Maandelijks archief: juli 2017

R.I.P. Mark Grammens: een maatje te groot voor de Vlaamse “kwaliteitspers”

Grammens

Bij deze een blijk van hulde aan Mark Grammens (1933-2017), niet enkel omdat hij gisteren overleed, want een jaar geleden gaf ik mijn mening al over de man in “De ongemakkelijke waarheden van Mark Grammens”. De reguliere Vlaamse media verkeken zich constant op dit verschijnsel en konden hem maar niet in een vakje opbergen,- allicht daardoor raakte deze scherpe pen nooit aan een deftige job in krant of weekblad, op een korte passage bij Knack na. Waar superbelgicist Marc Reynebeau hem snel buitenwerkte. 
Lees verder
Advertenties

Na de zelfrijdende auto, de totaaloorlog van Google tegen de mug: tussendoor is er reclame

Googleearth2

Een nieuwe pomp voor mijn waterput dringend nodig. Daarom even wat gegoogeld, en jawel hoor: sinds gisteren zie ik werkelijk overal op mijn scherm reclames voor waterpompen. Het lijkt handig, maar ik heb dat wel niet gevraagd en ik vermoed dat de kleinere merken daar ook niet tussen zitten. Reden: de zoekmachine Google is de fuik van ’s werelds grootste publiciteitsmakelaar. Alle “gratis” aangeboden diensten zijn er om gegevens van potentiële klanten te verzamelen, die dan worden doorverkocht. Ik zeg dat nog eens, omdat sommige lui nog altijd niet snappen hoe het internet in elkaar zit. Idem voor Facebook overigens. Google heeft jarenlang ook gewoon in uw emails zitten neuzen, om te zien of er informatie in zat die adverteerders kon interesseren. Google, ondertussen ook eigenaar van Youtube, wist ook wanneer ik jarig was (kaarsjes, alleen op mijn PC-scherm!), is op de hoogte van mijn muzikale voorkeur, kent blijkbaar mijn favoriete vakantiebestemmingen, en weet dat ik nooit naar pornosites surf, zoals u trouwens ook niet. Lekker meelezen, terwijl het toch hetzelfde zou zijn als wanneer een wildvreemde zomaar ongenodigd uw huis binnenwandelt en uw paperassen begint door te nemen. In de echte wereld (maar wat is echt) is dat nog altijd iets voor de politie met een huiszoekingsbevel.

Als het van Jan afhangt, mag Filip op twee oren slapen: tot zover de kracht van verandering

peumans

Het leger en het koningshuis, dat moeten we nog federaal doen, in Belgisch verband, aldus Jan Peumans, voorzitter van het Vlaams parlement in een DS-interview naar aanleiding van, u raadt het, 11 juli. Elf wat? Ach ja, die Guldensporenslag waar naar goeie traditie ook Vlamingen tegenover elkaar stonden, Brabanders tegenover Westfluten bijvoorbeeld. Of waarom dit ook het feest van de Vlaamse kneuterigheid zou kunnen zijn, dat we nog het best lichtvoetig kunnen houden met pensenkermissen en Johan Verminnen.

Maar goed, de keuze van Jan Peumans dus, voor vorst, leger en (Belgisch) vaderland. Het leger, tja, men zou zich kunnen afvragen wat het woord “landsverdediging” nog inhoudt, gezien de conflicten van deze eeuw steeds minder rond grenzen draaien en steeds meer rond migratie, verdringing en het daarbij behorende geweld van cultuurpopulaties, groepen, enkelingen, tot en met uiteraard de losgeslagen éénmansoorlogen van al dan niet religieuze psychopaten. Misschien is een Europese task force dan nuttiger, tenzij we kiezen voor een burgermacht die gedecentraliseerd en daarom juist efficiënt kan tussenkomen als de nood aan de man is. Hebben wij Vlamingen, uitvinders van de belforten, goede expertise in. Ja, daarover kan gediscussieerd worden. Maar een republikeinse partij –volgens de statuten dan toch-, die ervoor pleit om België samen te houden met de monarchie als bindmiddel, daar kijken we op 11 juli wel even van op.

We hebben geen “Belgische Macron” nodig, die hadden we twintig jaar geleden al met Guy Verhofstadt

staatsie
Het officiële staatsieportret van Emmanuel Macron, bestemd om in alle openbare gebouwen te hangen, kan de toets met het drie eeuwen eerder geschilderde portret van zonnekoning Lodewijk XIV vlekkeloos doorstaan. Ja, na François Hollande hadden de Fransen behoefte aan wat vertoon en grandeur, vooral omdat de “herboren as Parijs-Berlijn” hen de illusie geeft dat ze weer de eerste viool spelen op Europees en wereldvlak. Berlijn zal de euro’s leveren, Parijs de cultuur, dat is de verzwegen premisse van heel die op luchtkussens zwevende entente.
Het portret is nu al iconisch voor de nieuwe politieke cultuur, de zoveelste in de reeks, die zogezegd de bakens zal verleggen, de violen zal gelijkstemmen en de grote klok eindelijk eens juist zet. Europa juicht, de bestaande regimes verademen opgelucht. Alles ruikt naar verandering, maar ook naar stabiliteit,- een paradox die je alleen kan waarmaken door recht in de camera te kijken, met een onberispelijk maatpak, een open raam achter je en nog een half dozijn symbolen die macht uitstralen en vertrouwen opwekken.
Het portret straalt inderdaad lef en daadkracht uit, maar ook schone schijn en opgesmukte leegte: Emmanuel Macron lijkt wel een met de juiste rekwisieten omhangen etalagepop die de verwachtingen van de doorsnee Fransman in bange tijden perfect belichaamt. Een figuur die uit een gesofisticeerd algoritme zou kunnen tevoorschijn komen na een grootscheepse dieptepeiling van het electoraat tussen Le Havre en Marseille. Cynisch genoeg moet men vaststellen dat zoiets ook werkt: de ontgoochelde burger wil het allemaal anders, maar zoekt tegelijk ook houvast en geborgenheid. De nieuwe Franse president is een deus-ex-machina met de allures van een fluwelen monarch. Wie weerstaat aan zoiets?
 
