Paris, Frankrijk, en de Guillotine Permanente: haalde IS de mosterd bij Robespierre?

terreur

Onvoorstelbaar hoeveel “Frankrijkkenners” de laatste dagen in de media zijn opgedoken, naar aanleiding van de presidentsverkiezingen waarvan de 1ste ronde zich morgen voltrekt. In Knack dook onlangs zowaar zelfs Koen Dillen op, zoon van VB-stichter Karel Dillen en auteur van een Mitterrand-biografie. Het expertendom neemt exponentieel toe met de nieuwswaarde van het onderwerp. Mij hebben ze nog niet gevraagd, niettegenstaande ik regelmatig de Bretoense kust bezoek en een goeie Bordeaux wel kan appreciëren.

Gisteren mocht ook DS-columniste Mia Doornaert, het tragisch geval van een 71-jarige barones die er wil uitzien als een 30-jarige airhostess, haar visie komen toelichten en reclame maken voor haar boek in … Het Nieuwsblad, de volks-simpele versie van De Standaard. Ze had het over vergane glorie, en neen, het ging niet over la Doornaert zelf maar over Frankrijk dus, ooit zelfverklaard uitvinder en exportland nummer 1 van de Verlichting, maar nu in diepe duisternis gehuld. Wat is er aan de hand?

De Eredienst van het Opperwezen

culteDie Verlichtingslegendes, we gaan ze niet allemaal terug oprakelen: de heden plat geciteerde rebel/humanist Voltaire (die wel de slavernij verdedigde als het economisch opbracht voor Frankrijk), pedagoog J.J. Rousseau (die zijn eigen kinderen in het weeshuis achterliet), en natuurlijk Maximilien-Marie-Isidore de Robespierre niet te vergeten, de man die de 22ste Prairial van het jaar II (in onze kalender: 10 juni 1794) de Loi de la grande terreur instelde, een wet waarmee werkelijk elke zogezegde tegenstander van de revolutie zonder vorm van proces onder de guillotine kon belanden. Iedereen was verdacht en iedereen moest iedereen bespioneren, in naam van de Vrije Rede en de Macht van het Volk.

Minder bekend is dat Robespierre ook een nieuwe staatsgodsdienst invoerde, namelijk de Eredienst van het Opperwezen (le culte de l’Être suprême), waaraan elke burger tot zijn laatste vezel toegewijd moest zijn, ook weer op straffe van onthoofding. Doet het een belletje rinkelen?

Grote hypotheses worden nu door bovenvermelde experten naar voor gebracht, omtrent de reden waarom Frankrijk, en speciaal Parijs, zo geliefd is bij de IS-strategen om er Bataclan te maken. Zeker speelt het toeristisch aspect een rol, werk met ontspanning combineren, een reis naar Parijs blijft leuk en romantisch. Er is de Arc de Triomphe, het Louvre en de Pont des Arts, waar verliefden hun slotjes vastmaakten tot de brug in 2014 ernstige verzakkingsverschijnselen vertoonde. Zo’n brug kan je dan toch gelijk meteen opblazen. Anderen beweren dat het moslimfundamentalisme Parijs uitkiest als vermaledijd symbool van de westerse goddeloosheid. Of een wraak voor de bombardementen op Syrië.

Maar er is nog een andere hypothese. Misschien is de Franse revolutie, de moeder van alle revoluties, ook wel de moeder van de Jihad-revolutie en de kalifaatdroom, en is die aanslag juist een eerbetoon aan de terreurperiode en zijn culte de l’Être suprême. Of waarom de IS-top misschien wel de mosterd bij Robespierre haalde, in navolging van Lenin, Trotzki, Stalin, Pol Pot en andere leiders die het groot zagen.

Het idee dat een staat een revolutionaire ideologie helemaal kan belichamen, in naam van de totale maakbaarheid, met de verplichte medewerking van alle intellectuelen, maakt ook het fameuze Verlichtingsidealisme tot een obscurant fenomeen waar in de limiet zelfs religieuze bewegingen zich op kunnen inspireren. Anders gezegd: het Verlichtingsideaal leidt in zijn pure vorm tot complete duisternis, te beginnen al met Dr. Guillotin die een machine ontwikkelde om politieke dissidenten op “menselijke wijze” te elimineren, zijnde de Guillotine Permanente.

