De dood van Amy-Love: hoe gezond is een wereld waar iedereen met gemak 80 wordt?

Gistel

Bij de begrafenis van een hoogbejaard, illuster persoon met hoge verdiensten wordt de loftrompet niet gespaard. Elke krant heeft een hele doos vol in memoriams voor nog niet gestorven celebrities, kwestie van redactioneel snel op de bal te kunnen spelen als het eindelijk zo ver is. Over de doden niets dan goeds. Maar tegelijk hoort en leest men tussen de regels: oef, hij is eindelijk heen, maak wat plaats voor de jonge garde. Dat vind ik biologisch perfect normaal. Het tegendeel veel minder: het vastklampen aan het leven en zelfs aan de macht, van mensen die een mooi leven hebben gehad en onder geen beding willen erkennen dat hun tijd voorbij is.
Door de ontwikkeling van de medische wetenschap en de uitmuntende gezondheidszorg in de beschaafde wereld is is de gemiddelde levensverwachting alsmaar gestegen: in België momenteel 80 jaar voor mannen en 82 voor vrouwen. Dat seksenverschil is op zich best grappig: waar maken vrouwen zich druk over, als ze gemiddeld toch aan het langste eind trekken?
Veel minder grappig is het verhaal van een demente vrouw van rond de 80, die, terwijl haar man (ook de 80 voorbij) een boodschap deed, op de parking de sleutel van het autocontact omdraaide en een jong meisje van 16 vermorzelde dat een broodje zat te eten. Het gebeurde een jaar geleden in Gistel. Het parket besliste om de vrouw niet te vervolgen, maar de ouders van Amy-Love zijn niet akkoord en willen haar voor het gerecht. Ik begrijp hen volkomen, ook al zal een beetje advocaat dit makkelijk als een “tragisch ongeval” uitleggen.

Niet alleen de schuldvraag van die vrouw staat open (is dementie een vrijgeleide voor om ’t even wat?), maar ook deze van de man die haar achterliet mét de sleutels in het contact (“ze luisterde graag naar de autoradio”), de overheid die deze mensen toelaat om auto te rijden, de medische wetenschap die hen probleemloos over de grens van de 80 tilt, de zorgsector die hen, met alle respect, opkalefatert, en tenslotte heel de maatschappij die oud worden als een mensenrecht accepteert, een absoluut normaal streefdoel, en daar ook de menselijke, sociale en financiële kost voor over heeft.
Worden wij gewoon te oud en is de belabberde toestand van deze planeet het gevolg van een globale veroudering die de menselijke soort als geheel verzwakt?

GAS-boetes

GASDaarmee is een fundamenteel spanningsverschil rond vergrijzing zichtbaar geworden, dat verder gaat dan persoonlijke drama’s. Dementie zit in de lift: officiële cijfers spreken van 130.000 Alzheimerpatiënten, mensen dus die daarvoor behandeld worden, maar de Gezondheidskrant schat dat er zo’n 400.000 dementen in België rondlopen, dat is ruwweg één op de twintig Belgen. Ook dat echter is maar de medische top van de ijsberg. Want waar begint dementie? Men mag stellen dat in doorsnee vanaf het vijftigste levensjaar de fysieke én psychische conditie bij mannen én vrouwen sterk achteruit gaat. Sukkelachtigheid, geheugenverlies, het zijn allemaal kleine kwaaltjes waar vrij stevige medicatie tegenover staat en ook, jawel, een indrukwekkend netwerk van eerstelijnsgeneeskunde tot en met gespecialiseerde opvang, inbegrepen natuurlijk heel het farmaceutisch aanbod.

Wie houdt heel dat systeem financieel recht? De jongeren natuurlijk. Wat krijgen ze ervoor terug? Een hoop ellende en aanstellerij. Wordt in een primitieve samenleving de oudere nog gekoesterd als wijze, zij het wat kwijlende getuige van het verleden, bij ons is ouderdom steeds meer de norm en jeugd de uitzondering. Het is niet gemakkelijk om jong te zijn in deze tijd van GAS-boetes voor van alles en nog wat (misschien eist de advocaat van de demente vrouw vrijspraak omdat Amy-Love haar broodje op de grond aan het eten was: mag dat zomaar?), oeverloze onderwijsdiscussies, ouders die onmogelijke eisen stellen of, net andersom, hun kind in een stadspark laten creperen.
Ik begrijp als vader van een 14-jarige perfect hoe de jeugd vlucht in haar eigen wereld van games, idioot-grappige youtube-filmpjes, drugs, comazuipen en voor ons schier onbegrijpelijke sms talk. Ik begrijp ook waarom steeds meer jongeren van school gestuurd worden, ook al heb ik best wel respect voor wat leerkrachten proberen te doen, namelijk iets over te brengen wat ouderen of mensen uit de voorbije tijd hebben uitgedacht. En ik begrijp tenslotte waarom bij peilingen onder de middelbare scholieren het politiek extremisme (links en rechts) hoogtij viert: wat is dit voor een rotzooi die we hen nalaten? Konden we echt niet beter?