Witte ridders en witte ballonnen
wittemarsMeteen groeit in ons eigen, door schandalen en manifeste bestuursonkunde geteisterde land de roep naar een “Belgische Macron”, een witte ridder die boven de vermaledijde politique politicienne staat en tegelijk een soort centrumradicalisme uitstraalt, niet links, niet rechts, maar gewoon positief en eerlijk. Een charismatische outsider die de tegenstellingen lijkt te verzoenen en het collectief bewustzijn repareert na een zware crisis.
In zijn maandelijkse DS-column zet Noël Slangen – het blijft verbazen hoe zo’n uit zijn nek kletsende reclamemaker de kolommen van een zogenaamde kwaliteitskrant mag vullen – de roep naar een “Belgische Macron” mee in de verf. Dat is niet toevallig: Slangen houdt van goed in het maatpak zittende politici die de volkswil kunnen lezen, “communicatie” als hét toverwoord hanteren en naar spindoctors luisteren. De verpakking is essentieel, de beeldvorming (“perceptie”) cruciaal. Tony Blair, die achteraf een van de grootste leugenaars van zijn generatie bleek, was een van zijn absolute favorieten. Opmerkelijk is ook dat Noël Slangen in een vorig leven van spindoctor zelf een Macronist-avant-la-lettre heeft grootgemaakt: Guy Verhofstadt.
 
Crisissen
Want met crisissen zijn we vertrouwd. Het loont de moeite om een paar bladzijden terug te gaan in onze vaderlandse geschiedenis en de twee grootste crisissen sinds de koningskwestie onder de loep te nemen: de Dutroux-affaire (1995) en de dioxinecrisis (1999). De ene ging over een een criminele pederast die vanuit het gerechtsgebouw een paar uur het hazenpad koos, en de andere over vergiftigde kippen. Nu klinkt dat banaal, maar wie zich de Witte Mars nog herinnert, weet dat het land toen op zijn kop stond, en dat anderzijds het dumpen van de zondagse braadkip in ons land een revolutie kan veroorzaken.
Het is dankzij deze twee regimecrisissen dat de roep naar verandering luider klonk dan ooit, en dat de Vlaamse liberalen iemand naar voor konden schuiven die het woord burgerdemocratie in de mond nam, als had dat voordien nooit bestaan, en met een jeugdig vuur tegen de schenen van het establishment schopte. In zijn burgermanifesten sabelt hij zowat alles neer wat aan oude politieke cultuur herinnert: het cliëntelisme, de zelfbediening en de “graaicultuur”, de postjesjagerij en de particratie, kortom, alles wat men onder de noemer “zachte corruptie” kan plaatsen. Witter dan wit waste deze ridder, het volk had gevraagd en gekregen.
Wie het fenomeen Emmanuel Macron terugkoppelt naar die Belgische crisissfeer uit eind de jaren 90, en het optreden van de jonge god Verhofstadt, ontkomt niet aan een déjà-vu-gevoel, ook al is Macron van een andere intellectuele klasse dan zijn Vlaams-liberale voorganger. Vandaag slijt de oude wonderboy Verhofstadt zijn dagen molenwiekend en brullend in de grootste kindertuin van Europa, het Europees Parlement. Hij cumuleert daarmee een half dozijn goedbetaalde topfuncties in privébedrijven, en laat zijn riante Gentse herenwoning opknappen met overheidssubsidies. Graaicultuur dus.
 
Überpopulisme
verhofstadtPersoonlijk, maar ook ideologisch en politiek is de ballon van Guy Verhofstadt leeggelopen. De burgermanifesten bleken het papier niet waard waarop ze werden gedrukt, de grote profeten van de verandering zitten trouwens heden in een andere partij die al even snel scleroseert tot een machtspartij. Witte ridders zijn ook maar mensen, en de grote verandering komt er niet, gewoonweg omdat het politieke midden waar zo’n witte ridder bij zweert, finaal altijd het status-quo oplevert.
Het Macronisme is in die zin leugenachtig en überpopulistisch. Het suggereert dat er omeletten kunnen gebakken worden zonder eieren te breken. Het infantiliseert de burger door hem/haar op het paard te tillen van een zachte, vriendelijk-vrolijke reformbeweging. Maar om een beerput op te ruimen is een operatie-schone-handen misschien niet echt aangewezen. Men kan respect opbrengen voor radicaal-rechtse en radicaal-linkse maatschappelijke opties, zeg maar het Vlaams Belang en de PvdA, of Marine Le Pen en Bernie Sanders, maar de centrumgedachte naar voor schuiven als de motor van verandering en vernieuwing, is gewoonweg boerenbedrog.
Ach, uiteindelijk is dit het verhaal van kleren van de keizer. Denk al de smuk en de grootspraak weg, en kijk wat er overschiet. De aap zal overigens uit de mouw komen als de nieuwbakken zonnekoning de belabberde Franse economie gaat aanpakken, met haar lage groei, een aanhoudend begrotingstekort, een handelsbalans die al jaren in het rood staat en een hoge werkloosheid. De Verhofstadt-tijd, toen de bomen tot in de hemel groeiden en er vrolijk kon opgesoupeerd worden, is al lang voorbij.
Benieuwd hoe lang het staatsieportret van Emmanuel Macron aan de vliegenpoep weerstaat.