Die kritiek is uiteraard niet nieuw. De filosofen Max Horkheimer (1895–1973) en Theodor W. Adorno (1903 – 1969) beschreven in hun “Dialektik der Aufklärung” al nauwgezet hoe het Westerse denken dacht de mensheid te bevrijden via de wetenschap en de ratio, terwijl het omgekeerde zich voltrok: een nieuwe, ongekende verknechting aan de permanente technologische revolutie, het wetenschappelijk positivisme, de totale objectivering en manipuleerbaarheid van alles en iedereen, bejaarden die in tehuizen tegen robotjes moeten spreken, enzovoort,- dat alles met medewerking van de massamedia en de ingebedde journalistiek. Het verschil tussen religieus fundamentalisme en extreem techno-materialisme, is maar een kwestie van punten en komma’s. Het onthoofdingsritueel hebben ze alvast gemeen, ook al respecteert de guillotine de Droits de l’Homme.

French Cancan

cancanZo bekeken is Frankrijk, bakermat van de Revolutie, het achterlijkste land ter wereld, waar de achterlijkste religie ter wereld zich op fixeert. De implosie van het welbekende Franse chauvinisme tot de huidige j’en ai marre-mentaliteit (het kan me geen kloten meer bommen) en het feit dat de helft niet eens gaat stemmen, heeft veel te maken met dat besef: de republiek is, met haar politieke elites, weinig meer dan de travestie van het Ancien Régime en zijn despotisme.

En veel fundamenteler nog: heel de bevrijdingsideologie die toeterend de 18de eeuw afsloot, heeft twee eeuwen later het monster van het vrijemarktglobalisme gebaard, de totale onderhorigheid van het individu aan de Google’s en Monsanto’s van deze wereld. Zij hebben het politieke vrijheidsideaal, sowieso al een waanidee, helemaal ontledigd en getransformeerd tot onderwerping aan het Gouden Kalf van de vooruitgang. Dat alles, paradoxaal genoeg, gekoppeld aan een duizelingwekkende bureaucratie die het rationele universum doorlopend in goede banen moet leiden via duizenden wetten en wetjes waaraan alleen de hogepriesters van de culte de l’Être suprême ontsnappen.

IS is dus op het juiste adres, het is een beetje thuiskomen, in het zelfgewaande middelpunt van het universum, en Frankrijk wordt, zoals Houellebecq het voorspelt, dé plek waar de Europese sharia zijn intrede doet. Niet als antithese, maar als orgelpunt van de Franse Revolutie, als dat geen grap is.

OnfrayDe nieuwe intellectuele vague in Parijs is, hoe kan het anders, die van het cynisme en het Titanic-orkest: we gaan naar de haaien, maar met stijl. Aanvoerder is een zekere Michel Onfray (1959), auteur van boeken met veelbetekenende titels als “Décadence”, waarin het einde van de Westerse cultuur wordt aangekondigd. Ik mag generatiegenoot Onfray wel, onder meer voor zijn zin voor humor (“Filosofen die niet kunnen lachen moeten we mijden als de pest”) en zijn anarchistische ingesteldheid.

Zijn boeken verkopen als zoete broodjes, er valt ook met de culturele malaise veel geld te verdienen. Maar het einde van Frankrijk is natuurlijk niet het einde van de wereld. Als de EU uiteenvalt dankzij de Le Pen aan de rechterkant of Mélenchon aan de linkerkant, zie ik best wel mogelijkheden om aan de loi de la grande terreur, zowel de westerse als de Arabische, te ontsnappen en een Europese Renaissance te zien oprijzen die zowel politiek als cultureel nieuwe bakens zet. Als we maar stoppen met alles en iedereen heel de tijd te willen verlichten, want het is net daardoor dat de energieschaarste toeslaat, de luchtkwaliteit zo slecht wordt en het ecofascisme weer zijn eigen versie van terreur verzint.

