afkeer van de senaat waarmee hij doorlopend in de clinch lag.

De laatste jaren van zijn bewind werden gekenmerkt door despotische willekeur van een zelfs voor die tijd ongekende wreedheid, -vergeet keizer Nero,-: arrestaties, folteringen, terechtstellingen van politieke tegenstanders, waarbij Caligula een nieuwigheid ontdekte om het volk aan zijn kant te houden: de Jodenhaat, die model zou staan voor de latere vervolging van de Christenen. Zo’n interne publieke vijand, dat staat nu eenmaal goed voor een volksmenner die zich probleemloos van alternatieve waarheden bedient. Het lijdt geen twijfel: Caligula was de Trump van zijn tijd.

Nog meer terreur in Europa

Trump_Netanyahu_FoxNewsMinstens twee actuele heersers hebben de waanzin van Donald Trump goed naar waarde weten te schatten. De eerste heet Benjamin Netanyahu, premier van Israël. Al tijdens de verkiezingscampagne liet Trump weten geen moeite te hebben met de (door de VN als illegaal beschouwde) Joodse nederzettingen. Kort na zijn verkiezingszege benoemde hij een uitgesproken voorstander tot ambassadeur in Israël. David Friedman doneerde zelfs geld voor Beit El, waar fanatieke kolonisten op religieuze gronden elke Palestijnse claim op ‘hun’ land verwerpen. Een andere donateur is Trumps Joodse schoonzoon Jared Kushner, door de president benoemd tot zijn speciale gezant in het Midden-Oosten.

De installatie van Donald Trump is een ramp voor het Israëlisch-Palestijnse vredesproces, maar een zegen voor de zionistisch geïnspireerde expansieplannen van de Israëlische rechterzijde, die op termijn een totale annexatie van oostelijk Jeruzalem, de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook beoogt.

Dat is voor Europa alleen maar slecht nieuws: de van elke toekomst beroofde Palestijnen zullen zich gefrustreerd in de armen storten van het moslimterrorisme (waar ze zich tot hier toe min of meer van distantieerden), en een nieuwe generatie Jihadisten naar onze kontreien sturen, via IS als tussenstation, of iets anders. Het zal Trump een zorg zijn, hij zal mosselschelpen verzamelen en nog eens een kwinkslag over het hellegat Brussel-België ten beste geven.

Nog meer asielzoekers voor de deur

zenuwgasDe tweede potentaat die alleen maar blij wordt van de gekke Donald en diens groteske amoraliteit, heet Bashar al-Assad, president van Syrië, of wat daarvan over schiet. Met Rusland als ruggensteun is Assad een nooit geziene massaslachting begonnen jegens zijn eigen volk dat in opstand kwam. Na zes jaar burgeroorlog zijn meer dan zes miljoen Syriërs op de vlucht. Vijf miljoen in de buurlanden, en ondertussen meer dan één miljoen in Europa. Meer nog dan voor IS, zijn ze gaan lopen voor hun eigen president, het is een waarheid die we maar beter onder ogen zien. Vreselijke beelden bereiken ons nu, na een tweevoudig bombardement met gifgas op het stadje Khan Shaykhun, in de provincie Idlib. Louter burgerslachtoffers. Een tweede maal werden zelfs een ziekenhuis en twee spoedzorgcentra onder vuur genomen.

Specialisten vermoeden, aan de hand van de symptomen, dat het om zenuwgas (Sarin) gaat, een goedje met een verschrikkelijke uitwerking dat in hoofdzaak de burgerbevolking treft, vooral veel kinderen ook. Uiteraard ontkent Assad alles staalhard, zoals we van hem gewoon zijn, hierin gevolgd door een aantal nuttige idioten ten onzent die weerom beweren dat “het allemaal in scène is gezet door de rebellen”.

Wat er ook van zijn, de Syriërs die gebleven zijn, en het nog kunnen, zullen meer dan ooit de oversteek naar Europa willen wagen, hoe zou u zelf zijn. Andermaal: Donald Trump, die Assad niet langer beschouwt als een probleem maar als een deel van de oplossing (Endlösung), zal mosselschelpen rapen. Wij zullen nog meer overspoeld worden met radeloze mensen. Meer terreur, meer asielzoekers, dank u, Donald.

In tegenstelling tot hun Amerikaanse beschermheer, zijn Netanyahu en Assad allerminst gaga. Het zijn sluwe, gewetensloze opportunisten die de gril van de geschiedenis, genaamd Donald Trump, als een godsgeschenk zien en zullen weten te exploiteren.

Het Caligulagehalte van Donald Trump zal zich vooral doen gevoelen buiten de grenzen van Amerika. Zij hebben er ten minste nog voor gekozen, wij niet. Jammer dat de grappigste VS-president ooit, zo’n vervelende neveneffecten heeft. Toch een doordenker voor de rechtse Trump-fans in Europa.