Babyboom

BenidormDaarmee zijn we bij de historische dimensie van het fenomeen dementie: de oudjes rijden niet alleen de jonkies te pletter, ze laten ook een puinhoop achter die ze zelf hebben veroorzaakt en niet kunnen of willen opruimen. Ecologisch gaan we naar de haaien, wereldvrede was nooit verder af, economisch stuntelen we van de ene crisis in de andere, cultureel zijn we vervallen in de productie van ontiegelijke eenheidsworst, geserveerd tussen New York, Tokio en Vladivostok. Tegelijk is het machtsvertoon van de dementerenden nooit groter geweest, een fenomeen waarvoor het woord ‘gerontocratie’ is uitgevonden: hoe langer de levensverwachting, hoe sterker de vergrijzing, hoe meer de trage domheid, afgewisseld met flitsen van irrationele hyperspasmodiek en hyperlalie de norm wordt.
En dus blijven de Benidorm Bastards volhouden, in hun ambitie om de eigen aftakeling synchroon te houden met die van de planeet. Rockgroepen uit de jaren ’70 die aan een comeback beginnen (met achter het podium een urgentieteam voor het geval dat): we kunnen het nog grappig vinden. Professor Vermeersch (82) die ongelukkig is als hij een week niet op TV is geweest om Vlaanderen middels een donderpreek te exorciseren: ook daar kunnen wij, hangjongeren, nog mee leven.
trump2De echte schande van de omgekantelde bevolkingspiramide zit hem in de politieke en economisch-financiële macht, wereldwijd uitgeoefend door niet-erkende dementen als Donald Trump (70), Recep Erdogan (63) en Vladimir Poetin (64). Hun optreden is ronduit gevaarlijk en nefast, ze horen thuis in een zwaar bewaakte verzorgingsinstelling, maar door een speling van het lot zijn ze in de cockpit terecht gekomen en sturen ze vrolijk recht op de bergwand af. Niemand houdt hen nog tegen, deze ontsnapte bejaarden.

Tellen we terug, dan komen we uit in het magische jaar 1968, waar deze generatie zelf de jeugdcultus installeerde om een vrijheid-blijheid-cultuur uit te dragen die naadloos overging in een niets of niemand ontziende regeltjesmaatschappij, doordesemd van het ondertussen wel beruchte politiek-correcte denken. Voor een groot deel is de actuele shit het product van de heden opnieuw in luiers levende babyboomgeneratie. Hun aanspraak op de toekomst was zo overweldigend, revolutionair, utopisch, totalitair, dat we vandaag de ontaarding daarvan meemaken in de vorm van groteske machtscapriolen waarvan de megalomanie door elke Alzheimerspecialist met gemak kan gedetecteerd worden als een symptoom van een ouderdomsziekte.

En zeggen dat wetenschappers trots meedelen dat we binnen een paar decennia makkelijk de 100 halen. Ik mag er niet aan denken. Hét conflict van deze eeuw wordt, na of tegelijk met de cultuurstrijd, de links/rechts-tegenstelling, de Noord-Zuid-confrontatie, en de sociale collaps tussen rijk en arm, het generatieconflict tussen de mentaal fitte maar hopeloos onmachtige -50’ers, en de categorie waarvoor ze financieel opdraaien maar die ook de machtshefbomen zorgvuldig afschermt. Met steeds noodlottiger afloop. Wachten moet de jeugd, tot ze ook dementeert en zich op dezelfde ziekelijke manier aan het leven vastklampt. Wie doorbreekt deze spiraal? Marine Le Pen (48)? Ook zij loopt tegen de menopauze aan, het moment waarop mensen hun biologische overbodigheid trachten te compenseren met in se belachelijke bezweringsformules.

Nu denkt u heel de tijd: die Sanctorum is toch ook al 62 en wellicht aan het raaskallen. Gelijk hebt u. Geloof niets van wat deze man vertelt en sluit hem op. Volgend jaar vieren we een halve eeuw mei ’68. Hopelijk dan toch helemaal onder het waakzaam oog van een team witte schorten. Tenzij we voor euthanasie gaan, maar welke ouderdomsvereniging zou daarvoor zijn fiat geven?

Advertenties

4 Reacties op “De dood van Amy-Love: hoe gezond is een wereld waar iedereen met gemak 80 wordt?

  1. George Soros niet vergeten, naast dit fossiel zijn de anderen broekventjes. Zelfs Verhofstadt staat op zijn loonlijst…

  2. vrijschutter

    Johan, zullen we dan maar collectief zelfmoord plegen…zullen we of blijven we nog even? “De roep van de dood is een roep van liefde. De dood kan zoet zijn als we bevestigend antwoorden, als we hem accepteren als één van de grote eeuwige vormen van leven en transformatie.” (Hermann Hesse)…

  3. Indy Patchouli

    Seeking spirits?
    As you know spirits go. But sometimes they ar still hanging around…
    Spirit of ’68?–>http://www.krishnamurti.be/nederlands/ontmoetingsplaatsen.html

  4. Shit happens, maar daar dergelijke conclusies uittrekken….
    De jongeren moeten maar een machtsgreep plegen, en de gerontocratie buitensmijten, euthanasie faciliteren, en beperkingen opleggen aan medisch misbruik. 50% van de kosten voor gezondheidszorg worden besteed in de twee laatste levensjaren van mensen. Aan ouderen kan terecht solidariteit gevraagd worden met jongeren. Maar dat vergt enige consequentie : dat geldt dan ook voor je eigen ouders. Geen kunstheup voor papa van 80… Verder moet de jeugd van de smartphone af en moet ze zich politiek veel actiever engageren. Ze kunnen al beginnen met te gaan stemmen. In het VK was de jeugd zeer boos op de ouwe Brexiters “who stole their future”. Alleen gingen er procentueel veel meer ouwelui stemmen en de jeugd bleef thuis. Leve de jeugd dus, maar de mensen zijn allemaal hetzelfde, oud en jong : onverbeterlijke kortzichtige egoïsten. En compleet irrationeel : moet je sommige moderne mama’s eens bezig horen over de koter die ze gebaard hebben. Het is een wonder. Oei oei, hij heeft nog niet gekakt, kan dat geen teken van dyslexie of hoogbegaafdheid zijn ? Enfin : Saartje Vandendriessche bevalt, de wereld staat stil. Terwijl miljarden vrouwen hen dat in vaak veel moeilijker omstandigheden voorgedaan hebben.