Ziezo, nu heb ik toch wel iedereen een veeg uit de pan gegeven en kunnen we met een gerust hart de French Cancan dansen waardoor we Décadence helemaal niet hoeven te lezen. Veel beter voor de bloedsomloop zolang we het hoofd niet verliezen. Of zoals het refrein gaat uit een strijdlied van 1793 “C’est la guillotine gaie, c’est la guilloti-ne”.

Advertenties

17 Reacties op “Paris, Frankrijk, en de Guillotine Permanente: haalde IS de mosterd bij Robespierre?

  1. Koen Dillen, VADER van karel??

    • Zelfs de meest verlichte geesten verliezen al eens een hersenkwabje onder de guillotine. Ik vond dit overigens een zeer verlichtend artikel. IS, Trump, Poetin, de migratiecisis, Erdogan : ze dwingen Europa om eindelijk uit haar zelfgenoegzame winterslaap van passief cynisme, materialisme, consumptiedrang en een ziekelijke verslaafdheid aan de overheid te ontwaken. JS heeft volkomen gelijk als hij op dat vlak de Fransen een voortrekkersrol toebedeelt. Praat met een Fransman, en niets in Frankrijk vindt genade in zijn ogen. Maar hij is te lui om te gaan stemmen, net zoals een toenemend aantal Europeanen overigens. En ondanks alles vinden ze zichzelf nog steeds de navel van de wereld. Er is dus hoop. We verteren het spijtige intermezzo van volksverlakkers als Farage, Wilders, Dewinter en Le Pen wel , en we vinden onze tweede adem weer , op voorwaarde dat we hun kritiek ter harte nemen, maar zelf oplossingen bedenken, want die hebben ze niet.

      • Marc Neefs

        Heer Becu,
        Farage, Wilders, De Winter en Le Pen zijn volgens u volksverlakkers ??? Ja … Gelukkig heen, we in het onland België echte staatsmannen als … Stevaert, de generaties Toback, De Gucht, graaiers en knoeiers als Dehaene en idioten als Verhofstadt.

        Vriendelijke groet,

        Marc Neefs.

  2. Koen Dillen heeft goeie boeken over Franse presidenten op zijn naam staan. Hij zal de Franse politiek wel een beetje kennen. Artikel uit 2009.
    http://www.demorgen.be/binnenland/koen-dillen-vb-oogst-lof-voor-biografie-mitterand-b034f50f/

  3. siegfried verbeke

    Met genoegen heb ik uw nieuwste pennevrucht gelezen en weer allerlei bijgeleerd. Maar de zinsnede “Zo bekeken is Frankrijk, bakermat van de Revolutie, het achterlijkste land ter wereld, waar de achterlijkste religie ter wereld zich op fixeert.” Waarmee bedoeld: de islam.
    Mijnheer Sanctorum, hebt u ooit de Koran gelezen? U bent een verstandig man, dan moet u toch weten dat dit boek nauwelijks inhoudelijk verschilt van Bijbel en Evangelie. Mozes, Jezus Christus en Mohamed waren goedbedoelende wereldverbeteraars.
    Om u de moeite besparen de hele Koran te moeten doorworstelen, heb Ik voor u een tekst samengesteld, onder de titel “Koran en Islam volgens Wim van Rooy en zijn volgelingen”. Uw lezers kunnen deze bij mij (gratis) aanvragen (siegfriedverbeke@hotmail.com).

    • Je moet de Koran niet lezen om vast te stellen wat de Islam als maatschappij-ordenende leidraad in de praktijk betekent, en je moet ziende blind zijn om de verschillen met de Westerse wereld, gebaseerd op het Christendom, niet zien

    • De gekuiste versie van de Koran, zoals alleen bestaande in de hoofden van volk(sverraders) als Karen Armstrong en Verbeke, kan men wellicht eveneens bij Verbeke opvragen. Spijtig genoeg hebben het overgrote deel van het anderhalf miljard moslims geen oren naar die idyllische tweederangsversie. Toch maar eens de originele lezen, Verbeke !

  4. Stefaan Oplinus

    Het is natuurlijk maar een klein detail, maar ik zou Koen Dillen eerder situeren als zoon van de VB-stichter, niet als de vader van dito.

