Maandelijks archief: juni 2017

Tower inferno bis: met één klap evenaart Theresa May het totale aantal Britse terreurslachtoffers sinds 2005.

grenfell-tower-fire-1704-hero

Op 58 doden staat de teller momenteel van de brand in het Londense flatgebouw Grenfell Tower. Men schat dat het er uiteindelijk veel meer zullen zijn, namelijk minstens 100. Een cijfer dat gelijk loopt met het totaal aantal slachtoffers van terreuraanslagen in Engeland sinds 2005.
Waarom ik die cijfers tegenover elkaar plaats? Omdat de brand in het Londense flatgebouw géén ongeluk is, maar een gevolg van nalatigheid en zwaar politiek verzuim.

Brandexperts hebben de Britse regering vorig jaar in een rapport gewaarschuwd dat steeds meer flatgebouwen worden bekleed met brandbare materialen. Dat was ook het geval bij de Grenfell Tower, bekleed met plastic dat extreem giftige rook ontwikkelt. May, jarenlang minister van Binnenlandse zaken, kende het probleem maar deed niets.
Straffer nog, het conservatieve parlementslid Nick Hurd is de nieuwe minister van Politie en Brandbestrijding in de regering van Theresa May. Vorig jaar was hij één van de conservatieve parlementsleden die tegen een voorstel tot wetswijziging van Labour stemde waardoor alle private huiseigenaars verplicht zouden worden hun eigendommen “geschikt voor menselijke bewoning” te maken. Hurd heeft twee eigendommen en ontvangt jaarlijks 114.000 euro aan huurinkomsten.

Mensen onderaan de sociale ladder als legbatterijkippen in krap bemeten betonnen torens steken is een vondst van de modernistische architect en nazi-sympathisant Le Corbusier, die al in de jaren ’20 twee complete arrondissementen in Parijs met de grond liet gelijk maken om er zijn Plan Voisin te realiseren.
De betonnering van het plebs met zo goedkoop mogelijke materialen is sindsdien over alle regimes en ideologieën heen een populaire praktijk gebleven.
De ondertussen beruchte plastic-bekleding van de Grenfell Tower diende enkel om het gebouw van buiten uit wat te fatsoeneren, kwestie van de skyline niet al te zeer te vervuilen met die grijze torens waar toch maar paupers in wonen en zeker geen Tory-stemmers, temeer daar ze vlakbij Kensington liggen, de duurste wijk van Londen.

Terwijl na de brand de stokoude queen Elizabeth zich naar de plek van onheil haastte om de overlevenden en nabestaanden toe te spreken, bleef Theresa May zorgvuldig uit de buurt, en waar ze kwam werd ze uitgejouwd.
Stoere taal spreken en de massa kaarsjes laten branden na een terreuraanslag is één ding, maar het is misschien ook wel een nuttig afleidingsmanoeuver om het eigen wanbeleid te camoufleren en het woord te vermijden dat, horresco referens, nu toch opduikt: staatsterreur.
Terloops: onlangs stemde België in de EU tegen de verstrenging van dieseluitstootnormen. Geschat aantal slachtoffers per jaar ingevolge te sterke fijnstofconcentraties: 12500. Amateurs zijn het bij IS, me dunkt.

Advertenties

De grote droogte van 2017: pas als het schaars wordt, zie je wat het voor ons betekent

sadc-food-crisis
Het was me nog niet opgevallen omdat ik zo weinig water drink, maar volgens meteorologen zitten we wel degelijk in een abnormale droogteperiode die nog minstens heel de zomer kan aanslepen. Men vergelijkt het nu al met de lange hete zomer van 1976, het jaar dat ik mijn licentiaatsthesis schreef en onder het dak van een ziedende zolderkamer zinnen bakte die ik nu nog altijd niet begrijp.

Salvator Dali: “De verzoeking van de H. Antonius”
Warmte en droogte doen wat met een mens. Het is geen toeval dat de drie grootste wereldgodsdiensten, Judaïsme, Christendom en Islam, onder de blakende zon en in droog zand zijn ontstaan, de ideale voorwaarden om middels een aantal fata morgana’s de wereld te belagen met gevaarlijke onzin, die nu in de ramadan extra wordt opgewarmd. De woestijn is de dood en de waanzin, zie Dali, we zijn waterdieren en hebben er niets te zoeken. Water is ons element, en als het water er niet meer is, stort alles ineen: infrastructuur, politiek systeem, economie, cultuur.
Het feit dat we hier in West-Europa met vluchtelingenstromen geconfronteerd worden, heeft met de oorlog ginds te maken, maar daarachter zitten economische factoren die tot voor kort rond olievoorraden draaiden, maar nu steeds meer rond de aanwezigheid (of afwezigheid) van water. Zou u in een gebied blijven wonen waar al jaren geen druppel regen meer is gevallen? Mensen gaan op de loop van de dorst en gaan waar water te vinden is, het is zo simpel als dat.

Over de eindigheid van het vakjesdenken: een varken is geen sprinkhaan, en de ene godsdienst is gewoon de andere niet.

Félicien_Rops_-_Pornokratès_-_1878Senator Sabine de Bethune (CD&V) en senaatsvoorzitter Christine Defraigne (MR) willen de grondwet wijzigen zodat dieren voortaan als “wezens met gevoelens” worden omschreven. Daardoor zullen andere grondrechten, zoals godsdienstvrijheid, altijd rekening moeten houden met dierenrechten. Dat worden dan overuren voor het Grondwettelijk Hof en de Raad van State, want als godsdienstvrijheid én dierenrechten beide in de grondwet zijn ingeschreven, hoe gaat men dan bijvoorbeeld het door moslims en joden geëiste onverdoofd slachten evalueren?

Lees verder

5 Juni 1967: de dag dat god de kant van Israël koos

Israël

Vandaag, 5 juni 2017, is het exact 50 jaar geleden dat Israël de zgn. zesdaagse oorlog opstartte, een blitzkrieg die in sneltempo leidde tot de bezetting van de Sinaï, de Gaza-strook, de Westelijke Jordaanoever, Oost-Jeruzalem en de Golanhoogte.

Deze gebeurtenis is een keerpunt in de wereldgeschiedenis. Gesterkt door de enorme financiële steun en het morele gezag van de Verenigde Staten kon Israël alle VN-resoluties aan zijn laars lappen en zaaide het de kiem voor wat wij vandaag als terreurbeweging kennen: het antwoord van de machteloze Palestijnen kon er alleen een zijn van stenen gooien, amateuristische raketten afschieten die hooguit een paar bloempotten deden sneuvelen, maar ook het bloedbad van München in 1972 (tot dan was terreur, ironisch genoeg, vooral een uit de hand gelopen hobby van Duits extreem-links, bekend als de Baader-Meinhof-bende), als prototype voor een nieuwe manier van oorlogvoeren, getekend de islamitische Hamas, die veel later, met Irak, Syrië en Libië als tussenstations, het fenomeen IS zou opleveren.