  5. Intellectueel zijn is de poging de wereld in al zijn complexiteit min of meer te begrijpen. Soms maken intellectuelen het echter gewoon complexer dan het is. De reden waarom Parijs voor IS zo’n dankbaar doelwit is is omdat ze er meer potentiële rekruten hebben rondlopen: boefjes zonder aansluiting bij de (klein)burgerlijke maatschappij die zichzelf enkel met de kant en klare geweld ideologie van IS een moment de gloire kunnen verschaffen. Waarom men dan weer 70 jaar zo hard gewerkt heeft om het aantal potentiële IS rekruten te maximaliseren ?

  6. Jacques Gekiere

    Een overdaad aan verlichting kan zorgen voor verblinding.. wij tasten in het duister en het zwarte licht daagt in het (Midden)Oosten

  7. Marc Neefs

    De vader van verwisselen met de zoon van … Een missertje
    Marc J.A. Neefs

  8. Marc Schoeters

    De Franse Verlichting werd gelukkig niet alleen vertegenwoordigd door de antisemitische koningskontlikker Voltaire, de zeurderige schoolmeester Rousseau of – godbetert – de preutse psychopaat Robespierre. Veel interessanter waren schalkse geesten als Diderot – die niet voor één gat te vangen waren. Onfray staat eerder in deze speelse Uilenspiegel-traditie. Mijn favoriete “verlichtingsboek” is het door Diderot geschreven “Les bijoux indiscrets”. Hierin wordt de corruptie van het Ancien régime genadeloos vermakelijk blootgelegd door de “loslippige juwelen” van de gezelschapsdames aan het koninklijke hof. Een boek letterlijk vol sprekende kutten! Maatschappijkritiek geven aan de hand van uit de biecht sprekende vulva’s – je moet er maar op komen! De waarheid komt uit een vrouwen”mond”. Het zou Diderot dan ook niet verwonderd hebben dat anno 2017 aan de corrupte Vijfde Republiek eerder een einde kan komen door de vaginale parlez-vrai van Marine dan door de lullige gezwollenheid van Macron. Jongeheer Macron blijft hoe dan ook een politiek correcte klier die voorstander is van de status quo. Een voorstandersklier – zeg maar pro-staat. Van hem moet je geen verlichting verwachten voor de opgewonden toestand van het land. Zal Frankrijk binnenkort kiezen voor de eikel of voor het loslippig juweel? Voor Le Pénis of voor Le Pen? Ach – ik vrees dat ook bij deze verkiezingen de gewone Fransman zoals altijd de lul is.

    • Christel Van den Maegdenbergh

      Zalig, uw schalkse woordspelingen! Ik heb dit boek van Diderot ook ergens liggen, zal het eens vanonder het stof halen 🙂

  9. Olivier Papillon

    VIVE LE ROI! VIVENT LES BOURBONS!

  10. Olivier Papillon

    De Ierse filosoof en politicus Edmund Burke (1729-’97) had de Fransen nog zo gewaarschuwd dat door de ontredderde toestand als gevolg van de revolutie het leger “mutinous and full of faction” zou worden, m.a.w. zou geneigd zijn tot muiterij en een rol zou willen spelen in het politieke gehakketak, en dat dan een “popular general”, verzekerd van de trouw van zijn troepen, ten tonele zou verschijnen als “master of your assembly, the master of your whole republic”!!!

    Misschien had hij toen gedacht aan de commandant van de Nationale Garde, de burgermilitie die de dag voor de bestorming van de Bastille werd opgericht, maar de voorspelling kwam uit het jaar VIII van de republikeinse kalender, de 18e Brumaire (= 9.11.1799), twee jaar na de dood van Burke, toen Napoleon Bonaparte in Frankrijk aan de macht kwam, de ‘kleine keizer’, die tenslotte het land in 1814-’15 verarmd zou achterlaten…

    Het opdringende ongeloof van de Verlichting, zoals het afleggen van een bepaalde eed om toegelaten te worden tot de katholieke eredienst (er bestonden toen geen parlementaire onderzoekscommissies…) ontketende bloedige opstanden! In Vlaanderen was er de Boerenkrijg (zie Boerenkrijgmuseum), vergeleken met Frankrijk eerder een schermutseling, waar men ‘les chouans’ kende, en de opstand in de Vendée, een ware genocide…